Press "Enter" to skip to content

Telegraaf columns augustus 2019

telegraaf columns augustus 2019

Probeer je cynisme dan maar eens te onderdrukken

De TelegraafRob HooglandHier mijn verzamelde Telegraaf-columns van augustus 2019. Uiteraard komt het verbod op homograpjes, zoals gewenst door rel-advocaat Sydney Smeets, aan bod. Verder ruimte voor de mensonterende achterlijkheid van de boerka en het feit dat het dragen ervan toch door talloze linksgekkies wordt verdedigd, de 394-jarige Groenlandse haai, het standpunt van Haagse politici dat makelaars homo’s en lesbo’s niet mogen waarschuwen wanneer zij een huis willen kopen in een buurt waar hun geaardheid een probleem is, de Rotterdamse vox populi, de beginnersfouten van Femke Halsema, de sprongkracht van Simone Beles, mijn bezoek aan het Prinsengrachtconcert, de kleding onzer bewindslieden tijdens de jaarlijkse Heidag, het krankzinnige illegalenbeleid van Amsterdam, een herinnering aan dekhengst Duke of Lullwater, de verwaarlozing van de misdaadbestrijding in onze geliefde hoofdstad en de stijging der hotelprijzen bij de F1 Grand Prix van Zandvoort en het Songfestival in Rotterdam.

Klik op een datum in de tabel hieronder als u de column van die dag direct wilt lezen. Scroll anders naar beneden.

• donderdag 1 augustus
• zaterdag 3 augustus
• dinsdag 6 augustus
• donderdag 8 augustus
• zaterdag 10 augustus
• dinsdag 13 augustus
• donderdag 15 augustus
• zaterdag 17 augustus
• dinsdag 20 augustus
• donderdag 22 augustus
• zaterdag 24 augustus
• dinsdag 27 augustus
• donderdag 29 augustus
• zaterdag 31 augustus

donderdag 1 augustus 2019

De grappen moeten passend zijn. Jakkes!

O jee, homograpjes mogen nu ook al niet meer. Buiten het piepkleine maar o zo luidruchtige randstedelijke bubbeltje waar dit edict is uitgevaardigd zal geen polderlander zich er iets van aantrekken. Aangezien die aanstellers zonder ook maar een millimeter eelt op de ziel zich verzekerd weten van de steun van onze progressieve media en dito staatstelevee krijgt dat soort verordeningen echter altijd ruimschoots aandacht.

Het is gezegd, meerdere malen zelfs, door types als Elly Lust, Sunny Bergman, Sydney Smeets en nog wat van dat volk, nergens prominent behalve in voornoemd bubbeltje. Niet alleen mannen als Johan Derksen worden binnen deze sekte aan de schandaal genageld, ook werd er bijvoorbeeld al ‘vastgesteld’ dat de politie homovijandigheid ten toon spreidt omdat er zo weinig met aangiftes tegen homogerelateerd geweld wordt gedaan.

Zomaar een vraagje, mevrouw.

Met welke aangiftes wordt in Nederland dan wél iets gedaan?

Homograpjes zijn zo kwetsend, zeggen ze.

Tuurlijk, het is hun week. In Amsterdam wordt de Gay Pride gehouden, komende zaterdag culminerend in de Gay Parade. Ik zal dan wederom langs de kant zitten. Lang leve de lol, vrijheid blijheid, als rechtgeaarde liberaal vind ik echt dat alles wat volwassenen op het gebied van de lust & liefde met elkaar willen uithalen moet mogen, op één voorwaarde: wederzijdse instemming. Maar goedbeschouwd is het vooral één groot vertoon van exhibitionisme. Daarom schreeuwt hij wat mij betreft om een licht jennende benadering, zo’n stoet van tachtig vaartuigen, volgepakt met schaars geklede, hossende en paarbewegingen makende LHBTQ-plussers die namens tal van maatschappelijke organisaties laten blijken hoe inclusief zij wel niet zijn, terwijl die inclusie dus níet geldt voor degenen die het gerecht bijvoorbeeld met een satirisch sausje willen opdienen.

