Press "Enter" to skip to content

HP/De Tijd Foute Jongens februari 2018

hp/de tijd foute jongens februari 2018

Het was normaal om D’66’er te zijn

HP/De TijdRob HooglandU moet iets voor mij duiden, mijnheer Van Amerongen. Onlangs hoorde ik u tijdens een interview voor de podcastserie Het Verhaal van Monique Huijdink verklaren dat u zich vroeger vooral om opportunistische redenen tot links aangetrokken voelde. Om het in uw eigen woorden te zeggen (zelf zou ik dergelijke taal niet over mijn lippen krijgen): u wilde neuken en linkse meisjes waren daar nu eenmaal sneller toe bereid. U wilde erbij horen. Weet u dat ik dat weiger te geloven? Als ik u nu zou moeten karakteriseren, zou ik zeggen dat u juist nergens bij wilt horen.

Nu geef ik onmiddellijk toe dat het in mijn adolescentiejaren eveneens voor de hand lag om anders te zijn. Maar of daar de hormonen een rol bij speelden? D’66 werd opgericht, toen nog met een apostrof. De jonge, onstuimige Hans van Mierlo veroverde onze harten. Als vijftienjarige jongen deelde ik voor die partij zelfs nog folders uit op de Streekschool voor de Detailhandel. D’66 zou, zo verzekerde H.A.F.M.O. ons, een revolutie in de polderlandse politiek ontketenen. Daar was ik buitengewoon vóór, in de eerste plaats om mijn vader te pesten, die KVP stemde. De liefde was snel over, hoewel ik later nog één keer op de partij heb gestemd, vlak voordat ik in 1976 bij De Telegraaf in dienst trad. Dat kon niet anders: ik werkte bij het keurige Haarlems Dagblad. Tijdens mijn sollicitatiegesprek – van anderhalve minuut – vroeg de toenmalige Telegraaf-hoofdredacteur Henri Goeman Borgesius mij wat mijn politieke overtuiging was. “De laatste keer heb ik D’66 gestemd”, antwoordde ik naar waarheid. Refererend aan de laatste peiling, waarin D’66 op twee zetels stond, antwoordde Bor, zoals wij hem noemden: “Dat heeft dan weinig geholpen. Succes met je nieuwe baan!”

Zie eens wat er van die partij is geworden. D66, inmiddels zonder apostrof, is als alle andere geworden: een baantjesmachine waarbinnen het inmiddels zelfs mogelijk is om te verklaren – Roger van Boxtel – dat het burgemeesterschap van Amsterdam ‘niet iets is wat wordt nog geambieerd’. Alle kroonjuwelen, waaronder dus het gekozen burgemeesterschap, zijn verpatst en de leiding is nu in handen van een arrogante kwal, die niet nalaat te suggereren dat er op het Binnenhof niemand anders rondloopt bij wie het moraliteitsbesef zo hoog is ontwikkeld. In werkelijkheid deinst meneer er niet voor terug om zich in het geniep door een Canadese diplomaat een Schevenings appartement cadeau te laten doen en dat vervolgens niet te melden. “Dat is een privékwestie”, zei hij hautain toen hij daarop door GeenStijl werd gewezen. Het is tekenend voor de kwaliteit van de Nederlandse pers, die angstaanjagend veel D66’ers huisvest, dat dit verhaal door de MSM voor zoete koek werd geslikt.

Twee dingen dus, mijnheer Van Amerongen.

Hoe zit nou precies met uw linksheid van voorheen? Ik reken op een serieus antwoord, omdat ik anders onze relatie zal moeten heroverwegen.

Wat zijn uw gedachten over D66 en Alexander Pechtold?

Zeg het mij!


Je stelde je wel heel gretig voor aan Kim Holland

Arthur van AmerongenIk snap je verwarring en je pertubatie, ouwe. Tijdens je cultuurvakantie (kuch) in Pattaya heb je te veel pockets van John le Carré gelezen. Door die gluiperd van een Smiley denk je nu dat ik een fellow traveller ben en niet die frisse, olijke alt-right-boy-next-door waar je zo lekker mee kan pronken in het Mokumse Telegraaf-milieu. Anders kom je niet met zo’n prangende vraag over mijn politieke oriëntatie op de proppen.

Toen we laatst het Groot Dictee der Nederlandse Taal presenteerden, in opdracht van GeenStijl, viel mij onmiddellijk de gretigheid op waarmee je mij voorstelde aan de sponsors van het dictee, die vastgoedmeneer in die witte smoking en Kim Holland, die trouwens Yvonne Meulendijk-van Zelderen bleek te heten en het levenslicht zag in Gouda in 1969 en dus niet in Wassenaar in 1985. Ik was je toyboy, je dansende beer.

En nu zou ik ineens een mol van GroenLinks en het Kremlin zijn, die maar één missie heeft: het van binnenuit slopen van Rob Hoogland, de Nederlandse ambassadeur van Operatie Gladio. Als ik jou van binnenuit zou moeten slopen, stuur ik Ron Jeremy wel op je af.

