Press "Enter" to skip to content

HP/De Tijd Foute Jongens juni 2018

hp/de tijd foute jongens juni 2018

De hele dag pornosurfen

HP/De TijdRob HooglandHet klopt, mijnheer Van Amerongen, dat ik de laatste tijd slecht voor u bereikbaar ben. Ik heb afscheid genomen van Facebook, Instagram en WhatsApp, de verderfelijke speeltjes van Mark Zuckerberg. Het beperkt ons contact aanzienlijk. Dat heeft ontegenzeggelijk een groot voordeel: het brengt rust. Maar beroepsmatig komt het soms niet zo goed uit.

Ondanks alles onderhoudt u, vanuit dat meelijwekkende schuurtje in die naar bedorven sardientjes riekende Portugese woestenij nabij de Ria Formosa, uw contacten met de beschaafde wereld nog wél via deze enge clubs. Een social media-expert vertelde mij laatst dat uw activiteiten op Facebook ook nu nog gemiddeld 21 uur per dag omvatten. Sterker nog, dat u nog altijd niet inziet dat het heel erg vervelend voor uw ‘vrienden’ is om zo vaak door u, meestal midden in de nacht, met YouTube-filmpjes te worden geconfronteerd waarmee nummers van popgroepen als Robbie & de Rukkers ten gehore worden gebracht (ik acht het niet uitgesloten dat ik mij in de naam van deze popgroep vergis).

U mag het best weten: dat valt mij buitengewoon van u tegen. U bent een natte tosti. Ik zou niet zo snel een andere omschrijving weten. Het is dat HP/De Tijd mij zo vorstelijk betaalt voor deze rubriek, mij wel, want anders zou ik mij wederom uitgedaagd voelen onze relatie te verbreken.

Wat was het geval?

Net als Bert Brussen, hoofdredacteur van The Post Online, kreeg u van Facebook een schorsing van een maand aan uw ongewassen broek omdat u het, in een ver verleden nota bene, had gewaagd grappen te maken over Recep Tayyip Erdogan. Het waren uiteraard slechte grappen. Toch bewees het andermaal dat bij Facebook moderators aan het werk zijn, die op z’n minst onder grote invloed staan van de angstaanjagend fascistische pro-Erdogan-beweging die in Nederland toch al zo groot is. Als die beweging de afdeling moderating tenminste al niet zelf heeft geïnfiltreerd.

Welnu, ik besloot het voor u op te nemen in mijn Telegraaf-rubriek. Dat betekende weliswaar dat ik mijn lezers, die gewend zijn geïnformeerd te worden over mijn contacten met de groten der aarde, eerst moest uitleggen wie u bent. Dat vrat kostbare ruimte, maar dat had ik ervoor over. De vrijheid was meningsuiting werd hier bedreigd. Een groot goed, mijnheer Van Amerongen! In niet mis te verstane bewoordingen maakte ik duidelijk dat Facebook over de schreef was gegaan en dat ik mij daardoor gedwongen voelde mij volledig van dat bedrijf los te weken.

Natuurlijk was ik het ook met Arjen Lubach eens, de geestige tv-host die in verband met de ernstige privacyschendingen door Zuckerberg en consorten de actie Bye bye Facebook op touw zette. Toch was dat niet de voornaamste reden voor mijn afhaken. Bij Lubach gaf ik gehoor aan een karaktertrekje. Wanneer volgzaamheid van mij wordt verlangd ga ik dwarsliggen. Met andere woorden: zodra de massa op iets dreigt los te gaan, maak ik mij los van de massa. Georganiseerde woede en verontwaardiging? Brrr. Ik nam afscheid van Facebook uit solidariteit met u. Dit ging te ver. Hier moest Facebook een halt worden toegeroepen. En dat lukte: slechts enkele uren na de publicatie van mijn column maakte Facebook al een einde aan uw en Brussens schorsing.

En wat doet u?

U blijft er gewoon actief!

Stank voor dank!


Wilt u ons vergezellen naar de parenclub?

Arthur van AmerongenHoeveel uur per dag mag je eigenlijk internetten in het Rosa Spierhuis, ouwe cybernaut van me? Internetheld op sokken! Kijk, dat je op je 75ste over mijn broze lichaampje naar de bovenwereld der vaderlandse journalistiek bent geklauterd: soit.

Dat had ik in jouw situatie ook gedaan, laten we elkaar geen mietje noemen. Ik heb veel ergere dingen gedaan voor de roem. Onuitsprekelijke hand- en spandiensten waar ik bepaald niet trots op ben. Maar dat jij je hier nu opwerpt als de koene ridder van het vrije woord (zeg maar als een dikke uitvoering van Theo van Gogh) gaat mij te ver. Daarom lig ook ik hele nachten onder de klamboe te woelen en te piekeren over onze gezamenlijke toekomst, vriend. Het is inderdaad wat je zegt, dat het honorarium zo vorstelijk is dat ik tegen heug en meug door ga met ons verstandshuwelijk.

