Press "Enter" to skip to content

Telegraaf column 1 februari 2020

Zo gek zijn die Britten nu ook weer niet

En? Met helse pijnen ontwaakt hedenochtend? Met het verschrikkelijke gevoel, bedoel ik, dat ze bij u een vitaal lichaamsdeel hebben geamputeerd?

Niet echt, hè?

O, mevrouw wenst nadere duiding. Geen probleem. Het is zaterdag 1 februari 2020, de eerste EU-dag zonder de Britten. En dat is volgens Guy Verhofstadt c.s. een regelrechte catastrofe, al was die wandelende reclame voor gebitsprotheses bij het ter perse gaan van deze editie nog altijd niet van het Brusselse Berlaymont-gebouw gesprongen.

Ik herinner mij ook de larmoyante brief van Frans Timmermans aan het Britse volk in The Guardian. Ik herinner mij nog veel meer gekrijs en gefulmineer vanuit de doema en het politbureau van de EU. Toen al dacht ik: hallo, het leven gaat gewoon verder, zowel in Brussel als in Londen.

En dan nu een koude overgang in de vorm van een spectaculaire onthulling: ik heb ooit een stenografe in haar broek laten piesen.

Thans fronst u de wenkbrauwen, dat staat vast. Waar wil die incoherente mafkees nu weer naartoe? Welnu, u zit in verreweg de meeste gevallen niet in de journalistiek en ikke lekker wel, zo ongeveer sinds het moment dat de beperkingen van het hertogelijk gezag in Brabant in het Charter van Kortenberg en de Blijde Inkomst werden vastgelegd. Ik heb dus nog de tijden meegemaakt dat de verhalen die voor de krant waren bestemd naar de afdeling steno moesten worden doorgebeld.

Dáár wil ik naartoe.

Ik bevind mij in Londen om voor dit dagblad Wimbledon te verslaan. Op een dag regent het. Dat gebeurt wel vaker, maar ditmaal het plenst de godganse dag. Aangezien de weersverwachtingen geen enkele verbetering in het vooruitzicht stellen laat de organisatie zelfs reeds om 15.00 uur weten dat er die dag niet meer zal worden getennist. En wat doen heel veel Engelse bezoekers? Geloof het of niet: zij blijven op de tribunes zitten, onder een paraplu en/of met een regenpak aan, zo ongeveer totdat de duisternis invalt.

Ik zie het met stomme verbazing aan.

Er wordt desondanks een verhaal van mij verwacht. In plaats van de zoveelste lofzang op het voetenwerk van Tom Okker componeer ik een stuk waarin de scènes op de tribunes nauwgezet en toch ook wel een beetje wanhopig worden beschreven. Vervolgens bel ik, zoals te doen gebruikelijk, mijn reportage naar de afdeling stenografie door. Dit is de eerste zin: “Het staat nu definitief vast: Britten zijn gek.”

En dan gebeurt het.

De dienstdoende stenografe piest tijdens het uittypen van het stuk in haar broek van het lachen.

Zij herkent iets.

Zij is namelijk, meestal gelukkig, met een Engelsman getrouwd.

Eigengereid volk, dat van het voormalige wereldrijk, met zijn eigen tics en eigenaardigheden. Dat is altijd zo geweest, dat zal altijd zo blijven. Het is ook een van de redenen waarom ik de Britten – niet zo intiem als de stenografe, maar het komt dichtbij – in mijn hart heb gesloten. Ook nu zij weer op hun eigen benen zijn gaan staan.

Geen helse pijnen bij mij dus na de Brexit, ik verwacht ook geen fantoompijn. Zo gek zijn ze ditmaal bovendien ook weer niet. Let maar op: ze gaan het redden.

Hoogste tijd dat de democratiehaters Guy en Frenske zich serieus gaan afvragen waardóór het zover is gekomen.

2
Reageren

Anja Steltenpool

Geweldig verwoord weer !

marc

In plaats van dat die snuiters, zoals Frenske, zich dat gaan afvragen gaan ze dreigen met maatregelen tegen dwarsliggers. Dat komt nogal paniekerig over. De Eurofielen doen het in het broekske dat er nog meer landen exit gaan.

rob@hoogland.nl