Press "Enter" to skip to content

Telegraaf columns december 2018

telegraaf columns december 2018

Shit, Joop had ook toiletten

De TelegraafRob HooglandAha, daar hebben we er weer eentje: “Taalachterstand” is ook al te kwetsend en moet daarom “Onvoldoende blootstelling aan het Nederlands” worden. Een heuse taaldocent beweerde dat en kreeg daarmee aandacht in een van mijn columns van december 2018, die in deze post zijn verzameld. Waarom, ter illustratie, voor een foto van Katja Schuurman en haar hitsige Freek is gekozen wordt duidelijk na lezing van de column van 8 december. Verder een oproep aan Den Haag (“Neem nu eindelijk eens iederéén serieus!”), een beschouwing die aan de dagelijkse serie Krankzinnig Nieuws uit Amsterdam is gewijd en nog veel meer.

Klik op een datum in de tabel hieronder als u de column van die dag direct wilt lezen. Scroll anders naar beneden.

• zaterdag 1 december
• dinsdag 4 december
• donderdag 6 december
• zaterdag 8 december
• dinsdag 11 december
• donderdag 13 december
• zaterdag 15 december
• maandag 17 december
• dinsdag 18 december
• woensdag 19 december
• donderdag 20 december
• vrijdag 21 december
• zaterdag 22 december
• maandag 24 december
• donderdag 27 december
• vrijdag 28 december
• zaterdag 29 december
• maandag 31 december

zaterdag 1 december 2018

Laat toch groeien die laag eelt

Hoe eelt van de ziel te verwijderen?

Niet met dat recept van mijn tante Wubbeltien: een papje van gestampte aspirientjes, citroensap en water, hét middel om iemand van een eeltlaag op zijn voeten te ontdoen. Zieleneeltverwijdering vereist een geheel andere behandelwijze, naar hun eigen oordeel exclusief uit te voeren door de zachte heelmeesters die zichzelf steeds nadrukkelijker op de mouw spelden dat zij niet alleen de wijsheid in pacht hebben, maar ook het fatsoen.

Zelf denk ik: laat zitten dat eelt op die plek, hoe dikker hoe beter zelfs, indien geconfronteerd met gekwets haalt de patiënt daardoor veel sneller zijn schouders op en dat kan in deze tijden geen kwaad.

Helaas, echter, meent een almaar groeiend deel van zichzelf moreel superieur achtende politieke partijen als GroenLinks, D66 en de al even hautaine media die aan die clubs gelieerd zijn, dat alleen zij in dezen over handelingsbekwaamheid beschikken. Zij stellen een andere diagnose: eraf die laag eelt, tot en met de laatste millimeter.

Oef, dat enge moralisme van nu.

Oef, dat slappe gedoe.

Mijn moeder, die mijn luidkeels als kind geuite dreigementen dat ik weg zou lopen slechts beantwoordde met de vraag of ik brood mee wilde, draait zich om in haar graf.

Ik zou hier ontelbare voorbeelden kunnen noemen, inclusief vanzelfsprekend de poging tot broodroof door een stel deugdames in de vorm van een verdacht veel van chantage weg hebbende oproep tot een advertentieboycot van GeenStijl.

Het zou graaien in een ton worden, overvol geraakt doordat de samenleving volgens voornoemde partijen en media hoe dan ook kwetsvrij dient te worden gemaakt, dat wil zeggen: kwetsvrij naar hun eigen, overigens nogal twijfelachtige normen en waarden.

U weet dat de term ‘taalachterstand’ ook niet meer mag?

Kwetsend, zegt taaldocent Manuela Julien in OneWorld.

Zij spreekt daarom liever van ‘onvoldoende blootstelling aan het Nederlands’.

O jee, graaide ik er toch weer eentje uit de ton, al deed ik dat ook als aanloopje naar een nóg recenter voorbeeld: het plan van onderwijsminister Ingrid van Engelshoven (D66 uiteraard) om met Johan Derksen in debat te gaan over diens kritiek op de boosheid onder homo’s over hun plaats in de (voetbal)maatschappij.

Om nu te zeggen dat de bewindsvrouwe met haar betuttelzucht mij een onvoldoende blootstelling aan misplaatste morele verontwaardiging doet ervaren, nou nee.

Het massale gehuil onder de hashtag #sorryjohan is mij echt te veel. Klopt hoor, dat Johan Derksen doorgaans niet uitblinkt door subtiliteit. Maar bij hem zou je als homo kunnen onderduiken, neem dat van mij aan.

Als er boegbeelden voor de verhuftering van de maatschappij moeten worden aangewezen, kun je die beter zoeken onder de grote groepen inwoners van dit land die het leven van homoseksuelen nog veel ondraaglijker maken.

Laat toch groeien die laag eelt.


dinsdag 4 december 2018

Poehee, slim ventje die Plasterk

Misschien ook eens een onderzoekje waard: hoe het komt dat politici nadat zij het toneel hebben verlaten soms zomaar heel verstandige dingen gaan zeggen.

Tweet van Ronald Plasterk, als reactie op zo’n tenenkrommende, per video tot het klootjesvolk gerichte Jeugdjournaal-uitleg van Klaas Dijkhoff over het Marrakesh Pact: “Maar als het ons land niet bindt, dan bindt het toch ook niet de landen die mensen zouden moeten terugnemen? De essentie van een verdrag is toch dat landen iets afspreken wat ze moeten doen, en waar de ander zich op kan beroepen?”

Blijkt-ie dus toch weer over gezond verstand te beschikken, onze ome Roon. Net als vroeger, inderdaad. Vergeet niet dat hij ooit promoveerde tot doctor in de natuurwetenschappen op een proefschrift over genetisch onderzoek naar de platworm. Het bewees twee dingen: 1. dat het ook weer niet zó gek was dat hij zich op een gegeven moment tussen de qua intellectueel handelen aan platwormen verwante Binnenhof-populatie mengde, 2. dat hij over een goed stel hersens beschikte. Niet mis hoor, wat hij daarmee flikte. Meneer deed na die promotie (dank, Wikipedia!) ook nog even onderzoeken naar de DNA-transpositie in de parasiet Borrelia hermsii en naar de Caenorhabditis elegans, een nematode die als moderorganisme wordt gebruikt, maar dat wist u natuurlijk allang.

Poehee, slim ventje hoor.

Maar ja, ineens was Ronald Plasterk geen hoogleraar in de ontwikkelingsgenetica in Utrecht meer, maar PvdA-politicus in Den Haag, een positie waar hij met zijn deftige zondagcolumns voor Buitenhof altijd al stiekem naar lonkte. Hij leidde er verschillende departementen als bewindsman, verloor en passant de fractievoorzittersverkiezing van Diederik Samsom en ging plotseling ook een opvallende Borsalino dragen, plus later een grijze baard, meestal tekens dat je verstandelijke vermogens het tegen je ijdelheid beginnen af te leggen. Verder was hij de man van de aftapwet, óók niet echt een bewijs dat hij zijn vermogen tot diep doordenken continu was blijven doorontwikkelen.

En nu?

Nu heeft Ronald Plasterk het Binnenhof weer verlaten, fungeert hij als chief scientific officer bij het gezondheidszorgbedrijf MyTomorrows en gebruikt hij, getuige die tweet, gewoon weer zijn gezonde verstand.

Hij heeft uiteraard gelijk.

Of hij zich in deze vraag kan vinden is mij overigens nog onduidelijk: wat is bovendien het nut van het ondertekenen van een verdrag als dat van Marrakesh – en straks het VN-Vluchtelingenpact, dat dezelfde vragen opwerpt – wanneer het niet bindend is?

Dat maakt het toch overbodig?

Degenen die het hebben opgesteld laden de verdenking op zich dat zij de niet-bindend clausule er alleen maar aan hebben toegevoegd omdat zij weten dat het verdrag na juridische toetsing tóch als bindend zal worden verklaard.