Het mag niet, die benadering.

Althans: de grappen moeten passend zijn.

Jakkes!

“Geachte censuurcommissie, ik zou graag een grap willen maken over een man die dansend op het nummer YMCA van The Village People aan iedereen langs de kant uitdagend laat zien dat hij een groot rond gat in de achterkant van zijn leren broek heeft, terwijl hij géén onderbroek draagt. Is dat toegestaan?”

“Nein!”

“Geachte censuurcommissie, ik wil heel hard ‘Homo’s!’ tegen de deelnemers roepen. Dat vind ik zelf best grappig. Mag dat?”

“Nein!”

“Geachte censuurcommissie, ik zou advocaat Sydney Smeets willen vergelijken met luitenant Gruber uit Allo allo, u weet wel: de Duitse ondercommandant die het altijd zo schattig over My little tank had. Akkoord?”

“Nein!”

Nogmaals, het is hun week. Dat ze die gelegenheid aangrijpen om nog luider dan normaal te gaan janken is begrijpelijk, maar laten we wel wezen, vrienden (en vriendinnen, pfff, ik vergat ze bijna): ons leven wordt er niet vrolijker op.

Toedels!


zaterdag 3 augustus 2019

Boerka en mensonterend en achterlijk

Weet je wat, ik spreek even de zoekfunctie van mijn schrijfprogramma aan. Ik klik op ’Alle documenten’, tik ’Wenen’ en ’nikab’ in en huppekee: daar is het stukje reeds. Niet alle vooruitgang is achteruitgang. Vroeger moest je dan de knipseldienst van Matla bellen en was je blij als je het twee dagen later in huis had.

Ik citeer.

“Of ze mooi was? Geen idee. Ze had mooie ogen, dat wel. Groengrijze ogen, met grote pupillen. Die ogen waren ook de enige lichaamsdelen die ik van haar kon zien, door het gleufje dat in haar nikab voor het zicht was vrijgehouden.”

“We liepen elkaar zeven jaar terug tegen het lijf over de Kohlmarkt in Wenen, de winkelstraat waar filialen van Cartier, Wagner, Choppard en Tiffany zijn gevestigd. Ze was in het gezelschap van een andere vrouw in een nikab.”

“In een opwelling knipoogde ik naar haar. Fout natuurlijk, maar de kleding die zij droeg maakt dit soort baldadigheid nog steeds in mij wakker. Ik zocht ook warmte. De fundamentalistisch islamitische onderdrukking van de vrouw had mij andermaal als een ijskoude vloedgolf overspoeld.”

Ik schreef het vlak nadat in Oostenrijk het verbod op het dragen van nikabs, boerka’s en andere gezichtsbedekkende kleding was ingesteld. Nu zou ik zo’n vrouw niet meer in Wenen kunnen tegenkomen (het verbod wordt daar wél gehandhaafd). En vergis je niet, je zag ze daar veel voordien. Het waren meestal toeristes uit de rijke delen van het Midden-Oosten, op zoek naar juwelierszaken. Maar heeft iemand het er nog wel eens over? Spreekt men er nog steeds diep verbolgen van een schandaal, van een flagrante schending van de mensenrechten, zoals in den beginne?

Welnee.

Het is een done deal.

Dat is wat ik al die hevig verontwaardigde, hoofdzakelijk linkse (!) tegenstanders van het per 1 augustus ingestelde Nederlandse boerkaverbod – onder wie Amnesty International (!) en 28 vrouwenorganisaties (!) – wil zeggen: kijk eens om je heen. Besef dat het verbod in landen als Oostenrijk, België, Denemarken en Frankrijk allang van kracht is. Dat zelfs het Europees Hof van de Rechten van de Mens zich er in de Belgische en Franse gevallen desgevraagd akkoord mee heeft verklaard. En dat het leven er ondanks de bedreigingen van IS-aanhangers (van je vrienden moet je het hebben, Amnesty) gewoon verder gaat. Ook in Marokko trouwens, waar deze kledij eveneens in de ban is gedaan. Besef verder dat zelfs de ambassade van Saoedi-Arabië de reizigsters uit dat land aanraadt zich bij een bezoek aan Nederland aan de plaatselijke wet te houden. En besef ook eindelijk eens dat jullie houding danig vloekt met waar links ooit voor stond.

