Press "Enter" to skip to content

Telegraaf column 29 februari 2020

Gelukkig is er ook rust en kalmte

Wel jammer dat ik van Bruno Bruins niet áchter mijn ellebogen mag niezen. Daar heb ik het, volgens velen. Achter mijn ellebogen bedoel ik. Opvallend veel soldaten van het leger der argumentloze schamperaars van jonkheer Thierry van IJdelstein tot Borealië beweren sinds vrijdag iets van die aard omdat ik het tegen hun verwachting in gewaagd heb te verklaren dat gras groen is.

Maar ja, je kunt niet altijd en eeuwig aan de vooroordelen voldoen. Daarom nies ik voortaan toch maar precies zoals de minister van Medische Zorg & Sport het aanbeveelt: in de binnenkant van mijn elleboog.

Maar beter ook, bij nader inzien. Ten eerste is het veiliger, ten tweede richten mijn niespartijen doorgaans veel schade aan. Laatst verbleef ik tijdens een dagje Rotterdam op de Kop van Zuid. Als ik nu zo grieperig zou zijn als toen zouden veel wanhopige polderlanders mij meteen met gillende sirenes naar Holten laten vervoeren om mij in de diepste catacomben van de grootste atoomvrije bunker van het land levenslang in quarantaine te plaatsen.

En ja hoor, pal voor de Maastoren, 165 meter hoog, geschiedde het: ik viel ten prooi aan de moeder aller niesbuien. Verschillende ruiten sneuvelden door de overmaat aan decibellen en het schijnt dat de Beercoo Schoonmaakgroep anderhalve week bezig is geweest met het verwijderen van de smurrie.

Wat zegt u?

Mijn toon is wel héél licht in deze barre coronatijden?

O ja, de toon.

Heel belangrijk tegenwoordig.

Maar goed, u wilt het dus serieuzer. Dan kríjgt u het serieuzer: mijn lot ligt in handen van Bruno Bruins en ik heb vertrouwen in die man. Hij straalt rust & kalmte uit. Hij is niet gek te krijgen. En dat laatste, zo heb ik de indruk, overkomt heel veel andere mensen wel. Zij panikeren volledig. Zo beschuldigen ze hem van het achterhouden van informatie over de Nederlandse Patient Zero uit Loon op Zand en van het downplayen van de situatie. Dezelfde mensen stonden ook al dagenlang te gillen en te schreeuwen omdat het RIVM weigerde zijn houding, die zich door dezelfde rust & kalmte als die van Bruno Bruins kenmerkte, aan te passen.

Ik weiger daaraan mee te doen.

Jazeker, ik lees en beluister óók al die interviews met de virologen, microbiologen en andere virusexperts die dit land rijk is – het zijn er veel meer dan ik dacht. Ik laat mij nu eenmaal graag informeren. Maar mede dankzij het optreden van Bruno Bruins blijf ik optimistisch. “Binnen een paar weken hebben we een vaccin”, meldde Bruins’ collega Ofir Akunis, de Israëlische minister van Westenschap & Technologie. Kijk, daar houd ík mij aan vast. Al ben ik natuurlijk wel benieuwd of Iran, waar het coronavirus gretig om zich heen grijpt, dat vaccin dan zal accepteren. Want tja, Israël.

Eén ding begrijp ik trouwens niet.

Wij moeten dus in onze elleboog niezen. Dat is prima en het is weer eens wat anders. Maar met diezelfde elleboog moeten wij elkaar voortaan ook bij wijze van groet aantikken.

Is dat wel zo verstandig?

Gaarne advies, Bruno!

4
Reageren

Andre van der Lans

Ome Rob, ik volg je columns en andere geestelijke uitspattingen al jaren. Je bent goed in wat je doet. Dat is een waardig compliment waarnaar velen hunkeren. Maar soms… zoals in deze column, mist er wat. Dit is niet wat ik van je verwacht, dit kan beter! Je brengt deze… Lees verder »

Rob Hoogland

Fan van Thierry, André?

Joris Le Blansch

Hallo Rob. Dank voor jouw verfrissende column die ik al heel lang geleden volgde maar expat in Frankrijk niet meer las omdat ik echt geen abonnement op de Telegraaf wil nemen (sorry maar staat voor de rest niets veel interessants in voor mij in ieder geval). Met jouw blog is… Lees verder »

rob@hoogland.nl