Press "Enter" to skip to content

Telegraaf column 17 november 2020

Rob Hoogland – Telegraaf 17 november 2020

Ben ik dan eindelijk zielig?

De droom, afgelopen zomer ontstaan: een strandpaviljoen afhuren voor een stuk of honderd gasten, het Kapiteinskoor voor de muzikale omlijsting, met z’n allen hartstochtelijk Ketelbinkie zingen, een grote taart waaruit een Kim Holland-employee in haar werkkostuum op het moment suprême tevoorschijn springt. Niet van dat benauwde. Je wordt maar één keer zeventig.

De werkelijkheid, zondag: om half elf ‘s ochtends met mijn vrouw in een druilerig regentje in een dorp verderop in de tuin van Cecilia staan, een lotgenote die eveneens op 15 november is geboren en zich bij de viering daarvan net als iedereen aan de corona-beperkingen dient te houden. In de joggingbroek die tot mijn corona-outfit behoort Happy Birthday voor haar zingen. Met tsja-blikken op minstens anderhalve meter afstand van elkaar luchtkusjes met haar uitwisselen. Dat werk. En daarna weer naar huis om het restant van de dag met z’n tweetjes door te brengen, onderbroken door een appje van Cecilia: “Thank you so much.”

Nederland – Bosnië kijken.

De laatste holes van The Masters zien.

Dat was het.

Zo kan een mens dus ook een mijlpaal passeren. Niet dat ik van opstandigheid studentenneigingen kreeg. Stel je voor zeg. Ik zag de kop al in het Noordhollands Dagblad staan: Inval politie bij illegaal feest Telegraaf-columnist. Al was dat niet de reden waarom van een uitbundige viering werd afgezien.

Ik zag de kop al: inval politie bij illegaal feest columnist Telegraaf

Ten eerste ben ik een halve eeuw ouder dan de gemiddelde student. Voor een enkele hick up is nog wel ruimte, verder is de onbezonnenheid er wel zo’n beetje uit. Ten tweede had ik de reacties van tal van lezers, telkens op berichten die vertelden dat er een illegaal festijn door de hermandad was onderbroken, in mijn geheugen geprent.

Ze herinnerden aan de beperkingen die Anne Frank in het achterhuis waren opgelegd. Aan de armoede waarin de grootouders van veel van die studenten nog hadden moeten leven: “Eén flesje cola per week, meneer, als ze mazzel hadden.” Aan van alles en nog wat waaruit bleek dat het aantal door en door verwende watjes onder de millennials schrikbarend groot is geworden, met hun zogenaamde burn outs ten gevolge van de corona-maatregelen.

En na al die mededelingen van deze lezers dacht ik, mezelf toesprekend: ze hebben gelijk, Hoogland, het kan allemaal veel erger, haal de eeuwige optimist erbij, zing Shaffy: “Maar we leven nog / Maar we leven nog / En we leven nog / Dus niet zeuren.”

Voel ik mij ineens meedogenloos geconfronteerd met de gevolgen van de wijze waarop de Nederlandse overheid de verspreiding van Covid-19 tracht te voorkomen? Is het een en al treurnis nu bij mij? Heb ik het gevoel dat mij iets verschrikkelijks is ontnomen? Ben ik dan eindelijk ook eens zielig?

Welnee.

Tussen u en mij: het beviel me eigenlijk wel, die rust.

Nog één keer Ramses: “We zullen doorgaan / Als niemand meer verwacht / Dat we weer doorgaan / In een sprakeloze nacht.”

Lééf, vrienden, lééf!

Het komt allemaal goed.

Telegraaf 17 november 2020

Mijn Telegraaf-stukjes worden enkele dagen na publicatie op dit blog geplaatst. Wil je ze direct lezen? Klik op het logo.

volgendevorige

0 Reacties
Inline Feedbacks
Zie alle reacties
rob@hoogland.nl
0
Reageer!x
()
x