Natúúrlijk is dat boerka- en nikabverbod terecht. Het alles verhullende kledingstuk staat voor de onderdrukking van de vrouw, het is mensonterend en achterlijk, het leent zich voor misbruik en het belemmert identificatie.

Autonome keuzevrijheid?

Laat me niet lachen.

Wat jij, Weense schoonheid?

Of was je soms een meneer met een AK-47 onder z’n jurk?


dinsdag 6 augustus 2019

O, die eeuwige gevoelens van empathie

Iedereen heeft het nu over die malle PvdA’er in zijn gele nikab, maar op een boot stond er ook eentje.

Waarschuwing: dit is geen grap.

Ik weet niet meer welke boot het was – gevalletje verdringing wellicht. Maar hij of zij stond werkelijk, met een bord waarop serieus voor zijn of haar beslissingsvrijheid werd gepleit, aan boord van een van die tachtig lhbti+schepen mee te hossen in een nikab van alle kleuren van de regenboog. Als deelnemer aan de Canal Parade nota bene, waarvan de boodschap rechtstreeks indruist tegen wat men binnen fundamentalisch-islamitische kringen over andersgeaarden pleegt te denken.

What’s next op ‘s lands grootste nichten- en lesbofestijn? Een boot met op het middenschip een toren waarvan ze steeds Gay Pride-aanhangers met hun hoofd naar beneden vanaf gooien? Een plek op de voorplecht waar ze naar hartenlust kunnen worden gestenigd? Waar ze dat doen, genieten de nikab en boerka de grootste populariteit. Als we die kledingstukken op de Parade toestaan, moeten wij daar ook niet te kinderachtig over doen.

“Ik wil dat mensen de vrijheid hebben aan te doen wat ze willen. Is dat zo moeilijk?”, zei Hendrik Jan Biemond, het Amsterdamse PvdA-raadslid dat in die gele nikab volgens zijn eigen partij de boerkaqueen uithing.

Voormalig officier van justitie en tegenwoordig advocaat, deze meneer.

Ik zeg het er toch maar even bij.

O, die eeuwige gevoelens van empathie, binnen ons huidige establishment, voor de empathielozen onder ons. O, die constante neiging om zoveel mogelijk tolerantie te betrachten tegenover de meest intoleranten. Een belangrijk deel van de media – onderdeel van datzelfde establishment – doet er ook aan mee. “Voor menigeen hoeft het niet, zo’n verbod”. Met die kop opende de Volkskrant, het boerkaverbod beschouwend. Met daaronder teksten als: “De onwil om een kwaal te bestrijden door vrijheden te beperken, is hier diepgeworteld.”

Let wel: driekwart van de bevolking is vóór het verbod.

Ik dacht direct aan een uitspraak van de Amerikaanse schrijver Bruce Bawer, die een tijdje in Amsterdam woonde en het onrustbarende anti-islamiseringsboek Terwijl Europa sliep schreef.

“Een deel van het probleem is dat het ouderwetse type journalist – de straatwijze man uit de arbeidersklasse die over een gezond wantrouwen tegen de elites en een goed ontwikkelde bullshit-detector beschikte en vroeger in films werd gespeeld door kerels zoals Spencer Tracy – allang is uitgestorven en vervangen door bevoorrechte kinderen van chique hogescholen en opleidingen journalistiek die jarenlang zijn geïndoctrineerd met identiteitsgroepsideologie en vaak geen idee hebben van wat zich in de echte wereld afspeelt.”

