Press "Enter" to skip to content

Golfers Magazine column maart 2018

golfers magazine column maart 2018

Een 40 jaar oude sandwedge

Golfers MagazineRob HooglandAls het golfseizoen weer van start is gegaan, denk ik altijd aan Seamus, die jammer genoeg hemelen is. Ik citeer de website van Hanora’s Cottage, het fameuze guesthouse/restaurant in de Nire Valley in Ballymacarbry, co. Waterford, Ierland, nabij dat riviertje, waar hij samen met zijn vrouw Mary de scepter zwaaide: “Helaas is Seamus niet langer onder ons, maar de herinneringen aan hem en onze liefde voor hem zullen voor altijd deel uitmaken van Hanora’s Cottage, net als de beroemde broodrecepten die hij ons heeft nagelaten. Hanora’s Cottage, uw kleine oase in het Comeragh-gebergte, is nu in de zeer capabele handen van Mary, Judith en Eoin.”

Gelukkig is Mary er dus nog wel.

Ik logeerde meerdere malen bij Seamus en Mary en speelde dan samen met hem – een enkele keer ook met haar – een rondje golf op de nabijgelegen parklandbaan van Clonmel. Telkens deed hij mij versteld staan. Seamus Wall, zoals hij voluit heette, was destijds – jaren negentig vorige eeuw – al dik in de zestig, maar speelde nog steeds vanaf handicap 3. Hij was opgegroeid als boerenzoon naast de Clonmel-course en had het spel zichzelf aangeleerd. Er was thuis geen geld voor een fatsoenlijke set. Hij leerde swingen met boomtakken die hij tot clubs had gesneden. En nadat hij eindelijk zijn eerste set had verworven, deed hij één club nooit meer weg: zijn sandwedge van een onbestemd merk.

De groeven in het clubhoofd waren nagenoeg versleten, maar hij kon de stok domweg niet uit zijn tas halen. “Geen club die zo lekker aanvoelt”, zei hij, terwijl wij over de baan liepen. En hupsakee, daar legde hij met die antieke wedge van minstens veertig jaar oud weer een bal op een meter van de pin.

Wat een man, Seamus.

Waarom ik uitgerekend in deze periode van het jaar altijd aan hem denk? Omdat we nu, aan het begin van het golfseizoen, traditiegetrouw worden doodgegooid met reviews van de nieuwe clubs die door de verschillende fabrikanten op de markt zijn gebracht. Of het nu om een draw bevorderende Wham SP57-driver met een extreem grote sweetspot gaat, om een McGroupy D3-rescue met een opvallend hoge balvlucht, of om een set Wild Leopard F1-ijzers met een hoge center of gravity (het kan zijn dat ik mij vergis in de namen), steeds weer komt bij lezing van die reviews Seamus in mijn gedachten: hij was bij uitstek de golfer die bewees dat je niet iedere keer hoeft toe te geven aan de verleidingen die nieuwe golfclubs bieden.

Pardon?

Of ik er ook iets van leer?

Kijk, dát is nou weer iets te veel gevraagd.

 

 

 

Reageren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

rob@hoogland.nl