Alleen al daarom moet Nederland het alsnog niet ondertekenen.

Raad eens wie dat ook vindt?

Juist: Frits Bolkestein.

Nog zo’n politicus die het toneel heeft verlaten.


donderdag 6 december 2018

“Belachelijk, populist!” pavlovven ze

Omdat Geert Wilders er iets over zei, zeiden zijn collega’s er niets over.

Zo werkt dat in ‘s lands voornaamste vergaderzaal. Telkens wordt daarmee mijn stelling onderschreven dat bijvoorbeeld de islamisten onder ons juist blij moeten zijn met Wilders als tegenstander. Wanneer hij een onderwerp aanroert, keren de andere politici het hautain de rug toe. Want stel je toch eens voor dat zij een mening verkondigen die overeenkomsten vertoont met de zijne.

“Gras is groen!” roept Geert.

“Belachelijk, jij populist!” pavlovven de anderen subiet.

Dat cordon sanitaire waar ze het vaak over hebben is er in feite allang.

Had Geert Wilders in dit geval niet gewoon een punt?

Ik heb het over de tweet die de PVV-voorman verstuurde nadat een toeschouwer in een geel hesje tijdens het kamerdebat over het Marrakesh-pact van de publieke tribune was verwijderd. Wilders had een foto van de gebeurtenis aan die tweet gehecht en er meteen een twee jaar oude kiek van drie vrouwen in niqaabs aan toegevoegd, tevens op de publieke tribune. Daar ga ik althans maar vanuit. Dat het vrouwen waren, bedoel ik, die toen mochten blijven zitten.

Burgerlijke protesten in de Tweede Kamer zijn niet toegestaan. Maar was de man wel aan het protesteren? Hij zat er alleen maar te zitten, begrijp ik. Het enige wat afweek was dat gele kledingstuk van ‘m, dat volgens mij aanzienlijk minder opviel dan destijds de kledingstukken van dat fundamentalistische trio. En toch moest hij het gebouw verlaten, omdat zijn gele hesje anno nu voor de beweging staat die in Frankrijk bijkans een revolutie op touw heeft gezet en in Nederland ook vaste voet aan de grond tracht te krijgen.

Voor mij werd met het voorval vooral één ontwikkeling gesymboliseerd, namelijk die waarmee bewezen wordt dat het gat tussen de politieke elite en de ’gewone’ autochtone burger zo groot is geworden dat er net als in Frankrijk maatschappelijke problemen door kunnen ontstaan. Ik heb het idee dat men dat op het Binnenhof niet beseft en dientengevolge nog steeds weigert om het gepeupel serieus te nemen.

Kssst! Weg jij, engerd!

Daar leek het op.

Ook Nieuwsuur gaf nu het woord aan Christophe Guilluy, de Franse geograaf die de gebeurtenissen in Parijs vier weken terug min of meer voorspelde. Hij denkt, vrij vertaald, dat in Nederland hetzelfde zou kunnen gebeuren omdat de bevolkingsgroep die vroeger het midden vormde – een klasse die volgens hem niet meer bestaat – alhier eveneens, zowel letterlijk als figuurlijk, de rekening van een arrogant, peperduur en discriminerend betuttelbeleid krijgt gepresenteerd.

“Dit zijn de oorspronkelijke arbeiders die wel uit de grote, machtige steden zijn verdreven, maar landelijk nog steeds de meerderheid hebben. Het is een gigantisch probleem, dat grote culturele en politieke gevolgen kan krijgen”, aldus Guilluy.

Wakker worden, Den Haag.

Neem nu eindelijk eens iederéén serieus.

Ook als Geert Wilders het zegt.


zaterdag 8 december 2018

De grootste winnaar is die eikel van Freek

Oei, daar is mijn betere ik weer.

Gek word ik van ‘m.

Waarom de rotzak mij ditmaal bespringt? Omdat mijn oog is gevallen op een bericht in deze krant, waarin wordt geciteerd uit een Playboy-interview met ene Freek van Noortwijk. “Ik moet eerlijk zeggen dat ik haar vroeger niet zo boeiend vond”, zegt meneer. Hij blijkt de huidige vriend van Katja en heeft het over haar.

Welke Katja, vraag je?

Doe niet zo dom.

Mijn betere ik begint mij meteen toe te spreken: “Wel even serieus blijven, ja? In vak K hadden donderdag apetrots zeven vertegenwoordigers plaatsgenomen van de partijen die de Klimaatwet steunen, onder wie uiteraard Roboflop Jetten, die voorgeprogrammeerde etalagepop van D66. Dat verdient zowel kritiek als bespotting in een adequaat opgestelde Telegraaf-column. Jij gaat dus niet over Katja zeuren, begrepen?!”

Wat mijn betere ik óók weet: dat een zekere eigenwijsheid mij niet vreemd is. Dat ik er dientengevolge toch, in mijn alles overheersende verontwaardiging over wat Freek van Noortwijk te melden had, op wil wijzen dat ik vroeger als tekstschrijver voor André van Duin heb gewerkt, in de studio van Joop van den Ende in Aalsmeer. En dat ik daar tijdens de lunch, in de kantine, slechts om één reden zo lang over mijn broodje kroket deed: Katja kon ieder moment binnenkomen. Katja van GTST, dat er eveneens werd opgenomen. Als zij aan haar fruitsalade zat moesten mijn collega’s mij bijkans weg sleuren.

En zo’n Freek beweert dus glashard dat ze vroeger niet zo boeiend was.

Hij blijft het nog even proberen, mijn betere ik: “Allemaal leuk en aardig, maar die Klimaatwet gaat ons honderden miljarden euro’s kosten. We moeten met z’n allen van het gas af, we krijgen warmtepompen, noem maar op. Dit is wat het oplevert: 0,0003 graad minder opwarming. Wijs dáár op, jij parodie op een dekhengst. Wijs erop dat dit soort krankzinnig rigoureuze maatregelen in het kader van het Klimaatakkoord van Parijs alleen zin heeft wanneer grootmachten als China, India, Rusland en de VS niet verzaken. En dat je zelfs daar nog je vraagtekens bij kunt plaatsen. Doe je plicht!”

Voor één keer kan mijn betere ik het vergeten. Ik las immers óók, in datzelfde artikel, dat Freek en Katja tijdens hun allereerste date reeds na een kwartier ‘voor een spannend avontuurtje’ gezamenlijk een toilet binnenstormden. Meedogenlozer dan ooit drong het besef tot mij door dat ze destijds in Aalsmeer ook toiletten hadden. Toch maak ik een deal met mijn betere ik: ik ga uit de doeken doen waarom Roboflop mij dankbaar moet zijn. Katja en ik hadden, daar op die Aalsmeerse wc-bril, de ijskappen op Antarctica in ons eentje kunnen laten wegsmelten. En dat deden wij niet. Wanneer de totale onhaalbaarheid van alles waar ik over droomde weer tot mij was doorgedrongen, koos ik namelijk steeds opnieuw voor André van Duin, ook een lieverd, maar toch anders. Daarom bleef de temperatuur gewoon zoals-ie was.

Hè hè, eindelijk van mijn betere ik gewonnen.

Al blijft de grootste winnaar natuurlijk die eikel van Freek.


dinsdag 11 december 2018

We zijn weer vijftig jaar terug

Ach ja, natuurlijk: Poetin zit erachter. Die theorie kon er ook nog wel bij. Poetin zit overal achter, dus het kan niet anders of hij heeft hier eveneens mee te maken.

Helemaal tureluurs word je van de verklaringen over de volksopstanden in Frankrijk. Extreem-links is er al bij gesleept, extreem-rechts uiteraard ook, net als de Franse tokkievariant. En nu dus weer de trollen van Vladimir Poetin.

Ze herkennen van alles, al die duiders. Maar in negen van de tien gevallen slaan ze de enige juiste verklaring over: de klassenstrijd is domweg weer opgelaaid.

