Press "Enter" to skip to content

Telegraaf 25 maart 2021

Rob Hoogland – Telegraaf 25 maart 2021

Twee vrouwenstemmen

Ze komen slechts digitaal tot mij, de twee vrouwenstemmen. Het tekent het bijzondere bestaan van dit moment: veel vaker dan mij lief is komen de dingen slechts digitaal tot mij. Ik neem er genoegen mee. Ik moet wel, omdat ze anders, onder de huidige omstandigheden, helemáál niet tot mij komen.

Ik hoor ze, die vrouwenstemmen, ondanks alles.

Ik hoor ze luid en duidelijk.

Ik huiver.

Aan de eerste getuigenis ging de simpelste aller vragen vooraf: hoe gaat het met jullie? Haar vader is vorig jaar overleden. Haar moeder leefde toen nog, maar alzheimer had de oude vrouw zo hevig te grazen genomen dat zij al jaren voordien naar een verpleeghuis was overgebracht. Haar vader, die wist dat hij spoedig zou sterven, kon in verband met de coronabeperkingen geen afscheid meer nemen van zijn vrouw. Haar moeder was niet in staat zijn begrafenis te bezoeken.

Haar moeder blijkt nog steeds te leven.

“Ik mis mijn paps enorm”, vertelt ze. “We waren close, mede doordat mama er al zo’n tijd niet meer voor hem kon zijn. Ik maak elke week de rit naar het verpleeghuis om haar te bezoeken en vrolijker word ik daar niet van. Ik zet muziek op van Frank Sinatra, Tony Bennett, Charles Aznavour, hopende op herkenning want van die muziek, daar hield papa van. Er gebeurt niets. Bij haar niet, althans. Ik hoor de klanken op mijn iPhone, zie uit mijn ooghoeken de foto’s van ‘hoe het was, ooit’ en rijd vervolgens weer met de tranen in mijn ogen naar huis. Mama zit in een luier in een rolstoel, heeft bruine tanden en van die tanden ontbreken er ook nog enkele. Ze moest eens weten. Maar wel gevaccineerd, hoor. Mama kan naar de disco.”

Jair Bolsonaro pleegt genocide. De zaak is volledig uit de hand gelopen

De andere stem is van een Braziliaanse vriendin, wier cynisme mij óók altijd zo bevalt. Zij verliet haar geboorteland 21 jaar geleden en woont tegenwoordig gehuwd en wel in München. Haar familie verblijft nog wel in Brazilië, in Sao Paulo om precies te zijn. Haar vader overleed vorig jaar. Zij kon niet naar de begrafenis.

In de hoop dat aan het alarmerende coronanieuws vanuit Brazilië toch nog een positieve draai kan worden gegeven is er contact met haar gelegd.
“Die 3000 doden per dag, zoals hier in Europa wordt gemeld? Het zijn er in werkelijkheid drie keer zoveel, terwijl het aantal besmettingen vijf tot zes keer zoveel is”, vertelt zij. “Bolsonaro wil gewoon niet dat dat bekend wordt. De zaak is volledig uit de hand gelopen. De ziekenhuizen moeten doodzieke mensen wegsturen, op de kerkhoven is voor de doden geen plaats meer. De zuurstof is op, de maskers hier en daar ook. Mijn zusje, die beroepsmatig pacemakers plaatst, moet al dagen hetzelfde mondkapje om. Jair Bolsonaro pleegt genocide. Zelfs nu nog moedigt hij zijn landgenoten aan om tegen de beperkingen te demonstreren en kondigt hij glashard een spoedige terugkeer naar het normale leven aan.”

Aan welke Nederlandse politicus doet Jair Bolsonaro mij toch denken?

Ik loop rood aan van woede.

En van verdriet, dankzij de twee vrouwenstemmen.

Telegraaf 25 maart 2021

Mijn Telegraaf-stukjes worden enkele dagen na publicatie op dit blog geplaatst. Wil je ze direct lezen, abonneer je dan op de krant. Daar bestaan verschillende mogelijkheden voor. Klik op onderstaand logo.

volgendevorige

0 Reacties
Inline Feedbacks
Zie alle reacties
send coins
0
Reageer!x
()
x