Press "Enter" to skip to content

Categorie: 2018

Foute Jongens HP/De Tijd 2018

Foute Jongens HP/De Tijd 2018

Hier de stukken die Arthur van Amerongen en ik in 2018 voor onze Foute Jongens-rubriek in HP/De Tijd schreven. Klik op een nummer in de tabel als je een bepaald stuk direct wilt lezen. Scroll anders naar beneden.


foute jongens hp/de tijd 01 – 2018

Het was normaal om D’66’er te zijn

Rob HooglandU moet iets voor mij duiden, mijnheer Van Amerongen. Onlangs hoorde ik u tijdens een interview voor de podcastserie Het Verhaal van Monique Huijdink verklaren dat u zich vroeger vooral om opportunistische redenen tot links aangetrokken voelde. Om het in uw eigen woorden te zeggen (zelf zou ik dergelijke taal niet over mijn lippen krijgen): u wilde neuken en linkse meisjes waren daar nu eenmaal sneller toe bereid. U wilde erbij horen. Weet u dat ik dat weiger te geloven? Als ik u nu zou moeten karakteriseren, zou ik zeggen dat u juist nergens bij wilt horen.

Nu geef ik onmiddellijk toe dat het in mijn adolescentiejaren eveneens voor de hand lag om anders te zijn. Maar of daar de hormonen een rol bij speelden? D’66 werd opgericht, toen nog met een apostrof. De jonge, onstuimige Hans van Mierlo veroverde onze harten. Als vijftienjarige jongen deelde ik voor die partij zelfs nog folders uit op de Streekschool voor de Detailhandel. D’66 zou, zo verzekerde H.A.F.M.O. ons, een revolutie in de polderlandse politiek ontketenen. Daar was ik buitengewoon vóór, in de eerste plaats om mijn vader te pesten, die KVP stemde. De liefde was snel over, hoewel ik later nog één keer op de partij heb gestemd, vlak voordat ik in 1976 bij De Telegraaf in dienst trad. Dat kon niet anders: ik werkte bij het keurige Haarlems Dagblad. Tijdens mijn sollicitatiegesprek – van anderhalve minuut – vroeg de toenmalige Telegraaf-hoofdredacteur Henri Goeman Borgesius mij wat mijn politieke overtuiging was. “De laatste keer heb ik D’66 gestemd”, antwoordde ik naar waarheid. Refererend aan de laatste peiling, waarin D’66 op twee zetels stond, antwoordde Bor, zoals wij hem noemden: “Dat heeft dan weinig geholpen. Succes met je nieuwe baan!”

Zie eens wat er van die partij is geworden. D66, inmiddels zonder apostrof, is als alle andere geworden: een baantjesmachine waarbinnen het inmiddels zelfs mogelijk is om te verklaren – Roger van Boxtel – dat het burgemeesterschap van Amsterdam ‘niet iets is wat wordt nog geambieerd’. Alle kroonjuwelen, waaronder dus het gekozen burgemeesterschap, zijn verpatst en de leiding is nu in handen van een arrogante kwal, die niet nalaat te suggereren dat er op het Binnenhof niemand anders rondloopt bij wie het moraliteitsbesef zo hoog is ontwikkeld. In werkelijkheid deinst meneer er niet voor terug om zich in het geniep door een Canadese diplomaat een Schevenings appartement cadeau te laten doen en dat vervolgens niet te melden. “Dat is een privékwestie”, zei hij hautain toen hij daarop door GeenStijl werd gewezen. Het is tekenend voor de kwaliteit van de Nederlandse pers, die angstaanjagend veel D66’ers huisvest, dat dit verhaal door de MSM voor zoete koek werd geslikt.

Twee dingen dus, mijnheer Van Amerongen.

Hoe zit nou precies met uw linksheid van voorheen? Ik reken op een serieus antwoord, omdat ik anders onze relatie zal moeten heroverwegen.

Wat zijn uw gedachten over D66 en Alexander Pechtold?

Zeg het mij!

Je stelde je wel heel gretig voor aan Kim Holland

Arthur van AmerongenIk snap je verwarring en je pertubatie, ouwe. Tijdens je cultuurvakantie (kuch) in Pattaya heb je te veel pockets van John le Carré gelezen. Door die gluiperd van een Smiley denk je nu dat ik een fellow traveller ben en niet die frisse, olijke alt-right-boy-next-door waar je zo lekker mee kan pronken in het Mokumse Telegraaf-milieu. Anders kom je niet met zo’n prangende vraag over mijn politieke oriëntatie op de proppen.

Toen we laatst het Groot Dictee der Nederlandse Taal presenteerden, in opdracht van GeenStijl, viel mij onmiddellijk de gretigheid op waarmee je mij voorstelde aan de sponsors van het dictee, die vastgoedmeneer in die witte smoking en Kim Holland, die trouwens Yvonne Meulendijk-van Zelderen bleek te heten en het levenslicht zag in Gouda in 1969 en dus niet in Wassenaar in 1985. Ik was je toyboy, je dansende beer.

En nu zou ik ineens een mol van GroenLinks en het Kremlin zijn, die maar één missie heeft: het van binnenuit slopen van Rob Hoogland, de Nederlandse ambassadeur van Operatie Gladio. Als ik jou van binnenuit zou moeten slopen, stuur ik Ron Jeremy wel op je af.

In het beste geval ben ik een reactionaire anarcho-liberaal, engel. Ik heb twee keer op D’66 gestemd. Voila, de kogel is door de kerk. Maar dat was op Hansje Hafmo, en vooral omdat ik verliefd was op zijn dochter Stanja. Die liefde ging zo ver dat ik in die hut van haar, Blijburg, getrouwd ben met Edith Mastenbroek (dat haar herinnering tot een zegen mag zijn).

Tijdens die bruiloft fluisterde Peter Rehwinkel in mijn oor: nou, bitch, jij werkt je wel lekker omhoog hè, binnen De Partij. Reetwinkel was gewoon stinkend jaloers want Edith was het boegbeeld van een herboren PvdA, samen met Sharon Dijksma, Rob Oudkerk en Rick van der Ploeg. Martin Bril schreef nog dat Edith de eerste vrouwelijke premier van Nederland zou worden.

Enfin, nadat ik La Mastenbroek geschaakt had op een fuif van BKB, schreef-ie geen woord meer over haar. Alsof ik met een politica zou trouwen om me vervolgens als een snotaal door het darmstelsel van de Partij omhoog te glibberen naar toenmalig Parteivorsitzender Wouter Bos, die overigens Ediths best man was op die gedenkwaardige bruiloft. De dochter van Van Mierlo kon ik toen wel schudden, in mijn smoking en met mijn trouwringetje om.

Heb je in Pattaya apropos nog een fris ruikertje bij de gedenksteen voor Johannes Mieremet
gelegd, tijdens je bezoeken aan de diverse kunsttempels door? En ben je Gordon daar nog tegengekomen? Die was daar op huwelijksreis en tevens voor de transplantatie van een donoranus. Naar eigen zeggen om toch een beetje maagdelijk het huwelijk in te gaan. “Strak als een 8-jarige knaap”, verklapte hij trots aan Story.

Nu we het toch weer over sex hebben: ik vind die Pippilotta Viktualia Rullgardina Krusmynta Efraimsdotter Långstrump-Ollongren wel een lekker ding. Weet je of ze beschikbaar is, desnoods maar voor een kwartiertje? Kan je een goed woordje voor me bij haar doen, ook al is ze van D’66? Zo ken ik je weer!

Ze namen deel aan een congres in Saint-Paul

Rob HooglandOver het algemeen ben ik, zo veronderstel ik althans, minder op de hoogte van de geaardheid onzer volksvertegenwoordigers dan u, mijnheer Van Amerongen, maar één ding weet ik zeker: die van juffrouw Ollongren staat een samensmelting met u, al is het maar voor een kwartiertje, niet toe. U mag daar uiteraard driftig over fantaseren. Ik ben ook jong geweest en weet wat beelden van twee innig in elkaar verstrengelde nimfen al kronkelend binnen een toch al zo verwarde jongensgeest kunnen aanrichten. U heeft zelfs de vrijheid uzelf daarbij een fysieke handeling toe te staan, waaraan ik mij als puber ook wel eens overgaf. Als ik het wel heb noemt u dat foppen. Of feppen, daar wil ik vanaf wezen. Die foto van Raquel Welch, met duizelingwekkend decolleté, boven mijn bed!

Maar goed, ik heb mij nadien leren gedragen. Ik wel. Zelfs tijdens het tweejaarlijkse culturele bezoek aan de Thaise kustplaats Pattaya waaraan u refereerde – ik verbleef er ditmaal in januari – heb ik mij hoofdzakelijk weten te concentreren op mijn wetenschappelijke onderzoek aangaande het gedrag van de Amerikaanse militairen die daar tijdens de Vietnamoorlog hun spaarzame rust zochten. Wel moet ik hierbij toegeven dat dit onderzoek mij somtijds in etablissementen deed belanden, waar het gedrag van de bardames mij er regelmatig toe dwong heel sterk aan Norbert Schmelzer te gaan denken, destijds al een probaat middel om seks en alles wat daartoe gerekend kan worden uit mijn leven te bannen. Een van die bardames had overigens blonde krulletjes, noemde zich Gordon en had moeite met zitten. Over toeval gesproken!

Wat mij vooral opvalt aan uw antwoord is dat u, terwijl ik u dat toch duidelijk vroeg, niet echt ingaat op wat ik over het huidige D66 te berde bracht. Natuurlijk, u begon over juffrouw Ollongren. Maar daar was u, met uw verdorven geest, ook over begonnen als zij een andere partij had vertegenwoordigd. Waar het mij om gaat is dat D66 geen schim meer van zichzelf is en dat die indruk voor mij vooral wordt bevestigd door de leider, Alexander Pechtold. U had het over een snotaal. Welnu, ik ontmoette er eentje in september 2009 in de wachtruimte van het vliegveld van Nice, waar wij dezelfde terugvlucht naar de Amsterdam zouden nemen: Alexander Pechtold. Ik ontmoette er niet alleen hem, maar ook zijn toenmalige vrouw, die hij met ‘Lief’ aansprak.

I rest my case, zou ik nu dus al kunnen zeggen. Ik heb echter nog iets te melden: de heer Pechtold bevond zich tevens in het gezelschap van een hele rits andere politici, onder wie de heren Opstelten en De Grave, die volgens de officiële lezing op uitnodiging van KPMG, in de meeste gevallen inclusief partners, bleken te hebben deelgenomen aan een congres in Saint-Paul-de-Vence. Alsof zoiets niet in De Waakzaamheid in Koog aan de Zaan kan. Er ontstond enige onrust in het gezelschap toen ze mij ontwaarden en toen ik naast de heer Pechtold plaats nam haastte hij zich te verklaren dat hij daar echt alleen maar uit hoofde van zijn functie was geweest.

Onvergetelijke quote op mijn vraag wat ze zoal hadden uitgevoerd: “We hebben misschien een halve dag op het strand gelegen. Oh nee, een kwart dag!”

Hahaha!

Het kwam toen blijkbaar nog niet in hem op om “Dat is een privékwestie” te zeggen.

Deugers of niet-deugers, ze zijn allemaal hetzelfde, mijnheer Van Amerongen!

Deze boskabouter liep met een bijl te zwaaien

Arthur van AmerongenDat zijn potverdorie een paar hete primeurs die je zomaar achteloos door ons rubriekje strooit, oom Rob. Jouw al dan niet valse aantijgingen zullen niet zonder gevolgen blijven. Het Binnenhof zal op zijn grondvesten schudden! En nu moet ik daar natuurlijk weer overheen met wat liederlijke anekdotes, zodat die ene lezeres in het Rosa Spierhuis weer kan brommen: meneer Hoogland is een keurige vent maar die nare kobold van hem, die Martin van Amerongen, dat is een ordinaire vuilspuiter.

Je weet dat ik uit Ede kom en dat ik vaak ging joggen op de Wageningse Berg, nietwaar. Jij kent die Berg vooral van dat magische stadion van FC Wageningen (Gerdo Hazelhekke! Dick Schoenaker! Epi Drost! Fritz Korbach!) maar vermoedelijk weet je niet dat die lommerrijke, welhaast ondoordringbare bossen sinds mensenheugenis fungeren als een zogenaamde HOP. Mannen van alle gezindten, leeftijden en uit alle sociale klassen (met name zwaar gereformeerde boompjestelers uit de Betuwe) ontmoeten elkander daar om een plengoffer aan de schitterende natuur te brengen.

Enfin, ik was daar toevalligerwijs vaak aan het joggen en daar scharrelde altijd een mannetje in een lumberjack en een korte lederen broek. Ik meen dat er uit zijn linkerachterzak een gele zakdoek bengelde. Nou is die Wageningse Berg een HOP dus ik keek daar niet raar van op. Wie ben ik om te oordelen? Maar deze boskabouter liep met een bijl te zwaaien! Ik bedoel, een beetje ruige, deviante seks in de natuur is prima maar je komt toch graag weer fatsoenlijk thuis bij moeders de vrouw en als het effe kan met je kop op je romp.

Later las ik bij de kapper een groot interview met Pechtold in Vrij Nederland, geïllustreerd met foto’s van hem als… tromgeroffel… amateurhouthakker op de Wageningse Berg! Dat was zogenaamd goed voor zijn longen en hij kreeg er een frisse heldere geest van. Nou, Hoogland, maak dat de kat maar wijs.

Bon, inmiddels heeft de geoliede PR-machine van D66 een raar verhaal over Big Brother Pechtold gespind bij de Story, iets met een Meppelse maitresse van 21 die reeds vijf kinderen heeft en tegen hunebedden fluistert. Ik vind dat net zo geloofwaardig als Gordon die als maagd het huwelijk ingaat.

Je wilt niet weten hoeveel geheimen ik bij me draag over talloze PvdA-bonzen. Ik hoorde alles in die korte tijd die mij en Edith Mastenbroek gegund was want de flitsscheiding zwiepte al voor ons huwelijk als het zwaard van Damocles boven onze wonderschone koppies.

Al deze geheimen betreffen drugs, vreemdgaan en bizarre seksvoorkeuren. Maar wie zit daar nou nog op te wachten, nu de Partij nog maar negen zeteltjes heeft. Ik had ze aan Evert Santegoeds moeten slijten toen Wouter Bos op 60 zetels stond in de peilingen. Ken je trouwens die anekdote over Wouter en dat pakje shag van het merk Javaanse Jongens, in de tijd dat hij nog voor de Shell in ons Indië werkzaam was?


foute jongens hp/de tijd 02 – 2018

Merkwaardige Thaise gebeurtenissen

Rob HooglandMet uw welnemen, mijnheer Van Amerongen, neem ik u toch nog even mee terug naar de culturele reis naar Thailand, zoals in de maand januari door mij en mijn gevolg ondernomen. Met name in de wijk Patpong in de hoofdstad Bangkok en de pittoreske straatjes van de badplaats Pattaya trof ik daar – voor mijn volgende roman Ze noemde mij papa was ik er op zoek naar illustrerende voorbeelden van het rijke Thaise leven – dames met opvallend geprononceerde kaaklijnen aan, Ivan Rebroff-stemmen en een baardgroei van een Griekse havenarbeider.

Nu zijn wij in Nederland op dat gebied inmiddels ook wel wat gewend. Bij de gemeenteraadsverkiezingen van deze maand doet in Amsterdam bijvoorbeeld Bij1 mee, de nieuwe politieke partij van ons nationale jokkebrokje Sylvana Simons. Hoe haar volgende partij gaat heten was bij het ter perse gaan van deze editie nog niet bekend, maar dat doet er nu even niet toe. Feit is dat zij voor dit gezelschap allerlei gnomen, spoken, kobolden, gedrochten en heksen van diverse komaf heeft weten te verzamelen, een psychiater die geen psychiater was, Anja Meulenbelt die Anja Meulenbelt niet meer is, alsmede ene Ana Paula Lima, een Braziliaanse die geen Braziliaanse meer is. Op het web zag ik een opvallende foto van haar voorbij zweven, begeleid door een tekst waarin zij onder de naam Linda de Real Deal aanbood: “Met mijn 20 cm maak ik verborgen zintuigen wakker en ontdek je nieuwe dingen.” Bij haar bleef het dus niet eens bij de kwalificaties van de hierboven beschreven Thaise dames.

Aan de bar van mijn hotel in Bangkok, pal naast de Nederlandse ambassade nota bene, werd het mij bovendien gegund een telefoongesprek te beluisteren dat een veel te uitbundig met cortisonen geïnjecteerde Nederlandse sportschoolproleet, met meer tattoos op zijn lijf dan de gemiddelde eredivisievoetballer, luidkeels met zijn schoonmoeder in het verre vaderland voerde: “Dus je dochter is niet thuis? Zeg dan maar tegen haar dat ik zo direct met twee omgebouwden een bubbelbad induik en dat ik de eerste drie maanden nog niet thuiskom. Kolerewijf!” U mag best weten dat dit soort dingen mij als oude, conservatieve heer enigszins in verwarring brengt, mijnheer Van Amerongen. Ook in dit geval heb ik behoefte aan duiding. U bent een bereisd man, die veel om zich heen heeft gekeken, soms zelfs iets té veel, zo is mijn indruk, bijvoorbeeld wanneer u in oorden als Patpong en Pattaya rondzwierf.

