Press "Enter" to skip to content

Golfers Magazine column april 2018

golfers magazine column april 2018

Sergio en ik hebben veel gemeen

Golfers MagazineRob HooglandU mag het best weten: ik wilde stoppen met golfen. Ik zag Dustin Johnson 350 meter met zijn driver slaan en Tony Finau 190 meter met zijn ijzeren 7. Ik las over een ronde van 59 van Sam Saunders, de kleinzoon van Arnold Palmer, en over approaches van Bubba Watson die met een bocht van 60 graden, om een stel bomen heen, op een meter van de pin landden. Ik was er via Ziggo Golf getuige van hoe Jordan Spieth de ene na de andere onmaakbare putt uitholede en hoe Jon Rahm zijn wedge-slagen tot in perfectie uitvoerde.

En ik mompelde tegen mezelf: “Wat heb jij op een golfbaan te zoeken, krabbelaar? Ga op dammen!”

Maar toen, op die gedenkwaardige 5de april van het jaar des Heeren 2018, op dag 1 van de Masters in Augusta, de eerste major van het jaar die uiteindelijk door Patrick Reed zou worden gewonnen, toen werd het mij gegund te aanschouwen wat titelverdediger Sergio Garcia ervan bakte op de vijftiende hole: vijf Callaway-ballen in het water, score 13. En dat lag niet aan die Callaway-ballen. Bovendien mocht ik Sergio’s commentaar aanhoren, na afloop: “Het is de eerste keer in mijn carrière dat ik een 13 maak zonder een slag te missen.”

Die smoes kwam mij zo bekend voor.

“Maak mijn golfstokken toch maar weer schoon, Liza!” riep ik tegen mijn Ivoriaanse dienstmeisje beneden in het basement. “De boss gaat het weer proberen.”

Daar ging ik, in mijn Aston Martin, richting de club.

Geloof me: niet een par-5 in 13 slagen!

Ik kon dus wel degelijk golfen.

Niet dat ik die momenten zelf niet gekend heb. Ik ben ook maar een mens, vraag het maar aan Liza. Nooit zal ik de dag vergeten, ergens in de jaren negentig van de vorige eeuw, dat ik aan de Herenmiddag van de Noordhollandse golfclub deelnam en ik mezelf de opdracht gaf mijn tweede slag op de achttiende over de bomen en de vijver heen richting green te dirigeren. Het aanpalende terras zat vol met heren die hun ronde reeds hadden voltooid. Dit was het moment om voor eeuwig roem te vergaren.

Welnu, die green haalde ik, zij het niet met mijn tweede slag, maar met mijn 22ste, na elf ballen in het water, waaronder overigens ook enkele Callaways, maar dat was toeval.

Nooit had ik voordien beseft dat een vol terras zo kon bulderen.

“Het is de eerste keer in mijn carrière dat ik een 24 maak zonder een slag te missen”, zei ik twee putts later.

Wij hebben dus veel gemeen, Sergio en ik.

De damvereniging kan nog lang op mij wachten.

 

 

 

Reageren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

rob@hoogland.nl