Press "Enter" to skip to content

Het Pension van Hoop & Liefde

blogbericht 3 maart 2019

Het Pension van Hoop & Liefde

Rob HooglandDe afgelopen dagen werd het mij gegund in een zorginstelling te logeren. Voorafgaand was bij Annatommie in Utrecht een halve knieprothese in mijn rechterbeen geplaatst, doorgaans een routineklusje voor de geneesheer die de zaag-, beitel- en metselwerkzaamheden dient te verrichten. In dit orthopedisch centrum zelf was, zoals steeds vaker, slechts één postoperatieve overnachting gepland. Aangezien het voor de patiënt zelf meestal géén routineklusje betekent, had ik daarom, voor de daaropvolgende dagen, alvast een kamer gereserveerd in het Recura Revalidatiecentrum, een zorghotel naast het Zaans Medisch Centrum.

Overigens vermoed ik dat het ditmaal voor de orthopeed zelf evenmin een routineklusje was. Lichtvoetigheid kenmerkte weliswaar onze nabespreking. Dr. Rob Sollie, zoals hij heet, is een typische vertegenwoordiger van de nieuwe generatie medici aan wier onverschrokken ten toon gespreide deskundigheid ik mij graag overlever: een jonge arts die zich niet ver boven de patiënt verheven voelt zodra hij zich in zijn witte jas heeft gehuld. Dan neem je het feit dat hij in dienst is van een instelling waarvoor een vreselijke naam is verzonnen op de koop toe. Toch viel uit zijn mondelinge verslagje op te maken dat het formaat van mijn lichaam – 2.04 meter, 119 kilo – hem enigszins in de problemen had gebracht. Ik was die ochtend, om 08.00 uur, zijn eerste slachtoffer. “Een mevrouw van 1.65 meter en 68 kilo is iets gemakkelijker om de dag mee te beginnen”, grijnsde hij.

Alleen al om verzekeringstechnische redenen moet ik verder benadrukken dat het Recura Revalidatiecentrum officieel geen zorghotel is. “Wij mogen ons niet zo noemen”, sprak de dienstdoende verpleegkundige beslist tijdens ons afscheidsgesprek. Mijn vraag of Pension van Hoop & Liefde wel mocht, beantwoordde zij met een glimlach.

Dat was het voor mij: een pension van hoop en liefde. Er wordt veel geklaagd over de Nederlandse gezondheidszorg. “Zorg is een punt van zorg”, las ik in de Telegraaf van zaterdag. Dat klopt zonder enige twijfel. Dat er onlangs een paar ziekenhuizen failliet zijn gegaan zie ik zelf eveneens als een veeg teken. Daarnaast raakt dit land zo langzamerhand een beetje vol met mensen die wel aanspraak maken op de zorg, maar toen zij zich nog niet in Nederland hadden gevestigd nog nooit een bijdrage in de gezamenlijke gezondheidskas hadden gestort. Dat maakt de kosten- en batenanalyses in de zorg er niet eenvoudiger op. Desondanks ervoer ik mijn vierdaagse verblijf in het Pension van Hoop & Liefde tussen mijn medepatiënten als hartverwarmend.

Ik had mijn mindset voorafgaande aan mijn intrede ook anders kunnen afstellen, namelijk naar die van de journalistieke beobachter die afstandelijk en ironisch verslag doet van zijn ervaringen: een beproefde methode wanneer een scribent zelf tot revalideren wordt gedwongen. Dan zou ik wellicht een heel boek hebben kunnen schrijven, vol dialogen waaruit onbegrip en desillusie bleek. Ik had mijn medepatiënten integraal kunnen citeren. Maar ik had er geen zin in. Ik wilde die vier dagen zonder enige bijbedoeling één zijn met mijn lotgenoten, voor het merendeel mensen met het hart op de goede plaats, al gingen op een bepaald moment twee rolstoelers bijna met elkaar op de vuist in verband met een voorrangskwestie op de gang.

Lieve mensen, daar in het Pension van Hoop & Liefde in Zaandam. Lieve verpleegkundigen, lieve fysiotherapeuten, die mij verrassend snel weer op de been kregen. Harde werkers ook, die het hun patiënten zoveel mogelijk naar de zin wilden maken zonder de van bovenaf opgelegde plicht tot efficiency te verzaken. Het deed mij weer eens beseffen dat mekkeren over de gezondheidszorg in dit land in de eerste plaats iets voor de structureel ontevredenen onder ons is, voor degenen die zich vaak niet realiseren hoe belabberd de gezondheidszorg in andere landen functioneert, voor de klagers van wie wij er inmiddels wel heel veel hebben.

Tel je zegeningen, Nederland.

Geloof me, je raakt voorlopig niet uitgeteld.

9
Reageren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

reina voogt

Over de gezondheidszorg in andere landen: onze zoon was op enig moment totaal verlamd aan armen en benen (CIPD, ws veroorzaakt door late Lyme) – vanaf begin dec. 2018 verbleef hij in rev.centrum De Hoogstraat in Utrecht. De artsen, de verpleging, het restaurant-personeel: gewoon fantastisch! Zoon kan trouwens bijna weer… Lees verder »

Jaime

Een halve knie prothese. Weer wat geleerd. Voor de vooruitgang: het AZ trainingsveld ligt om de hoek. Even doorbijten en je loopt weer als een kievit. Succes.

Rob Hoogland
Hans van rossum

Leuke column. Zelf ook zeer positieve ervaringen met Annatommie ben het met je eens dat de naam niet echt super gekozen is. Beterschap.

Irene maas

Treffend Rob
Dank je uit ons aller naam!

rob@hoogland.nl