Press "Enter" to skip to content

Telegraaf 9 februari 2021

Rob Hoogland – Telegraaf 9 februari 2021

Helemaal top, zo’n Zweedse bolide

En ik maar briesen, tegen mijn vrouw. „Zo 2021 dit”, riep ik, achter het stuur van mijn Zweedse en daardoor volgens mij zelfs tegen Noordpool-vrieskou gewapende bolide. „Zo overdreven allemaal. Code rood is idioot. Het vriest een paar graden. En nu worden de kranten al niet eens meer bezorgd. Nou ja zeg!”

„Toen ik als veertienjarig joch De Telegraaf rond bracht deed ik dat zelfs nog bij achttien graden onder nul”, ging ik verder. „Watjes zijn het tegenwoordig. En let op: men zal niet rusten voordat we allemáál watjes zijn. Er is nu ook al een sneeuwbalgooiprotocol!”

„Kan best”, zei mijn vrouw, nadat zij mij rustig had laten uitrazen. „Maar ik blijf erbij: we hadden de auto beter kunnen laten staan. Het is veiliger om de hond met deze sneeuw in de omgeving van ons huis uit te laten.”

„Welnee!”

Welnu, welja dus: zo behendig als ik mijn wagen de duinweg achter mijn kustwoning opdraaide, zo onbehendig stapte ik 200 meter verderop uit, tot kniehoogte wegzakkend in de sneeuw, het cynisme van mijn geliefde wederhelft zoveel mogelijk negerend.

Vast stonden we, compleet vast. In een sneeuwduin, bij elkaar geblazen door de onophoudelijk doorjakkerende sneeuwjacht die sommige gedeeltes van de weg compleet schoon hield, maar andere stukken soms onder een halve meter sneeuw had bedolven. Ik kon niet meer voor- of achteruit.

Als ik mijn huwelijk nu moet typeren, zeg ik: code rood

„Wat zei je ook alweer, toen je erop afreed?” hoorde ik vanaf de passagiersstoel, terwijl ik uit alle macht de sneeuw onder mijn wielen probeerde weg te schoppen. „O ja, dat je van die goeie winterbanden had en dat het model van je auto niet voor niets Polar heette, toch?”

En daar bleef het dus niet bij.

Ik geniet in het duingebied een zekere populariteit, moet u weten. Er lopen daar veel Telegraaf-lezers rond, die zich over het algemeen goed kunnen vinden in wat ik te melden heb. „Lekker stukkie vanochtend!” Dat soort egostrelend commentaar. Als ik me onzeker voel ga ik daar wandelen. Succes verzekerd.

Ditmaal, echter, moest de gifbeker die mijn vrouw al zo ijskoud had geserveerd tot op de bodem leeg. Ook nu werd ik namelijk, staande naast mijn auto, door een voorbijganger herkend. Maar deze man had een opmerking van een heel ander kaliber voor mij in petto.

„Hahaha, moet je ’m nou zien staan, die lange! Jij bent toch die wijsneus van de krant? Jij weet het toch allemaal zo goed? Hahaha!”

Hulpeloos stond ik daar, in totale vernedering, in afwachting van de zoon van mijn bollenkwekende buurman die ik al gebeld had. Die jongen bestuurde, zo wist ik, een grote John Deere-tractor. Hij moest ons redden en deed dat uiteindelijk ook, een klein half uur later met z’n trekhaak en sneeuwschuiver, al kostte het best nog enige moeite.

Een held, die Jan.

En ik?

Een loser.

„Schat, laat jij de hond zo even uit?” vroeg mijn vrouw zojuist. „Als ik jou was liet ik de auto staan.”

Als ik de staat van mijn huwelijk op dit moment zou moeten typeren, zeg ik: code rood.

Telegraaf 9 februari 2021

Mijn Telegraaf-stukjes worden enkele dagen na publicatie op dit blog geplaatst. Wil je ze direct lezen, abonneer je dan op de krant. Daar bestaan verschillende mogelijkheden voor. Klik op onderstaand logo.

volgendevorige

5 Reacties
Inline Feedbacks
Zie alle reacties
Charlotte Robertson
23 dagen geleden

Zo’n auto heb ik ook gehad. Een heel veel eerdere versie dan. Op het laatst kon ik er alleen nog in en uit via het raampje. Hij bleef maar rijden.

Nieko Mulder
23 dagen geleden

Nog maar net abonnee van de Telegraaf dus nog maar ps Rob ontdekt. Veel leuker dan Youp.

Maria
22 dagen geleden

En dat met een Volvo! Eigen schuld…dikke bult…

Barry
22 dagen geleden

mooi stukje buur had mijn ook kunnen bellen

send coins
5
0
Reageer!x
()
x