In het beste geval ben ik een reactionaire anarcho-liberaal, engel. Ik heb twee keer op D’66 gestemd. Voila, de kogel is door de kerk. Maar dat was op Hansje Hafmo, en vooral omdat ik verliefd was op zijn dochter Stanja. Die liefde ging zo ver dat ik in die hut van haar, Blijburg, getrouwd ben met Edith Mastenbroek (dat haar herinnering tot een zegen mag zijn).

Tijdens die bruiloft fluisterde Peter Rehwinkel in mijn oor: nou, bitch, jij werkt je wel lekker omhoog hè, binnen De Partij. Reetwinkel was gewoon stinkend jaloers want Edith was het boegbeeld van een herboren PvdA, samen met Sharon Dijksma, Rob Oudkerk en Rick van der Ploeg. Martin Bril schreef nog dat Edith de eerste vrouwelijke premier van Nederland zou worden.

Enfin, nadat ik La Mastenbroek geschaakt had op een fuif van BKB, schreef-ie geen woord meer over haar. Alsof ik met een politica zou trouwen om me vervolgens als een snotaal door het darmstelsel van de Partij omhoog te glibberen naar toenmalig Parteivorsitzender Wouter Bos, die overigens Ediths best man was op die gedenkwaardige bruiloft. De dochter van Van Mierlo kon ik toen wel schudden, in mijn smoking en met mijn trouwringetje om.

Heb je in Pattaya apropos nog een fris ruikertje bij de gedenksteen voor Johannes Mieremet
gelegd, tijdens je bezoeken aan de diverse kunsttempels door? En ben je Gordon daar nog tegengekomen? Die was daar op huwelijksreis en tevens voor de transplantatie van een donoranus. Naar eigen zeggen om toch een beetje maagdelijk het huwelijk in te gaan. “Strak als een 8-jarige knaap”, verklapte hij trots aan Story.

Nu we het toch weer over sex hebben: ik vind die Pippilotta Viktualia Rullgardina Krusmynta Efraimsdotter Långstrump-Ollongren wel een lekker ding. Weet je of ze beschikbaar is, desnoods maar voor een kwartiertje? Kan je een goed woordje voor me bij haar doen, ook al is ze van D’66? Zo ken ik je weer!


Ze namen deel aan een congres in Saint-Paul-de-Vence

Rob HooglandOver het algemeen ben ik, zo veronderstel ik althans, minder op de hoogte van de geaardheid onzer volksvertegenwoordigers dan u, mijnheer Van Amerongen, maar één ding weet ik zeker: die van juffrouw Ollongren staat een samensmelting met u, al is het maar voor een kwartiertje, niet toe. U mag daar uiteraard driftig over fantaseren. Ik ben ook jong geweest en weet wat beelden van twee innig in elkaar verstrengelde nimfen al kronkelend binnen een toch al zo verwarde jongensgeest kunnen aanrichten. U heeft zelfs de vrijheid uzelf daarbij een fysieke handeling toe te staan, waaraan ik mij als puber ook wel eens overgaf. Als ik het wel heb noemt u dat foppen. Of feppen, daar wil ik vanaf wezen. Die foto van Raquel Welch, met duizelingwekkend decolleté, boven mijn bed!

Maar goed, ik heb mij nadien leren gedragen. Ik wel. Zelfs tijdens het tweejaarlijkse culturele bezoek aan de Thaise kustplaats Pattaya waaraan u refereerde – ik verbleef er ditmaal in januari – heb ik mij hoofdzakelijk weten te concentreren op mijn wetenschappelijke onderzoek aangaande het gedrag van de Amerikaanse militairen die daar tijdens de Vietnamoorlog hun spaarzame rust zochten. Wel moet ik hierbij toegeven dat dit onderzoek mij somtijds in etablissementen deed belanden, waar het gedrag van de bardames mij er regelmatig toe dwong heel sterk aan Norbert Schmelzer te gaan denken, destijds al een probaat middel om seks en alles wat daartoe gerekend kan worden uit mijn leven te bannen. Een van die bardames had overigens blonde krulletjes, noemde zich Gordon en had moeite met zitten. Over toeval gesproken!