Zo is het, al zal onze Hendrik Jan het wel weer een bespottelijke uitspraak vinden.

Het mooie is: zonder het te beseffen bevestigde hij met zijn optreden voor mij juist de noodzaak van het verbod.

Hendrik Jan was namelijk voor niemand herkenbaar.

Dat kan domweg niet.


donderdag 8 augustus 2019

En al die eeuwen zwom de haai rustig rond

Twitter is vaak een guur oord, waar haat en kwaadaardigheid de omgangsvormen bepalen. Toch zwemt er in de oceaan van mijn timeline ook wel eens iets wat de moeite waard is voorbij, iets wat langer nablijft en/of ontroert.

Meest recente voorbeeld: de Groenlandse haai van 394 jaar oud.

De tweet kwam tot mij via schrijver Bas van Putten, die ’m had opgepikt nadat ene Aventura Obscura het medium ermee had verrijkt. Het bleek een extract van een twee jaar oud verhaal in The Guardian, waarin deze haai, toen nog 392 jaar oud maar naar verluidt nog steeds actief in de Atlantische Oceaan en de Noordzee, centraal stond.

Hoe wisten ze de leeftijd van dat zeven meter lange dier precies? Had hij zijn paspoort misschien bij zich? Vragen van dat kaliber, niet vrij van cynisme, werden onmiddellijk gesteld. Het antwoord luidt: koolstofdatering. Ik ga hier niet uitleggen wat dat is en beperk mij tot de vaststelling dat Willard Frank Libby bij de uitvinding ervan betrokken was. Hij ontving in 1960 de Nobelprijs voor de Scheikunde, dus helemáál zonder kennis was die man niet.

Hoe dan ook is de Groenlandse haai het oudste gewervelde dier op aarde.

Als de haai inderdaad 394 jaar oud is, dan zag hij in 1625 het levenslicht, het jaar waarin Rembrandt zijn Steniging van Stefanus voltooide, Vondel zijn Palamedes uitgaf en Constantijn Huygens zijn Lhedige uren. Ik noem maar iets. „Deze heeft Bach nog groot zien worden!” zette Bas van Putten zelf boven zijn retweet.

Toen was-ie er dus al, zij het nog piepklein (Groenlandse haaien groeien maar een centimeter per jaar en worden pas op 150-jarige leeftijd geslachtsrijp, hetgeen ik met jaloezie vernam). En daarna voltrokken zich, terwijl hij jaar in jaar uit op een diepte van soms zelfs 2200 meter doodgemoedereerd bleef doorleven, de laatste vier eeuwen van onze wereldgeschiedenis.

De walvisvaart bij Spitsbergen? Misschien zat hij er wel met zijn neus bovenop. Europa kampte met pestepidemieën, de Republiek der Zeven Verenigde Nederlanden ging ten onder, de VOC hield huis, de Amerikaanse onafhankelijkheidsoorlog brak uit, de Amsterdamse grachtengordel werd aangelegd, Napoleon kwam, zag en werd overwonnen, de evolutietheorie vond steeds meer aanhang, de trein en de auto en het vliegtuig en de fotografie werden uitgevonden, in twee grote wereldoorlogen slachtten verschillende Europese volkeren elkaar af, op 30 april 1946 trouwden Jacob Hoogland en Anna-Elisabeth van Vliet in Alkmaar, een verbintenis zonder welke dit stukje niet tot stand was gekomen. Het is slechts een heel klein greepje in de ontelbare gebeurtenissen die op het wereldtoneel werden vertoond.

En al die eeuwen zwom die Groenlandse haai rustig rond.

Laatst, zo hoorde ik, dook hij plotseling op in de Amsterdamse grachten, en zag hij hoe een Amsterdamse huiseigenaar door de overheid werd verplicht zijn pand op zijn kosten te renoveren, zodat de krakers die het gewelddadig in bezit hadden genomen wat meer luxe in hun leven konden inbouwen.