Het is nogal wat, wat de autochtone arbeidersklasse die het hart van Gele Hesjes-beweging vormt de laatste jaren voor de kiezen heeft gekregen. De grote steden werden te duur, ze moesten derhalve vertrekken. En zelfs nu die demografische reset nagenoeg is voltooid, weten ze zich, net als hun daar al van oudsher woonachtige buren, huiveringwekkend dicht in de buurt van de grijpgrage klauwen van Emmanuel Macron, wiens regering toch weer wordt gevormd door arrogante vertegenwoordigers van de heersende klasse.

De Gele Hesjes kunnen niet meer, of nauwelijks nog, rondkomen. Daar klagen ze over – en terecht. En wat gebeurt er met die klachten? Die worden door deze elite, die zich haar peperdure levensstijl zelf wél met gemak kan blijven veroorloven, minachtend terzijde geschoven terwijl zij de burger de ene na de andere extra geldverslindende verplichting oplegt.

Dan ga je zo reageren.

Zijn er parallellen met Nederland?

Veel.

Neem de Klimaatwet, neem het Marrakesh-pact. Beide vragen grote offers, zowel financieel als maatschappelijk, die handhaving van het huidige, na de oorlog met man en macht opgebouwde welvaartspeil op z’n minst twijfelachtig maken. Daarnaast zijn ze geïnitieerd door de VN, een ondoorzichtige, door linkse pressiegroepen geïnfiltreerde moloch waarvan ook ontelbare onbetrouwbare landen lid zijn.

In feite wordt, met name op bevel van D66 en GroenLinks, onderwerping aan deze akkoorden geëist, in het geval van het Marrakesh-pact zelfs – iets wat de Nederlandse media wel héél gemakkelijk lijken te accepteren – met dreigementen aan het adres van de pers.

In dit land – ik noem een paar voorbeelden – zal straks de wens van Joop den Uyl om iedere arbeider een eigen auto te laten bezitten niet meer kunnen worden waargemaakt, moet iedereen van het gas af – een energietransitie die grotendeels door de burger zelf zal moeten worden bekostigd – en wordt immigratie merkwaardig genoeg niet beperkt maar juist bevorderd.

Dat zijn grote besluiten, die bij de bevolking achterdocht, onbegrip en vrees voor de toekomst wekken. En daarmee de neiging om in opstand te komen, zeker ook omdat de EU – over ondoorzichtige, door linkse pressiegroepen geïnfiltreerde molochs gesproken – die onderwerping met angstaanjagend fanatisme propageert.

Wie zich genegeerd weet, komt in opstand.

We zijn echt weer vijftig jaar terug.


donderdag 13 december 2018

Is er een geel hesje in mijn maat?

Huppekee, van € 258 naar € 312. Nooit een rekenwonder geweest, deze jongen, maar ja, wél de zoon van een oerdegelijke accountant. Daarom durf ik zomaar te stellen dat het een verhoging van dik 20% betekent, van 54 euro namelijk, per maand wel te verstaan, met andere woorden: van € 648 per jaar, oftewel 1/3 van een modaal netto maandsalaris.

“Schat, weet jij waar mijn gele hesje ligt?” riep ik.

“Doe effe normaal”, zei ze weer eens.

Ik heb het over de verhoging, door Nuon, van het maandelijks automatisch van mijn bankrekening afgeschreven termijnbedrag voor het verbruik van gas en elektra in mijn woning aan de Noord-Hollandse kust, zoals per papieren brief door dat bedrijf aangekondigd.

En dat voor een huis – oké, best groot, oké, vrijstaand, maar mag het alsjeblieft – dat hooguit drie, vier dagen per week wordt bewoond, waar de cv-ketel elke keer dat de eigenaar voor langer dan één dag vertrekt continu op de nachtstand van achttien graden wordt gezet en waar in die periodes dus ook nauwelijks stroom aan het net wordt onttrokken.

De eerste zin deed al het ergste vermoeden: “We helpen u graag verrassingen op de jaarafrekening te voorkomen.” Hoeveel cursussen communicatiestrategie moet je wel niet hebben gevolgd voordat je die woorden kunt kiezen om de klant te vertellen dat-ie zwaar de sjaak is?

“Uw variabele leveringskosten voor stroom zijn gestegen. Uw vaste leveringskosten voor stroom zijn gestegen. Uw variabele leveringskosten voor gas zijn gestegen. De overheidsheffingen voor stroom zijn gestegen. De overheidsheffingen voor gas zijn gestegen”, schreef Nuon ook. “Daarnaast zijn op Prinsjesdag een aantal belastingmaatregelen voor 2019 bekendgemaakt.”

Ik heb wel eens een vrolijker makende brieven gehad, al moet ik toegeven dat mijn stemming óók nogal was beïnvloed door de dubieuze bewering van Mona Keijzer, staatssecretaris voor Economische Zaken en Klimaat, dat de vaststelling van het onafhankelijke Gaslicht.com dat de Nederlandse huishoudens volgend jaar gemiddeld € 360 meer aan energie gaan betalen, overdreven is.

“Die berekening deugt niet”, aldus Mona. “Het gemiddelde gezin verbruikt in de rekensom van Gaslicht.com 25 procent meer dan een gemiddeld gezin daadwerkelijk doet.”

Het zal allemaal wel, ik ga me verder niet in die discussie mengen, ik zei al dat ik geen rekenwonder ben. Ik stel alleen nogmaals vast dat ik in 2019 aan gas en licht in een parttime bewoond huis geen € 360 extra, maar € 648 extra kwijt zal zijn, en dat die verhoging gezien de doldrieste klimaatplannen van Nederland, gidsland, de komende jaren door nog veel meer verhogingen zal worden gevolgd.

“Dit kabinet maakt energie onbetaalbaar. Dat is schandalig, de gewone man en vrouw worden kaalgeplukt. Dat kan gewoon niet”, zei PVV’er Alexander Kops in de Kamer.

De goede man heeft domweg gelijk.

Zouden er eigenlijk wel gele hesjes in mijn maat zijn?


zaterdag 15 december 2018

Wegens klimaatklachten gesloten

Wat zouden ze er in de Stopera mee doen?

Omdat ze er in Pyongyang aan de Amstel van overtuigd zijn dat ze geen dorp, zoals in werkelijkheid, maar de hele wereld moeten redden, heropvoeden en tiranniseren, is dat de vraag die ik mezelf bij het verwerken van zo’n beetje elk nieuwsbericht stel – een onvermijdelijk gevolg van het feit dat de groteske capriolen van bestuurlijk Amsterdam anno nu zo centraal in mijn beleving staan.

Let wel, zelfs bij de simpelste dingen.

Zo lees ik dat kapperszaak Barbier Rogier in Laren (NH) de felbegeerde prijs voor de Slechtste Slogan van 2018 in de wacht heeft gesleept met Wij doen wel vrouwen, maar wij knippen ze niet.

Minstens zo fout concluderend dat er dus toch kappers bestaan die vrouwen doen, moet ik er zelf, met mijn stuitende platheid, onbedaarlijk om lachen, net als trouwens om Ga zelf niet kutte, bel Ronald Schutte van stukadoors/schildersbedrijf Schutte en Theo en Peet, voor al uw elektriciteet van installatieonderneming P.C. van der Peet.

En wat is het eerste wat ik denk?

Dat Barbier Rogier blij moet zijn dat-ie geen 020-filiaal heeft, want dan zou zijn winkel terstond zijn gesloten op last van Rutger Groot Wassink, die zich trouwens niet meer loco mag noemen, waarmee mij een Spaanstalige woordspeling door de neus is geboord. Zonder enige twijfel getuigt Wij doen wel vrouwen, maar wij knippen ze niet volgens de GroenLinks-diversiteitswethouder van seksisme en vrouwonvriendelijkheid, alsmede van een ontkenning van de allesoverheersende rechten der LGTBQ+-gemeenschap. Al betwijfel ik of Wij doen wel transgenders, maar wij knippen ze niet bij hem géén problemen zou hebben opgeleverd.