Hoe dan ook gebeurden er merkwaardige dingen, daar in Thailand. Als je het ter plekke zegt word je wegens majesteitsschennis voor 60 jaar in de gevangenis gegooid, maar hier, in dit blad, kan ik het vermoedelijk wel veilig stellen: het goede voorbeeld wordt niet bepaald gegeven door de nieuwe koning Rama X, die vroeger als kroonprins Maha Vajiralongkorn zo ruig mogelijk door het leven ging. Hij is in alles het tegendeel van zijn vader koning Bhumibol, Rama IX, die een vreedzaam, bescheiden man was. Bijna net zo zwaar getatoeëerd als de hierboven genoemde Nederlandse sportschoolproleet, nam hij ooit de wacht af in een spijkerbroek en een hemd. Hij heeft inmiddels drie vrouwen versleten – tijdens een van de huwelijksplechtigheden droeg hij een trainingspak – en gaf met zijn vriendin Srirasmi, een ex-stewardess die daartoe topless ten tonele verscheen, een groot feest ter gelegenheid van de verjaardag van hun hond FooFoo, die hij officieel de rang van maarschalk had gegeven. Tientallen verhalen doen over Rama X de ronde. En geloof me: bij niet één verhaal werd ik door de gedachte overvallen dat hier geen lucullisch levende malloot, maar een normaal functionerende, evenwichtige man werd geportretteerd.

Waarom heb je mijn broer te schande gemaakt?

Arthur van AmerongenIk ben niet zo blij met je, oom Rob. Ik kreeg namelijk net een alarmerend telefoontje van mijn kleine broertje Willem die al een eeuwigheid in Bangkok woont. Hij heeft daar een ordentelijke betrekking in het onderwijs en is bovendien met een degelijke juffrouw van goede etnische komaf getrouwd. Met degelijk bedoel ik dat mijn schoonzus – die ik nog niet mocht leren kennen – een klassevrouw is en niet iets dat je tijdens de huwelijksnacht verrast en overrompelt met 20 centimeter Siam steel, als je begrijpt wat ik bedoel.

Enfin, mijn hermanito was een avondje met jou wezen stappen, notabene op mijn zoals gewoonlijk belangeloze advies, en dat had bijzonder slecht op hem afgestraald. Om nog maar te zwijgen over reputatieschade. Even Hiddema bellen, vriend!

Je had aangekondigd dat je met je gevolg zou komen die avond, dus met je vrouw, kinderen en kleinkinderen. Daar bleek niets van te kloppen want je stond in je eentje voor de deur van mijn broeders nederige stulp, in een schreeuwende bermuda, op Birckenstocks, met een vuurrode Little Steven-bandana op je kop en een baard van drie dagen. Niks moeders de vrouw. Je gaf Willem ons Grote Foute Jongens Boek (lekker gratis van de uitgeverij) en een fles jenever van het mij onbekende merk Euroshopper. Je brulde zo hard dat de hele buurt het kon horen: “Hoe laat begint het neuken, Van Amerongen?” Dat je geen enkel gevoel voor decorum meer hebt: soit.

Maar op je 70ste suggereren en blaten dat je bronstig als een puber bent… Temeer omdat ik net een openhartig interview met je las in in de radio- en televisiebode van Omroep Max. De gerontozender had een onderzoek verricht naar het al dan niet existerende seksleven van Nederlandse bejaarden en jij, het aanspreekpunt en boegbeeld immers van de troisième en quatrième âge, werd geconfronteerd met de uitslag.

Wat bleek? Maar liefst 53 procent van de leden van Omroep MAX heeft geen seks meer. Veel bejaarden – waaronder jij – vinden dat helemaal toppie. 60 procent van de respondenten geeft aan tevreden te zijn over hun seksleven maar dat bleek eigenlijk vooral internetseks te zijn, dus kijken naar vieze filmpjes.

Er bleken ook een paar MAX-kijkers te bestaan die nog wel seks hebben. Ik heb die namen even gecheckt en heel verrassend bleek dat om Jacques D’Ancona, Ronnie Tober, Barrie Stevens en Viktor & Rolf te gaan.

Van de 26 procent van de ondervraagden die zijn seksleven het cijfer 1 geeft (waaronder jij) klagen de meesten over een afnemend libido en gezondheidsklachten. Ze maken gebruik van hulpmiddelen, zoals libidoverhogende medicatie en diverse buttplugs van de Etos en het Kruidvat.

Je had nog wel een aardig advies voor de gedupeerde MAX-kijkers, qua alternatief voor seks: kussen, knuffelen en hand-in-hand lopen. Verreweg de meeste respondenten (78 procent) zijn onvoorwaardelijk trouw aan hun partner (kuch) al bleek dat sommige 50-plussers ‘wel eens een deurtje verder kijken of hebben gekeken’, net zoals Omroep MAX-baas Jan Slagter naar verluidt met SP-leider Lilian Marijnissen deed.

Enfin, dat deurtje verder kijken, dat is voor jou dus deurtje Bangkok. Wat is er die avond gebeurd, en waarom heb je je gevolg toen in het hotel geparkeerd en mijn broer te schande gemaakt? En waarom loog je zo snoeihard tegen Omroep Max? Jouw onoirbare gedrag in het verre Bangkok straalt slecht af op het roemrijke geslacht Van Amerongen, heer Hoogland.

Te vergelijken met die van Donald J. Trump

Rob HooglandIk herken mij echter niet in uw beschrijving van ons rendez-vous. Er zijn enkele dingen die kloppen, dat is waar. Maar u denkt toch zeker niet dat ik iemand zomaar een fles jenever van het merk Euroshopper cadeau doe? Veel te duur, dat spul. Ik herken mij evenmin in uw laagbijdegrondse Max-anekdotes aangaande mijn persoon en de verwerpelijke suggesties die u tussen de regels doet over onze vermeende avonturen in de Thaise hoofdstad. Onze avond was slechts cultureel van aard. Helaas voel ik mij gedwongen u bij de EU aan te geven als verspreider van fakenieuws. Dit kan echt niet langer zo doorgaan. Ten eerste heb ik op zaterdag 28 oktober 1989 nog seks gehad, om precies te zijn van 23.07 tot 23.09 uur. Dat valt binnen de verjaringstermijn. Ten tweede geef ik mijn seksleven geen 1, maar een 2. Ten derde…

Ach, laat ook maar, u geeft er toch weer uw eigen draai aan.

Wat u volledig onderschat is dat u mij hiermede bijzonder veel schade berokkent. Ik ben een bekend persoon met een goede, zorgvuldig opgebouwde reputatie. Ik schrijf potdorie niet voor de Volkskrant, zoals u. En dan doet u dit. Wat dat betreft is mijn positie zeer te vergelijken met die van de heer Donald J. Trump. Wat die man de laatste tijd allemaal over zich heen krijgt is stuitend. Wie al die verhalen gelooft, zou denken dat hij nog krankzinniger is dan Rama X.

Laatst meende een mevrouw met de artiestennaam Stormy Daniels hem zelfs te moeten belasteren met het verhaal dat hij haar een maand nadat zijn vrouw Melania van hun zoon Barron was bevallen fysiek had bemind, en dat hij deze Stormy vervolgens 130.000 dollar zwijggeld had geschonken. Welnu, zij zweeg dus niet. “Hij zei dat ik hem aan zijn dochter deed denken”, durfde mevrouw Daniels zelfs te stellen. Of hij dat voor of na de daad zei hij vertelde zij daar niet bij.

Ik heb haar gegoogeld en kan u als gevolg daarvan vertellen dat dat niet klopt: de voorgevel van mevrouw Daniels is aanzienlijk voluptueuzer dan die van Ivanka. Ik weet dat toevallig doordat ik tijdens dat googelen op een buitengewoon merkwaardige site terecht kwam, genaamd xvideos.com als ik het wel heb, waarop mevrouw Daniels tamelijk acrobatische dingen met kreunende en steunende heren uithaalde, waarvan ik sinds zaterdag 28 oktober 1989 alleen maar kan dromen. Ik kan mij niet voorstellen dat een president der Verenigde Staten met zo’n ordinaire vrouw een dergelijke liaison aangaat, al is het maar voor één avond. Iemand in zo’n belangrijke functie heeft wel andere dingen aan zijn hoofd.

Fakenieuws, mijnheer Van Amerongen!

Net als die verhalen van u!

Jij lijkt mij zo’n type dat een film van Stormy uitkijkt

Arthur van AmerongenIk laat mij niet meesleuren in jouw zompige alt-right gedachtengoed, stokoude snoodaard. Die jubelriedel over Trump komt mij de neus inmiddels uit. En hoeveel moest je betalen om die speelfilms van Stormy Daniels te bekijken? Jij bent de allerlaatste man in Nederland die nog voor porno schokt, Hoogland. En jij lijkt mij ook zo’n type dat een film van Stormy helemaal uitkijkt. Ik ken de rolprent waarin ze de lockerroom van de Harlem Globetrotters bezoekt op mijn duimpje. Dan krijg je een soort Marx Brothers-achtige situatie, je weet wel, wanneer ze dat ontbijt bestellen op die boot. Stormy denkt dat ze maar vijf tegenspelers heeft in die kleedkamer maar uiteindelijk wordt ze gevisiteerd door het voltallige publiek van het Louis Farrakhan-sportpaleis in de Bronx. Weet zij veel!

Goed, ik heb de VHS destijds meteen doorgespoeld naar 1 uur en 24 minuten, direct naar de apotheose van deze klassieker in het genre dogfart. Vaak is het trouwens gewoon shampoo wat je ter afsluiting ziet – als toetje zou ik bijna zeggen – dus dat je je niet onzeker voelt bij het aanschouwen van zulks. Of komt het bij jou inmiddels in poedervorm uit de fluit?

Terwijl jij en mijn geliefde broertje schuinsmarcheerden in die liederlijke zondepoel van verderf, was ik de ster van de jaarlijkse columnistenmarathon van de Volkskrant. Eindelijk een fris geluid, scandeerde de zaal als één man. Ik kon die nacht blijven logeren bij Aleid Truijens, Margriet Oostveen, Heleen Mees, Sheila Sitalsing en Stephan Sanders. Ze vonden me allemaal bijzonder geestig en getapt, en ik rook zo lekker en keek zo guitig uit mijn doppen.

Margriet Oostveen, mevrouw Tom-Jan Meeus zeg maar, verzuchtte nog dat ze het jammer vond dat jij mijn beste en enige vriend was: “Rob Hoogland, die pornoverslaafde agent-provocateur van meneer Trump in de Lage Landen.” Dus ik stel voor dat wij niet meer samen worden gezien in het openbaar, althans niet in het circuit van de hoogopgeleide roomblanke heteroseksuele beau monde van de grachtengordel. Uiteraard kunnen wij elkander elke maandag blijven zien in het keldertje van de Mekhong River Thai Bar, op het vertrouwde adres op de Amsterdamse wallen. Niks tegen je gevolg zeggen hoor!


foute jongens hp/de tijd 03 – 2018

Er zijn meerdere dubbele orgasmes

Rob HooglandIk word oud, mijnheer Van Amerongen. Ik begin steeds minder van het leven te begrijpen. Positief als ik ben, zie ik daar echter ook het voordeel van in: er is eindelijk een reden om blij te zijn dat ik met u correspondeer. U dartelt nog als een jonge hazewindhond door het bestaan, zelf strompel ik inmiddels als een oude, trage labrador met darmproblemen en heupdysplasie rond. U bent nog bij de tijd, zoals dat heet. En dus kunt u mij uitleggen wat er geschiedt.

Zo werd het mij onlangs gegund een tweet van het jeugdige relmeisje Anne Fleur Dekker onder ogen te krijgen, waarin zij verhaalde over haar orgasmes. Nu ben ik nog van de generatie die vrouwelijke orgasmes een cadeautje van Moeder Natuur vindt. Laten we wel wezen: voor de voortplanting zijn ze niet nodig. Maar goed, ik ben een liberaal in hart, nieren en onderbuik. Ik gun iedereen dus zijn/haar pleziertje. Maar toen juffrouw Dekker, wier huidige transitie van ultralinkse activiste naar keurig rechts Goois meisje ik overigens buitengewoon verwelkom omdat wij best wel wat fris bloed kunnen gebruiken, toen zij in die tweet kond deed van het feit dat zij zowel vaginaal als clitoraal klaar kan komen en soms zelfs simultaan, raakte ik toch enigszins in verwarring.

Het is wellicht niet erg fatsoenlijk dat ik u de vraag stel, maar voordat ik mijn laatste adem uitblaas wil ik het toch graag weten: heeft u wel eens een simultaan orgasme mogen beleven? Ik namelijk niet, al moet ik toegeven dat ik ook in dit geval niet meer helemaal up-to-date ben: de laatste keer dat ik qua intimiteit een hoogtepunt mocht ervaren was, als ik het mij goed herinner, op de avond van het Molotov-Von Ribbentrop-pact. En ik moest er nog voor betalen ook. Ik heb wel regelmatig aan simultaansessies in het schaakspel meegedaan, die mij onder andere een overwinning op wijlen mr. Lex Jongsma opleverde, nog voor zijn overlijden wel te verstaan, alsmede remises tegen Hans Böhm en de vermaarde grootmeester Rafaël Vaganian. Alledrie hadden zij geen verweer tegen mijn toepassing van de Gurgenidze Variant van de Caro Kann-verdediging. U mag best weten: daar kwam ík bijna klaar van, maar ook hier weer niet simultaan.

Ik heb behoefte aan uitleg, mijnheer Van Amerongen. Ik volg uw berichtgeving weliswaar niet dagelijks. De laatste tijd zelfs nauwelijks, omdat u volgens mij een Facebook-ban aan uw broek heeft gekregen, waarvan u de reden óók maar eens uit de doeken moet doen. Maar ik weet wel dat u altijd een welhaast dwangneurotische belangstelling aangaande de oerdrift en al wat daarmee verbonden is aan de dag heeft gelegd, die u meestentijds tot het schrijven van schunnigheden inspireerde waarvoor ik mij bij lezing plaatsvervangend schaamde. Of betrof het hier soms óók weer leugens?

Heb je je prostaat nog, ome Rob?

Arthur van AmerongenWist je dat er naast het vaginaal en clitoraal orgasme ook nog een anaal orgasme bestaat? Gek genoeg noemt ons aller Anne Fleur dat niet.

Heb je je prostaat nog, oom Rob? Dat is namelijk een soort G-plek voor mannetjes. Ik wist overigens nooit waar die G voor stond. Jij dacht natuurlijk ook dat het gewoon ‘Geile Plek’ betekende maar de letter G verwijst naar Ernst Gräfenberg, een Duits gynaecoloog die onderzoek deed naar seksuele fysiologie. Voluit wordt het dus: de Gräfenbergplek en dat klinkt best wel eng. In de praktijk is het gewoon een knobbeltje in het vagijn dat bij voldoende stimulans gaat spuiten als een walvis. Misogyne cynici zeggen dat het een kwaadaardige uitvinding is van de feministen maar ik had ooit eens een vriendinnetje, Ariette, en als die de sluis openzette moest ik echt allemaal emmers onder mijn ledikant zetten en hozen als een krankzinnige. De Watersnood van 1953 was er in vergelijking kattepis bij.

Dat doet mij weer denken aan Zambia, waar ik in een ander leven een gewichtig wetenschappelijk boek schreef over aids, vorstelijk betaald door het Nederlandse Aidsfonds. Als je mij niet gelooft (zoals gewoonlijk, wantrouwig vals serpent) moet je de titel maar even koekelen: Mwendanjangula! De negermensen in Zambia hebben ongeveer 20 onbeschermde seksuele contacten per dag en hoewel dat aanzienlijk minder is dan Freddie Mercury, helpt het wel mee om beetje bij beetje het aidsvirus te verspreiden.

Om terug te komen op de Gräfenbergplek: het nadeel van die vaginale tsunami is dat de pielemuis verzuipt in dat klotsend geweld. Wading through the water, noemen de Zambianen dat. Die houden daarom van een droge doos. De vrouwen in Zambia gaan dan om papa te pleizeren met het vagijn boven een vuurtje met kruiden hangen waardoor het slijm in de doos (dat normaliter best wel wat virusjes kan doden) opdroogt. Zambiaanse meneren vinden zo’n droge poes dus lekker maar omdat ze bijna allemaal sief hebben en andere piemelwondjes, wordt het HIV-virus nóg sneller verspreid. Verder moet je dat zelf maar uitzoeken op internet want ik ben toch godverdorie je huisarts niet, of een hedendaagse Aart Gisolf.

Over televisiedoktoren gesproken: je weet toch dat Rob Oudkerk mijn huwelijk met Edith Mastenbroek destijds heeft gesloten namens de gemeente Amsterdam, op Blijburg. Oudkerk was heel lang televisie-arts voor de NRCV en hij deed dat met zoveel charme dat hij werd geheadhunt door Felix Rottenberg. De rest is geschiedenis.

Om terug te komen op je brandende kwestie: het anaal orgasme bij de man bestaat wel degelijk en wordt opgewekt door het stimuleren van de prostaat. Had je die nou nog? Ik had vier jaar lang een relatie met een dokter en zij was erg bedreven in het melken der prostaat. Je zult het allemaal wel vreselijk eng vinden want er moeten wel wat vingers in de poepert. Stel het eens gewoon voor aan moeders de vrouw, menig huwelijk is gered door het prostaatmelken! Ik heb mij ook wel eens laten vertellen dat je er ook nog kaas van kan maken maar dat lijkt mij een broodje-aap-verhaal. Sinds wanneer ben jij een goede schaker trouwens, daar heb je mij nog nooit wat over verteld. Leugenaar!

