Press "Enter" to skip to content

Telegraaf column 14 maart 2020

T.k.a.: contant geld, tegen ieder aannemelijk bod

Te koop aangeboden: papiergeld en munten. Negen biljetten van vijftig euro, dertien van twintig euro, tien briefjes van tien, acht van vijf en een handvol munten ter waarde van exact € 21,65. Totaalwaarde € 871,65. Elk bod van boven € 800 wordt in overweging genomen. Helaas worden alleen pinbetalingen geaccepteerd.

Zo, dat is dat. Mijn naam is Jan Splinter en zo kom ik door de winter, die naar ik vrees nog maandenlang bar & boos zal zijn. Driemaal moest ik mijn quarantaine onderbreken om boodschappen te doen, de laatste keer nadat iemand mij had getipt dat er bij buurtsuper Wopkema & Zonen in Noordergat (Fr) nog toiletpapier verkrijgbaar was. Ik spoedde mij er over de Afsluitdijk heen, kocht de hele voorraad op en weet mijn kelder van vijftig vierkante meter thans tot de nok gevuld. “Poept u maar!” riep ik dolenthousiast tegen mijn vrouw. Waarna zij zich hoofdschuddend weer op haar breiwerkje concentreerde. Geen idee, trouwens, waarom het oprukkende coronavirus wereldwijd voor een run op wc-rollen heeft gezorgd. Keren we terug naar onze anale fixatie-periode wanneer we in doodsangst verkeren? Misschien moeten we het Henri Beunders vragen.

Enfin, driemaal dus. Driemaal betrad ik te midden van de maatschappelijke chaos een levensmiddelenwinkel en driemaal werd het mij eerst toegestaan de zaak te verlaten nadat ik er na lang maar vergeefs soebatten toch maar weer mee had ingestemd om af te zien van cash betalen. “Wij kunnen het niet meer accepteren, meneer”, sprak men telkens beslist. “Contant geld kan besmettelijk zijn.”

Mooi klaar was ik ermee.

Ik had een paar dagen eerder in Maastricht met negen man gedineerd, wilde toen wel weer eens de sensatie voelen van een dik pak zwart geld in mijn broekzak en zei tegen de andere leden van het gezelschap: “Ik betaal per pin met mijn zakelijke kaart en dan geven jullie mij jullie aandeel contant.”

Ik nam daarmee een groot risico omdat het grootste deel van mijn tafelgenoten uit vertegenwoordigers van de journalistiek bestond, die inderdaad met uitgestreken smoel verklaarden dat zij het liever later per Tikkie wilden overmaken. Dat is journaillejargon voor: je kunt fluiten naar je centen, makker, bovendien werk je toch voor de Telegraaf. Maar uiteindelijk lukte het, met als resultaat dat ik sindsdien met een dikke stapel bankbiljetten rondloop die ik nergens meer kwijt kan.

Ziet u het voor zich?

Sta je met een boodschappenkar vol toiletpapier in de rij voor de kassa van buurtsuper Wopkema & Zonen in Noordergat (Fr), vervloek je intussen de idioten Donald Trump en Frans Timmermans omdat zij het coronavirus met beschamende uitspraken voor eigen gewin trachten te gebruiken en krijg je, wanneer je eindelijk aan de beurt bent, door zo’n snowflake met felroze gelakte nagels toegebeten dat je slechts per pin kunt betalen.

Eén keer kan ik dat hebben, twee keer ook, maar dríe keer?

Zou Klaas Knot soms achter dat virus zitten?

Bij nader inzien ga ik ook met een bod van € 750 akkoord.

4
Reageren

Ruud

Hey Rob, hoe zou witwassen werken?

Evert

Never waste a good crisis. Helicoptergeld is nu bijna een feit. Zo redeneren Knot&co.

Ard

Hoi Rob, ik wil je wel een bitcoindealtje aanbieden.

rob@hoogland.nl