Press "Enter" to skip to content

Golfers Magazine column juni 2018

golfers magazine column juni 2018

The Lord was die dag met mij

Golfers MagazineRob HooglandOp heel wat plekken op deze aardkloot kon ik geen weerstand bieden aan de verleiding om de golfsport te beoefenen. The White Witch in Montego Bay! Oubaai in George! Emmeloord in Emmeloord! Ja ja, jongens en meisjes, opa is een bereisd man, maar kampt inmiddels wel met een geheugenstoornis: hij weet niet meer hoe de heuvelachtige 9 holes-course heet, in de Catskill Mountains in de betoverend mooie staat New York, waar hij ternauwernood aan de klauwen van een meedogenloos roofdier ontsnapte.

We hadden vrienden in Toronto bezocht. Op de terugweg naar New York City reden we, via Niagara Falls en Buffalo, de staat New York in. Uiteindelijk vonden we daar, in het voormalige indianenland diep in de bossen van de Catskill Mountains, een soort Twin Peaks-hotel, waar tot onze verrassing ‘s avonds een dansfeest voor de gasten zou worden georganiseerd.

Er volgde snel een tweede verrassing: het was een diep christelijk, alcoholvrij hotel, waardoor wij ons die avond gedwongen zagen heupflesjes Jack Daniels de danszaal in te smokkelen. Stiekem onze glazen jus d’orange ermee aanlengen: wij bleken er zeer bedreven in. Zo werd het toch nog een vrolijke boel, zeker ook omdat het ons intussen gegund werd te aanschouwen hoe de diep christelijke uitbater van het hotel zijn serveerster steeds al even stiekem in haar achterwerk kneep.

Voor mij werd het helemáál vrolijk toen diezelfde serveerster mij vertelde dat de trompettist van het orkest ook de caddymaster van de bij het hotel behorende 9-holes golfcourse was.

“Kan ik morgenochtend om 9 uur spelen?” vroeg ik hem tijdens een pauze.

“Of course, my friend. Ik zal er dan nog niet zijn, maar zet vannacht nog een tas met clubs voor je klaar. Dan zie ik je wel als je terugkeert.”

“Te gek! Dank je!”

“May the Lord be with you.”

Ik was helemaal in mijn eentje, die ochtend, speelde niet eens zo slecht, maar slicede mijn bal op hole 6 wel in het struikgewas. En wat vond ik daar? Meer dan wintig ballen. Te midden van een enorme hoeveelheid uitwerpselen weliswaar, maar wat maakte het uit. Gewoon even wassen, toch?

Bij terugkeer vertelde ik het lachend aan de inmiddels gearriveerde caddymaster.

“Hebben jullie hier ballen over of zo?” jende ik ‘m.

“Shit, dat was ik vergeten je te vertellen”, antwoordde hij. “Dat stukje bos daar mag niet door golfers worden betreden omdat er een zwarte beer rondscharrelt.”

Hoewel anders dan hij de avond tevoren bedoelde, was The Lord die ochtend dus inderdaad met mij.

Maar ja, toen was-ie nog gewoon trompettist.

Reageren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

rob@hoogland.nl