Press "Enter" to skip to content

Telegraaf column 11 juni 2020

De lafheid neemt groteske vormen aan

Telegraaf 11 juni 2020
Nog even en haar vraag of ik nog wel om haar geef moet ik beantwoorden met: “Begrijp me niet verkeerd, schat, ik haat racisme, maar natúúrlijk hou ik van je.”

Zover is het bijna gekomen, broeders en zusters, zover is het nu echt bijna gekomen. Als je niet reeds bij het allereerste begin van elk gesprek over welk onderwerp dan ook laat weten dat je racisme afwijst, iets wat een fatsoenlijk mens volgens mij stilzwijgend doet, dan loop je inmiddels het risico op een behandeling, door Black Lives Matter en haar minstens zo agressieve nuttige idioten, die George Orwell als te ongeloofwaardig voorkwam toen hij ‘1984’ bedacht.

“Hou op met
ons als
beesten en
boeven te
behandelen”

“Ga jij zo de hond uitlaten, lieverd?”

“Het is verschrikkelijk wat George Floyd is overkomen, maar dat ben ik inderdaad van plan.”

Alleen wanneer je dat soort teksten in je newspeak voorrang geeft, kun je je tegen die tijd nog veilig mengen in de samenleving, óók trouwens een woord waarvan de betekenis wellicht een woke upgrade behoeft.

Mijn mond valt steeds wijder open. De lafheid waarmee onze ‘elite’ de wereldwijde protesten en rellen tegemoet treedt heeft nu zulke groteske vormen aangenomen, dat zelfs gerenommeerde instellingen als het British Museum en Guggenheim New York zich ineens gedwongen hebben gevoeld om te roepen (let maar op, de Nederlandse musea zullen volgen) dat er een veel diverser en inclusiever kunstbeleid zal worden opgezet omdat het verschrikkelijk is wat de zwarte gemeenschap is aangedaan. En dat terwijl ‘zwarte’ kunst in de VS in werkelijkheid populairder is dan ooit. Googel bijvoorbeeld maar eens op Kara Walker of Kehinde Wiley.

Iedereen valt over elkaar heen om verklaringen te doen uitgaan waarvan wokeness en sociale rechtvaardigheid de basis vormen, vrijwel niemand durft nog vraagtekens te plaatsen of erop te wijzen welke consequenties al dat gedoe voor de vrijheid van meningsuiting heeft. Zo groot is blijkbaar de verstotingsangst nu de actievoerders, wetende dat zij gesteund worden door een groot deel van de media, zich meer dan ooit realiseren dat agressie, intimidatie en terreur lonen. Hoe beschamend het is realiseer je je vooral wanneer je dat filmpje bekijkt waarin Mike O’Meara, chef van de politie van New York, het in een indrukwekkende toespraak opneemt voor zijn korps: “Hou op met ons als beesten en boeven te behandelen. Geef ons enig respect. Onze wetgevers hebben ons in de steek gelaten. De pers maakt ons belachelijk. Het is walgelijk.”

“Sjonge jonge jonge”, twitterde Sylvana Simons van de week. En waarom? Omdat Tariq Sewbaransingh, kersverse voorzitter van de Studentenbond, bij zijn introductie-interview eerst een vraag over zijn ‘exotische naam’ moest beantwoorden.

Dat wél een schande vinden, en meer dan begrijpelijke noodkreten als die van Mike O’Meara en anderen glashard negeren (terwijl zij zo’n beetje al haar inspiratie in de VS opdoet): dat zegt volgens mij alles.

En ik ben dus ontzettend tegen racisme, hè?

Sorry dat ik het zo laat zeg!

Telegraaf 11 juni 2020
2 Reacties
Inline Feedbacks
Zie alle reacties
Peter Emile
1 maand geleden

Tegenwoordig moet je elke ook maar béétje kritische opmerking over het BLM-pandemonium beginnen met “Ik ben geen racist, maar…”. Het maakt niet uit; een racist ben je sowieso. Vanwege je mening. En vanwege het feit dat je ‘wit’ bent. Oh ja, én omdat je man bent. Het schijnt dat je… Lees verder »

marc
29 dagen geleden
Reply to  Peter Emile

De rede en nuance ontbreekt volledig bij die leeghoofden (in het bijzonder o.a. Silvana Simons), als je er niet boven zou staan als weldenkend mens zou je bijna geneigd zijn om racist te worden……

rob@hoogland.nl
2
0
Reageer!x
()
x