Press "Enter" to skip to content

Telegraaf 4 maart 2021

Rob Hoogland – Telegraaf 4 maart 2021

Nog nooit zoveel mededogen

Pardon? Of ik ook een biertje zou hebben besteld op dat illegale, wel heel tijdelijk geopende Bredase terras? Nee, natuurlijk niet. Ik ben een standvastig man. Afspraak is afspraak, principes zijn principes.

Doe even normaal zeg. De volksgezondheid staat dezer dagen voorop en hoe hard er hier en daar ook gegild en gekrijst wordt, we moeten met z’n allen zo lang mogelijk bereid blijven om daar offers voor te brengen.

Nee, echt hoor.

Ik zou het gewoon bij een kop koffie hebben gehouden.

Vergeef mij deze frivoliteit, lezer. Blijkbaar word ik een beetje uiïg van die lockdown. “Periodes met veel herinneringen lijken altijd veel meer tijd in beslag te nemen, waardoor het verleden voor het gevoel heel lang duurde, terwijl de huidige tijd voorbij flitst”, zegt psycholoog/filosoof Douwe Draaisma bovendien. Dat geldt nu nog eens extra. Laat ik ook dat citaat van John Cleese maar weer van stal halen: „Rrroetsj! Wat was dat? Mijn leven.”

Er gebeurt niets in mijn bestaan momenteel. Nou ja, bijna niets. Elke dag verloopt volgens hetzelfde ritueel. Ik sta op, informeer mezelf, laat Bavink uit, doe mijn werk, laat Bavink uit, informeer mezelf nogmaals, laat Bavink uit en ga pitten. Dag in dag uit gaat het zo. Er is geen ruimte voor de dingen die het leven anderszins kunnen veraangenamen, oftewel: die voor tijdrekkende herinneringen kunnen zorgen.

De winkels waren weer open, de lucht was zwanger van vrolijkheid

Ik zou liegen als ik zeg dat dat geen effect op mij heeft. Het leven is dankzij de beperkingen één grote sleur. Het lijkt alsof ik in razende vaart op weg ben naar die plek, voorheen in de verte, waar de klokken reeds voor mij luiden. En dan heb ík nog de mazzel dat ik mij kan terugtrekken in mijn stolpje aan de kust. Daar is het strand tenminste nog. Daar zijn de strandpaviljoens, gesloten weliswaar, maar ook weer niet helemaal. Stuk voor stuk hebben ze een afhaalmogelijkheid voor drankjes en etenswaren gecreëerd die desgewenst op een van de talloze bankjes in het dorp genuttigd kunnen worden.

Ik deed dat ook, op de dag van het horeca-protest waarbij de terrassen werden geopend, maar in mijn woonplaats níet door de exploitanten werden vrijgegeven voor het publiek. Er heerste grote bedrijvigheid in het derp, zoals het dorp in de volksmond heet. De winkels waren weer open, al dan niet gedeeltelijk, de lucht was zwanger van vrolijkheid, de mensen op straat deden denken aan bloemen die op het punt staan open te barsten. Hugo de Jonge hoefde alleen nog maar met zijn vingers te knippen.

Tegenover de strandopgang bevindt zich sinds jaar en dag een grote zaak met dito terras. De uitbater deed mee aan het protest en had zijn terras dus volgestouwd met tafels en stoelen, waaraan niemand mocht plaatsnemen. Hij zat er zelf wel, in zijn eentje. Met de armen over elkaar keek hij naar al die drinkende en etende mensen op de gemeentelijke bankjes.

“Ik betaal 30.000 euro precariorechten per jaar”, zei hij. “Mag ik er dan in ieder geval zélf nog van genieten?”

Ik hield een aan de overkant besteld kartonnen bekertje koffie in de hand en voelde nog nooit zoveel mededogen.

Telegraaf 4 maart 2021

Mijn Telegraaf-stukjes worden enkele dagen na publicatie op dit blog geplaatst. Wil je ze direct lezen, abonneer je dan op de krant. Daar bestaan verschillende mogelijkheden voor. Klik op onderstaand logo.

volgendevorige

0 Reacties
Inline Feedbacks
Zie alle reacties
send coins
0
Reageer!x
()
x