Press "Enter" to skip to content

Telegraaf 23 maart 2021

Rob Hoogland – Telegraaf 23 maart 2021

Maar ook dichter bij jou

Zelf kwam ik, als dichter, nooit verder dan ‘Lieve Riet, als ik jou niet ziet, dan geniet ik niet’. Bovendien hang ik van witte privileges aan elkaar en eigende ik mezelf laatst nog als een klassieke slavenhandelaar de Surinaamse cultuur toe door mijn kipfileetje met gember te kruiden. Laten we verder niet vergeten dat die ene onvergeeflijke blunder eeuwig aan mij zal blijven kleven. “Zet er ‘ook’ achter en ik ben akkoord”, schreef ik vlak na de opkomst van Black Lives Matter.

Ik schaam mij nog steeds diep.

Ben ik wel de aangewezen persoon?

Het zit zo: ik wil aandacht besteden aan het gedicht ‘We zijn onderweg’ van Gershwin Bonevacia, sinds 2019 stadsdichter van Amsterdam. Sommigen beweren dat hij die benoeming vooral aan zijn huidskleur te danken heeft. Dat is een schandelijke miskenning van zijn talent. Gershwin rijmelt bijvoorbeeld wél dit: “Ik wil dichter zijn, dichter bij mezelf, maar ook dichter bij jou.”

Heb je als blond, roomblank meisje een poeziealbum, dan denk je: da’s potverdorie culturele appropriatie. Maar Gloria Wekker nomineerde Gershwin hiervoor vast en zeker bij de Zweedse Academie. Tevergeefs: de Nobelprijs voor de Literatuur van 2019 ging naar de witmang Peter Handtke uit Oostenrijk en die van 2020 naar de Amerikaanse Louise Glück. Zij stamt af van Hongaars-Joodse immigranten. Ik weet genoeg.

Het gedicht bestaat bij de gratie van een aantal bijeengeraapte clichés

Ik twijfel trouwens nog steeds. Als het Lucas Marieke Rijneveld, in de eerste plaats een literair wonder omdat hij/zij qua wokeness aan negen van de tien voorwaarden voldoet (voor de tiende voorwaarde volstaan zelfs honderd zonnenbanksessies niet), al niet eens het gedicht ‘The hill we climb’ van Amanda Gorman mag vertalen omdat hij/zij niet zwart is, waarom moet ik dan zo nodig een oordeel vellen over een gedicht van Gershwin Bonevacia?

Over ‘The hill we climb’ dacht ik nota bene heel lang dat het door Jon Favreau was geschreven, de tekstschrijver van Barack Obama. Al moet ik toegeven dat het oordeel van dichteres Elly de Waard mij daarbij beïnvloedde.

“De tekst van Gorman heeft heel weinig met poëzie te maken, tenzij je het wilt vergelijken met de tekst van bijvoorbeeld de Internationale of andere liedteksten die een propagandistische bedoeling hebben. Het bestaat bij de gratie van een aantal bijeengeraapte clichés. Dat zoveel mensen er zo enthousiast over zijn heeft mijns inziens te maken met a. de schattigheidsfactor van het meisje, b. dat het meiske zwart is en tevens zo glamoureus aangekleed, c. de overwinning van Biden op Trump die gevierd moest worden en d. dat Black Lives Matter ook helemaal bij hoorde”, mailde Elly mij desgevraagd.

Zo!

Elly brengt mij op een idee.

Ik laat mijn recensie van ‘Wij zijn onderweg’ van Gershwin Bonevacia, zoals gepubliceerd nadat hij zichzelf in het verlaten Tropenmuseum had opgesloten, bij nader inzien achterwege.

“Hoe vertel je een verhaal verworven in een koloniale context / dat recht doet aan heden en verleden.”

Dat soort dichtregels staat erin.

Als commentaar zou de tweede zin van Elly dus volstaan.

En ik wil niet plagiëren.

Telegraaf 23 maart 2021

Mijn Telegraaf-stukjes worden enkele dagen na publicatie op dit blog geplaatst. Wil je ze direct lezen, abonneer je dan op de krant. Daar bestaan verschillende mogelijkheden voor. Klik op onderstaand logo.

volgendevorige

0 Reacties
Inline Feedbacks
Zie alle reacties
send coins
0
Reageer!x
()
x