Een ongeschoolde arbeider moet een maand in de fabriek (denk aan lopende band, ploegendienst en prikklok) ploeteren voor het bedragje dat wij tussen neus en lippen en in een poep en scheet bij elkaar tikken, in onze hoedanigheid van schrijvende apen en inkthoeren.

Ik word hier in de Algarve vrijwel dagelijks door keurige Nederlandse kamperaars aangesproken: “Oh, meneer van Amerongen, wij genieten zo van uw cursiefjes in de Volkskrant, niemand weet de natuurpracht en de gezelligheid van Zuid-Portugal beter in woorden te vangen dan u. Mijn vrouw raakt altijd bijzonder ontroerd en vervoerd door u. Misschien wilt u ons vanavond wel vergezellen naar parenclub Cupido in Albufeira. Het is seniorenavond en wij krijgen dan 3 procent korting. Toevallig is Toos er ook, de zus van Annie, dus dan vormen we mooi twee setjes! Oh, à propos, Don Arturo, wij vinden het jammer dat u zich associeert en afficieert met die reactionaire ongelikte beer van de Telegrof. Uw bijdrage aan de Foute Jongens-rubriek is altijd genieten hoor, maar die vieze ouwe vent begint steeds maar weer over prostaatmassages en andere smeerlapperij. Komt uw penvriend iets te kort wellicht? Hij moet hoog nodig eens naar parenclub Die Große Freiheit in Amsterdam, schuin tegenover het Centraal Station.”

Enfin, en zo gaat het maar door Hoogland. Door al die enge stalkers met psoriasis durf ik niet eens meer over ‘s Heeren wegen en straten te banjeren met mijn hondjes.

“Zodra de massa op iets dreigt los te gaan, maak ik mij los van de massa”. Ik heb deze zin nu tien keer herlezen en vraag me af hoe je zoveel new age-lariekoek uit je aftandse Remington Home Portable No.2 hebt kunnen rammen met één vinger. Die had je toch van een ouwe neger op de vlooienmarkt in Havana gekocht, voor 8000 dollar, omdat-ie van je grote held Hemingway was geweest?

Jij bent zelf massa, met je 180 kilo!

Nooit maar dan ook nooit zat je op Facebook, Twitter en Instagram! Gewoon omdat je het niet snapte! Natuurlijk ben ik 23 uur per dag actief in en op de sociale media. Maar trek daar 22 uur pornosurfen vanaf en dan blijft er één uurtje over om mijn mails te beantwoorden. Ik wil je best vertellen dat ik totaal vereenzaamd in de Duitse kolonie Nuevo Germania, in de jungle van Paraguay, uit bittere noodzaak ooit begon met Facebook en Twitter. Maar bied eerst je excuses aan, vlerk!


Heel handig, die floppy-disks tegenwoordig!

Rob HooglandNew age-lariekoek? Aftandse Remington Home Portable No.2? Rammen met één vinger? In werkelijkheid is de door u geciteerde zin van een literair gehalte dat voor u, met uw ordinaire taalgebruik, voor eeuwig onbereikbaar zal blijven. Het is er eentje om in te lijsten, mijnheer Van Amerongen. Een pareltje, dat u tot grote jaloezie bracht.

Mijn Remington bezit ik inderdaad nog, maar staat als een relikwie uit ver vervlogen tijden naast de urn met de stoffelijke resten van Godfried, mijn trouwe, allereerste labrador, op de schoorsteenmantel. Hij brengt mij bijvoorbeeld mijn legendarische verslag over de tewaterlating, op 10 maart 1948, van de kustvaarder Rian (450 ton) bij de Bodeweswerf in het Winschoterdiep in herinnering, waarbij het schip kapseisde en het bemanningslid Jan Landman jammerlijk het leven verloor.

Alleen al de gedachte, evenwel, dat ik niet met mijn tijd ben meegegaan! Hoe durft u! Ik werk reeds heel lang op een Atari 1040 ST. Denkt u nu werkelijk dat ik niet weet hoe handig en georganiseerd het tegenwoordig werken is met die floppy-disks? En ik tik met DRIE vingers, mijnheer Van Amerongen. Verdiep u toch eens in uw onderwerpen. Nu roept u maar wat en zet u daarmee niet mij, maar zichzelf voortdurend voor joker.

Dat u, op onbetamelijke wijze bovendien, excuses van mij eist, is een gotspe. U moet míj juist uw verontschuldigingen aanbieden. U scheldt en hekelt maar door, intussen nepnieuws over mij verspreidend dat het een lieve lust is. Staat u wellicht, zoals naar mijn stellige overtuiging wel meer Nederlandse publicisten, bij een Russisch persbureau op de pay roll?

U wenst blijkbaar in het geheel niet te erkennen dat ik mij een grote opoffering heb getroost door het in het kader van de Facebook-ban die u om uw oren kreeg in mijn Telegraaf-rubriek voor u op te nemen. Ik betoonde solidariteit met u en nam daarmee een groot risico: bij De Telegraaf wordt het, zeer terecht overigens, over het algemeen niet zo op prijs gesteld wanneer collega’s van de concurrentie in het zonnetje worden gezet. En al helemaal niet wanneer het om een opportunistische, ongeschoren uitvreter gaat, een voormalige punker, dan weer links, dan weer rechts, die alleen maar bij mij op de bagagedrager is gesprongen om ervan te kunnen profiteren.

