Press "Enter" to skip to content

Telegraaf column 16 juli 2020

Ploum prees Omtzigt regelrecht het graf in

Telegraaf 16 juli 2020
Wanneer ik het zeker wist, dat Pieter Omtzigt het niet zou halen? Met de superieure nonchalance die de ware politieke insider eigen is, zou ik nu ‘Vorige week al’ kunnen zeggen. Net als al die andere duiders ben ik steengoed in achteraf voorspellen. Inderdaad dacht ik toen, met mijn talent voor fatalisme, dat Hugo de Jonge de nieuwe lijsttrekker zou worden. Maar of die overtuiging er ook voor honderd procent was?
“Zo zaagde
ik indirect
de poten
onder
zijn stoel
vandaan”

Ik wist het pas zeker toen partijvoorzitter Rutger Ploum even na high noon het woord had genomen en zich na een wel heel uitgebreide inleiding – hij hield de spanning er zo lang in dat ik, bovendien wetende dat Ali B. voor het karretje van De Jonge was gespannen, steeds nadrukkelijker tot de gedachte werd verleid dat het CDA voor de programmering van het spektakel John de Mol had ingeschakeld – tot Pieter Omtzigt richtte: “Jouw autonomie is je handelsmerk. Je voerde een sterk inhoudelijke campagne.”

Oké, duidelijk, zei ik subiet tegen mijn vrouw, het wordt dus de schoenenfetisjist, ze moeten daar niks van autonomie hebben, hij prijst Omtzigt nu regelrecht het graf in. Waarna wij ons allebei grijnzend de conference De Jongens van Wim Sonneveld herinnerden. Onmiskenbaar op een tekst van Simon Carmiggelt, speelt Sonneveld daarin een vader die tot zijn leedwezen de hand van zijn dochter heeft weggegeven en vertelt hoe het wicht een paar huwelijkskandidaten eerder met ene Harrie thuiskwam.

“In het begin heb je nog enige invloed, want dan gaat zo’n meid aan je vragen: ‘Pa, hoe vind je Harrie?’ En ik, heel link, ik begon Harrie te prijzen. Ik prees hem regelrecht het graf in. Dat-ie zo gedienstig was en dat-ie alles zo lekker kon aangeven. Zo zaagde ik indirect de poten onder zijn stoel vandaan. Binnen de maand had ik hem plat. Dag, Harrie!”

Dag, Pieter!

Kijk, het blijft het Christen Democratisch Appel. ‘t Is alweer bijna veertig jaar geleden dat de fusie een feit werd en de boel mag sindsdien dan aardig zijn geoecumeniseerd, de jezuïetenstreek blijft in het dna zitten. En laten we wel wezen: zodra de goede saeck zulks vereist zijn de verlichte dominees – de hard core gristelijke voorgangers bleven uiteraard hun eigen partijen trouw – ook niet vies van enige wereldse bijsturing. “De Heere kijkt wel even de andere kant op”, mompelen zij dan.

Het verschil was 258 stemmen, begrijp ik uit de berichten.

Meer dan genoeg, denken ze volgens mij seculier pragmatisch aan de CDA-top. Ze aanbidden daar Hugo de Jonge zoals hij zelf zijn schoeisel aanbidt. Ik snap dat niet, veel anderen snappen het evenmin. Ik vrees dat degenen die stellen dat het CDA een electorale kans liet lopen gelijk hebben. De Jonge zal steeds meer het gezicht worden van een coronabeleid dat tot wantoestanden leidde, terwijl Omtzigt juist tal van wantoestanden aan het licht bracht.

O, wat deden ze vriendschappelijk tegen elkaar na afloop. De Jonge riep Omtzigt zelfs tot zijn tweede man uit. Maar of het echt nog wat gaat worden tussen die twee?

Denkend aan Mark Rutte en Rita Verdonk destijds, weet ik het antwoord op die vraag.

Desondanks zal ik het ook ditmaal pas achteraf voorspellen.

Telegraaf 16 juli 2020
0 Reacties
Inline Feedbacks
Zie alle reacties
rob@hoogland.nl
0
Reageer!x
()
x