Uw anale fase lijkt mij nog altijd niet afgerond

Rob HooglandLekker is dit. Beginnen we elkaar in dit eerbiedwaardige magazine nu ook al voor leugenaar uit te maken. Dat schiet niet op, mijnheer Van Amerongen, zoals ik persoonlijk trouwens – en naar mijn stellige overtuiging de lezer eveneens – evenmin veel opschiet met de scabreuze onthullingen die u hierboven aan het papier toevertrouwde. De anale fase, zegt Freud, doet bij kinderen van gemiddeld vijftien maanden oud haar intrede en wordt rond het begin van het vierde levensjaar afgerond. Ik heb de stellige indruk dat zij bij u nog altijd niet is afgerond. Vermoedelijk begon u reeds in uw kleuterjaren met drugs te experimenteren en is dit daar een gevolg van.

Ik schaak, inderdaad. Niet onverdienstelijk, al zeg ik het zelf, en ik acht vermelding van die activiteit belangwekkender dan wat u te vertellen had. Wat schiet de lezer op met uw mededelingen aangaande droge Zambiaanse vulva’s, pielemuisverwondingen, uw squirtavonturen, het uitmelken van de masculiene versie van de Gräfenbergplek en het daaruit voortvloeiende anale orgasme? Hoe verrijkt dat zijn leven? Hoe helpt hem dat verder? Wat, kortom, hééft hij eraan? In veel gevallen zal hij u, brakend boven de toiletpot, zelfs vervloeken. Ik zal niet ontkennen dat zich doorgaans heel diep van binnen het allereerste begin van een niet onaangename tinteling aan mij openbaart wanneer mijn huisarts in het kader van de jaarlijkse prostaatcontrole bij mij naar binnen dringt, een handeling die mijns inziens uit gemeenschappelijke mannelijke schaamte nog veel te weinig wordt belicht. Het feit dat mijn huisarts een mysterieuze oosterse schoonheid is, die haar spreekkamer voorafgaande aan dit onderzoek altijd hermetisch afsluit, draagt zeker aan dit gevoel bij. Maar heeft het nut details daarvan aan de openbaarheid prijs te geven? Nee, zeg ik zonder enige aarzeling. Er is al goorheid en onfatsoen genoeg in de wereld.

Kijk, die tweet van juffrouw Dekker is vermeldenswaardig, omdat zij er uit eigen initiatief mee komt aanzetten en er bovendien tal van vragen mee opwerpt. Begint zij bij zo’n simultaan hoogtepunt extra te loensen? Ik noem maar iets. De Nederlandse man is, indien gezond, ook niet van beton, zoals frater Venantius het zou omschrijven. Hij heeft ook zijn fantasieën en wil daarvan derhalve gaarne op de hoogte worden gesteld. Maar uw zieleroerselen, die waarschijnlijk zelfs op het Regenboogforum zouden worden gemodereerd, voegen niets toe. Ik verzoek u daarom ten stelligste uw onderwerpkeuze voor deze rubriek, indien u althans naar een verlenging van onze op zich tamelijk unieke samenwerking streeft, aan te passen. Uw viezigheid straalt ook op mij af, mijnheer Van Amerongen. Dat kan ik niet hebben.

Daar komt bij dat u vragen domweg niet beantwoordt. Het viel mij al eerder op en u flikt het nu weer. Ik vroeg u ditmaal waarom u ten prooi bent gevallen aan een Facebook-ban. Ligt hier de tenhemelschreiende politieke correctheid die de sociale media tegenwoordig in een ijzeren greep houdt aan ten grondslag? Dat zou ik graag willen weten van iemand die 24 uur per dag op Facebook zit te beppen. Van u, dus. Laten wij dat eens bespreken, mijnheer Van Amerongen. Op een nette manier, als het even kan. Dit is een ernstige zaak, die dringend maatschappelijke duiding behoeft.

Wel even wat potjes Boy Butter scoren

Arthur van AmerongenHoni soit qui mal y pense! Ik word smadelijk afgeserveerd als een viespeuk terwijl het hier om een duidelijk geval van guilt by association gaat: ik word meegezogen in jouw duistere wereld van seksuele aberraties, angsten en projecties. Onuitsprekelijke liederlijkheden die je alleen aan mij durft toe te vertrouwen omdat je weet dat ik lekker in mijn vel zit. Je hebt mij overigens maar één vraag gesteld, ouwe: ‘Heeft u wel eens een simultaan orgasme mogen beleven?’

Ik heb je hierboven in geuren en kleuren verteld dat het simultaan orgasme voor mij een alledaags wissewasje is. Het prostatuair orgasme en de doodgewone pielemuisejaculatie trekken bij mij synchroon op, op voorwaarde dat ik over een gediplomeerd Groene Kruis-verpleger (m/v/vreer) beschik die de prostaatmassage uitvoert en als het even kan ook nog even de voorkant karnt en kolft (als het ziekenfonds dat tenminste vergoedt).

Ik ben ook niet de beroerdste en wil je als trouwe pennevriend best wel een adviesje geven: vraag eens aan moeders de vrouw of zij bijvoorbeeld op zondagochtend heel eventjes op je perineum wil drukken. Perineum klinkt als een tochtig winkelcentrum in Dronten-Oost maar het is potjeslatijn voor bilnaad. Niet verwarren met bilspleet want daar komt narigheid van. Het perineum is het deel van jouw goddelijk lichaam – pak er even een spiegel en een potlood bij, oom Rob – dat bestaat uit het ruitvormige gebied tussen je staartbeen, je twee zitbeenderen en je schaambeenvoeg. Een denkbeeldig lijn tussen je rechter en linker zitbeen verdeelt het perineum in een ventrale urogenitale driehoek en een dorsale anale driehoek.

Enfin, als geduw op je perineum dat immers direct in contact staat met je prostaat je bevalt, ben je klaar voor het zwaardere werk: de prostaatmassage. Wel even wat potjes Boy Butter scoren bij het Kruidvat in Egmond aan Zee. Zeg maar dat de hond schrale plekken op zijn koppie heeft of dat het tegen de kloofjes in je ouwe voetzolen is. Als de Boy Butter op is, kan je ook even naar de Jumbo fietsen om daar een blik Crisco te kopen. Dat is plantaardig vet dat je eigenlijk altijd bij de hand moet hebben in keuken en slaapkamer.

Ik wil je op de valreep even complimenteren met je openheid, oom Rob. Er is niets mooiers fijners dan mannen onder mekaar. Onze stem wordt nauwelijks nog gehoord in de media. Half Nederland ligt te geilen op quasi-erotische prietpraat van menopauzale vrouwkes die zelfs in kringen van het dameswaterpolo als lelijk te boek staan maar nergens lees je iets over het vakkundig masseren van de oudemannenprostaat, met een duplexorgasme als gevolg. Alleen hier bij de Foute Jongens, dat bolwerk van bonhomie en beschaving in barre tijden.


foute jongens hp/de tijd 04 – 2018

Tante Philomena & haar Foute Jongen

Rob HooglandNoem het een knieval, mijnheer Van Amerongen. Een nederlaag voor mijn part. Zelf spreek ik liever van een stap in de goede richting, waarbij ik het als illustrerend beschouw dat het initiatief van mijn kant komt en niet van de uwe. Voor mij luiden in de verte reeds de klokken, terwijl u ondanks uw bizarre levensstijl nog vele jaren tegoed hebt. Vraag mij naar de megatags van mijn huidige bestaan en ik antwoord: levervlekken, steunkousen, PSA-perikelen. En toch voel ik mij niet te oud om de sociale rechtvaardigheidsstrijders die onze maatschappij steeds meer in hun greep krijgen tegemoet te komen.

Lang heb ik op z’n pavlovs tegengesparteld, maar laat ik het nu dan maar toegeven: de gang van zaken in het polderland kenmerkt zich door een onthutsend gebrek aan diversiteit. De witte man heeft schrikbarend lang – laten we eerlijk zijn: zonder bemoedigend resultaat – de touwtjes in handen gehad. Daar moet een einde aan komen. Geen gesar, geen smalende opmerkingen meer over de onderdrukten onder ons. Zo gemakkelijk, dat soort lolligheden. Ik kies eindelijk partij en wil onszelf om die reden ook geen Foute Jongens meer noemen. Begrijp me niet verkeerd: u mag van mij zelf een Foute Jongen blijven. Vrijheid, blijheid. Maar gun het mij dan dat ik ons tweetjes in het vervolg als Tante Philomena & haar Foute Jongen presenteer.

Jazeker, mijnheer Van Amerongen, u leest het goed: oom Rob, zoals u mij tamelijk vrijpostig pleegt te noemen, wordt tante Philomena. Reeds sinds mijn vijftiende, toen ik al 1.88 meter lang was en desondanks slechts 55 kilo woog, heb ik het gevoel in een verkeerd lichaam te zijn geboren. Mijn moeder dwong mij op die leeftijd om in een knickerbocker naar school te gaan. Toen is het begonnen, zeker na de reacties van mijn klasgenootjes. En nu, 52 jaar nadien, kom ik uit de kast. Ik moet daarbij overigens mijn dank uitspreken aan Anousha Nzume, Anja Meulenbelt, Sunny Bergman en Gloria Wekker. Met hun onvermoeibare strijd voor gender- en rassengelijkheid hebben deze dames mij de ogen geopend.

Geloof me, ineens wist ik het: ik wil zoals Anousha Nzume zijn, de vrouw die tijdens het laatste Boekenbal, toen Tommy Wieringa de overleden dichter Menno Wigman herdacht, deze weergaloze tweet verstuurde: “Een andere witte man aan het woord over een… jawel, een witmang… #Boekenbal #HalloWitteMensen.” Wat een klasse! Wie zou nou níet als zo’n vrouw door het leven willen gaan? Hiermee benaderde zij zelfs Quinsy Gario na de MH17-ramp. “Witte levens zijn belangrijker dan bruine”, tweette Quinsy nadat Mark Rutte zijn medeleven met de slachtoffers had uitgesproken. Onvergetelijk heroïsch.

Maar goed, een tweede Quinsy wil ik niet worden. Ik ken mijn grenzen. Maar als Anna Steijn, zoals zij ooit heette, zichzelf zomaar in Anousha Nzume kan veranderen, dacht ik, dan kan ik best de naam Philomena Oegewambibi aannemen. Niets is onmogelijk, in dit land. Het kan hier zelfs bestaan dat de man die ooit de verpersoonlijking van het conservatisme was, te weten Joshua Livestro (hij werd om die reden door de redactie van het discussieprogramma Buitenhof als commentator afgedankt), binnen een mum van tijd Mr. Political Correctness himself wordt. Natuurlijk: wiens brood men eet, diens woord men spreekt (ik verwijs naar de heer G. Soros). Maar toch: het kan hier allemaal. Rob Hoogland bestaat daarom straks niet meer, mijnheer Van Amerongen. In de korte tijd die mij nog gegeven is, luidt mijn naam voortaan Philomena Oegewambibi.

Wen er alvast maar aan!

Ik kreeg kennis aan een geval op een scooter

Arthur van AmerongenReken maar dat ik jou straks een lekker wijf vind, oom Rob. Een klassebouwdoos. Weet je wie ik heel geil vond in mijn jongelingsjaren? Roberta Muldoon in The World According to Garp. Ik had een poster van die atletische reuzin van 2 meter 30 boven mijn ledikant hangen en voordat ik mij ‘s avonds in slaap huilde wegens lullevedu en Weltschmertz en spleen, trok ik me altijd even lekker af op die goddelijke vrouw. Pas van de week kwam ik erachter dat ze gespeeld werd door John Litgow die er verdorie nog an toe ook nog een Oscar mee won! Dus je kunt veel over mij zeggen maar niet dat ik een genderfoob ben.

Je had het vorige maand over jouw studiereis naar Thailand en daar moet ik nu eens aan denken in verband met door jou aangeboorde genderbendercuriosa. Ik had na een bezoekje aan mijn broer in Bangkok de boot naar Go Pang Pang genomen voor een quarter moon party en die roestige ferry zat stampvol vol met van die vieze verbrande Scandinavische lellebellen. Ik bedoel, die vind ik zo sexloos dat ik me net zo kan gaan aftrekken op een oude Heidi-film, Mary Poppins of The Sound of Music voor mijn part.

Ik liep tijdens die quarter moon party met een enorme emmer vol Vietcong-whisky die alleen maar te zuipen is als je het flink aanlengt met cola, en dan niet smerige spul van Raak. Al die vieze Vikingsloeries waren helemaal wappie van de paddo’s en de wiet en ze lieten gewoon hun tieten zien aan stokoude inheemse vrouwtjes die daar kakkerlakken en sprinkhanen stonden te wokken. Ik ben toen naar een oom agent gelopen en heb hem in zijn oor gefluisterd dat onder die en die klapperboom een groepje Zweedse jongeren rotdrugs zat te roken. Die jongeren zitten nog steeds vast in Hotel Bangkok en ik kreeg een vermelding in het suffertje van Go Pang Pang als meest waardevolle en integere sekstoerist van het jaar, en Groot Vriend van Thailand.

Enfin, ik kreeg kennis aan een geval op een scooter waarvan ik zeker wist dat het een ladyboy was, zeg maar Philomena Oegewambibi maar dan 89 jaar jonger. Het was nadrukkelijk geen kommersjele sekswerkster want ik hoefde nooit te betalen voor de daad (negen keer per etmaal, those were the days, pops). Wel moest ik voor mijn Bummibolleke en al haar dinnies dagelijks een zak vol yaba scoren. Yaba betekent gekke pil en je kan ‘m bijvoorbeeld van folie roken. Chasing the dragon, zoals de Chinezen dat noemen. Uit beleefdheid rookte ik mee en pas veel later kwam ik er achter dat het gewoon crystal meth was! Ik had wel dood kunnen zijn, Roberta!

Op een gegeven moment moest ik met Bollie naar de kruidenier en toen kocht ze een enorm pak Pampers. Ik was in die tijd vrij ruw en misschien waren die pampers voor haar bestemd. Of voor mij natuurlijk, want ik had vanwege de geroosterde kakkerlakken nogal last van de Wraak van de Faro, Montezuma en last but not least van de koning van Siam, en als ik dan een windje wilde laten, enfin, ik liep daar dus niet in mijn vertrouwde witte linnen broeken, dat begrijp je.

Bleken die pampers voor haar kind te zijn! Tegenwoordig kunnen mannen gewoon kinderen baren maar toen nog niet, al heb ik in Bangkok tijdens die vakantie wel een nieuwe lul laten aannaaien op kosten van de reisverzekeraar. Bummibolleke was helemaal geen transgender, kathoi, ladyboy of bouwdoos. Gewoon een kanjer van een jonge meid, en beslist geen hoer, dat wil ik hier nog even herhalen. Wat voor kleren ga je trouwens dragen als je ontmand bent? Je kan natuurlijk effe door de inloopgarderobe van je lieftallige vrouw lopen maar die is 1 meter 30 dus dat schiet niet echt op.

Ken je de High & Mighty in Amsterdam? Daar kwam ik die Jaws van James Bond tegen, ik zweer het! Overigens moet het onze trouwe lezers (mr. Theo Hiddema) inmiddels zijn opgevallen dat jij mij steeds weer uit mijn safe space probeert te trekken door mij te triggeren met vieze liederlijke wanstaltige, laag-bij-de-grondse, goedkope seksuele insinuaties. Ik wilde je eigenlijk vertellen over mijn folderen tijdens de Gemeenteraadsverkiezingen voor de Partij voor de Dieren en mijn stiekeme verliefdheid op Marianne Thieme die net als ik uit Ede komt. Kan jij je niet laten ombouwen tot een piepjonge Thieme, met cup DD? Please?

Bij1: alleen in het buurtschap Amsterdam

Rob HooglandHet is te merken dat u Amsterdam reeds lang geleden de rug heeft toegekeerd, mijnheer Van Amerongen, of beter gezegd: Amsterdam u. High & Mighty, aan de Singel, is reeds lang ter ziele. Een van de medewerkers, een jongmens dat het levenslicht in onze overzeese gebiedsdelen zag maar er tot grote woede van Anousha desondanks niet voor terugdeinst om ook XXXL-witmangs tot de clientèle toe te laten, heeft onder de naam Hope Special Sizes een doorstart gemaakt op de Prinsengracht nabij de Rozengracht. Zodra mijn geslachtsverandering een feit is zal ik hem mijn herenkleding voor een spotprijs aanbieden, al sluit ik niet uit dat hij mij zal doorverwijzen naar Campingshop Amsterdam in de Jan van Galenstraat. Er zijn altijd wel kampeerders die voor een prikkie een bungalowtent willen, hoewel de stof in dit geval hoofdzakelijk uit – daar gaan we weer – Thailand afkomstig is, met andere woorden: wellicht niet geheel en al regenbestendig zal zijn.

De afgelopen kwart eeuw heb ik 75% van mijn kleding op maat laten maken door The Needle King, Sukhumvit Road, Bangkok, nabij soi 12, bij wie ik begin jaren negentig om slechts één reden naar binnen liep: mr. Roger, zoals de uitbater heet, was de enige Thaise Indiër die mij niet, zoals al die andere irritante Aziatische lastpakken, uit alle macht naar binnen trachtte te slepen. Mr. Roger, een Sikh met een tulband en de man op de foto die boven dit verhaal staat, zat keurig achter zijn toonbank te wachten tot ik binnentrad en zei toen: “Aha! Eindelijk een klant die mij in staat zal stellen een Mercedes aan te schaffen.” Ik sloot hem onmiddellijk in mijn hart, ofschoon ik met de wetenschap van nu niet uitsluit dat ik onbewust voor hem koos omdat ik zag dat hij tevens dameskleding vervaardigde. Ik zal hem de URL van de website van het damesmodemagazijn Yoek, gespecialiseerd in grote vrouwenmaten, alvast mailen. Als er één ding is dat ze bij The Needle King goed kunnen, dan is het kopiëren. En ik zág me laatst toch een enige legging op die site!

