Press "Enter" to skip to content

Telegraaf 6 april 2021

Rob Hoogland – Telegraaf 6 april 2021

Waarover de witte wieven zwijgen

DZo zie je maar dat schandalen landen óók kunnen typeren. Neem Nederland, neem Frankrijk. In Nederland worden de hooivorken, vooral uit frustratie en jaloezie die hun oorsprong in de verkiezingsresultaten vinden, massaal van stal gehaald wanneer een minister-president de vertrouwelijke gesprekken die uiteraard bij geen enkele kabinetsformatie ontbreken wat al te formeel als vertrouwelijk blijft beschouwen.

In Frankrijk ontstaat commotie wanneer de rijken – onder wie volgens door de betrokken exploitant eerst aangewakkerde maar later toch ontkende geruchten ook enkele ministers – aanschuiven bij een diner in een illegaal geopend chic restaurant.

Voilà la différence, mesdames et messieurs.

“Heel Frankrijk gaat opnieuw in lockdown”, meldde frankrijk.nl vorige week nadat Emmanuel Macron het volk had geadresseerd. “De avondklok (19.00 uur) blijft van toepassing, de horeca en de culturele sector blijven dicht.”

En dan dit.

Dikker kan een opgestoken middelvinger naar het gepeupel niet zijn.

Mondkapjes onnodig, menuprijzen 160 tot 490 euro, las ik. Dat is tenminste het echte werk. Ik reken erop dat de aanwezigen na afloop glashard om een bonnetje vroegen zodat zij de genoten maaltijd kunnen declareren. Ook daaraan pleegt men in de hogere regionen van La Douce France doorgaans niet zwaar te tillen. ‘s Lands wijs, ‘s lands eer, en daarom houd ik eveneens rekening met de mogelijkheid dat ze na het digestief ook nog even een blik mademoiselles lieten opentrekken, die de deelnemers aan het diner ook anderszins in extase brachten (ik heb mij weleens laten vertellen dat armagnac tot de afrodisiaca kan worden gerekend).

Zijn er dan geen overeenkomsten tussen Nederland en Frankrijk? Natuurlijk wel.

Olala.

En wij Ferd Grapperhaus maar verrot schelden omdat hij op z’n huwelijksdag z’n schoonmoeder omhelsde.

Zijn er dan helemaal geen overeenkomsten tussen Nederland en Frankrijk?

Natuurlijk wel.

Vooral qua feministische hypocrisie doen ze niets voor elkaar onder. Zoals wij de Nederturkse Lale Gül hebben, zo hebben zij de Fransturkse Claire Koç, en zoals Lale in haar boek ‘Ik ga leven’ met de ultra-orthodoxe cultuur binnen haar familie afrekent, zo doet Claire dat met haar boek ‘Claire, de naam van de schande’. In de gemeenschappen waartoe zij vroeger behoorden wordt hen dat onder aanvoering van hun moeders bepaald niet in dank afgenomen, terwijl de beide dames tot nu toe óók niet op veel steun vanuit feministische hoek hoeven te rekenen.

“Ik heb mijn emancipatie niet te danken aan feministen die te druk zijn met het opvoeden van de witte man”, aldus Claire Koç (zie foto) in een interview dat correspondent Kleis Jager voor The Post Online maakte.

Hoe verrassend toch weer.

Ze komen er nog mee weg ook, die laffe witte wieven met oogkleppen die zowel in Nederland als in Frankrijk zo groot als olifantenoren zijn.

Hoe zullen we dit schandaal noemen?

Overeenkomstig de bilaterale linkse overtuigingen, dan maar?

Telegraaf 6 april 2021

Mijn Telegraaf-stukjes worden enkele dagen na publicatie op dit blog geplaatst. Wil je ze direct lezen, abonneer je dan op de krant. Daar bestaan verschillende mogelijkheden voor. Klik op onderstaand logo.

1 Reactie
Inline Feedbacks
Zie alle reacties
Marcel
3 dagen geleden

ja helaas ,only black lives matter .

send coins
1
0
Reageer!x
()
x