Press "Enter" to skip to content

Telegraaf 2 maart 2021

Rob Hoogland – Telegraaf 2 maart 2021

Lang leve de avondklok

Dit gaat mij moeite kosten, grote moeite. Ik neem definitief afscheid van een bestaan dat mij dierbaar was. Maar het besluit is genomen. Veel te lang luisterde ik naar mijn hart en negeerde ik mijn hersenen – als daar nog iets van over is. Daarom zeg ik het nu klip en klaar: als de avondklok straks wordt opgeheven, handhaaf ik ‘m persoonlijk.

Ik heb het overwogen, om mijn oude leventje straks weer op te pakken. Ik heb het serieus overwogen, zojuist nog toen ik toevallig de vrouw van mijn beste vriend even sprak. En laten we wel wezen: die slemp- en vreetpartijen met je vrienden hebben ook iets. Om zeven uur, half acht ‘s avonds je maten en hun aanstaande exen ontvangen voor een uitgebreide borrel. Een gangetje of vijf, zes dineren, waarbij tegen het opdienen van het dessert zo’n beetje alle wereldproblemen zijn opgelost. En daarna uiteraard, tot het ochtendgloren, ontelbare veel te volle glazen cognac c.q. calvados c.q. armagnac of gewoon nóg drie flessen Valpolicella.

Het nuttigen ervan neemt meer tijd in beslag dan de voorafgaande maaltijd, net als de bijbehorende conversaties waarvan je je na het ontwaken weinig tot niets meer kunt herinneren, zelfs wanneer de vrouw van je beste vriend je met een hese fluisterstem belt met de vraag of je het echt meende, dat met dat rendez-vous die middag in de dichtstbijzijnde Van der Valk.

Soms verlang ik er echt nog naar.

Maar ik doe het niet meer.

Man, ik ben zo fit ‘s ochtends. Ik ben zo gruwelijk, angstaanjagend fit

Begrijp me niet verkeerd: ik ontvang nog steeds vrienden. Twee zelfs, niet eentje, zoals Jaap van Dissel van ons eist. Als het maar een stel is. Ik ben qua lockdown, avondklok en al wat daarmee samenhangt een buitengewoon brave en gehoorzame burger, die zich keurig aan de beperkingen houdt, maar ik nodig géén half echtpaar uit, klaar.

Van de week. Leuk stel op bezoek, mooie oude herinneringen opgehaald en er werden ook best wel enkele flessen ontkurkt. Op bouwvakkerstijdstip gingen we aan tafel en om acht uur zeg ik: jullie moeten gaan. De avondklok, jongens. ‘t Is drie kwartier rijden en als je niet meteen een parkeerplaats vindt ben je de sjaak. En ja hoor, daar gingen ze. Ik dook om tien uur onder de wol en sliep negen lange uren.

Man, ik ben zo fit ‘s ochtends. Ik ben zo huiveringwekkend, gruwelijk, angstaanjagend fit. Ik schrik nog steeds van mezelf. Ilja Oblomov was er vroeger niks bij. Katers als koningstijgers en niet vooruit te branden, deze meneer. Er kwam niets uit mijn handen en als ik uit verveling tegen mijn computer ging schaken verloor ik alle partijen omdat ik nog geen anderhalve zet vooruit kon denken.

En nu? Om zeven uur rinkelt de wekker en huppekee: daar sta ik reeds naast mijn bed te olgacommandeuren. En ondertussen koester ik mijn frontale cortex en hippocampus, prijs ik mijn cerebellum en hypofyse en verklaar ik de liefde aan mijn medulla. ‘t Is wat laat wellicht, misschien zelfs té laat, maar alle hersenonderdelen die onder drankmisbruik te lijden hebben behandel ik voortaan met respect.

Bedankt, Mark!

Bedankt, Hugo!

Lang leve de saaiheid!

Telegraaf 2 maart 2021

Mijn Telegraaf-stukjes worden enkele dagen na publicatie op dit blog geplaatst. Wil je ze direct lezen, abonneer je dan op de krant. Daar bestaan verschillende mogelijkheden voor. Klik op onderstaand logo.

volgendevorige

0 Reacties
Inline Feedbacks
Zie alle reacties
send coins
0
Reageer!x
()
x