Enfin.

Mijn obsessie voor Amsterdam dus.

Ik woon er slechts parttime. Toch moet ik helaas vaststellen dat al wat er leeft en bloeit mij inmiddels irritant bovenmatig boeit, zoals ook uit het bovenstaande blijkt.

“De dagelijkse serie Krankzinnig Nieuws uit Amsterdam heeft vandaag een extra bijzondere aflevering”, twitterde ik van de week, verwijzend naar het zoveelste lokale dikke-middelvinger-naar-Den Haag besluit – hoi, Fem! – om uitgeprocedeerde illegalen anderhalf jaar lang op liefst 500 plekken een opvang te bieden waarnaar oorspronkelijke inwoners die reeds jarenlang wanhopig naar huisvesting zoeken kunnen fluiten. Want dat is het dus werkelijk: een dagelijkse serie. Dag in dag uit word je doodgegooid met bizarre voorbeelden van wat er kan misgaan wanneer je een stel ontspoorde wereldverbeteraars met oogkleppen zo groot als olifantenoren op het pluche helpt.

“Wegens klimaatklachten is deze ingang gesloten. U kunt gebruik maken van de ingang om de hoek”, stond er donderdag op de voordeur van de Stopera.

Zelfs in dit geval kan het niet uitgesloten worden geacht dat het een poging tot zelfspot was.

Maar ja, ik verzin dan toch liever een slogan als Ik doe wel iets aan het klimaat, maar verknipt ben ik niet.

Het wordt nooit wat tussen Amsterdam en mij.


maandag 17 december 2018

Is dat eng? Ja, mevrouw, dat is eng

Oei, nu zit ik met een probleem. Ik moet Kajsa Ollengren gelijk geven. En ik kan mij daar niet aan onttrekken.

Zij zei namelijk iets over de Oppereikel van de EU.

Te vrezen valt dat mij dit moeite gaat kosten. Ga maar na: Karin Hildur Ollongren, zoals zij volgens haar paspoort(en) heet, is ten eerste minister namens Dédain66 en maakt ten tweede deel uit van een kabinet dat geen gelegenheid onbenut laat om de pers te dwarsbomen. Eerste voorbeeld: die ordinaire btw-greep in de uitgeverskas. Tweede voorbeeld (een initiatief van madame Ollongren zelf): de lancering van een bespottelijke, zogenaamd ter bestrijding van nepnieuws ontworpen bewustwordingscampagne met gebruikmaking van een… tadaa!… game. Hé, zei ik daar pers? Dan is een specificatie op haar plaats. Ik bedoel uitsluitend dat deel van de pers dat weigert haar hypercorrecte wenswereld met oogkleppen te betreden omdat het liever om zich heen kijkt in de rauwe werkelijkheid.

Vergis u niet, de staatsomroep krijgt er gewoon 40 miljoen bij.

Voor wat, hoort wat, nietwaar.

Is dat eng?

Ja mevrouw, dat is eng.

Als George Orwell nog had geleefd, had-ie haar Big Sister genoemd. Maar hier zit ik, ik kan niet anders, ik doe nu eenmaal al een halve eeuw aan onverbloemde waarheidsverspreiding. Daarom verklaar ik hierbij dan toch maar, zij het met de grootst mogelijke tegenzin, dat Kajsa Ollongren gisteren bij WNL op Zondag – voor één keertje slechts – gelijk had. En waarmee dan wel? Met haar stelling dat Jean-Claude Juncker een grens overschreed toen hij aan de serie openbare ongewenste intimiteiten waaraan hij zich in de loop der jaren al schuldig heeft gemaakt, met een gretige graai in de lange blonde manen van een bezoekster dan wel medewerkster een wederom onoirbare variant toevoegde.

Hè, hè, dat is eruit.

Ik ga zelfs nog een stapje verder dan de sociaal-liberale jonkvrouwe die bij Rutte III zowel vice-premier als minister van Binnenlandse Zaken mag spelen. Zij wees er veelbetekenend op dat Jean-Claude Juncker aan het einde van zijn periode zit. Maar ik vind, net als Esther Voet, dat meneer direct moet opstappen. Nu al. Het liefst vandaag, desnoods met opvolging van Frans Timmermans. En dus niet volgend jaar. Dit kan echt niet langer zo.

De man is een aanfluiting. Hij is een belediging voor het ambt. Vergeet niet dat het de hoogste functionaris van de Europese Commissie is, die keer op keer, op zo’n beetje elk podium dat hem ter beschikking staat, aan andermans stropdassen loopt te sjorren, voorhoofden staat te aaien en te kussen, foute grappen aan zijn lispelende lippen laat ontsnappen, dossiers naast zich op de grond smijt terwijl hij op het spreekgestoelte staat, enzovoorts, etcetera, terwijl hij meestal amper nog op zijn benen kan staan.

Rugproblemen, zeggen ze steeds.

Zelf herinner ik mij dan telkens weer die woorden van Jeroen Dijsselbloem.

Opstappen, JC.

Beter voor Europa, beter voor Kajsa, beter voor mij.


dinsdag 18 december 2018

Ik nam er een vaasje op

Waar ik wel eens stiekem een kijkje zou willen nemen: op de afdelingen cliëntenadministratie van onze grote energiebedrijven. Daar moet het nu zo druk zijn als in een Apple-winkel na de lancering van een nieuw iPhone-model.

Pardon?

Of ik óók een kijkje had willen nemen bij het team van spindoctors dat de gisteren zo driftig besproken brief van Mark Rutte aan het Nederlandse volk opstelde?

Ja hoor, best wel. Zo vraag ik mij af waarom een vaas als metafoor voor Nederland werd gekozen. Vermoedelijk had ik ook een bijdrage aan de discussie kunnen leveren, bijvoorbeeld door erop te wijzen dat zo’n vaas doorgaans op een tafeltje staat, dat je dat tafeltje om die reden als metafoor voor Europa kunt zien, dat het derhalve een krakkemikkig tafeltje moet zijn, zonder een waterpas afgesteld blad en met wiebelige poten van verschillende lengte waarvoor zelfs bierviltjes geen soelaas bieden, en dat die vaas daarom onvermijdelijk binnen de kortste keren op de vloer zou flikkeren.

Rinkeldekinkel, daar gáát Nederland!

En wie mogen dan weer de scherven opruimen?

Juist.

Maar ja, de brief werd niet in de Telegraaf afgedrukt. Waarom wilde Mark Rutte dat eigenlijk niet? Dacht-ie dat-ie voor de komende provinciale verkiezingen toch al verzekerd was van de Telegraaf-stem? Of had-ie wat onze lezers betreft de hoop juist al opgegeven?

Hoe dan ook ga ik er verder niet op in. De brief was niet voor uw en mijn ogen bestemd, dus ik ga gewoon weer verder met waarmee ik begon: de door mij veronderstelde drukte, om niet te zeggen chaos, bij de cliëntenadministraties van ondernemingen als Nuon, Essent en Eneco.

Er is veel te doen over de soms bizarre verhogingen van de energiekosten waarmee de Nederlandse burgers vanaf volgend jaar moeten zien te overleven. Rutte cs willen in hun eentje de wereld redden, wat honderden miljarden gaat kosten. Daarom worden wij nu plots met nieuwe termijnbedragen aan stroom en gas geconfronteerd, zo hoog dat in veel gevallen de eindjes niet meer aan elkaar kunnen worden geknoopt indien er geen voorzorgsmaatregelen worden getroffen. En dus trachten ontelbaren hun heil momenteel te zoeken bij andere energiebedrijven.

Hoe vaak heb ik in de loop van dit jaar al niet mensen die mij namens zo’n energiebedrijf ‘met een betere aanbieding’ opbelden vriendelijk doch beslist medegedeeld dat zij aan een onvoorstelbare hoeveelheid giftige verbale vuurpijlen vanaf mijn kant van de lijn zouden ontsnappen wanneer zij de verbinding acuut zouden verbreken?