Het komt mij overigens voor, gezien uw puberale weerwoord vol typische Van Amerongen-vunzigheden, waarbij u zelfs de gore lef had om een fatsoenlijke vrouw als Marianne Thieme verbaal aan te randen, dat u niet helemaal begrijpt wat deze ingrijpende stap in emotioneel opzicht voor mij betekent. Dat ik mij op deze manier kan aansluiten bij een strijd waarvan sinds de gemeenteraadsverkiezingen van 21 maart jongstleden vaststaat dat-ie niet meer verloren kan worden, vervult mij van grote trots.

Net als haar vriendinnen Anja, Sunny en Gloria stond Anousha op de lijst van Bij1. U weet wellicht dat de lijsttrekster van die partij, Sylvana Simons, ondanks het feit dat Bij1 alleen in het buurtschap Amsterdam meedeed, voorafgaande aan deze verkiezingen zelfs te gast was bij het voornoemd discussieprogramma Buitenhof. Chiquer kan het niet. Welnu, dat betaalde zich uit: één hele zetel! En hoeveel voorkeurstemmen kreeg Anousha Nzume, mijn grote voorbeeld dat alleen al in 2017 in 197.834 talkshows de kans kreeg om uit te leggen wat er allemaal niet aan de witmang deugt? Houd u vast: 172 stuks! Trek daar haar familieleden, buren en vrienden vanaf en je komt op maar liefst 7 stemmen extra.

Geweldig toch?

Philomena Oegewambibi rules!

Kom in mijn armen, Foute Jongen!

Krijg je ook een nieuwe lever aangemeten?

Arthur van AmerongenMaar goed, ik was dus lijstduwer bij de Partij voor de Dieren en niet zonder succes want we hebben overal indrukwekkend gewonnen. Ik moest invallen voor Maarten Biesheuvel want La Thieme was er pas op het laatste moment achter gekomen dat Maarten aan agorafobie lijdt en het dientengevolge niet fijn vindt om te folderen tijdens luidruchtige braderieën op tochtige pleinen in bijvoorbeeld Dronten-oost of de Bijlmer.

Mijn collega-lijstduwer, Maarten het Hart, wilde in een beeldig mantelpakje gaan flyeren in Staphorst omdat hij/zij/vreer naar eigen zeggen erg goed ligt in zwartekousenkerkkringen. Dat vond ik geen strak plan want je kan net zo goed Bonifatius naar Dokkum sturen of Tofik Dibi naar Raqqa.

Overigens maak ik mij ernstige zorgen over je gezondheid, Roberta. Het is allemaal geen kattenpis wat je hierboven aan lichamelijke en geestelijke klachten opsomt. Je kan je natuurlijk wel om laten bouwen tot een wulpse Afro-Hollandse maar krijg je dan ook een een nieuwe lever aangemeten bijvoorbeeld?

De transformatie van Gregorius Wekker tot professor Gloria is best aardig gelukt maar hij/zij/vreer leeft dan ook heel gezond. Trouwens, ik heb nog meer pijntjes dan jij. Wordt het niet tijd dat we samen een fijn Rijnreisje boeken op Rode Kruisschip J. Henry Dunant? Trek je dan wel een leuk jurrekie aan, en niet die enge BH’s van Marlies Dekkers die je toen in de Kringloop van Alkmaar had gescoord en die zo naar uien en zweer roken? Het oog wil ook wat, lieverd. Kusje van je liefhebbende Tuurtje, die dagelijks voor je bidt.


foute jongens hp/de tijd 05 – 2018

De hele dag pornosurfen

Rob HooglandHet klopt, mijnheer Van Amerongen, dat ik de laatste tijd slecht voor u bereikbaar ben. Ik heb afscheid genomen van Facebook, Instagram en WhatsApp, de verderfelijke speeltjes van Mark Zuckerberg. Het beperkt ons contact aanzienlijk. Dat heeft ontegenzeggelijk een groot voordeel: het brengt rust. Maar beroepsmatig komt het soms niet zo goed uit.

Ondanks alles onderhoudt u, vanuit dat meelijwekkende schuurtje in die naar bedorven sardientjes riekende Portugese woestenij nabij de Ria Formosa, uw contacten met de beschaafde wereld nog wél via deze enge clubs. Een social media-expert vertelde mij laatst dat uw activiteiten op Facebook ook nu nog gemiddeld 21 uur per dag omvatten. Sterker nog, dat u nog altijd niet inziet dat het heel erg vervelend voor uw ‘vrienden’ is om zo vaak door u, meestal midden in de nacht, met YouTube-filmpjes te worden geconfronteerd waarmee nummers van popgroepen als Robbie & de Rukkers ten gehore worden gebracht (ik acht het niet uitgesloten dat ik mij in de naam van deze popgroep vergis).

U mag het best weten: dat valt mij buitengewoon van u tegen. U bent een natte tosti. Ik zou niet zo snel een andere omschrijving weten. Het is dat HP/De Tijd mij zo vorstelijk betaalt voor deze rubriek, mij wel, want anders zou ik mij wederom uitgedaagd voelen onze relatie te verbreken.

Wat was het geval?

Net als Bert Brussen, hoofdredacteur van The Post Online, kreeg u van Facebook een schorsing van een maand aan uw ongewassen broek omdat u het, in een ver verleden nota bene, had gewaagd grappen te maken over Recep Tayyip Erdogan. Het waren uiteraard slechte grappen. Toch bewees het andermaal dat bij Facebook moderators aan het werk zijn, die op z’n minst onder grote invloed staan van de angstaanjagend fascistische pro-Erdogan-beweging die in Nederland toch al zo groot is. Als die beweging de afdeling moderating tenminste al niet zelf heeft geïnfiltreerd.

Welnu, ik besloot het voor u op te nemen in mijn Telegraaf-rubriek. Dat betekende weliswaar dat ik mijn lezers, die gewend zijn geïnformeerd te worden over mijn contacten met de groten der aarde, eerst moest uitleggen wie u bent. Dat vrat kostbare ruimte, maar dat had ik ervoor over. De vrijheid was meningsuiting werd hier bedreigd. Een groot goed, mijnheer Van Amerongen! In niet mis te verstane bewoordingen maakte ik duidelijk dat Facebook over de schreef was gegaan en dat ik mij daardoor gedwongen voelde mij volledig van dat bedrijf los te weken.

Natuurlijk was ik het ook met Arjen Lubach eens, de geestige tv-host die in verband met de ernstige privacyschendingen door Zuckerberg en consorten de actie Bye bye Facebook op touw zette. Toch was dat niet de voornaamste reden voor mijn afhaken. Bij Lubach gaf ik gehoor aan een karaktertrekje. Wanneer volgzaamheid van mij wordt verlangd ga ik dwarsliggen. Met andere woorden: zodra de massa op iets dreigt los te gaan, maak ik mij los van de massa. Georganiseerde woede en verontwaardiging? Brrr. Ik nam afscheid van Facebook uit solidariteit met u. Dit ging te ver. Hier moest Facebook een halt worden toegeroepen. En dat lukte: slechts enkele uren na de publicatie van mijn column maakte Facebook al een einde aan uw en Brussens schorsing.

En wat doet u?

U blijft er gewoon actief!

Stank voor dank!

Wilt u ons vergezellen naar de parenclub?

Arthur van AmerongenHoeveel uur per dag mag je eigenlijk internetten in het Rosa Spierhuis, ouwe cybernaut van me? Internetheld op sokken! Kijk, dat je op je 75ste over mijn broze lichaampje naar de bovenwereld der vaderlandse journalistiek bent geklauterd: soit.

Dat had ik in jouw situatie ook gedaan, laten we elkaar geen mietje noemen. Ik heb veel ergere dingen gedaan voor de roem. Onuitsprekelijke hand- en spandiensten waar ik bepaald niet trots op ben. Maar dat jij je hier nu opwerpt als de koene ridder van het vrije woord (zeg maar als een dikke uitvoering van Theo van Gogh) gaat mij te ver. Daarom lig ook ik hele nachten onder de klamboe te woelen en te piekeren over onze gezamenlijke toekomst, vriend. Het is inderdaad wat je zegt, dat het honorarium zo vorstelijk is dat ik tegen heug en meug door ga met ons verstandshuwelijk.

Een ongeschoolde arbeider moet een maand in de fabriek (denk aan lopende band, ploegendienst en prikklok) ploeteren voor het bedragje dat wij tussen neus en lippen en in een poep en scheet bij elkaar tikken, in onze hoedanigheid van schrijvende apen en inkthoeren.

Ik word hier in de Algarve vrijwel dagelijks door keurige Nederlandse kamperaars aangesproken: “Oh, meneer van Amerongen, wij genieten zo van uw cursiefjes in de Volkskrant, niemand weet de natuurpracht en de gezelligheid van Zuid-Portugal beter in woorden te vangen dan u. Mijn vrouw raakt altijd bijzonder ontroerd en vervoerd door u. Misschien wilt u ons vanavond wel vergezellen naar parenclub Cupido in Albufeira. Het is seniorenavond en wij krijgen dan 3 procent korting. Toevallig is Toos er ook, de zus van Annie, dus dan vormen we mooi twee setjes! Oh, à propos, Don Arturo, wij vinden het jammer dat u zich associeert en afficieert met die reactionaire ongelikte beer van de Telegrof. Uw bijdrage aan de Foute Jongens-rubriek is altijd genieten hoor, maar die vieze ouwe vent begint steeds maar weer over prostaatmassages en andere smeerlapperij. Komt uw penvriend iets te kort wellicht? Hij moet hoog nodig eens naar parenclub Die Große Freiheit in Amsterdam, schuin tegenover het Centraal Station.”

Enfin, en zo gaat het maar door Hoogland. Door al die enge stalkers met psoriasis durf ik niet eens meer over ‘s Heeren wegen en straten te banjeren met mijn hondjes.

“Zodra de massa op iets dreigt los te gaan, maak ik mij los van de massa”. Ik heb deze zin nu tien keer herlezen en vraag me af hoe je zoveel new age-lariekoek uit je aftandse Remington Home Portable No.2 hebt kunnen rammen met één vinger. Die had je toch van een ouwe neger op de vlooienmarkt in Havana gekocht, voor 8000 dollar, omdat-ie van je grote held Hemingway was geweest?

Jij bent zelf massa, met je 180 kilo!

Nooit maar dan ook nooit zat je op Facebook, Twitter en Instagram! Gewoon omdat je het niet snapte! Natuurlijk ben ik 23 uur per dag actief in en op de sociale media. Maar trek daar 22 uur pornosurfen vanaf en dan blijft er één uurtje over om mijn mails te beantwoorden. Ik wil je best vertellen dat ik totaal vereenzaamd in de Duitse kolonie Nuevo Germania, in de jungle van Paraguay, uit bittere noodzaak ooit begon met Facebook en Twitter. Maar bied eerst je excuses aan, vlerk!

Heel handig, die floppy-disks tegenwoordig!

Rob HooglandNew age-lariekoek? Aftandse Remington Home Portable No.2? Rammen met één vinger? In werkelijkheid is de door u geciteerde zin van een literair gehalte dat voor u, met uw ordinaire taalgebruik, voor eeuwig onbereikbaar zal blijven. Het is er eentje om in te lijsten, mijnheer Van Amerongen. Een pareltje, dat u tot grote jaloezie bracht.

Mijn Remington bezit ik inderdaad nog, maar staat als een relikwie uit ver vervlogen tijden naast de urn met de stoffelijke resten van Godfried, mijn trouwe, allereerste labrador, op de schoorsteenmantel. Hij brengt mij bijvoorbeeld mijn legendarische verslag over de tewaterlating, op 10 maart 1948, van de kustvaarder Rian (450 ton) bij de Bodeweswerf in het Winschoterdiep in herinnering, waarbij het schip kapseisde en het bemanningslid Jan Landman jammerlijk het leven verloor.

Alleen al de gedachte, evenwel, dat ik niet met mijn tijd ben meegegaan! Hoe durft u! Ik werk reeds heel lang op een Atari 1040 ST. Denkt u nu werkelijk dat ik niet weet hoe handig en georganiseerd het tegenwoordig werken is met die floppy-disks? En ik tik met DRIE vingers, mijnheer Van Amerongen. Verdiep u toch eens in uw onderwerpen. Nu roept u maar wat en zet u daarmee niet mij, maar zichzelf voortdurend voor joker.

Dat u, op onbetamelijke wijze bovendien, excuses van mij eist, is een gotspe. U moet míj juist uw verontschuldigingen aanbieden. U scheldt en hekelt maar door, intussen nepnieuws over mij verspreidend dat het een lieve lust is. Staat u wellicht, zoals naar mijn stellige overtuiging wel meer Nederlandse publicisten, bij een Russisch persbureau op de pay roll?

U wenst blijkbaar in het geheel niet te erkennen dat ik mij een grote opoffering heb getroost door het in het kader van de Facebook-ban die u om uw oren kreeg in mijn Telegraaf-rubriek voor u op te nemen. Ik betoonde solidariteit met u en nam daarmee een groot risico: bij De Telegraaf wordt het, zeer terecht overigens, over het algemeen niet zo op prijs gesteld wanneer collega’s van de concurrentie in het zonnetje worden gezet. En al helemaal niet wanneer het om een opportunistische, ongeschoren uitvreter gaat, een voormalige punker, dan weer links, dan weer rechts, die alleen maar bij mij op de bagagedrager is gesprongen om ervan te kunnen profiteren.

Dat u ooit uit eenzaamheid een Facebook-account opende wil ik nog wel aannemen, al geloof ik er uiteraard geen snars van dat zulks in het propere Nueva Germania geschiedde. Het zal wel in de Jellinek-kliniek in Amsterdam zijn geweest waar u op dat idee kwam. Zo’n dwangbuis doet naar contact verlangen. Maar waarom bent u erop actief gebleven? Waarom publiceert u nog steeds uitgerekend op Facebook uw dagelijkse brei van goedkope schunnigheden? Beseft u dan echt niet dat u zich daarmee met uw hele hebben en houwen – toegegeven: dat is niet veel – aan Mark Zuckerberg overlevert? Voor die data over u wil ook de fiscus graag schokken, mijnheer Van Amerongen. Ik noem maar een voorbeeld. En hoe ver u zich ook in de Portugese wildernis verborgen probeert te houden, in dat geval bent u dan toch echt aan de beurt.

Hitler wel gevonden, maar te oud en te broos

Arthur van AmerongenKrek wat je zegt, opa. Wie zeurt krijgt een beurt, al dan niet fiscaal. Wat mijn door jou veronderstelde politiek opportunisme betreft: beter ten halve gekeerd dan ten hele gedwaald. Zoals de wind waait, waait mijn jasje. En wat de Russen betreft: ik heb liever een kommersjele sekwerker uit Omsk (m/v/) in bed, dan in mijn tuin een kruisraket. Kijk, daar piept mijn links-progressieve inborst weer naar buiten, als een duveltje uit een doosje.

Om nog even terug te keren naar mijn hinderlijke aanwezigheid op Facebook: omstreeks 2005 ben ik naar de kolonie Nueva Germania geëmigreerd, in de rimboe van Paraguay dus. Goegel mij maar eens, ongelovige Thomas. De echte naam is Neues Deutschland, en die titel had de oude Richard Wagner ooit verzonnen. Die vond – toen al – dat zijn Duitsland naar de Filistijnen ging door allerlei economische vluchtelingen en wilde een nieuw Duitsland beginnen. Elisabeth Nietzsche, de zus van, nam de daad bij het woord en vertrok met een aantal Duitse keuterboertjes naar Zuid-Amerika om daar een arische operettekibboets op te starten. De rassenveredeling ging natuurlijk vreselijk mis want Heinz en Wolfgang vergrepen zich al snel aan de inheemse indianenmeisjes.

Overigens is The Boys from Brasil, die huiveringwekkende pageturner van Ira Levin, gebaseerd op mijn memoires. Ik heb met Rob Muntz voor de VPRO toen nog die documentaire Robbie & Tuur: Beruf Nazi-Jäger gedraaid. Muntz had uit betrouwbare bron vernomen dat Herr Dokter Mengele zich verschool in Nueva Germania en er stond een flinke premie op diens hoofd, ik meen wel 500 shekels. We hebben Hitler wel gevonden maar die was te oud en te broos om in een hutkoffer naar het Internationaal Gerechtshof in Den Haag te transporteren. Zo humaan ben ik dan ook wel weer.

Enfin, ik woonde dus in die arische kolonie en werd knettergek van het Pruisisch gebral van die roodbruine bastaardkindjes met blauwe ogen. Mijn buurman was ingenieur Dieter Grau, bekend van Project Paperclip, en die had zijn eigen radiostation O.D.E.S.S.A. Hij was de eerste in Paraguay met internet en zat toen al op Facebook te chatten met Florrie Rost van Tonningen-Heubel, de zwarte weduwe van Velp. Mijn eerste Facebookvriend in Nederland was Francisco van Jole, die toen nog chef internet was bij de Volkskrant en wiens Argentijnse vader Hans-Ulrich Rudel toevallig ook nog enige tijd in Nueva Germania woonde.