Ik vrees nu dat we nooit meer iets van hem zullen vernemen.


zaterdag 10 augustus 2019

Makelaars mogen geen informatie verzwijgen

Wacht even hoor, ik vraag het voor alle zekerheid nog een keer: er bestaan dus werkelijk Haagse politici die de mening zijn toegedaan dat makelaars lhbt-plussers niet mogen waarschuwen wanneer zij van zins zijn een woning aan te schaffen in een buurt waar slechts de cisgendervariant als aanvaardbaar wordt beschouwd?

Met andere woorden: in een moslimwijk?

Waar ze zo’n pleurishekel aan nichten en lesbo’s hebben dat het poten- en pottenrammen door bontkraag- en scootertuig er welhaast tot de dagelijkse routine behoort?

Hier het antwoord: ja, die Haagse politici bestaan werkelijk, met name bij de SP en de PvdA. “De SP vindt het wijkadvies voor homo’s en lesbiennes ronduit onaanvaardbaar”, las ik in deze krant. Waarna in hetzelfde artikel Kamerlid Jasper van Dijk werd geciteerd: “Waar houdt het op? Straks krijgen vrouwen het advies om bepaalde wijken te mijden, of Joden, of moslims.”

Ik heb nieuws voor de heer Van Dijk. Dat advies krijgen vrouwen en Joden óók allang, en moslims waarschijnlijk eveneens, zij het in mindere mate omdat moslims over het algemeen, in hun vanuit de moskee gestimuleerde hang naar sociale segregatie, geneigd zijn elkáárs buurten op te zoeken. En het opvallende is: in het geval van vrouwen en Joden gaat het vaak om dezelfde wijken als bij homo’s en lesbiënnes. Wat een toeval, niet?

Ik heb trouwens nóg meer nieuws voor de heer Van Dijk. Makelaars die de wil van de SP en de PvdA zouden opvolgen, ergo: die bewust van zo’n wijkadvies zouden afzien, die derhalve moedwillig zouden verzwijgen dat de klanten in de buurt waar het door hen begeerde huis is gevestigd puur en alleen vanwege hun geaardheid, geslacht of geloof wel eens veiligheidsproblemen zouden kunnen ondervinden, die makelaars zouden voor mij geen knip voor de neus waard zijn.

Stel, ik beheer een makelaarskantoor, waar ik overigens voor in de wieg ben gelegd: onlangs bezocht ik een vriend, deelde ik hem desgevraagd binnen drie seconden mee dat zijn huis zo’n zeven ton zou opbrengen en vertelde hij mij vervolgens dat zijn makelaar na een week fotograferen, meten en berekenen op hetzelfde bedrag was uitgekomen. Maar goed, stel dus dat ik beëdigd makelaar ben en dat ik tot de ontdekking zou komen dat mijn medewerkers in hun jacht op de courtage – terwijl zij weten dat bepaalde wijken een no go area voor lhbt-plussers zijn – kooplustige homo’s en lesbo’s niet inlichten over de risico’s die zij lopen.

Dan vlogen ze er subiet bij mij uit.

Mijn geweten kan veel hebben, maar ik zou niet rustig kunnen slapen wanneer door nalatigheid van mijn kantoor cliënten van mij midden op straat bont en blauw werden geslagen.

Nog een laatste advies voor de heer Van Dijk: u moet zich niet tot de makelaars richten, maar tot uw eigen Tweede Kamer, waar de afgelopen decennia jaar in jaar uit is weggekeken terwijl de maatschappelijke problemen zich opstapelden.

Waaronder dit probleem.


dinsdag 13 augustus 2019

Zeurmaatschappij: best goed gevonden

Nee hoor, de vox populi hoeft niet altijd te worden verspreid. Integendeel zelfs, de veralbertcuypisering van de verslaggeverij, zoals ik het graag noem, kan mij gestolen worden. Geef mij maar echte deskundigen.