Ik heb de tel niet bijgehouden.

Had je me gisteren moeten zien.

Mijn termijnbedrag was met liefst 54 euro verhoogd, met als resultaat dat ik, Mark Rutte en zijn vaas onderwijl toch weer vervloekend omdat-ie er in die brief met geen woord over repte, zomaar ineens prijzen zat te vergelijken, totdat ik uiteindelijk zelfs een nieuwe leverancier koos.

Ik heb er na afloop maar een vaasje op genomen.


woensdag 19 december 2018

Dag José, hopelijk tot nooit meer

Niet dat ik hem die afkoopsom van € 25 miljoen desnoods uit m’n eigen zak zou hebben betaald – iets boven mijn budget. Maar het klopt dat ik er veel voor over zou hebben gehad om José Mourinho namens Manchester United zelf op staande voet te ontslaan, op zijn manier uiteraard, zo ijskoud en hatelijk mogelijk.

Ach, noem het een koekje van eigen deeg.

Maar allez, het hoeft niet meer. Man United heeft The Special One, zoals hij ook wel met misplaatste bewondering wordt genoemd, eindelijk de laan uitgestuurd en hem inderdaad een oprotpremie van € 25 miljoen meegegeven. Al vrees ik wel dat we deze coach binnenkort toch weer op de bank zullen zien zitten bij een andere topclub, waarvan hij het imago óók naar de filistijnen zal helpen.

Zelfs het grote United is geen schim meer van het spectaculaire elftal dat het ooit was. Daar is slechts één man verantwoordelijk voor: José Mourinho, die weliswaar veel successen behaalde, maar wel elk team dat hij leidde wanstaltig anti-voetbal liet spelen, terwijl hij zich zelf her en der schuldig maakte aan beschamend wangedrag.

En Louis van Gaal dan, hoor ik iemand achter in de zaal opmerken. Ja, het klopt dat Louis, voordat hij door de Portugees met wie hij ooit innig samenwerkte in de rug werd gestoken, United ook niet aan de gang kreeg. Louis en vedetten, dat botert nu eenmaal niet zo. Karakterdingetje, zeg maar. Toch is er een groot verschil: Louis van Gaal is bezeten van voetbal, José Mourinho is bezeten van José Mourinho.

Ware de voetbalwereld ideaal, dan zou er geen plaats zijn voor dit soort superegoïsten, die volledig vergeten dat zij een voorbeeldfunctie bekleden en dientengevolge in feite ook medeverantwoordelijk zijn voor wat er momenteel in de lagere regionen van de voetballerij en bij de jeugd allemaal misgaat, let wel: in binnen- en buitenland. De beelden vliegen tegenwoordig immers de hele planeet over.

Maar de voetbalwereld is verre van ideaal. Het is er zelfs een ordinair, gewelddadig, maffioos zooitje. Daar zijn helaas duizenden voorbeelden van te noemen, zoals bijvoorbeeld wat er onlangs bij een amateurwedstrijd in Amsterdam geschiedde. Niet langer bereid om de scheldkanonnades die hij continu over zich heen kreeg te tolereren, liep de arbiter er zomaar van het veld af, om niet meer terug te keren. “Dat zouden alle scheidsrechters moeten doen, bij alle wedstrijden”, schreef ik. En wat riepen de coaches? Dat het toch wel heel jammer was dat de wedstrijd hierdoor moest worden gestaakt, want nu moesten hun teams helemaal terugkomen voor het restant.

Zoiets zou je eens bij rugby moeten proberen. Of bij cricket. Er zouden langdurige schorsingen volgen, van zowel de spelers als de coaches, want wat de scheidsrechter beslist accepteer je. Hoe dan ook.

Veel te veel Mourinhootjes langs de voetbalvelden, tegenwoordig.

Het ga je slecht, José.

Niet buiten het stadion hoor, voor mijn part leef je daar nog heel lang en gelukkig.

Maar wel in de voetballerij.


donderdag 20 december 2018

It’s not easy bein’ green

Wat zullen we nou krijgen? Gemor in de kerkbanken?

Beginnen ze op het Binnenhof zomaar te fluisteren dat de milieureligie hier te lande best een beetje minder fundamentalistisch kan worden aangehangen!

Blasfemie!

Ik hoor in de verte dat overslaande stemmetje van de Jessias al.

“Van het hoogste gebouw die gasten! Met het hoofd naar beneden!”

Toegegeven, zelf vernam ik het met plezier, dat de regeringscoalitie een deel van de groene plannen die morgen worden gepresenteerd plots niet meer ziet zitten. Dat men, om het Haagser uit te drukken, de resultaten van de onderhandelingen die maandenlang door 150 belangenorganisaties en de milieubeweging aan de klimaattafels werden gevoerd, toch nog wenst te bepolderen, bijvoorbeeld waar het de angstaanjagend slecht onderbouwde warmtepomppromotie betreft, of de absurde, want de luchtvervuiling slechts verplaatsende oplossing die elektrisch rijden heet.

Nu die malle gasplannen nog, mompelde ik zelfs.

Maar ik ben dan ook een ongelovige hond, die er steeds maar op blijft hameren dat het zinloos is om als onbetekenend, minuscuul vlekje achter de West-Europese duinen weer eens, voor honderden miljarden extra, het gidsland te gaan uithangen. Zolang de grote naties die wél enig verschil zouden kunnen maken niet voorop gaan in de strijd, is het weggegooid geld. Ik zeg het nog maar eens: dit Nederlandse beleid zou 0,0003 graad minder opwarming van de aarde opleveren. Dat is dus echt helemaal niks. De wereld zal er geen seconde later door vergaan.

Dat is waar: wij kunnen die ondergang dan tenminste met opgeheven hoofd tegemoet treden.

Wie weet is het wel prettig sneuvelen, als je onderwijl kunt kermen dat je heel erg deugde.

Ze zijn geschrokken, in Den Haag. Ze zijn overspoeld met klachten van burgers die ineens met soms bizarre verhogingen van hun energierekeningen worden geconfronteerd en beseffen dat dit slechts een eerste stap is. Dat onze politici zich vooraf niet hebben gerealiseerd dat talloze Nederlanders die rekeningen straks domweg niet meer kunnen betalen, zegt veel over het hedendaagse Haagse doen en laten, dat een bijbelse uitdrukking in mij oproept: ziende blind en horende doof.

Hoe dan ook is het blijkbaar dan eindelijk tot ze doorgedrongen, ook bij de oppositie, getuige die aardige kreet van Lodewijk Asscher: Het is moeilijk groen doen wanneer je rood staat. Oké, gejat van It’s not easy bein’ green, die alweer 48 jaar oude klassieker van Kermit de Kikker. Maar het is een feit dat de PvdA zich – die club werd er ooit voor opgericht – zomaar weer eens iets van het lot van de lagere klasse lijkt te gaan aantrekken. Het bewijst in elk geval dat Asscher een serieuzere oppositieleider is dan Jesse Klaver, de fundamentalist die er onlangs zelfs voor durfde te pleiten om de industrie als onderhandelingspartner van de klimaattafels te weren.

Nooit goed, fundamentalisme.

Zeker niet in de Binnenhofse kerk.


vrijdag 21 december 2018

En het beschuitje met muisjes dan?

Yo, juf Joyce, en het beschuitje met muisjes dan?!

Vergeef mij, lieve jongens en beste meisjes, deze nogal populistisch geformuleerde vraag aan een mevrouw die de gezondverstandkrant waarschijnlijk niet eens leest.

