Press "Enter" to skip to content

Telegraaf column 10 november 2020

Rob Hoogland – Telegraaf 10 november 2020

Merkwaardig, hoogst merkwaardig

Door schuldgevoelens geplaagd worden terwijl je door de hoofdstad sjokt: niet iedereen zal daar last van hebben, maar ik wel. De rust van de vroege zondagochtend ervaar ik na de heisa van de zaterdagnacht altijd als een verademing.

In pre-coronatijden was het zelfs mijn favoriete 020-moment: de stilte na de storm. Maar Amsterdam hoeft nu ook weer niet 24Seven als een vroege zondagochtend te ogen, zoals maandag.

De treurige aanblik van al die gesloten cafés en restaurants deed mij veel. En toen sprak ik mezelf ineens bestraffend toen: „Maar jíj hebt twee dagen terug uitgebreid zitten tafelen, vader. In een restaurant. Niet echt solidair!”

Geen zorgen, ik was de schaamte snel voorbij. De mogelijkheid is nu eenmaal door het kabinet geschapen. Wie een kamer boekt in een hotel annex restaurant kan daar eten. En dus deed ik dat, zoals zovelen. Vier gangen, alles erop en eraan. Het afgelopen weekend op Texel. Brasserie/hotel Rebecca in De Waal. Een aanrader (nee, ik krijg geen cent voor deze schaamteloze promotie, ik vind het gewoon lieve mensen, die geweldig kunnen koken).

„Dat je gewoon kunt borrelen, lunchen en dineren in het hotel waar je verblijft, terwijl restaurants zonder een hotelfunctie géén gasten mogen ontvangen, is onrechtvaardig voor de restaurateurs die zich al die tijd keurig aan de coronabeperkingen hielden en hun zaak desondanks op last van het kabinet moesten sluiten. Let wel: omdat er elders een potje van werd gemaakt”, schreef ik zojuist in een brief.

De treurige aanblik van al die gesloten cafés en restaurants deed mij veel

Ik wandelde ook op Texel. In Den Burg, langs een zonovergoten terras dat half vol zat. „Wat zullen we nou krijgen”, dacht ik eerst. Toen pas zag ik dat het een terras van een café-restaurant-hotel was. De hotelgasten mochten er plaatsnemen, anderen niet.

En toen herinnerde ik mij de gang van zaken op de golfbaan De Texelse. Het clubhuis en het terras moesten daar gesloten blijven. Wel was er, zoals bij zoveel horeca-etablissementen, een afhaalmogelijkheid gecreëerd. Veel kon worden besteld: koffie, Skuumkoppe, broodjes kroket, etcetera. Het gevolg was dat die arme ober zich het heen en weer slofte tussen de bar en een plek nabij het clubhuis en het parkeerterrein. De leden hadden daar hun ’negentiende hole’ gecreëerd.

Niet op het terras, wél daar.

Merkwaardig, zou Havank De Schaduw hebben laten zeggen.

Hoogst merkwaardig.

Eerlijkheid bestaat niet, dat weet ik zo langzamerhand wel. Maar ik weet óók dat de ic’s momenteel vooral zijn gevuld met mensen die doorgaans niet worden aangetroffen in de restaurants die ik in Amsterdam voorbij liep.

Die zaken betalen, net als de theaters, een wel heel erg hoge prijs voor de slordigheid die te veel van deze patiënten helaas aan de dag hebben gelegd. Misschien moeten we daarom toch maar eens van het eerlijkheidsprincipe af en de restaurants, vooral die met terrassen, die aantoonbaar niet of nauwelijks aan de verspreiding van het virus hebben bijgedragen, heropenen.

„De pretparken, zwembaden en bioscopen kunnen weer open”, sprak Ernst Kuipers maandag verheugd.

Ik zeg: deze zaken ook.

Hoe minder faillissementen, hoe beter.

Het gaat er toch allang niet meer eerlijk aan toe.

Telegraaf 10 november 2020

Mijn Telegraaf-stukjes worden enkele dagen na publicatie op dit blog geplaatst. Wil je ze direct lezen? Klik op het logo.

volgendevorige

2 Reacties
Inline Feedbacks
Zie alle reacties
Peter Emile
2 maanden geleden

Monsieur Charles C.M. Carlier zou je in deze groot gelijk geven, Rob!

Jeanne
2 maanden geleden

Absolute oneerlijk!

rob@hoogland.nl
2
0
Reageer!x
()
x