Wat mij vooral opvalt aan uw antwoord is dat u, terwijl ik u dat toch duidelijk vroeg, niet echt ingaat op wat ik over het huidige D66 te berde bracht. Natuurlijk, u begon over juffrouw Ollongren. Maar daar was u, met uw verdorven geest, ook over begonnen als zij een andere partij had vertegenwoordigd. Waar het mij om gaat is dat D66 geen schim meer van zichzelf is en dat die indruk voor mij vooral wordt bevestigd door de leider, Alexander Pechtold. U had het over een snotaal. Welnu, ik ontmoette er eentje in september 2009 in de wachtruimte van het vliegveld van Nice, waar wij dezelfde terugvlucht naar de Amsterdam zouden nemen: Alexander Pechtold. Ik ontmoette er niet alleen hem, maar ook zijn toenmalige vrouw, die hij met ‘Lief’ aansprak. I rest my case, zou ik nu dus al kunnen zeggen. Ik heb echter nog iets te melden: de heer Pechtold bevond zich tevens in het gezelschap van een hele rits andere politici, onder wie de heren Opstelten en De Grave, die volgens de officiële lezing op uitnodiging van KPMG, in de meeste gevallen inclusief partners, bleken te hebben deelgenomen aan een congres in Saint-Paul-de-Vence. Alsof zoiets niet in De Waakzaamheid in Koog aan de Zaan kan. Er ontstond enige onrust in het gezelschap toen ze mij ontwaarden en toen ik naast de heer Pechtold plaats nam haastte hij zich te verklaren dat hij daar echt alleen maar uit hoofde van zijn functie was geweest.

Onvergetelijke quote op mijn vraag wat ze zoal hadden uitgevoerd: “We hebben misschien een halve dag op het strand gelegen. Oh nee, een kwart dag!”

Hahaha!

Het kwam toen blijkbaar nog niet in hem op om “Dat is een privékwestie” te zeggen.

Deugers of niet-deugers, ze zijn allemaal hetzelfde, mijnheer Van Amerongen!


Deze boskabouter liep met een bijl te zwaaien

Arthur van AmerongenDat zijn potverdorie een paar hete primeurs die je zomaar achteloos door ons rubriekje strooit, oom Rob. Jouw al dan niet valse aantijgingen zullen niet zonder gevolgen blijven. Het Binnenhof zal op zijn grondvesten schudden! En nu moet ik daar natuurlijk weer overheen met wat liederlijke anekdotes, zodat die ene lezeres in het Rosa Spierhuis weer kan brommen: meneer Hoogland is een keurige vent maar die nare kobold van hem, die Martin van Amerongen, dat is een ordinaire vuilspuiter.

Je weet dat ik uit Ede kom en dat ik vaak ging joggen op de Wageningse Berg, nietwaar. Jij kent die Berg vooral van dat magische stadion van FC Wageningen (Gerdo Hazelhekke! Dick Schoenaker! Epi Drost! Fritz Korbach!) maar vermoedelijk weet je niet dat die lommerrijke, welhaast ondoordringbare bossen sinds mensenheugenis fungeren als een zogenaamde HOP. Mannen van alle gezindten, leeftijden en uit alle sociale klassen (met name zwaar gereformeerde boompjestelers uit de Betuwe) ontmoeten elkander daar om een plengoffer aan de schitterende natuur te brengen.

Enfin, ik was daar toevalligerwijs vaak aan het joggen en daar scharrelde altijd een mannetje in een lumberjack en een korte lederen broek. Ik meen dat er uit zijn linkerachterzak een gele zakdoek bengelde. Nou is die Wageningse Berg een HOP dus ik keek daar niet raar van op. Wie ben ik om te oordelen? Maar deze boskabouter liep met een bijl te zwaaien! Ik bedoel, een beetje ruige, deviante seks in de natuur is prima maar je komt toch graag weer fatsoenlijk thuis bij moeders de vrouw en als het effe kan met je kop op je romp.

Later las ik bij de kapper een groot interview met Pechtold in Vrij Nederland, geïllustreerd met foto’s van hem als… tromgeroffel… amateurhouthakker op de Wageningse Berg! Dat was zogenaamd goed voor zijn longen en hij kreeg er een frisse heldere geest van. Nou, Hoogland, maak dat de kat maar wijs.

Bon, inmiddels heeft de geoliede PR-machine van D66 een raar verhaal over Big Brother Pechtold gespind bij de Story, iets met een Meppelse maitresse van 21 die reeds vijf kinderen heeft en tegen hunebedden fluistert. Ik vind dat net zo geloofwaardig als Gordon die als maagd het huwelijk ingaat.

Je wilt niet weten hoeveel geheimen ik bij me draag over talloze PvdA-bonzen. Ik hoorde alles in die korte tijd die mij en Edith Mastenbroek gegund was want de flitsscheiding zwiepte al voor ons huwelijk als het zwaard van Damocles boven onze wonderschone koppies.

Al deze geheimen betreffen drugs, vreemdgaan en bizarre seksvoorkeuren. Maar wie zit daar nou nog op te wachten, nu de Partij nog maar negen zeteltjes heeft. Ik had ze aan Evert Santegoeds moeten slijten toen Wouter Bos op 60 zetels stond in de peilingen. Ken je trouwens die anekdote over Wouter en dat pakje shag van het merk Javaanse Jongens, in de tijd dat hij nog voor de Shell in ons Indië werkzaam was?

 

 

 

Reageren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

rob@hoogland.nl