Maar ik moet toch íets ondernemen om jullie aandacht vast te houden. Deze dame, namelijk, die voluit Joyce Endendijk heet, maakt deel uit van de onafzienbare stoet van deskundigen die ondanks het feit dat zij tot een kleine minderheid behoren, alle ruimte kregen om 2018 aanzienlijk te veronaangenamen met hun gezanik over genderclichés, zoals madam ze zelf noemt. De columnist die dat reeds in de eerste zin vermeldt, weet dat de lezer terstond afhaakt.

Ik vraag het snel nogmaals.

Yo, juf Joyce, en het beschuitje met muisjes dan?!

Juf Joyce is pedagoog in dienst van de Universiteit Utrecht. Pedagoog, geen pedagoge. Dat zegt al tamelijk veel over de positie die zij in de maatschappij wenst in te nemen, net als de kwestie die zij aankaartte: onze geboortekaartkeuzes. “Wie voor zijn pasgeboren zoontje Jan een blauw geboortekaartje in petto heeft, zadelt hem meteen al op met een zware erfenis”, zei Joyce tegen een AD-verslaggever. “Het geeft aan dat de ouders denken in hokjes. Zo krijgen zoontjes nogal eens een karakteristieke jongensnaam en een blauw kaartje met daarop een auto of een trein. Voor meisjes is het relatief vaak roze of rood, voorzien van symbolen als een pop of een vlinder.”

Dat dient te veranderen, vindt juf Joyce.

Mama mia.

Nee, je zoon Joyce noemen, dáár help je zo’n joch optimaal mee op weg. Of Sue, zoals in dat liedje van Johnny Cash, die de bewoners van de San Quentin-gevangenis tijdens de beroemde live-opname meteen uitlegde waarom dat niet zo verstandig was van zijn vader. Ik geef toe dat het minder ongewoon is om meisjes met jongensnamen op te zadelen (Ari Deelder, Kees ter Bruggen). Maar zou het werkelijk voor ernstige psychische klachten kunnen zorgen als een naar later blijkt alternatief gegenderde jongeman bij zijn geboorte een typische jongensnaam krijgt? Of een soortgelijk vrouwelijk geval een typische meisjesnaam? Of als er zo’n geboortekaartje is verstuurd dat juf Joyce stereotyperend noemt? De psychiater die zo’n diagnose stelt is volgens mij hard aan bijscholing toe.

Nog één keer dan.

Yo, juf Joyce, en het beschuitje met muisjes dan?!

Sinds 31 januari 1938, de geboortedag van Beatrix, worden in Nederland door de familie beschuitjes met muisjes geserveerd wanneer er een kind is geboren, hetgeen later resulteerde in de gewoonte om dat met roze muisjes te doen wanneer het een meisje is en met blauwe muisjes bij een jongen.

Stel, zo’n meisje hoort later dat er ter ere van haar geboorte beschuitjes met roze muisjes op tafel kwamen.

Over zware erfenissen gesproken.

Dat betekent vast nóg meer overwerk voor de medewerkers van Korrelatie, juf Joyce.

En daar rep je niet eens over.


zaterdag 22 december 2018

Er zit maar één ding: elkaar opeten

Ook toevallig. Zeg ik net, helemaal onder de indruk van Ed Raket, tegen mijn vrouw dat wij onze ecologische voetafdruk ook maar eens moeten gaan beperken, best wel een gevoelig onderwerp omdat die schat, de aankopen van gisteren nog niet meegerekend, 37.894 paar schoenen in de kast heeft staan. Rolt er precies op dat moment een bericht van de telex waarin staat dat biologisch voedsel óók al een drama voor het klimaat is.

“Daar staan we dan met ons goeie gedrag, Imelda”, zei ik toen maar.

Gelukkig bevonden wij ons, als losers, in goed gezelschap, namelijk dat van Cees van Zelderen, biologisch melkveehouder en namens de LTO meedenker aan Ed’s klimaattafel.

Dat onderzoek heeft uitgewezen dat biologische landbouw en veeteelt wereldwijd voor veel meer ontbossing zorgt, met alle nare gevolgen van dien? Cees reageerde zo: “We moeten ophouden dat soort onderzoeken te doen.”

Mooi hè?

Pssst, dat van die sprekende slang in het paradijs klopt niet, maar mondje dicht, hè, want we moeten wel in God blijven geloven.

Met andere woorden: het milieu is in de eerste plaats een religie, zoals ook gisteren op het Binnenhof bleek, hoewel de stelling voor mij donderdag al definitief werd bewezen toen via het politbureau van GroenLinks dat filmpje tot mij kwam waarop de discipelen van Jesse Klaver samen met hun profeet vierden dat liefst 112 Kamerleden hun fiat hadden gegeven. Dat was geen juichen meer, dat was pure aanbidding en devotie, een volledige, welhaast orgastisch beleefde overgave aan de allerhoogste macht in de heilige persoon van de Jessias, die intussen iemand omhelsde die ik niet herkende.

“Kijk maar uit, jochie”, dacht ik, als ongelovige hond toekijkend. “Je weet hoe dat kan gaan met discipelen. Straks is het de Judas van GroenLinks.”

Is de boel nog te redden?

Ik schaam mij bijna om het te zeggen, na die zo geweldig positieve hosanna-presentatie van het klimaatpakket van gisteren. Een nakend totaalverbod op benzine- en dieselauto’s, hoera! Een kilometerheffing, hoera! Een extra accijnsverhoging, hoera! Hoe origineel wil ’t hebben, hoera! Maar nu we de wereld zelfs nog naar de filistijnen blijken te helpen als we met z’n allen biologische doperwtjes nuttigen, lijkt ondanks al die maatregelen geen kruid tegen de ondergang gewassen.

Hoewel…

In feite is er toch een oplossing: herintroductie van het kannibalisme.

Ga maar na: begin 19de eeuw telde de wereld 1 miljard mensen. Eind jaren ’50 waren het er 3 miljard en as we speak staat de teller op bijna 7,7 miljard. Hoeveel zullen het er in 2050 zijn? Tien miljard, zeggen de schattingen. Condoom, pil, avanti cantare salute la cattedrale, niks lijkt te helpen, we blijven ons voortplanten als konijnen.

De homo sapiens?

Vervuiler numero één.

Als je écht iets aan het milieu en het klimaat wilt doen zit er dus maar één ding op: elkáár opeten, met voor de soort als bijkomend voordeel dat de sterksten zullen overwinnen.

Eet smakelijk.


maandag 24 december 2018

Een boodschap van een hogere macht

Was ik daar toch bijna overstag gegaan!

Ja, zelfs had ik reeds het plan opgevat om op deze plek, met zoveel mogelijk uitroeptekens, een emotionele getuigenis af te leggen, die de mensen in de komende dagen van reflectie tot navolging zou nopen.

Landgenoten! Het is vijf voor twaalf! Tijd voor herbezinning! Weg met al die benzine- en dieselauto’s! Afsluiten die cv-ketels, iedereen van het gas! De honderden miljarden die wij voor het klimaatakkoord moeten ophoesten zijn géén weggegooid geld!

Zoiets wilde ik op papier zetten, inclusief welgemeende excuses voor het feit dat ik, als publicist, zo lang en zo smalend was blijven wegkijken.

Er zong een vogeltje in mijn tuin. Hij zat op een tak van een der iepen, maar ik kon ‘m niet zien. Het was pikkedonker, de klok stond op 00.14 uur, ik liet Bavink nog even uit. Wat zong-ie prachtig. Hij had geen vaste riedel en varieerde er lustig op los, soms hoog, soms laag, dan weer snel, dan weer langzaam. Let wel, in de nacht van 22 op 23 december 2018. Gekker moest het niet worden. Vogels hoorden niet in de winter te zingen. En al helemaal niet, op de nachtegaal na, midden in de nacht.

Ik hoorde ‘m ook nog toen ik in mijn bed lag, hij ging zelfs de godganse nacht door, en toen ik gisterochtend opstond deed-ie nog steeds het ene Thijs van Leertje na het andere. Vlak voor de kerst nota bene, als de dagen op hun kortst zijn. Een vogeltje dat dan zingt, ‘s nachts, terwijl het er pas in de lente een begin mee hoort te maken: daar moest iets mee aan de hand zijn.

