Press "Enter" to skip to content

Golfers Magazine column 9 – 2020

Rob Hoogland – Golfers Magazine 9 – 2020

Daarom ween ik nu, lotgenoten

Elfstedenwinter. Halve meter sneeuw. Temperatuur van min vijftien. Noordooster van kracht zeven. Ooit, geachte medeploeteraars, was mijn fanatisme als golfer zo groot, dat ik zelfs onder dergelijke omstandigheden, verpakt zoals Roald Amundsen toen hij in 1911 als eerste mens de zuidpool bereikte, niet terugdeinsde voor een rondje golf op Sluispolder. Met witte ballen uiteraard, hetgeen het zoeken in die halve meter sneeuw uitermate bemoeilijkte.

Gele ballen waren voor mietjes, klaar.

Ach, ik was nog jong en viriel, als ik na een barre voettocht over de eerste dertien holes bij het schuilhok van hole 14 arriveerde dwongen mijn onstuimige hormonen zelfs toen nog wensgedachten aan mij op waarin plaats was voor een innige samensmelting, in dat hok, met jonkvrouwe Madeleine Guillotine de Montrachet, destijds het favoriete lid van de deelnemers aan de Herenmiddag. Tegenwoordig is zij ingezetene van Huize De Laatste Ademtocht en haar ware naam is bij de redactie bekend.

Scoren wilde ik, scoren, scoren!

Moet je me nu zien.

Waarom golf ik nog?

Omdat ik een golfronde als een goede voorbereiding beschouw op een zo lang mogelijk verblijf in het clubhuis. Je kweekt honger en dorst tijdens zo’n rondje. O nee, dat mocht ik, als kind van vlak na de hongerwinter, nooit zeggen van mijn moeder. Je kweekt trek en dorst, zó moet ik het formuleren. Die moeten worden gestild en gelest. En dat kan nergens beter dan op Sluispolder, nog altijd mijn homecourse. Haute cuisine daar. Om die reden is golfen voor mij in de eerste plaats een sportief aperitief geworden, een sport die men beoefent alvorens men aan tafel gaat, of aan de bar gaat hangen.

De Nederlanders bleken weer eens de grootste egoïsten op aarde

Daarom ween ik nu, lotgenoten. Daarom snik ik nu, zachtjes maar oprecht. De Nederlanders bleken, in dit corona-tijdperk, weer eens de grootste egoïsten op aarde, met een schijt-aan-dronken-naatje mentaliteit en naar de maatschappij opgestoken middelvingers van recorddikte. Besmettingen? Wat kan ons het schelen! Snoeien, dat dorre hout! Het resultaat is dat de horeca weer op slot is gegaan, ook die van de golfbanen. In verband met die ontwikkeling mocht ik een e-mail van de secretaris van Noordhollandse golfclub ontvangen, waarin onder andere het volgende werd medegedeeld.

“We vragen iedereen dringend om met een mondkapje op naar binnen te komen en deze op te houden tot je weer buiten bent. Het clubhuis is gesloten, maar net als in het voorjaar is er een gezellige To-Go-bar. Daar kunt u terecht voor lekkere koffie, die heerlijke gevulde koeken & smakelijke sandwiches.”

Met een mondkapje op naar binnen…

Een gezellige To-Go-bar…

Ik zal er gebruik van maken, hoor. Ik laat die mensen niet zakken.

Maar toch: zou dammen inmiddels iets voor mij zijn?

Golfers Magazine 9 – 2020

volgendevorige

0 Reacties
Inline Feedbacks
Zie alle reacties
rob@hoogland.nl
0
Reageer!x
()
x