Ik ging op Facebook omdat ik eenzaam was, oom Rob. Al snel ontdekte ik de videochat en toen was het ook gedaan met mijn fysieke eenzaamheid, als je begrijpt wat ik bedoel. Niet met Von Jolo trouwens hoor, zie ik zo bleek!? Pas veel later ontdekte ik de sociale media als verdienmodel, net als Sylvana racisme als verdienmodel heeft ontdekt. En daarom zit ik nog steeds op Facebook, ouwe: puur voor de pecunia. Zullen we weer vriendjes worden trouwens? Je bent het steentje in mijn schoen maar naast jou kan ik mij lekker links profileren. Ik hou van jou zoals koning David van Absolom hield. Je bent mijn wapenbroeder. Kusje er op en we hebben het er niet meer over. Ciao bella!


foute jongens hp/de tijd 06 – 2018

De meningen mogen niet botsen met de hunne

Rob HooglandWeet u wat mij opvalt, mijnheer Van Amerongen? Dat steeds meer maatschappelijk zogenaamd zo intens bevlogen types een voorwaarde verbinden aan de vrijheid van meningsuiting die zij als ‘een groot goed’ beschouwen: de mening mag niet botsen met de hunne. Is dat wel het geval, dan schreeuwen zij van de daken – hoe minder argumenten, des te luider het gekrijs – dat de persoon die haar uitte een extreemrechtse agitpropper dan wel een fascist is, die de mond zou moeten worden gesnoerd.

Soms, wanneer de betrokkene zijn brood in de journalistiek verdient, dringen zij ook daadwerkelijk op zijn ontslag aan.

Dat is heel eng, mijnheer Van Amerongen.

Ongetwijfeld kent u deze woorden van de grote Noam Chomsky: “Goebbels was een voorstander van de vrijheid van meningsuiting zolang die mening hem aanstond. Voor Stalin gold hetzelfde. Als je echt een voorstander van de vrijheid van meningsuiting bent, dan juich je ook de vrijheid van meningsuiting toe van degenen wier standpunten je verafschuwt.”

Aangezien ik u, puur uit lijfsbehoud, nauwlettend volg, ben ik ervan op de hoogte dat u zelf regelmatig geconfronteerd wordt met lieden die met dit citaat van Chomsky hun gat afvegen. Ik herinner mij een naam: Sybren Kooistra. Hij is iets groens en iets links en verspreidde onlangs deze tweet: “Iemand huilt. Ik ben de baas. Mag ik haar een knuffel / hand op de schouder geven? Serieuze vraag.” Die voorzet voor open doel kopte u genadeloos in, en als u het niet gedaan had, dan had ik het gedaan. Meneer reageerde zoals hij al eerder reageerde: hij vroeg de hoofdredacties van de bladen waarin u publiceert briesend om uw ontslag.

Joshua Livestro, ook zo’n type. Op zijn Wikipedia-pagina presenteert hij zichzelf nog steeds als ‘rechts, conservatief’. Daarnaast fungeerde hij maar wat graag als medewerker van de uiterst conservatieve Sarah Palin toen zij vice-president van de VS wilde worden. Inmiddels likt de opportunist pur-sang Livestro zich, wellicht speurend naar extra financiële bronnen omdat al zijn journalistieke projecten plegen te mislukken, ongegeneerd in bij het hautaine volk dat ik in de eerste alinea beschrijf. Overal werd hij er in de loop der jaren als columnist uitgegooid: de Telegraaf, Buitenhof en recentelijk NRC/Handelsblad. Verder leidt zijn opiniesite Jalta een zieltogend bestaan. Mij zou het nogal nederig maken, maar hij pleit gewoon glashard voor het ontslag van Wierd Duk bij de Telegraaf, omdat Duk soms mensen interviewt wier meningen Livestro onwelgevallig zijn. Ook hij neemt daarbij achteloos termen als ‘het nieuwe fascisme’ in de mond.

Andere voorbeelden: Dirk-Jan van Baar en Bert Vuijsje, nota bene allebei heren die ooit aan HP/De Tijd verbonden waren. U maakte op de sociale media enkele grappen over Van Baar nadat hij een aantal tweets had gepubliceerd die op z’n vriendelijkst gezegd een tijdelijke stoornis deden vermoeden. U was direct een fascist. En ik was in de ogen van Vuijsje een extreemrechtse agitpropper. Toen ik hem om voorbeelden vroeg waaruit dat bleek, antwoordde hij na langdurig aandringen hooghartig: “Je hoort nog van mij.” Niks gehoord natuurlijk. Van Baar noemde de brave sociaal-democraat Bas van Putten, een begenadigd schrijver, ook meteen maar een fascist (want een ‘fellow-traveller’) toen die het waagde om zich openlijk te vermaken met uw spotternijen. Tegelijk met Van Putten noemde hij een hele rij anderen, onder wie ik.

DJ en BV figureerden in het Tenenkaasimperium

Arthur van AmerongenNoam Chomsky! Waarom noem je die nou? Je rijt oude wonden open, Hoogland. Als eerstejaars Semitische Talen aan de universiteit van Amsterdam – waar net een achttienjarige Somaliër op voorspraak van professor Wekker rector magnificus is geworden – moest ik verplicht het college Algemene Taalwetenschap volgen. Wel eens gehoord van de syntaxisboom in de Chomskyhiërarchie? Het was gruwelijke abacadabra waar niemand een yota van snapte.

Als je het tentamen ATW echter niet haalde, mocht je niet naar het tweede jaar. Ik was de enige van honderdvijfenzeventig eerstejaars die door mocht leren, dat begrijp je. De rest van de studenten Semitische Talen ging naar de kibboets of naar de PLO. Ik was een echte bolleboos en volgde ook nog eens geheel vrijwillig semantiek en computerlinguistiek bij Hugo Brandt Corstius. De colleges van de beste man duurde helaas altijd twee keer zo lang omdat hij stotterde.

Overigens mag ik Chomsky wel. Hij is net zo’n zalige pijn in de poepert als Bernie Sanders. De enige stokebrand van niveau die ons treurige moederland nog heeft, is Gerard Joling. En Joshua Livestro maar die kent niemand dus dat schiet niet op. Wist je trouwens dat hij gewoon Joop Strokap heet?

Ik was eigenlijk net klaar met die Sybren Kooistra, de gesjeesde spindoctor van Jesse Klaver, en nu begin jij daar weer over. Siepje twiet inderdaad iedere week naar mijn geliefde hoofdredacteuren van de Volkskrant en de Haagsche Post dat ik stante pede ontslagen moet worden omdat ik een racist, een fascist en een islamofoob ben. Voorbeelden geeft hij nooit. Dat stalken werd zelfs GroenLinks te bont en de arme jongen (die misschien gewoon verliefd op mij is hetgeen ik heel goed begrijp) werd weggepromoveerd naar de catacomben van Brussel. Daar zit hij nu ook op de wip omdat hij een hand op de schouder van een stagiaire wilde leggen. Hij deed een Jolootje, een verwijzing naar de bronstige chef van De Joop, Francisco van Jole.

Dirk Jan-van Baar en Bert Vuijsje haal ik altijd door elkaar omdat ze sprekend op elkaar lijken, ook al is DJ twintig jaar ouder dan BV. Ken je die epische film Theo & Thea en de ontmaskering van het Tenenkaasimperium? Thea wil die lekkere Marco Bakker versieren en uiteindelijk lukt dat haar in jazzcafé de Koperen Koekepanfluit. Die scene duurt acht minuten en daarin zie je allemaal pijprokende oude mannen met plakhaar, hoornen brillen, bordeelsluipers en ribfluwelen colbertjes die ondergesneeuwd zijn met roos, aan het beboppen: een spastische, Jacques Tati-achtige beweging, alsof ze dubbeltjes zoeken op de dansvloer terwijl ze geteisterd worden door spit.

Het toeval wil dat DJ en BV figureren in het Tenenkaasimperium! Regisseur Pieter Kramer zag het olijke tweetal tijdens een optreden van de The Dutch Swing College band in het jazzcafé van Nick Vollebregt in Laren en was verkocht.

Je moet echt weer eens naar die film kijken want dan ben je niet meer boos op die twee oudjes. Vanwaar toch die woede, Hoogland? Het liefst zou ik dat gat in je hart willen dichten! Ik lach erom, om al die beschuldingen van die humorloze Wajongers. Laat het van je afglijden. Niet voor niets noemen ze mij Teflon Tuur. Hoe vond je Bill Clinton trouwens bij Jinek? Geweldig toch! En ik heb een scoop voor je: haar babietje gaat Hillbilly heten!

Ze duiken jankend in de slachtofferrol

Rob HooglandAls u één eigenschap bezit die ik bewonder, mijnheer Van Amerongen, dan is het uw vermogen om alles van de zonnige kant te zien. Dat blijkt ook wel weer uit deze geestige woorden. U kunt het desgewenst informeren bij de gebroeders Oosterling in hun roemruchte café op de hoek van de Utrechtsestraat en het Frederiksplein: een zekere neiging tot vrolijkheid is mij over het algemeen evenmin vreemd. Het wordt mij echter wel degelijk droef te moede wanneer ik het huidige geraaskal van voornoemde heren tot mij neem. In tegenstelling tot de onbetekenende Kooistra en enkele andere keffertjes op drie hoog achter, hebben zij in het verleden best wel eens journalistieke bijdragen geleverd die de moeite waard waren. Helaas is hun ontwikkeling daarna om meerdere redenen tot stilstand gekomen, dan wel dusdanig door financieel draagkrachtige derden beïnvloed dat er een ontsporing volgde.

Reageer op wat ze roepen, op de sociale media, en ze duiken jankend in de slachtofferrol: help, Van Amerongen en Hoogland sturen hun trollenlegers op ons af! Alsof wij onze volgers op Twitter aansturen. Ik ken mijn volgers niet eens. Er zullen vast wel minder frisse types tussen zitten, maar de heren zouden er verstandig aan doen zichzelf iets vaker de vraag te stellen of zij die reacties misschien zélf hebben uitgelokt. Zij gebruiken veel te zware termen wanneer zij tegenspraak krijgen. Iemand van fascisme beschuldigen: dat is nogal wat. Iemand een extreemrechtse agitpropper noemen: dat gaat heel ver. Het is echt niet zo verwonderlijk dat dergelijke beschuldigingen hoon oproepen.

Zo’n Livestro. Hij woont op Guernsey, maar meent zich toch te kunnen veroorloven te stellen dat de ombudsman van Amsterdam veel te ver ging toen hij zei dat de Wallen ‘s nachts een urban jungle zijn, waar wetteloosheid heerst. Alsof hij een webcam op de Oudezijds heeft laten installeren waarmee hij vanaf dat comfortabele Britse kanaaleiland 24 uur per dag het intermenselijk verkeer ter plekke bestudeert, ontkende Livestro domweg dat dit geval is. Extreemrechts ging ermee aan de haal, schreef hij schuimbekkend. Zou hij de Volkskrant inmiddels óók extreemrechts vinden? Die wijdde er een complete reportage aan, waarin de conclusie van de ombudsman werd bevestigd. Zelf deed ik daarna het ware journalistieke werk: ik sprak met enkele dienders. En wat bleek? Zij gaven de ombudsman stuk voor stuk gelijk. “Als je gemakkelijk en zonder veel risico’s veel geld wilt verdienen, moet je crimineel worden”, verzuchtte een van hen zelfs.

Maken de domheid en het opportunisme van types als Livestro mij woedend, zoals u suggereert?

Nee, dat niet.

Maar ik word er wel heel moe van.

Ik kende Adèle nog met cuppie B

Arthur van AmerongenKen je de drie o’s, Hoogland? O, o, o, het is me allemaal wat. Als ik een lekker jong geil meissie was en jij ook, zou ik nu in de vliegmasjien op Faro stappen om je te komen troosten in woord en daad. Ik heb trouwens rond de honderdvijftigduizend volgers op Twitter maar die wonen allemaal in China. Als ik met de kippen op stok ga, ontwaakt mijn gele leger. Ik loop mijn trollen dus altijd mis. Bovendien activeer ik mijn trollen op de gok want hun aanvallen op mijn cybernetvijanden zijn in het Chinees. Laatst heb ik eentje laten vertalen bij de afhaalchinees in Olhão en toen kwam ik bij een automaat terecht waaruit je afgedragen onderbroekjes van schoolmeisjes kan trekken. Je kon ze ook per post laten bezorgen maar dat ging ten koste van de geur.

Die belchinees boos: dat zijn Japanners, don Altulo, wij zijn niet vies. Nee, zei ik, bij gebrek aan een kwispedoor zouden jullie die onderbroeken als kwatlappen gebruiken. Dat vind ik nog smeriger dan jullie Duizendjarig Ei, senhor Wong.

Wist je dat ons grote voorbeeld Simon Carmiggelt stamgast was bij Oosterling? Meestal kwam hij tegen een uur of vier en begon hij in een hoekje zijn Kronkels te schrijven. Ik heb hier in mijn Algarviaanse hut een paar meter Kronkels staan en ik citeer: “Een vaste kroeg heb ik niet meer. In de stad loop ik hier en daar naar binnen om te kijken en te luisteren. Een van de beste cafés vind ik Oosterling op de hoek van het Frederiksplein. Qua sfeer en uiterlijk heeft dit café alles. Het plafond is door geslachten van kerels bruin gerookt. Het heeft een lange tap met hele rijen flessen en leuke tonnen. Een goed publiek ook en dat is belangrijk, die kunnen een zaak maken of breken.”

Ik heb jou daar nooit gezien, Hoogland, misschien was Oosterling daarom zo’n succes.

Het publiek was zeer gemêleerd: van mandenmakers tot grafdelvers, advocaten, soms een verdwaalde homofiel (Leen Jongewaard) en altijd de onvermijdelijke Martin van Amerongen, Theo van Gogh, Max Pam en Hans Ree. En Adèle Bloemendaal! Eens stond ze voor me met een duizelingwekkend decolleté, ze had de boel net laten vergroten. Ik ogen op steeltjes want ik kende haar nog met cuppie B. Ze haalde zo’n jongen uit heur jurk en zei: “Je mag hem wel vasthouden, hoor, Tuurtje.” Gelukkig kwam Leen Jongewaard toen net binnen en bleef ik bij hem logeren. Wist je trouwens dat ik Livestro net ouderwets getrold heb? Ik belde The Italian Job in Saint Peter Port op Guernsey en zei in bekakt Engels: Goebbels hier. Bezorg mij nu achtenveertig van uw duurste pizza’s. Und schnell! En volgende week krijgt Jopie Strokap een zeecontainer gebruikte meisjesonderbroeken thuis bezorgd. Dat zal hem leren, beetje jou pesten. Kusje!


foute jongens hp/de tijd 07 – 2018

Poere zitroensap und ein schlaappil

Rob HooglandMijn goede vriendin Helène toog onlangs naar Marokko. Nee, niet om de handelingen te verrichten waarvan de beelden bij mededelingen van deze aard natuurlijk weer onmiddellijk in uw verdorven geest opborrelen, mijnheer Van Amerongen. Helène maakt op mij weliswaar niet de indruk de geneugten des levens te negeren. Als zij een potente naffer had willen scoren, bedoel ik, had zij dat binnen een mum van tijd gedaan. Ditmaal ging het om een bezinningsreis. Deze hardwerkende zakenvrouw was door haar yogalerares overgehaald om zich in te schrijven voor een stilte-retraite. Met een groepje andere vrouwen bracht Helène acht dagen hoofdzakelijk zwijgend door in de Sahara.

Ik citeer de brochure die de yogalerares haar overhandigde: “Een stilte-retraite is het perfecte medicijn tegen opgelopen stress, uitputting, ballen in de lucht houden, volle agenda’s en vooral veel moeten maar weinig ruimte hebben om te kiezen. De zon, de woestijnnatuur en de bijzondere vergezichten maken dit tot een reis van ruimte, ontspanning en gezond omgaan met het lichaam in de buitenlucht. Weinig hoeven, maar vooral veel mogen en een halve dag of een complete dag in stilte zijn. Deze reis gaat over verstillen, wijsheid in belangrijke levensvragen, ontdekken wie je werkelijk bent.”

Ziet u het voor zich, mijnheer Van Amerongen? Een kippenhok vol kippen die niet kakelen, alsof zij zich in een stomme film bevinden? Dat moet voor de omringende hanen het paradijs toch wel heel dicht hebben benaderd. Ik wil u best onthullen waarop al mijn huwelijken, tot nu toe met uitzondering van het laatste, zijn stukgelopen: het onvermogen van de betrokken dames om langer dan vijf minuten hun snavel te houden. Ooit, als ik het mij goed herinner tijdens mijn vierde echtelijke verbintenis, dacht ik de oplossing te hebben gevonden: Sleepsoft oordopjes van de firma Alpine Hearing Protection. Normaal worden die dingen gebruikt door partners van notoire snurkers. Maar er was geen kruid tegen gewassen.

En hebben ze het zelf door? Welnee. Mijn vrouw wijst mij in een restaurant wel eens stiekem op zo’n stel aan een belendend tafeltje, die geen woord met elkaar wisselen. U kent ze vast wel: ze kauwen, ze nemen af en toe een slokje, ze zwijgen en ze staren intussen in het luchtledige. “Die hebben elkaar echt niks meer te vertellen”, fluistert mijn vrouw dan. Voor de goede vrede beaam ik dat meestal. In werkelijkheid benijd ik de man. Zoals ik ook Frits benijd, de echtgenoot van Helène. Frits was toch maar mooi acht dagen van haar gekwebbel verlost. Al kan ik mij tevens voorstellen dat hij er dubbele gedachten bij had. Hield ze eindelijk eens haar lippen op elkaar, deed ze dat pas toen ze zonder hem op vakantie ging.