Maar wat?

Ineens zag ik het. Ineens zag ik ook de link met Kerst. Dit was een boodschap van een hogere macht. Dit was, net als die mierenplaag – in december! – in mijn werkkamer, een waarschuwing aan het adres van almaar schamperende klimaatcynici zoals ik. Het lied van dit vogeltje stond voor een hartenschreeuw, voor de finale oerkreet misschien wel van Moeder Natuur, die gelukkig allang in Den Haag gehoord was, waar men zich o zo terecht zorgen maakte over de toekomst van onze kinderen en kleinkinderen. Nietig als het was, liet dit ontroerend kwetterende fladderaartje, waarvan het bioritme geheel van slag was geraakt door de louter door de mens veroorzaakte, catastrofale opwarming van de aarde, ons zien en horen dat wij nu echt, onvoorwaardelijk, met z’n allen pas op de plaats moesten maken.

Kom ik na het ontbijt, bij de Appie, waar ik voor het eerst op de fiets boodschappen ging doen, Sjors tegen.

Vertel ik Sjors, die altijd een verrekijker om zijn nek heeft hangen, hoe het vogeltje in een halve dag tijd mijn bestaan op zijn kop heeft gezet.

Begint Sjors te grijnzen, pakt-ie zijn smartphone, tikt-ie daar iets op in en hoor ik plots het lied van het vogeltje.

“Is dit ‘m?” vraagt Sjors.

“Ja, verdomd”, antwoord ik.

“Een roodborstje”, zegt Sjors. “Die zingen het hele jaar door, desnoods ook ‘s nachts. Ze doen er alles aan om hun territorium te bewaken.”

Dat kolerebeest!

Oh, sorry…

Vrede op aarde!


donderdag 27 december 2018

Zo knap, al die duiders

Op wie ik nu weer wél jaloers ben: de mensen die zoveel kunnen duiden.

Op chess.com los ik wel eens een ingewikkeld schaakprobleem op. En dan denk ik: zie je wel, zo dom ben je niet. Ik snap ook best vaak andere dingen, op tal van maatschappelijke terreinen. Dat er tegenwoordig vrouwen zijn die hun vagina willen vieren, zoals ons onlangs weer eens duidelijk werd gemaakt: zelfs dat kan ik doorgronden, zij het vooral dankzij mijn unieke doorzettingsvermogen.

Neem mij nooit mee naar een afgelegen herberg in een besneeuwd Fins bos, zeg ik meteen ook maar tegen Robert ten Brink. Reeds in de allereerste minuut van zo’n All You Need Is Love-aflevering zou ik, geheel en al door de bronst bevangen, hem bevelen er niet zo krankzinnig lang omheen te draaien: “Opschieten, Ten Brink. Als Juanita hier niet allang aanwezig zou zijn, had je mij gewoon thuisgelaten. Nu naar binnen roepen dat mens. En jij terstond wegwezen, want Juanita en ik hebben heel wat schade in te halen.”

Ter verduidelijking: Juanita is mijn vriendin uit Asseradero La Paciencia, Zuid-Chili. Aan één voorwaarde voor deelname heb ik dus wel degelijk al voldaan, want van dichterbij mogen jongens en meisjes op wie al die arme Nederlanders zonder uitzondering op het eerste gezicht verliefd werden in All You Need Is Love nooit komen.

Dat soort dingen begrijp ik heel goed.

Maar duiden?

Ik kan het domweg niet.

Neem de kersttoespraak van Willem-Alexander. Ik keek en luisterde ernaar en stelde wederom vast dat hij nooit een Jeroen Pauw, Beau van Erven Dorens of Wilfred Genee zal worden. Aan de andere kant zullen Jeroen Pauw, Beau van Erven Dorens en Wilfred Genee nooit koning worden. Zijne Majesteit zal wat dat betreft altijd aan het langste eind trekken, hetgeen ik toejuich, al was het alleen maar vanwege het feit dat het hem tenminste lukt om in zijn kerstredes verre te blijven van het deftige NRC-gemoraliseer van zijn moeder. Ditmaal bleef het bij het noemen van de naam Eleanor Roosevelt. En dat was me toch een deugniet!

En wat lees ik na afloop, te midden van de reacties waarin schande werd gesproken – “Zie je wel? Onderwerping!” – over het feit dat er op de achtergrond geen kerstboom stond?

Dat het niet toevallig was dat de koning een gele stropdas droeg.

Het was, zo mocht ik uit meerdere verklaringen opmaken, in de eerste plaats een heimelijke steunbetuiging aan de gele hesjes.

Ik vind dat zó knap.

Want zelf zag ik dat dus helemaal niet. Zelf zag ik alleen maar een man die vanaf de eerste zin naar het einde hunkerde, van zijn toespraak wel te verstaan. Zoals ik uit het feit dat die malle We gaan ze halen-beweging zonder ook maar één migrant, met lege auto’s, de terugweg vanuit Griekenland naar Nederland moest aanvaarden, slechts de conclusie trek dat Neerlands meest aandachtsgeile deugdominee Rikko Voorberg gelukkig geen enorme afgang bespaard is gebleven.

Ik wacht met smart op een duiding waaruit het tegendeel blijkt.


vrijdag 28 december 2018

De nieuwe elite is zeldzaam egoïstisch

Hij hield het netjes, onze Boris. Zelf D66-lid natuurlijk, ondanks alles. Dan grijp je niet onmiddellijk naar een megafoon, maar steek je keurig je vinger op. Bovendien is hij voorzitter van het fatsoenlijke Humanistisch Verbond.

Ik heb het over Boris van der Ham, die voor de rubriek De Kwestie in deze krant onder de kop Democratie niet alleen voor bovenlaag volk een opiniërend stuk schreef. Eerst benadrukte hij, onderwijl de toenmalige volksminachting door de gegoede burgerij schetsend, dat het in het nieuwe jaar precies een eeuw geleden zal zijn dat het algemeen kiesrecht werd ingesteld.

„In deze laatste dagen van 2018 wemelt het op tv en in de kranten van de jaaroverzichten. Het zal gaan over ’de gele hesjes’, over het verzet tegen het afschaffen van de dividendbelasting, doorgeschoten marktwerking en andere onvrede. Het antwoord daarop is niet dat de ’bovenlaag’ zich hiervoor afsluit, maar erkent dat ieders stem, ervaring en kennis telt, zoals het kiesrecht in 1919 is bedoeld: ’Zij kweekt het gevoel van saamhorigheid en lotsgemeenschap’.”

„In deze laatste dagen van 2018 wemelt het op tv en in de kranten van de jaaroverzichten. Het zal gaan over ’de gele hesjes’, over het verzet tegen het afschaffen van de dividendbelasting, doorgeschoten marktwerking en andere onvrede. Het antwoord daarop is niet dat de ’bovenlaag’ zich hiervoor afsluit, maar erkent dat ieders stem, ervaring en kennis telt, zoals het kiesrecht in 1919 is bedoeld: ’Zij kweekt het gevoel van saamhorigheid en lotsgemeenschap’.”

Nou, die konden zijn partijgenoten in hun zak steken.

Zou er één andere polderlandse club zijn waar begrippen als saamhorigheid en lotsgemeenschap anno nu zo aan verloedering onderhevig zijn als bij D66, dat zich sinds het vertrek van Alexander Pechtold, wat deze mores betreft althans, aangevoerd weet door Kajsa Ollongren?

D66?

Dédain66, voor mij.

De grote korte verhalenschrijver A.L. Snijders mailde mij onlangs een zkv, waarin hij, zonder enige bijbedoeling overigens, herinnerde aan De opstand der horden, het beroemde boek uit 1930 van de Spaanse filosoof José Ortega y Gasset, die onder andere betoogde dat een maatschappij niet zonder een elite kan.

