Press "Enter" to skip to content

Telegraaf 29 december 2020

Rob Hoogland – Telegraaf 29 december 2020

Vrede op aarde? Niet in duin en bos

Het geschiedde ditmaal bij onze zuiderburen: veldrijder schopt vijfjarig kind in de besneeuwde heuvels van Baraque Michel. Hoe krijgt diejen zot het in z’n hersenloze harses. Maar neem van mij aan, lotgenoten, dat de oorlog tussen veldrijders en wandelaars geen exclusief Ardennen-verschijnsel is: ook hier te lande leven deze twee bevolkingsgroepen in onrustbarende onmin met elkaar.

Graag wijs ik erop dat ik géén hekel heb aan veldrijders, of mountainbikers, of mtb’ers, of hoe die gasten zichzelf ook noemen. Ze ontroeren me soms zelfs, met hun saamhorigheid en enthousiasme. ’t Is goed volk over het algemeen. Als hun fiets schoongespoten in de schuur staat, dragen ze volgens mij keurig hun steentje bij aan de maatschappij. Het lijkt mij ook een prachtige hobby, dat ragfietsen in de vrije natuur.

Maar ja, ik heb wél last van ze.

En zij van mij.

Het duinbos waar ik regelmatig met Bavink wandel, is de enige plek in het dorp waar honden van de riem mogen. Dat het losloopverbod er niet geldt staat keurig op de PWN-bordjes vermeld en mijn dorpsgenoten en ik laten onze honden daarom daar uit. Tot enkele jaren geleden leverde dat geen problemen op, maar nu is dat anders.

Ook het nog altijd dramatisch groeiende peloton der mountainbikers heeft het bos met z’n talloze kleine hellinkjes en smalle en bochtige paden ontdekt. Het resultaat is dat veel hondenuitlaters inmiddels, noodgedwongen, een grote behendigheid hebben ontwikkeld in het ontwijken van die telkens uit het lover opduikende fietsers.

Misschien denken zij hun dood op deze wijze nog enige tijd te kunnen uitstellen

Aan hun honden is die ontwikkeling vaak voorbijgegaan.

Daar gaat het dan ook het vaak mis.

Voortdurend kreten slakend als ’Sorry!’, ’Excuses!’ en ’Dank u!’ – wanneer ze op hun rijwielen stappen, beseffen ze maar al te goed dat ze niet louter liefdesverklaringen naar hun hoofd geslingerd zullen krijgen – snellen de mtb’ers je steeds weer voorbij alsof de duivel hen op de hielen zit.

Of moet ik hier Magere Hein in plaats van duivel zeggen? Ook veel ouderen klimmen tegenwoordig, uitgedost als ware professionals, op die meestal peperdure mountainbikes. Misschien denken zij hun dood op deze wijze nog enige tijd te kunnen uitstellen. Aan de andere kant lijkt de eerste moord op een veldrijder niet meer ver weg, hetgeen het gemiddelde sterftecijfer wellicht juist omhoog zou krikken.

Zelf pas ik liever het Ramses Shaffy-principe toe (al was de tekst van dat prachtlied van Herman Pieter de Boer): ik láát ze. Leven en laten leven, dan komt het goed, althans: wanneer er geen misbruik van wordt gemaakt. Ik doe dus meestal rustig een stapje opzij en heb de mazzel dat Bavink intussen zo oud is geworden dat zij ze eveneens hun eigen gang laat gaan. Maar er loopt in het bos ook zeker één dorpeling rond die het niet langer pikt: overal waar hij loopt hij legt dag in dag grote takken dwars over de paden. Het heeft, als ik goed ben ingelicht, nog niet tot ernstige ongevallen geleid, maar wat niet is kan nog komen.

Vrede op aarde?

Niet daar.

Telegraaf 29 december 2020

Mijn Telegraaf-stukjes worden enkele dagen na publicatie op dit blog geplaatst. Wil je ze direct lezen, abonneer je dan op de krant. Daar bestaan verschillende mogelijkheden voor. Klik op onderstaand logo.

volgendevorige

0 Reacties
Inline Feedbacks
Zie alle reacties
rob@hoogland.nl
0
Reageer!x
()
x