Wat denkt u dat Helène antwoordde toen Frits haar na haar thuiskomst netjes vroeg hoe zij de reis had ervaren?

“Daar mag ik niks over zeggen”, zei zij.

U mag het best weten: toen vermoedde ik óók even een potente naffer, daar in de Sahara.

eeft u trouwens nog vakantieplannen, mijnheer Van Amerongen?

Zo ja, is zo’n stilte-retraite dan niet iets voor u?

Als er eentje is die eindelijk eens moet ontdekken wie hij in werkelijkheid is, bedoel ik, dan bent u het wel.

Die vakantie in Gambia was de laatste keer

Arthur van AmerongenJe weet donders goed, Hoogland, dat de allervreselijkste stellen op de wereld setjes zijn die in een restaurant zitten en als tafelconversatie alleen nog het vilein en vooral goedkoop affakkelen van de andere knagers hebben. Ik vind dat zó gemakkelijk, en al helemaal als het over fysieke uitdagingen gaat. ‘Oh, wat erg, die mevrouw heeft psoriasis en nu zit ze gewoon de vellen van haar kop te trekken terwijl hij zijn kaassouffé naar binnen propt.’

Dat doet mij denken aan een tekening van Kamagurka, van een versleten, uitgedroogd echtpaar in een horeca-etablissement in West-Vlaanderen dat volgens mij Herberg In de Stinkende Roede heet.

Dan zie je Bert Vanderslagmulders, het alter ego van Kamagurka, een tafeltje verderop brullen terwijl hij naar dat stel wijst: NEUKT DAT NOG?

Ik suggereer hier niets mede, maar ik kan jou en mevrouw Hoogland het prachtige boek Bored Couples van Magnum-fotograaf Martin Parr aanraden. Dat kunnen jelui dan meenemen als je naar de Oesterbar gaat, d’Vijff Vlieghen, biefstukkenkoning Piet de Leeuw of gewoon bij jullie om de hoek, bij Gerrit & Toos Van der Valk in Akersloot.

Die goede vriendin van jou die voor haar gerief en ontspanning naar Marokko gaat, is dat toevallig niet Helène-Ybeltje Berckmoes-Duindam, het betreurde & gesjeesde kamerlid van de VVD? Dat was toch een ex van je? Je zult het niet geloven maar die kwam ik een jaar of wat geleden tegen op het strand van Gambia. Ze zat daar met een hele grote zwarte meneer te trommelen op zo’n vrolijke djembé-tamtam (de enige Afrikaanse uitvinding, zo vertelde jij mij ooit) maar het kan ook Tineke de Nooij zijn geweest hoor, ik haal die twee altijd door elkaar. Haar toyboy zat achter haar, eveneens in een soort kleermakerszit, en hield haar armen en ander lipo vast. Er hoefde nog net geen emmer ijskoud water over heen, als je begrijpt wat ik bedoel.

Het betrof, nog los van de vreselijke herrie die de tamtam maakte, absoluut geen stilte-retraite want Ybeltje zat aan één stuk door te kakelen. De communicatie tussen de twee ging in een soort pidgintakkietakkie maar ik distilleerde uit de conversatie – ze hadden elkaar in ieder geval iets te melden, Hoogland – dat de zwarte meneer graag met het trommelmeisje naar de notaris in Banjul ging want hij had een prachtig lapje grond in de aanbieding en dan kon Ybeltje daar een prachtig huissie op laten zetten van haar zuurverdiende spaarcentjes.

En hiermee kom ik bij jouw vraag terecht: of ik weleens op vakantie ga. Nou, die vakantie in Gambia was dus de laatste keer. Man man, het is de culinaire hel. Enfin, wat verwacht je anders van de Engelse keuken in West-Afrika. Ik was een uur na aankomst al geveld en gevloerd door de wraak van Montezuma, al heet dat in Gambia de wraak van Mandinka. Omdat ik bij een reisprogramma op campingzender SBS (gepresenteerd door Arie Boomsma) had gezien dat ze nogal losse zeden hebben in het mohammedaanse Gambia, had ik een maandje geboekt bij Ad Latjes. Toen bleken dus alleen de mannen daar van de losse zeden te zijn! Dat is leuk voor Arie Boomsma maar niet voor zo’n keiharde hetero als ik.

Enfin, daar lag ik dan gerold in handdoeken in mijn stinkende hotelkamer want Pampers en Tena kennen ze niet in Gambia. Toen heeft de receptionist toch een “escort” kunnen regelen en dat bleek zijn zus, vrouw, moeder of oma te zijn. Die heeft toen ook nog mijn Rolex gejat, die op het nachtkastje lag om haar tijd bij te houden terwijl ze niet eens kon klokkijken! Toen ik mij na mijn ‘seksvakantie’ strompelend bij de Eerste Hulp van de soa-kliniek in Mokum meldde, werden alle dermatologen van Nederland stante pede opgeroepen voor een speciaal congres omtrent mijn ‘exotische aandoening’. Het leek verdorie wel een flashmob en ik voelde me net de Elephant Man, daar in mijn blote reet op die tafel. Maar die had die ellende alleen maar op zijn kop.

Ga jij trouwens weer naar de naaktcamping in Callantsoog met moeders de vrouw? Dat wordt lachen hoor, als jullie in de naturistencafetaria gaan steengrillen, gourmetten en kaasfonduen. Dan heb je in ieder geval genoeg tafelconversatie! Ik zou je kreeftenschort maar meenemen, vriend.

Ybeltje, waarheen is uw vlucht?

Rob HooglandHet is heel jammer, mijnheer Van Amerongen, dat het u ten tijde van uw kortstondige vakantie aan The Smiling Coast, zoals de kuststrook van Gambia wel eens schalks door leden van de Nederlandse Vereniging voor Postmenopauzale Huisvrouwen wordt genoemd, nog niet gegund was mij tot uw kennissenkring te mogen rekenen. U zou die aanval van de Wraak van Mandinka aanzienlijk minder heftig hebben kunnen ervaren wanneer u op de hoogte was geweest van het bestaan van een even simpel als doeltreffend tegengif, waarover ik tevens in ons Grote Foute Jongens Boek deel 1 heb verhaald: ein glas poere zitroensap und ein schlaappil.

Met opzet maak ik hier gebruik van een half-Duitse schrijfwijze. De tip om dit uitermate probate middel tegen de schijterij te gebruiken werd mij namelijk, met dat onmiskenbare accent, verstrekt door Zijne Koninklijke Hoogheid Prins Bernhard nadat hij in mijn Telegraaf-rubriek had gelezen hoe ik tijdens een golftripje door Tunesië ten prooi was gevallen aan buikloop: één stukje geitendij dat geen zeven uur maar slechts zes uur had staan pruttelen en de sluizen gingen open. De prins belde mij terstond op om uit de doeken te doen dat zulks hem eveneens ooit was overkomen, hoog in de lucht. Een Canadian Airlines-purser, zo vertelde hij, had zich liefdevol over de koninklijke patiënt ontfermd zodra hij had opgemerkt dat ZKH geen glas champagne had besteld, maar een kopje thee. Hier moest iets ernstigs aan de hand zijn. Bernhard legde hem desgevraagd uit wat eraan scheelde, waarna de purser hem een glas pure citroensap en een slaappil aanreikte.

“Alstublieft, Your Highness, als u wakker wordt bent u weer het mannetje.”

De eerste regel van mijn volgende column staat in mijn geheugen gegrift: “Schrijf je dat je aan de racekak bent, krijg je Soestdijk aan de lijn.”

Bij nader inzien weet ik eigenlijk niet of de Rijksvoorlichtingsdienst daar zo blij mee was.

Het zou u zeker en vast van uw ongesteldheid af hebben geholpen, daar in Gambia, en laat ik meteen ook maar uw laatste, zoals gebruikelijk hondsbrutale vraag beantwoorden (de rest negeer ik maar weer): nee, een heer van mijn kaliber gaat niet naar een naaktcamping, en al helemaal niet naar Callantsoog. Het wordt een thuisblijvertje deze zomer. Nu en dan zal men mij in het Kurhaus aantreffen, een andere keer wellicht in Huis ter Duin. De resterende tijd zal ik besteden aan de voltooiing van mijn nieuwe boek, dat ik ditmaal gelukkig in mijn eentje schrijf, een road-novel voor senioren, hopelijk als serie te verfilmen voor Omroep Max, waarin aan de hand van een wereldreis van twee geliefden van oudere leefijd naar de onvermijdelijke apocalyps wordt toegewerkt. Titel: Ybeltje, waarheen is uw vlucht.

Of ik er een uitgever voor vind? Het zal verdraaid moeilijk worden. Ik ben geen migrantenkind en als ik in de spiegel kijk zie ik helaas geen spetter van een blondine, maar een oude nadruppelaar met levervlekken. Aan de belangrijkste hedendaagse literaire voorwaarden voldoe ik dus niet.

U kent echter mijn levensdevies, mijnheer Van Amerongen: hoop doet leven.

Ja, u leest het goed: hoop, geen dope.

Ik heb toen gezegd dat ik Tommy Wieringa was

Arthur van AmerongenSchaam je je trouwens voor mij? Die opmerking ‘mijn nieuwe boek, dat ik ditmaal gelukkig in mijn eentje schrijf’ komt keihard aan hier in de Algarve, na alles wat wij en onze respectievelijke echtgenotes hebben meegemaakt op de camping in Callantsoog maar ook op de camping in Istrië, toen Joegoslavië nog gezellig was, en niet te vergeten onze gemeenschappelijke vakanties op camping Port Nature in Cap d′Agde. Om nog maar te zwijgen over onze gezellige avondjes bij Fun4TWo in Moordrecht. Enfin, discretie is mijn middelste naam zoals je weet en ik ben echt niet zo’n type dat de vuile tenaluiers buiten gaat hangen al moet dat binnenkort wel eens gebeuren want ik krijg een tennisarm van mijn elektrieke vliegenmepper.

Toen wij saampjes op audiëntie gingen bij meneer Rutte met ons Grote Foute Jongens Boek, zag ik je heus wel vergoeilijkend smoezelen met de premier hoor, en druk wijzend naar mij terwijl ik daar bleu en bedremmeld in het hoekje van het Torentje stond. Vermoedelijk heb je toen vals geachterklapt over mijn bourgondische levensstijl en mijn vermeende genderverwarring. Nou, ik kwam Mark, vergezeld door Jort en Gordon, toevallig tegen op Mykonos tijdens de Pinkstervakantie en je wilt niet weten wat ze over jou en Ybeltje te roddelen hadden. Mark vertelde me tussen neus en lippen door dat ‘die lange’ het mooi kon schudden en dat hij wel een andere persvoorlichter ging zoeken.

Was dat ook de reden dat je niet op kwam dagen bij de Libelle Zomerweek? Ik stond daar mooi voor Jan met de korte achternaam op dat podium, vriend, terwijl duizend koene en struise huisvrouwen jouw naam scandeerden. Over kippenhok gesproken!

Mij kenden ze niet eens. Ik heb toen maar gezegd dat ik Tommy Wieringa was en dat ik net een nieuw haarstukje had gekregen van het Algemeen Dagblad, model Joling. Leuk maar niet heus want ze zeurden me een uur de oren van de kop, of dat allemaal echt gebeurd was, over mijn vrouw die terminale K had en dat ik toen maar vreemd ging met alles wat bewoog.

Ik ben toen bijna verkracht in de kleedkamer, door vrouwencollectief De Bonte Was uit Wolvega want die dames waren woedend dat jij er niet was. Enfin, ik ben gered door Libelle-icoon Ebru Umar en werd de volgende dag wakker in haar flatje annex makelaarskantoor in de wijk Charlois te 010. Daar heb ik aangifte van gedaan bij de hermandad maar dat vertel ik je de volgende keer wel, ‘vriend’. Ik ga strompel dus maar zonder de Hooglandjes naar het naakstrand, deze zomer. Wel met mijn hondjes, dus toch nog een beetje erotiek. Beijinhos!


foute jongens hp/de tijd 08 – 2018

Hoe lang heeft Mark Rutte nog?

Rob HooglandTijdens een bezoek aan het beroemde strandpaviljoen L’Esquinade, waar Brigitte Bardot in 1956 furore maakte met de opnamen van Roger Vadims Et Dieu… créa la femme en dichtbij de paradijselijke plek in Ramatuelle waar ik zelf momenteel aan de voltooiing van mijn nieuwe boek Brieven aan Bavink werk, werd het mij gegund het nieuws te vernemen dat luie diersoorten minder snel uitsterven.

Ik weet niet hoe u daarover denkt, mijnheer Van Amerongen. De manier waarop uw gedachten zich vormen is mij sowieso een raadsel. U zult zich vast ook niet kunnen vinden in mijn stelling dat BB de mooiste vrouw ooit is, wier optreden mij zelfs nu nog kan opwinden. Met name wanneer deze alweer 84-jarige superster haar weigering om zich aan plastische chirurgie te wagen uit de doeken doet, bewonder ik haar nog steeds zeer. “Et Dieu… créa la pureté”, zucht ik dan.

Menigmaal hebben Brigitte’s uitstraling en wulpse vormen mij verleid tot handelingen die een onverbiddelijke biechtgang tot gevolg zouden hebben gehad indien ik de roomse manier van leven van mijn goede vader had gekopieerd. Maar laat ik daarover zwijgen. Ook de HP/De Tijd-lezer dient mijns inziens verre te worden gehouden van al te gedetailleerde beschrijvingen van de zondige capriolen, in een ver verleden, van een oude man. Daar kunt u misschien iets van leren, mijnheer Van Amerongen.

Waar het mij nu om gaat is dat onderzoekers van de University of Kansas het doen en laten, gedurende de afgelopen vijf miljoen jaar, van 299 soorten schelpdieren en buikpotigen in de Atlantische Oceaan hebben bestudeerd. En dat zij daaruit de interessante conclusie trokken dat de overlevingskansen van de soorten toenamen naarmate zij zich meer op het laten toelegden en minder op het doen.

Hoe minder energie hoe beter dus, en dat brengt mij tot de volgende vraag: hoe lang heeft Mark Rutte nog? Tijdens ons bezoek, begin vorig jaar, aan het Torentje, waar wij hem het eerste exemplaar van ons nu al legendarische Grote Foute Jongens Boek mochten overhandigen, bevestigde hij eens te meer dat hij over een ongelooflijke hoeveelheid energie beschikt. De minister-president werkt zestien tot achttien uur per dag en slaagt er desondanks in goedgeluimd te blijven, zelfs wanneer hij de afschaffing van de dividendbelasting bepleit.

Er waren op een gegeven moment nog maar vier mensen vóór die afschaffing: Mark Rutte en de ceo’s van Shell, Unilever en Akzo. Op zich bewonder ik de nonchalante koppigheid van de premier in zaken als deze. Iedereen die zich op zijn olijke wijze te weer stelt tegen demagogische zeurdoosjes als Lilian Marijnissen en Jesse Klaver kan op mijn onvoorwaardelijke support rekenen, zelf als hij ongelijk heeft. Toch maak ik mij zorgen. Staat doener Mark Rutte op het punt van uitsterven en had hij zich daarom meer op het laten moeten toeleggen?

Of had hij misschien juist nóg meer moeten doen, in dier voege dat hij veel nadrukkelijker op jacht had moeten gaan naar de Brigitte Bardot van deze tijd?

Ook dat bevordert de overlevingskansen van een gezonde man volgens mij aanmerkelijk. Ik wijs erop dat ik zelf ook een gezegende leeftijd heb bereikt. En dat ging echt niet zomaar.

Een meneer in een zalmkeurig pak

Arthur van AmerongenDat is toevallig zeg! Ik wilde je net gaan berichten over mijn avonturen in l’Esquinade! Je liegt trouwens dat het gedrukt staat want de Esquinade is de enige officiële gaybar van Saint Tropez en ik kan me niet voorstellen dat je nu ineens, met negen tenen in het graf, de Griekse beginselen aanhangt en lid van de club bent geworden. En je zit daar zeker aan de bubbels met Wouter Levenbach, een absolute grootheid in Frankrijk waar ze hem vooral als Dave kennen. Je weet wel, van Dansez Maintenant.

Neen vriend: je zit gewoon in IJmuiden in een armetierige snackbar en wilde indruk op mij maken, met je BB in Saint Tropez en je Dave. Ik kwam al in de Esquinade toen jij nog korfbalverslaggever bij de Telegraaf was. Rond mijn zestiende liftte ik namelijk naar Saint Tropez want ik wilde filmster worden. Ik kende het oord natuurlijk van Louis de Funès, met die epische scènes op het naakstrand en in de nudistenclub. En ik wist dat Brigitte Bardot in Saint Tropez rondwaarde en dat ik haar kon oppikken in de Esquinade.

Met BB was ik net zo vertrouwd als met mijn rechterhand en gezinsdozen Kleenex. Speciaal voor mijn werkreis naar Zuid-Frankrijk was ik met mama wezen winkelen bij firma Toes in de Grotestraat in Ede. Mama zei dat ik me netjes moest aankleden als ik ging solliciteren. Ik vertrok in een feestelijk zwart colbertje van papa, een hagelwit t-shirt en een roze ribfluwelen broek. De broek vond ze erg ‘apart’ maar ze mopperde niet toen ze die moest afrekenen.