Ik antwoordde hem dit (ingekort): „Ik trek mij het lot aan van de massa die steeds nadrukkelijker de klos is van het huidige politieke beleid, bijvoorbeeld aangaande wat zo fraai de energietransitie wordt genoemd. Langzamerhand wordt duidelijk wat dat voor hun portemonnee gaat betekenen. Daar komt dus onvermijdelijk herrie van, extra gevoed door het migratiebeleid.”

En: „Ortega heeft in La rebélion de las masas gelijk waar hij stelt dat er altijd een elite nodig zal zijn om ons te leiden. Alleen moet je dan wel, in mijn ideale wereld, kunnen rekenen op een elite die zich door onbaatzuchtigheid en liefde voor het volk laat kenmerken. De nieuwe elite, nota bene ontstaan uit de protestbewegingen van de jaren zestig en zeventig, is zeldzaam egoïstisch en minacht de massa. Dat voedt de drang tot muiterij óók.”

Yo, Boris!

Zullen we vriendjes worden?


zaterdag 29 december 2018

Al Capone geeft Don Corleone billenkoek

En toch heeft het bericht dat een VN-mensenrechtencommissie het ADM-krakerstuig steunt ook iets geruststellends. De bevestiging dat er elders op deze planeet nog grotere dwazen rondlopen dan in bestuurlijk Amsterdam doet mij althans goed.

Meestal zwijg ik over wat mij van mijn apropos brengt. Als klassieke cisgender met prehistorische opvattingen over van alles en nog wat handhaaf ik graag het beeld van de rots in de maatschappelijke branding dat ik van mezelf pleeg te schetsen. Een man toont zijn zwakheden niet, klaar. Maar goed, laat ik nu dan toch maar eens toegeven dat het hoofdstedelijke beleid mij niet in de kouwe kleren is gaan zitten. Ontkennen heeft geen zin meer.

Dag in dag uit nieuwsberichten voor je kiezen krijgen waaruit blijkt hoe rampzalig het heeft uitgepakt dat je stadsgenoten een ‘kneiterlinks’ college onder aanvoering van de crimineel angehauchte politieke organisatie GroenLinks in het zadel hebben geholpen, met als dieptepunten de haatverklaringen van B&W aan alles wat succesvol is en geld in het laatje brengt en de liefdesverklaringen aan alles wat illegaal is, uitgeprocedeerd dan wel anderszins in strijd met de wet: telkens weer betekent het een aanslag op mijn functioneren.

Het verblijdde mij dan ook bovenmatig toen het mij gegund werd te vernemen dat een of ander obscuur VN-clubje zich geroepen heeft gevoeld om Amsterdam ernstig te vermanen aangaande de geplande ontruiming van het al krankzinnig lang illegaal bezette ADM-terrein.

Liefst 43 hectare, mevrouw, dat terrein. Gratis en voor niks bewoond, gewoon gejat destijds en daarna 21 jaar door de gemeente gedoogd. Dat is nog eens iets anders dan het peperdure huurflatje van 37m2 waarop u al jaren vergeefs zit te wachten terwijl u legaal bezig bent, nooit een procedure tegen de staat heeft aangespannen en de wet gehoorzaamt. En dan te bedenken dat de bewoners van die ‘vrijplaats’ ook nog eens alle gemeentelijke medewerking, inclusief het aanbieden van een nieuwe gratis plek, in het vooruitzicht is gesteld wanneer zij vrijwillig vertrekken.

Een VN-mensenrechtencommissie die Amsterdam kapittelt!

Hahaha!

Dat is dus een of andere onderafdeling van de VN-mensenrechtenraad waarin onlangs nog, ook op het gebied van de vrouwenrechten, een voorname rol aan moord-, martel- en vrouwenhatersstaat Saoedi-Arabië werd gegund en waarvan ook tal van andere naties lid zijn die zo’n beetje ieder basaal mensenrecht aan hun laars lappen.

En uitgerekend die bezopen VN-kongsi meent de bestuurders van een stad, zelfs van deze potsierlijk geregeerde stad, die eindelijk een einde wensen te maken aan een situatie waarin werkschuw tuig – langharig gaat niet meer voor iedereen op – liefst 21 jaar lang op kosten van de gemeenschap andermans grond kon bezetten en vervuilen, erop te kunnen wijzen dat zij in strijd met de mensenrechten handelen.

Al Capone geeft Don Corleone billenkoek.

Met uw welnemen gun ik mezelf het hele jaar nog de slappe lach.


maandag 31 december 2018

Met z’n allen in de spiegel kijken, svp

Is de dag van vandaag wel geschikt voor deze levensles? Ben ik er zelf de aangewezen persoon voor?

Reeds vroeg zullen er vandaag, zoals altijd op 31 december, flessen worden ontkurkt en ontdopt. Reeds snel zal de drank in de man zijn. Reeds in de middaguren zal, vaak al op de werkvloer, een begin worden gemaakt met een bacchanaal dat tot in het nieuwe jaar zal voortduren, met de eerste katers van 2019 als onvermijdelijk resultaat.

Voor dit stukje zou een andere publicatiedatum om die reden wellicht meer voor de hand hebben gelegen, net als een andere schrijver inderdaad. Te vrezen valt immers dat ik vandaag ook weer zal deelnemen aan dit drinken achter de grote motoren, zoals wijlen mijn collega Nico van der Zwet Slotenmaker, die ik nog altijd mis, drinkgelagen placht te omschrijven.

Met het componeren van dit laatste cursiefje van het jaar laat ik dus ongetwijfeld zien een aanzienlijke hoeveelheid boter op mijn hoofd te hebben. Maar hé, waar staat geschreven dat consequentie altijd geboden is? Ik zeg het daarom toch, uitgerekend vandaag: het is hypocriet dat wij zo smalend doen over het voorstel van GroenLinks-mevrouw Kathalijne Buitenweg om het xtc-gebruik in dit land te reguleren.

En waarom?

Omdat het alcoholprobleem alhier veel groter is dan het xtc-probleem, of welk drugsprobleem ook.

Ik kijk soms in de spiegel, ziet u.

Ik wel.

Alcoholgebruik is onlosmakelijk met de Nederlandse maatschappij verbonden. Om tal van redenen heffen we het gelegaliseerde glas. We drinken thuis, we drinken op feesten en partijen, we drinken in vele duizenden Nederlandse kroegen en restaurants, we drinken soms zelfs in de kerk. Het hoort van de wieg tot het graf bij ons leven, zoals het ook normaal is om lachend c.q. stoer te memoreren aan alcholisch getinte uitspattingen waarvan de verteller doorgaans zelf deel uitmaakte (voorbeeld: schrijver dezes hierboven).

“Ik héb ‘m gisteren toch geraakt! Hahaha!”

En iedereen lacht dan mee.

Vooral daarom, vermoedelijk, zijn wij met z’n allen het zicht kwijtgeraakt op de werkelijkheid die vertelt dat alcohol niets anders dan een verdovend middel is, en dat drankmisbruik in dit land by far verslavingsprobleem numero één kan worden genoemd (zelfs ‘indrinken’, bijvoorbeeld in een boerenschuur, is voorafgaande aan een avondje uit al een geaccepteerd verschijnsel, net als ‘comazuipen’).

Als wij niet zouden drinken, zou het ziekteverzuim aanzienlijk teruglopen, ik noem maar een voorbeeld. Kijk tijdens een evenement als Koningsdag maar eens in Amsterdam rond (of doe dat vannacht). Of knoop een gesprek aan met hulpverleners van de poliklinieken en de verslavingsklinieken die wij hebben.

Zeg ik hiermee dat wij xtc-gebruik inderdaad moeten reguleren?

Nee, dat zeg ik niet.

Ik zeg wél dat wij allemáál in de spiegel moeten kijken.

Een fijne jaarwisseling, vrienden.

En proost, uiteraard.

Reageren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

rob@hoogland.nl