Dat u ooit uit eenzaamheid een Facebook-account opende wil ik nog wel aannemen, al geloof ik er uiteraard geen snars van dat zulks in het propere Nueva Germania geschiedde. Het zal wel in de Jellinek-kliniek in Amsterdam zijn geweest waar u op dat idee kwam. Zo’n dwangbuis doet naar contact verlangen. Maar waarom bent u erop actief gebleven? Waarom publiceert u nog steeds uitgerekend op Facebook uw dagelijkse brei van goedkope schunnigheden? Beseft u dan echt niet dat u zich daarmee met uw hele hebben en houwen – toegegeven: dat is niet veel – aan Mark Zuckerberg overlevert? Voor die data over u wil ook de fiscus graag schokken, mijnheer Van Amerongen. Ik noem maar een voorbeeld. En hoe ver u zich ook in de Portugese wildernis verborgen probeert te houden, in dat geval bent u dan toch echt aan de beurt.


Hitler wel gevonden, maar te oud en te broos

Arthur van AmerongenKrek wat je zegt, opa. Wie zeurt krijgt een beurt, al dan niet fiscaal. Wat mijn door jou veronderstelde politiek opportunisme betreft: beter ten halve gekeerd dan ten hele gedwaald. Zoals de wind waait, waait mijn jasje. En wat de Russen betreft: ik heb liever een kommersjele sekwerker uit Omsk (m/v/) in bed, dan in mijn tuin een kruisraket. Kijk, daar piept mijn links-progressieve inborst weer naar buiten, als een duveltje uit een doosje.

Om nog even terug te keren naar mijn hinderlijke aanwezigheid op Facebook: omstreeks 2005 ben ik naar de kolonie Nueva Germania geëmigreerd, in de rimboe van Paraguay dus. Goegel mij maar eens, ongelovige Thomas. De echte naam is Neues Deutschland, en die titel had de oude Richard Wagner ooit verzonnen. Die vond – toen al – dat zijn Duitsland naar de Filistijnen ging door allerlei economische vluchtelingen en wilde een nieuw Duitsland beginnen. Elisabeth Nietzsche, de zus van, nam de daad bij het woord en vertrok met een aantal Duitse keuterboertjes naar Zuid-Amerika om daar een arische operettekibboets op te starten. De rassenveredeling ging natuurlijk vreselijk mis want Heinz en Wolfgang vergrepen zich al snel aan de inheemse indianenmeisjes.

Overigens is The Boys from Brasil, die huiveringwekkende pageturner van Ira Levin, gebaseerd op mijn memoires. Ik heb met Rob Muntz voor de VPRO toen nog die documentaire Robbie & Tuur: Beruf Nazi-Jäger gedraaid. Muntz had uit betrouwbare bron vernomen dat Herr Dokter Mengele zich verschool in Nueva Germania en er stond een flinke premie op diens hoofd, ik meen wel 500 shekels. We hebben Hitler wel gevonden maar die was te oud en te broos om in een hutkoffer naar het Internationaal Gerechtshof in Den Haag te transporteren. Zo humaan ben ik dan ook wel weer.

Enfin, ik woonde dus in die arische kolonie en werd knettergek van het Pruisisch gebral van die roodbruine bastaardkindjes met blauwe ogen. Mijn buurman was ingenieur Dieter Grau, bekend van Project Paperclip, en die had zijn eigen radiostation O.D.E.S.S.A. Hij was de eerste in Paraguay met internet en zat toen al op Facebook te chatten met Florrie Rost van Tonningen-Heubel, de zwarte weduwe van Velp. Mijn eerste Facebookvriend in Nederland was Francisco van Jole, die toen nog chef internet was bij de Volkskrant en wiens Argentijnse vader Hans-Ulrich Rudel toevallig ook nog enige tijd in Nueva Germania woonde.

Ik ging op Facebook omdat ik eenzaam was, oom Rob. Al snel ontdekte ik de videochat en toen was het ook gedaan met mijn fysieke eenzaamheid, als je begrijpt wat ik bedoel. Niet met Von Jolo trouwens hoor, zie ik zo bleek!? Pas veel later ontdekte ik de sociale media als verdienmodel, net als Sylvana racisme als verdienmodel heeft ontdekt. En daarom zit ik nog steeds op Facebook, ouwe: puur voor de pecunia. Zullen we weer vriendjes worden trouwens? Je bent het steentje in mijn schoen maar naast jou kan ik mij lekker links profileren. Ik hou van jou zoals koning David van Absolom hield. Je bent mijn wapenbroeder. Kusje er op en we hebben het er niet meer over. Ciao bella!

P.s. Groeten aan Rosa Spier.

 

 

 

 

Reageren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

rob@hoogland.nl