Ik kwam ‘s avonds laat op de liftplaats in Breda aan, met mijn bordje l’Esquinade-Saint-Tropez in de hand. Er stond een gigantische rij tot op het bot vervuilde backpackers en antifa’s langs de snelweg. Die liep ik uiteraard voorbij. Ze begonnen te krijsen dat ik helemaal achter in de rij moest aansluiten. Na vijf minuten stopte er een Porsche met een meneer in een zalmkleurig pak. Hij zei dat hij casting director was, waar hij heel geheimzinnig aan toe voegde: ik ben van voren een meneer maar van achteren een juffrouw, hoor.

Enfin, hij reed als een gek door en ‘s anderendaags at ik voor het eerst in mijn leven slakken en kreeft en dronk ik Château Lafite Rothschild Pauillac en ouwe vieux in de Esquinade. De tent zat bomvol met allemaal aardige Noord-Afrikaanse knullen die mij heel vriendelijk met ‘collègue’ aanspraken.

De volgende dag nam ik huilend afscheid van ‘tonton’. Hij propte een biljet van duizend franken in mijn hand en ik was meteen getroost. Het geluk werd verstoord toen er een paar dagen later heel vieze geelgroene korsten in mijn witte onderbroek zaten en ik met een opgerolde Le Monde de vliegen van het lijf moest houden. Ik zal je de verdere details van mijn bezoek aan de gratis kliniek in het Noord-Afrikaanse ghetto van Toulon besparen.<

Door jouw vieze praatjes ben ik weer helemaal getriggerd, Hoogland, en nu moet ik notabene iets zinnigs schrijven over meneer Rutte. Hij belt mij nog regelmatig na ons rendeevoetje in Het Torentje maar ik weiger met hem en Jort Kelder op vakantie te gaan naar Mykonos. Ja, riep hij laatst, het is veilig hoor, want Ed Nijpels en Gordon gaan ook mee, waarop ik riposteerde: en Mr. Molly Geertsema zeker ook!

Verder geen kwaad woord over meneer Rutte, deze hedendaagse Houdini. Laatst vroeg ik hem, op een intiem moment, of hij vroeger als puber ook zo dol was op Brigitte Bardot. Die naam zei hem niks maar hij wilde wel eens naar een heel leuke tent in Saint Tropez die La Cage aux Folles heet. Die zit op de Place de l’Ormeau, zei ie. Kan jij eens kijken of die nog open is?

Ook in fakenews schuilt soms waarheid

Rob HooglandAch, kon ik de diepe teleurstelling die ik bij het lezen van uw reactie voelde maar in woorden vatten. Ik stel u een serieuze vraag en u komt weer met bij elkaar gefantaseerde, stuitende verhalen over uw jeugd aanzetten, om nog maar te zwijgen over de kwalijke suggesties die u glashard over de vrijetijdsbesteding van eerbiedwaardige liberale heren als Mark Rutte en Ed Nijpels uit. U liegt zelf dat u barst, ditmaal ook over die ‘hele leuke tent in Saint Tropez die La Cage aux Folles heet’.

Omdat ik mijn vak serieus neem, ik wel, heb ik, voor alle zekerheid, het schrijven van de stukken voor Brieven aan Bavink urenlang onderbroken om op het Place de l’Ormeau naar een etablissement van die naam te zoeken. Ik was mij uiteraard al bewust van het bestaan van de films en de musical die La Cage aux Folles heetten. Ik dacht echter niet dat u de lef zou hebben om die naam achteloos op de voorgevel van een niet-bestaande nachtclub in Saint Tropez te plakken. Die lef heeft u dus wel. U verspreidde andermaal schaamteloos fakenews, mijnheer Van Amerongen.

Edoch, ook in fakenews schuilt soms waarheid. Ik kan niet ontkennen dat ik vlak voor mijn vertrek naar de Côte d’Azur inderdaad een bezoek aan IJmuiden heb gebracht, en wel op uitnodiging van wethouder Jeroen Verwoort. Eva Jinek had vlak voordat zij hoogzwanger door Nadia Moussaid werd weggevaagd live op tv iets smalends over IJmuiden gezegd. Als oud-inwoner – tweemaal zelfs – voelde ik mij toen geroepen om in mijn Telegraaf-column voor deze in de oorlog zo geteisterde plaats in de bres te springen. Ik zei iets sympathieks over IJmuiden. Het was voor het eerst in de 21ste eeuw dat een Nederlandse opiniemaker dat aandurfde, voor de totaal overrompelde wethouder het sein om mij uit te nodigen voor een borrel in het café-restaurant De Kop van de Haven, het La Cage aux Folles van de IJmond, maar dan anders. Hij had nog net niet de dorpskapel ingehuurd.

De heer Verwoort en ik spraken bij die gelegenheid ook over de vergankelijkheid van het bestaan in de politiek en concludeerden bij het zevende glas Skuumkoppe dat ook in die wereld niemand onsterfelijk is. Waarmee ik terugkeer naar de kwestie die ik in mijn eerste betoog aan de kaak stelde en waarvan ik in uw volgende antwoord nu toch echt een serieuze analyse verwacht. Moeten wij, al was het alleen maar ten behoeve van het voortbestaan van de homo sapiens, meer luiheid in ons leven toelaten? Had Lucebert dan toch gelijk toen hij stelde dat men van al te veel spektakel wellicht wankelt? En daarop voortbordurend: is Mark Rutte zichzelf in al die jaren voorbij gehold en wordt het dus tijd voor een nieuwe minister-president?

Jij bent de vleesgeworden VVD

Arthur van AmerongenIk ben het zelden met je eens maar wij delen onze liefde voor IJmuidenaren. Dat zijn de Vikingen van Nederland, echte rouwdouwers die gewoon je kop er af trekken als je iets verkeerd zegt. Ik noem een Cornelis Vreeswijk, een Frank Snoeks, een Olga Commandeur, een Jack Spijkerman en niet te vergeten Hans Kok, de eerste en tevens enige martelaar van het Nederlandse kraakwezen.

IJmuidenaren zijn keiharde werkers. Weet wethouder Skuumkoppe eigenlijk wel dat jij aartslui bent en dat jouw bijnaam in de literaire café’s van Alkmaar Ilja Robert Oblomov is? Waarom ben jij, als geboren socialite, eigenlijk niet de opvolger geworden van Stan Huygens?

De hele dag gratis snacken, roddeltje hier, achterklapje daar, balletje meppen op de Haagsche, zonder enige ironie melden dat het versgeperste cactusvijgensapje van de Saoedische ambassadeur goddelijk smaakte, om vervolgens tussen neus en lippen door nog even de nieuwe l.p. van Tonnie Eyk en Pietje van Vollenhoven te pluggen.

Met jouw contacten zou je wel eens heel groot kunnen worden in de politiek. Je bent natuurlijk de vleesgeworden VVD maar gelukkig niet zo dik als Henry ‘Gargantua’ Keizer. Ik zag je laatst in de Volkskrant met cineast Martin Bloemkool, in die rubriek Dikke Maatjes. Toen moest ik even slikken en besefte ik wat het voor een voorrecht is om jou te mogen kennen. Tot ik naar je schoenen keek op die pontificale foto in de zaterdagse Volkskrant. Bloemkool was picobello gekleed, als een hedendaagse Kluun, en zijn schoenen glommen als spiegels. Jouw schoenen (maatje 61) waren afgetrapt en zaten onder het vieze Mokumse slijk. Een dampende hondenbolus had zich in de rubberen profielzolen genesteld.

Toen dacht ik: dit is meer iets voor Leefbaar IJmuiden dan voor die keurige VVD. Ik hoop zo dat meneer Rutte die kiek niet heeft gezien. Overigens ga ik niet in op jouw eerdere strikvraag of ik een buitpotige homo sapiens ben. Ik ben wel klaar met die flauwe insinuaties, die eerder in de kantine van de Hoogovense voetbalclub Telstar horen dan in dit keurige blad. Bakt Heinz Stuy daar nog steeds van die lekkere biefstukken, übrigens?


foute jongens hp/de tijd 09 – 2018

Over ontknaping en een JBC’tje

Rob HooglandHet is alweer een tijdje terug, mijnheer Van Amerongen, dat de heer Brett Kavanaugh werd benoemd tot negende lid van het Amerikaanse hooggerechtshof. De conservatieve meerderheid bij die instelling werd daarmee een feit. Voorafgaand was er veel rumoer omdat de heer Kavanaugh, inmiddels 53 jaar oud, als 17-jarige scholier een 15-jarig meisje onzedelijk zou hebben behandeld en later, op de universiteit, onder invloed van flinke hoeveelheden alcohol ook nog enige vrouwonvriendelijkheden zou hebben uitgehaald. Voornaamste reden voor de heisa, volgens mij althans: die conservatieve meerderheid moest met een gezamenlijke actie van de Democraten en de toonaangevende Amerikaanse media hoe dan ook worden voorkomen. Hetgeen dus niet lukte.

Ik voel de behoefte nog even op de affaire in te gaan, omdat ermee werd aangetoond dat de mix van #MeToo-hysterie en Trump-haat (ik rangschik ook deze zaak daaronder omdat de heer Kavanaugh door de heer Trump werd voorgedragen) die een groot deel van het volk heeft bevangen, een buitengewoon giftige blijkt te zijn. De verstandelijke vermogens worden er op angstaanjagende wijze mee aangetast, niemand lijkt nog voor rede vatbaar. Zoals cocaïne voor een gevoel van euforie zorgt (ik heb dit als eenvoudige wijn- en bierdrinker uiteraard slechts van horen zeggen), zo wakkert dit mengsel bovendien het superioriteitsgevoel schrikbarend aan. Iedereen die vraagtekens durft te plaatsen bij hun beweringen, wordt met verachting bejegend.

Laat ik mij verder beperken tot wat de zaak-Kavanaugh binnen de Nederlandse grenzen teweeg bracht. Ik wijs erop dat wij, zoals in elke zichzelf respecterende rechtsstaat, er altijd van uitgaan dat iemand onschuldig is zolang zijn schuld niet is bewezen. Welnu, de mix van #MeToo-hysterie en Trump-haat zorgde ervoor dat deze stelregel ook in dit geval genadeloos overboord werd gegooid.

Saskia Noort bij DWDD gezien, mijnheer Van Amerongen? Ik heb haar lief, dat weet zij. Samen met haar vader Cees, fotograaf, heb ik nog belangwekkende voetbalwedstrijden als Alkmaarsche Boys – Victoria Obdam verslagen. Dat schept een band. Maar nu mocht zij onweersproken stellen dat je aan de heer Kavanaugh kon zien dat hij schuldig was, en aan mevrouw Ford – de dame die hem had aangeklaagd – dat zij onschuldig was. Je kon het aan ze zien! Zeker, Saskia is zelf ooit het slachtoffer geweest van een viezerik. Toch ervaar ik het als tamelijk stuitend dat mensen die kritiek op haar DWDD-optreden uitten onmiddellijk door een horde schuimbekkende #MeToo-wolven werd besprongen.

De heer Youp van ‘t Hek wees in zijn NRC-column op geheel eigen wijze op de tekortkomingen in het betoog van mevrouw Ford en herinnerde er ook nog even aan dat de zaak zich wel héél lang geleden, in de puberjaren van de betrokkenen, afspeelde. En toen kreeg hij zoveel drek over zich uitgestort – Saskia Noort weer, Halina Reijn, Aafke Romeijn, Katja Herbers, Asha ten Broeke, de hele misjpoge – dat ik mij geroepen voelde hem een logeerplek aan te bieden als hij moest onderduiken.

Wat u?

Ik heb nog nooit van Katja Herpes gehoord

Arthur van AmerongenLaat ik me voorzichtig uitdrukken, beste man: ik ben door mannen én vrouwen misbruikt, al dan niet tegen een kleine vergoeding, maar nooit en te nimmer zou ik zulks aan de grote klok hangen ter meerdere eer en glorie van mijzelf.

Tenzij de Volkskrant mij natuurlijk een fijne spread geeft in het zaterdags bijvoegsel. In de glanzende damesglossy wel te verstaan en niet in dat populair-wetenschappelijke supplement. Ik zal dan man, vrouw, paard en rugnummers noemen al hebben de meeste snoodaards die mij schonden inmiddels gelukkig een flinke tuin op de buik.

Één schrijnend geval wil ik jou en die andere twee lezers, onze chef Kellerhuis alias Kelly én meester Th. Hiddema, echter niet onthouden: ik ben ooit bijna ontknaapt door de vrouw van notabene de lijsttrekker van een vooraanstaande politieke partij van een plaats in Gelderland met drie letters.

Zij woonde in een villa in het bos – inmiddels van tafel en bed gescheiden van de lijsttrekker – en op de een of andere manier stond ze na allerhande koetjes en kalfjes, twee pakjes Tuc en een drie flessen Coebergh plotsklaps in haar blote bips voor me! Nou zat ik op krav magav dus het lukte haar niet om mij in haar te proppen. Bovendien had ik geen stijve pielemuis want ik was gewend om opgewonden te raken van naaktmodellen in de Lach, de Candy en de Chick maar dit tartte werkelijk alle wetten der esthetica.

Enfin, ik ben de villa ontvlucht en sindsdien heb ik een totaal verwrongen beeld van vrouwmensen al doe ik gewoon net alsof ik ze aardig vind. Overigens ben ik door de dames Noort, Reijn & Romeijn geblokkeerd op Twitter en Facebook dus ik heb geen enkel idee wat hun zieleroerselen, tiefere Welt- und Lebensanschauungen en andere hersenspinsels mogen zijn, oom Rob. Deze soapies degraderen de sociale media tot een deerniswekkend poesiealbum van ‘studentes’ van de Spinazie Academie, Schoevers en de Middelbare Meisjes School (MMS).

Verder heb ik nog nooit van Katja Herpes gehoord. Is haar meisjesnaam niet Schuurman en is zij nu getrouwd met Hank Herpes, de Nederlandse Ron Jeremy?

Wat Kavanaugh betreft: ik vind hem een enorme griezel, een hele enge redneck die je beter niet in zo’n Deliverance-bos kan tegenkomen tijdens een survivalweekeinde met je collegaatjes van kantoor.

Maar je moet eens jeugdfoto’s van Christine Ford bekijken: een dikke hoornen bril met jampotten als glazen, een beugel als een paardenbit, één grote klont jeugdpuisten en vermoedelijk verspreidde ze ook nog een penetrante zweetlucht, alsof je hartje zomer in het apenhuis in de dierentuin van Cairo bent.

Ik kan je uit ervaring vertellen dat zelfs stuitende hoeveelheden cocaïne en drank dan niet afrodiserend werken. Misschien had een jerrycan met scopolamine alias duivelsadem soelaas geboden aan zowel Brett als Christine maar die rommel was begin jaren tachtig bij mijn weten niet trending op de Amerikaanse campussen. Nu ik je toch spreek: kunnen onze twee lezers nog een gefossiliseerd seksschandaal jouwerzijds verwachten om onze kijkcijfers op te krikken? Komen er bij jou letterlijk lijken uit je kast sodemieteren?

Asha deed dus een Saskiaatje

Rob HooglandHet moet mij van het hart, mijnheer Van Amerongen, dat u hier weer eens gierend uit de bocht vliegt. Waarom toch, waarom? De vrouwonvriendelijkheid die u met uw relaas ten toon spreidt is beschamend. Wie, zoals ik, op zo nuchter mogelijke wijze tracht aan te tonen dat er inmiddels sprake is van #MeToo-hysterie, kan getuigenissen als die van u maar beter negeren, dan wel toeschrijven aan een deerniswekkende figuur die zijn puberjaren nog altijd niet is ontgroeid. Dat laatste doe ik bij dezen.

Probleem is dat ik het wel dien te accepteren. Dankzij de verdiensten met deze rubriek, die wij gezamenlijk componeren, kan ik mij een luxueus bestaan met lange retraites in Saint Tropez en privévervoer met een Aston Martin Vanquish S veroorloven. Dat bestaan wens ik niet zomaar op te geven. Toch voel ik mij gedwongen te reageren op uw laatste vraag, en wel met dit antwoord: natúúrlijk hoeft u van mij geen gefossiliseerd seksschandaal te verwachten.

Ik ben van de oude stempel, mijnheer Van Amerongen. Ik ben een romanticus. Toen de oerdrift mij nog stevig in zijn greep hield, nam ik voor mooie vrouwen die ik op straat tegenkwam eerbiedig mijn hoed af, een gebaar dat ik meestal door een lichte buiging liet volgen. Vermoedde ik daarna dat de genegenheid wel eens wederzijds zou kunnen zijn, dan liet ik mijn bediende vaak een boeket rode rozen en een gedicht van mijn hand bij haar afleveren. Op die manier heb ik bijvoorbeeld mijn eerste vrouw tot de mijne kunnen maken. “Lieve Riet / Als ik jou niet ziet / Dan geniet ik niet”, dichtte ik. Zij viel als een blok voor mij.

Ik laat de buitengewoon ordinaire woorden die u hierboven aan het papier toevertrouwde voor wat zij zijn en probeer u andermaal duidelijk te maken dat de #MeToo-beweging naar mijn stellige overtuiging bezig is zichzelf de nek om te draaien. Ik kan mij niet voorstellen dat een activiste als Asha ten Broeke, net als u columniste bij de Volkskrant, nog langer serieus wordt genomen sinds zij in diezelfde krant de volgende zinnen publiceerde: “Ik vind het hartverwarmend om te zien dat deze slachtoffers (van misbruik door mannen, RH) hierbij steun krijgen van met name veel feministische vrouwen, die een cultuur willen scheppen waarin het normaal wordt om slachtoffers van verkrachting en aanranding te geloven, ook als waarheid en schuld niet objectief zijn vast te stellen.”

