Press "Enter" to skip to content

Telegraaf column 4 januari 2020

telegraaf column 4 januari 2020

Vroeger waren er blijkbaar geen jongeren

De TelegraafRob HooglandJongeren zijn iets van tegenwoordig, beseft u dat wel? Sterker nog, het zou mij niet eens verbazen als er vroeger geen jongeren blijken te hebben bestaan. Dat de kinderen toen bijvoorbeeld allemaal werden geboren zoals in The Curious Case of Benjamin Button, het bijna honderd jaar oude korte verhaal van Scott Fitzgerald dat twaalf jaar terug nog werd verfilmd met Brad Pitt in de hoofdrol. Benjamin Button zag als 80-jarige het levenslicht.

Ik kom tot deze gedachte nu steeds nadrukkelijker – en angstaanjagend genoeg ook steeds serieuzer – wordt gepleit voor minder macht, met name electoraal, voor ouderen, en ik de motivatie die daaraan ten grondslag ligt misschien wel uit zelfbehoud zo lichtvoetig mogelijk tracht te analyseren.

De rij grote denkers die de waarde van de uitdrukking ‘jaren des onderscheids’ in dit OK boomer-tijdperk niet langer erkennen is zo langzamerhand onafzienbaar. Claudia de Breij suggereerde in haar oudejaarsconference dat zij er ook zo over dacht, bankhotemetoot Barbara Baarsma (D66 uiteraard) en schrijver Philip Huff behoren er eveneens toe. De laatste lichtte dat vier maanden terug als volgt toe in NRC Handelsblad.

Dit gaat over stemrecht, zet u schrap.

“Waarom stoppen we niet, ik zeg maar wat, bij 86 jaar, de levensverwachting van nu 65-jarige vrouwen? Een ander voorstel is om elk 6-jarig kind een stemgewicht van 80 te geven, dat elk jaar eentje minder zwaar wordt (7 jaar oud, 79 stemmen; 8 jaar oud, 78 stemmen; als je 35 wordt heb je nog een stemgewicht van 51). Zo ontstaat een verband tussen je stemgewicht en het aantal jaren dat je nog in deze wereld mee mag.”

Zo, dat zijn pas zinnen, van deze 35-jarige schrijvert, die ook nog als argument durfde aan te voeren dat “de cognitieve capaciteiten van ouderen minder worden.” Elk 6-jarig kind een stemgewicht van 80 – alsof de cognitieve capaciteiten van 6-jarigen wél al voldoende zijn ontwikkeld. Het aantal jaren dat je nog in deze wereld mee mag – hoe het komt weet ik niet, maar ik moet ineens denken aan het fanatisme van Baarsma’s partijgenote Pia Dijkstra tijdens het verdedigen van haar wetsvoorstel Voltooid Leven.

Brrr.

Hoe dan ook: begrijpt u nu hoe ik tot de openingsalinea van dit stukje kwam? Ouderen, zo beweert ook Huff, denken bij het bepalen van hun keuzes voornamelijk aan zichzelf, niet aan de toekomst van de generaties na hen. Het lot der jongeren interesseert hen niet. Stel, Huff, Baarsma en al die anderen hebben het daarmee bij het rechte eind. Het lijkt mij in dat geval logisch om ervan uit te gaan – egoïsme is van alle tijden – dat men die houding vroeger, toen onze volksvertegenwoordigers trouwens gemiddeld óók veel ouder waren, ook al innam.

Dan kan het toch niet anders dat ze de jongeren destijds evenmin het licht in de ogen gunden?

Ik kijk om mij heen en zie welvaart.

Ik kijk om mij heen en zie voorspoed.

Ik kijk om mij heen en zie rijkdom.

Ondanks alles.

En ik denk: goh, al die mensen voor wie dat allemaal is geregeld zijn zeker nooit jong geweest.

volgendevorige

4
Reageren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Wim

Ik stel voor om deze column met een kop in ‘chocoladeletters’ op de voorpagina te zetten. De column legt de vinger haarfijn op de zere plek.

Ad van ekeren

Op 16 jarige leeftijd liep ik achter de meiden uit mn klas aan,, voetbalde de rest vd tijd en s morgens om half zes de wekker om mn huiswerk nog gauw even te maken, punt wat ik wil maken: we leefden ( zoals het hoort op die leeftijd) lekker onbezorgd… Lees verder »

Wim
Andre van der Lans

Rob, wederom bedankt, het is weer goed!
Al zou het naar mijn smaak wat sterker mogen zijn, dit is niet echt jouw afdruk zoals we dat van je gewend zijn.
Toch bedankt en we volgen je op de voet!
Gelukkig nieuwjaar.

rob@hoogland.nl