Asha deed dus een Saskiaatje.

Die laatste regel, mijnheer Van Amerongen! “Ook als waarheid en schuld niet objectief zijn vast te stellen.” Wat de rechtsstaat nu is, daar is jarenlang voor gevochten. Nederland is daarmee een voorbeeld geworden voor zo’n beetje alle andere landen ter wereld. Maar mevrouw Ten Broeke heeft liever een rechtsstaat waarin verdachten zonder onomstotelijk vastgesteld bewijs kunnen worden veroordeeld, met alle gevolgen van dien voor de bewuste personen.

Wat mij ook zo opvalt bij deze types: hun zwijgen over de misstanden, vrouwonvriendelijker dan waar ook, binnen de islam, waarvan de invloed op onze manier van leven zo langzamerhand toch echt niet meer te ontkennen valt.

De hypocrisie!

Ik werp mij nadrukkelijk op als dader

Arthur van AmerongenWat ben je toch een oubollige woordensmid, Hoogland: “kan getuigenissen als die van u maar beter negeren, dan wel toeschrijven aan een deerniswekkende figuur die zijn puberjaren nog altijd niet is ontgroeid. Dat laatste doe ik bij dezen”.

Door deze kwetsende woorden, of beter gezegd, door dit platvoerse en lafhartige ad hominem – heb je het verroeste deksel van de stinkende beerput die mijn verleden is afgerukt. Overigens is er geen ‘pun intended’ bij het woordje afgerukt. Ik zag jou met je hernia en je spit met dat deksel van mijn gierput in de weer en het enige werkwoord dat mij te binnen schoot was afrukken. Terwijl je dat helemaal niet meer kan!

Anyways, mijn kast zit propvol met oude lijken. Niet voor niets werd ik op mijn vijftiende al Het Beest van Ede genoemd. Ik ga geen Ashaatje doen, noch een Saskiaatje. Ik ga een omgekeerd JBC’tje doen!

Het zit zo: JBC had een boek en een VPRO-dingetje te promoten en dacht via Trouw (fout ná de oorlog) mee te jumpen op de MeToo-gravy train én de MeToo-bandwagon.

Enfin, dat heb je allemaal kunnen lezen in de dodebomen-HaaPee van de maand oktober. Ik ben wat uitgekookter dan JBC en positioneer mijzelf als dader in de schijnwerpers. Mijn hartverscheurende novelle Mijn Moeder is gek ligt nu bij de AKO en de Bruna en het Kruidvat en de schoorsteen moet roken, nietwaar. Deze page turner (sorry dat ik vandaag zoveel anglicismes gebruik) is sowieso coming of age-bekentenislectuur. Het enige verschil met Catcher in the Rye is dat de moeder van Holden Caulfield niet doodgaat. Een enorme omissie als je het mij vraagt, want in een goed boek gaat iedereen dood.

Ik was die lelijke puber met vies plakhaar en gore puisten. Mijn bijnaam op de MAVO Beukenlaan in Ede was pindarotsje. Later heb ik daar Beest van Ede van gemaakt. Op klasseavonden loste ik aspirines in glaasjes cola op omdat de bitches daar geil van van werden, zo had dorpsapotheker Geelhoed mij verzekerd. Na mijn eerste inbraak had ik genoeg geld voor Spaanse Vlieg maar daar gingen de meisjes alleen maar van kotsen. Of ze werden comateus en dan was ik er als de kippen bij om hun tetten en toogessen te kneden. Verder heb ik zo een beetje al mijn neefjes & nichtjes gefellateerd en gecunnilinguseerd, gratis en voor niks want hebzucht is mij vreemd.

Twee van die neven zijn nu lijstrekkers van de SGP op de Hollandse bible belt dus hun namen ga ik onthullen bij Tan Huis, als die Unilever-babbelshow tenminste nog bestaat bij het uitkomen van deze HaaPee. Ik werp mij dan nadrukkelijk op als dader en niet als slachtoffer want in Nederland zijn daders cool!

Volgende keer ga ik je iets verklappen over mijn avontuurtjes met Roborob Jetten op de HOP in het Goffertpark te Nijmegen.

Ik waarschuwde je nog zo maar je hebt de doos van Pandora opengereten, lieve vriend.


foute jongens hp/de tijd 10 – 2018

Asielzoekers mijden de Algarve

Rob HooglandBom dia, mijnheer Van Amerongen! Ofschoon ik wegens de dreiging van overexposure zo weinig mogelijk wil toevoegen aan al dat hiephiephoera-gegil aangaande uw nieuwe novelle Mijn moeder is gek (het liefst zou ik mij willen beperken tot de opmerking dat u blijkbaar erg op uw moeder lijkt), zie ik mij toch gedwongen enige aandacht te besteden aan de korte periode die ik ter opluistering van de lancering van het boek in Olhao heb doorgebracht.

Zoals u weet had Pepper Books, niet alleen uw uitgever maar ook de mijne, mij beleefd doch dringend verzocht de vernissage nabij uw strandhut op het Praya Medronho bij te wonen om de zaak nog enig cachet te geven. Ik ging ermee akkoord op voorwaarde dat ik er niet slechts als edelfigurant zou rondlopen. Tot zulks mag een man van mijn statuur zich nooit laten verleiden. Daarom nam ik de uitnodiging om tijdens de presentatie in dat pittoreske stadje in de Oost-Algarve, waarbij u tevens uw verjaardag vierde, de microfoon ter hand te nemen welwillend aan, al blijf ik het merkwaardig vinden dat ik zelf mijn ticket en verblijfkosten moest betalen. Niet vrij van mededogen – ik ben nu eenmaal een menschenmensch – deed ik het toegestroomde publiek in mijn toespraak unverfroren uit de doeken hoe zonderling de auteur van ‘Mijn moeder is gek’ bij de totstandkoming van deze HP/De Tijd-rubriek pleegt te functioneren.

Dat vrijwel niemand daar verrast op reageerde had zonder enige twijfel van doen met de samenstelling van het gezelschap. Die was bont, inderdaad, maar óók nogal low brow. De dames vielen op door hun gebrekkige gebitsverzorging en hun voorkeur voor derde- tot vijfdehands kledij, terwijl vrijwel geen man zo te zien en te ruiken tot de clientèle van de firma’s Gillette en Dior behoorde (heel soms drong zich een vleugje Old Spice aan mijn neusgaten op, maar daar bleef het bij). Van vrijwel iedereen bleek de dorst bovendien angstaanjagend groot. Het deed mij dan ook plezier dat ik te midden van de aanwezigen plots de nuchtere, keurig geschoren en uiterst succesvolle zakenman Erik de Vlieger in een stijlvol Armani-kostuum ontwaarde. Deze eveneens in de Algarve woonachtige Nederlander bezit ter plekke inmiddels zo’n twintig resorts.

“Blij u te ontmoeten, mijnheer De Vlieger”, verzuchtte ik. “U tilt het gemiddelde jaarinkomen van de aanwezigen in uw eentje naar een aanvaardbaar niveau.”

Er restte de goede man niets anders dan dit te beamen.

Laat ik niet verder afdwalen. Waar het mij om gaat is dat het mij tijdens dit korte bezoek aan Portugal wederom is opgevallen dat er in uw land geen asielzoekersprobleem speelt, en dat er dus óók geen kinderpardonvraagstuk kan ontstaan van het type dat de jongeheer Tim Hofman onlangs op beschamend populistische wijze aanhangig maakte bij de gewaardeerde VVD-fractievoorzitter Klaas Dijkhoff.

Zou u, mijnheer Van Amerongen, zo vriendelijk willen zijn om mij, zonder direct in uw doorgaans wat al te platte pogingen tot humor te vervallen, te vertellen wat er de reden van is dat zo weinig migranten de behoefte voelen zich in Portugal te vestigen? Het gerucht wil dat het wel eens iets te maken zou kunnen hebben met het feit dat het sociale zekerheidsstelsel in Portugal van een aanzienlijk lager niveau is dan die in Duitsland en Nederland. Maar zo uitgenast zullen die arme sloebers toch niet zijn? Ik zie uw reactie met belangstelling tegemoet.

Die ongeschoren man is de burgemeester

Arthur van AmerongenZal ik jou eens wat vertellen, heer? Een jaar of drie geleden was heel Fuseta in rep en roer vanwege de komst van maar liefst 800 Syrische vluchtelingen. Fuseta is dat schattige vissersdorpje tussen Olhao en Luz de Tavira waar wij saampjes, beiden gekleed in een string, zo heerlijk reuzenscampi’s hebben gesmikkeld in die strandtent. Je zei toen nog: goh, het is hier net Egmond aan Zee rond 1930, met normen en waarden en good clean fun voor de hele familie.

Er wonen amper 2500 mannen en vrouwen in Fuseta en die zijn allemaal familie van elkaar. Daar maakte jij nog een flauw grapje over, druk wijzend en schaterlachend: neef en nicht geeft scheef gezicht. Nou, Hoogland, ga dan eens lekker in jouw geliefde Volendam kijken, die shallow end of the genenpool waar ze allemaal op een kind van Cornald Maas en Jantje Smit lijken.

De rauwe zeebonken van Fuseta visten vroeger op kabeljauw nabij Groenland en Newfoundland, zo ver en zo veel en zo vaak mogelijk weg van moeders de vrouw. Geef ze eens ongelijk.

Bom, een of andere Portugese bobo had zitten borrelen met Frenske van Taxi Timmermans, met de kaart van Portugal erbij, en toen prikte Frenske met zijn vorkje precies op Fuseta: kijk, lekker dicht bij Marokko, dat vinden die Syriërs vast gezellig. Net alsof ze thuis zijn!

De Syriers zouden in een schitterend hotelcomplex midden in het dorp komen. Nou leeft Fuseta van toerisme en als je dan iets niet moet hebben op het maagdelijke strand, is een peloton ongeschoolde mohammedaanse testosteronbommen die nog nooit een dame in bikini hebben gezien. Maar wat wilde nou het geval: de Syriërs weigerden naar Portugal te komen omdat ze het een arm en onbeschaafde rotland vonden, met vies eten, weinig zon en overal kwetsende Jezusbeelden en Jezusafbeeldingen.

Ik ben een keer of zes in Syrië geweest en je kunt er lekker hummous en falafel eten maar ik zag meteen dat het land niet snel een Nobelprijswinnaar zou voortbrengen, laat staan een raketgeleerde of een fatsoenlijke paradontoloog. De Syriërs wilden naar Duitsland en om ze niet schofferen werden ze op hun wenken bediend. Nu wonen ze allemaal aan de Kurfürstendam. De Portugese hotemetotoot in Lissabon zag een vette vluchtelingenbonus van Frenkse aan zijn neus voorbij gaan.

En dan mijn verjaardagsfuif en boekpresentatie waar je zo schamperend over doet. Daar liep nota bene de hele Algarviaanse Vrijmetselarij, de Rotary Club én de Lionsclub rond. De dames die je zo respectloos beschrijft, had ik via een escortbureau geregeld. Voor jou, ‘vriend’. Die ongeschoren man met dat Guy Verhofstadt-gebit die jij vijf euro in zijn verstelde colbert propte (met de gevleugelde woorden ‘Koop er geen drugs voor, beste man’) is de burgemeester van Olhao.

Overigens was die man waar jij zo lovend over schrijft niet Erik de Vlieger maar de te Moskou woonachtige romancier Pieter Waterdrinker die een Erik de Vlieger-pruik had opgezet om jou in de maling te nemen. Erik zelf had een John Metgod-badmuts opgezet. Ze komen allebei uit Zandvoort, waar jij iedere zomer bij paviljoen Tijn Akersloot ligt te bakken tussen de Mokumse penose. Geef mij maar genetisch uitgedaagde Algarvianen, amigo, daar zit geen greintje kwaad in. Hoe zit het trouwens met jouw dieet, waar je altijd over pocht?

Wij zijn weer eens het braafste jongetje van de klas

Rob HooglandZoals ik ook tijdens mijn toespraak in Olhao vertelde, ken ik u al een tijdje. Toch slaagt u er nog steeds in mij stupéfait te krijgen met uw laag-bij-de-grondse beweringen. Alsof ik vertegenwoordigers van de Vrijmetselarij, de Rotary Club en de Lionsclub niet onmiddellijk zou herkennen! Zelfs wanneer hun kringen lokaal gekenmerkt worden door inteelt, zoals in dit geval, behoren die mensen tot mijn wereld, mijnheer Van Amerongen. Overigens stond de man die u als de burgemeester van Olhao omschrijft diezelfde avond nog op de deur van mijn hotelkamer te bonzen omdat-ie nóg meer geld wilde hebben. “De crack is onbetaalbaar tegenwoordig, senhor Hoogland!” riep hij.

Enfin. Over dat dieet van mij wil ik u om redenen van persoonlijke aard ditmaal niet inlichten. Ik beperk mij tot de opmerking dat de weegschaal nog steeds niet in lachen is uitgebarsten. Liever ga ik met u in op een kwestie die de polderlandse gemoederen óók nogal bezighoudt, namelijk het besluit om de Nederlandse huishoudens in het kader van het Klimaatakkoord zo snel mogelijk aan een dik 500 miljard kostende (exclusief de vereiste extra elektriciteitscentrales) energietransitie te onderwerpen.

Wij moeten van het gas af. Nederlandser kun je het niet hebben: elders op deze planeet probeert men, om het milieu te redden, juist zo veel mogelijk áán het gas te gaan. Maar wij willen ervanaf. Nou ja, wij niet natuurlijk. Het dwaallicht Ed Nijpels wil dat, als boegbeeld van de groenlinkse clan die de afgelopen jaren een stille coup heeft uitgevoerd door in tal van beslissingsorganen en zo’n beetje alle bij dat Klimaatakkoord betrokken tafels te infiltreren. Nijpels is hun nuttige idioot, hun excuusliberaal.

De afspraken zijn krankzinnig. In 2030 moet de CO2-uitstoot in Nederland met 49% zijn beperkt en in 2050 met 95%. Dat is immers afgesproken in Parijs, waar namens 200 landen nog veel meer nuttige idioten bijeenkwamen. Niemand die zich wegens totale onhaalbaarheid aan die afspraken zal houden. Maar wij zijn weer eens het braafste jongetje van de klas. En is daarmee de wereld gered? Welnee. Deze Nederlandse bijdrage aan de ‘redding’ van ons klimaat zal een vermindering van 0,0005 graad opleveren.

Ik citeer met instemming Kees le Pair op Climategate.nl (in een uitgebreid begeleidend artikel beargumenteert hij het vakkundig): “De nieuwe klimaatwet en de gasuitstap-voornemens leiden naar een catastrofe, die ook nog bijkans onafwendbaar is. Het is een treinkaartje zonder recht op terugbetaling, bestemming kou en ellende; gevolgd door een volksopstand als het te laat is. Nederland is graag gidsland. Wanneer de rest van de wereld doet als wij, moet aan de narigheid nog massasterfte worden toegevoegd.”

Nog even en ik kom óók in de Algarve wonen, mijnheer Van Amerongen!


Kondigt Philip Bloemendal de stations nog aan?

Arthur van AmerongenEindelijk dacht ik dat er in ons kinderachtige, zo niet seniele rubriekje een vruchtbare symbiose zou ontstaan, ouwe, en dan begin je werkelijk uit het niets en zonder enige aanleiding te zwatelen over gas! Je hebt een hele lap tekst van Wikipedia ‘geleend’, vol holle kreten als CO2-uitstoot, gasuitstap en massasterfte. Ik had deze goedkope vulling niet verwacht van de woordensmid van Alkmaar.

Maar goed, ik wil je best verklappen dat ik iets met gas heb. Als Rotterdamse drugsgebruikers zeggen: deze of gene is weer aan het gas, bedoelen ze daar mee dat deze of gene weer met het zogeheten chinezen van heroïne is begonnen. Je weet wel, die mensen in de Amsterdamse metro die druk in de weer zijn met aluminiumfolie en een gasaansteker. Ze lijken vaak op Huggy Bear uit Starsky & Hutch en zijn vrij ongevaarlijk. Meestal dommelen ze wat en laten ze zich de ganse dag op een neer rijden tussen halte Centraal Station en halte Gaasperplas. Ik hoop maar dat mevrouw Halsema daar snel iets aan gaat doen want ik vind het maar onfrisse bedoeling. Kondigt Philip Bloemendal nog steeds al die stations aan, je weet wel, die keurige meneer van het Polygoon-journaal? Sacco van de Madeweg! Of hebben ze daar nu een gangstarapper voor, of voor mijn part Jerry Afrika Martin Luther King met zijn baby-Nederlands?

Wil je trouwens jouw kwetsende woorden over de burgemeester van Olhão terugnemen? Dat de goede man aan de krek zit, is helemaal niet zo vreemd want daar bevestigt hij een lange traditie van freebasende burgervaders mee. Denk maar aan Rob Ford, de burgemeester van Toronto. Of Marion Barry, de burgemeester van Washington DC. Die liet zich gewoon filmen terwijl hij in gezelschap van een dozijn kommersjele sekswerkers/sekswerksters flink aan de pijp zat te lurken. Ik begrijp dat je ook in de Algarve wilt komen overwinteren. Dan laat ik je de vredespijp roken met onze burgervader. Don Arturo: connecting people.
 
 
 
 

rob@hoogland.nl