Héél af en toe, echter, indien de geïnterviewde man of vrouw in de straat voldoet aan de voorwaarden zoals beschreven in het internationale standaardwerk Oom Rob & De Hoernalistiek, kan het geen kwaad.

Wat zeg ik?

Dan moet iedereen er deelachtig van worden gemaakt!

Toen het land door de hitte was bevangen trok TV Rijnmond niet naar de Albert Cuyp-markt, wat veel te veel randstedelijke tv-makers gemakzuchtig doen, maar naar een hangplek voor bejaarden in Maassluis, volgens de verslaggever de ‘leugenbank’ genoemd. Ik zal eerlijk zijn: lange tijd vermoedde ik dat de gezette man met het petje die steeds aan het woord werd gelaten Gerard Cox was, vakkundig vermomd en geschminkt. Zijn dictie, zijn manier van formuleren: helemaal Gerard als ouderwetse Rotterdamse mopperpot. Maar het was ‘m niet. Het was een echte.

Komt-ie.

“Van mij mag het nog tien graden warmer worden. Ja, van mij wel. Ik heb vroeger bij de Lloyd gevaren. Dan zat ik in de Perzische Golf en lag ik met acht man in een hut, geen airco, niks, en dan was het 45, 50 graden. Dan hoorde je toch ook niemand zeuren. ‘t Is nou één zeurmaatschappij. Als je twintig jaar bent, dan heb je een burn-out. Dat is modern, tegenwoordig. Daar had je vroeger nog nooit van gehoord. Als je toen tegen de bootsman zei dat je een burn-out had, gaf-ie je een paar doodschoppen. Aan je werk! En nou is er in ene die zogenaamde klimaatverandering. Nou, helemaal niet. Als de wind zuid-oost staat, of noord-oost, in de zomer, dan krijg je mooi weer. En als de wind zuid-west staat krijgt je kutweer. Zo werkt het gewoon.”

Contracteren die man, NOS Journaal!

Niet alleen als vaste duider van het maatschappelijk onbehagen, maar ook als weerman!

“Dat is modern, tegenwoordig.”

Zo’n zin ontroert mij.

Ach, laat me. Ik heb zojuist, bij HBO, de geweldige documentaire Breslin and Hamill, Deadline Artists gezien, over twee beroemde New Yorkse columnisten in de tweede helft van de vorige eeuw. Jimmy Breslin en Pete Hamill, behorend tot een uitstervend ras, zochten óók de man in de straat op en schreven daar, vol mededogen, rauwe, poëtische stukken over.

Wat zouden ze deze Rotterdammer mooi hebben kunnen neerzetten.

De man had overigens een punt.

Ingezonden brief (door mij ingekort) van ene Frans Koevoets in Trouw: “Op radiozender NPO 1 wordt dagelijks tot twee maal toe roken als normaal gedrag voorgesteld in de begin- en eindtune van Met het oog op morgen. Elke keer klinkt: Wat ik nog te zeggen zou hebben, duurt een sigaret (Was ich nog zu sagen hätte, dauert eine Zigarette). Hier moet een eind aan komen. Of moeten we als publiek een actie beginnen?”

Zeurmaatschappij: best goed gevonden.


donderdag 15 augustus 2019

Haar zoveelste beginnersfout

Alleen hier, hè. Echt alleen in dit vlekje aan de West-Europese duinen, waar het domineesdenken nog leidend is, zij het tegenwoordig van links-liberale snit. Alleen hier krijgen de moraalridders onder ons – onder wie een invloedrijk deel van de polderlandse journalistiek, overigens óók overwegend van links-liberale snit – zoveel applaus wanneer zij al vingertje wapperend roepen dat een krant niet zou mogen publiceren dat de zoon van de burgemeester van de hoofdstad is opgepakt wegens inbraak en verboden (nep)wapenbezit.

“Joh, dat flikten wij vroeger ook!”

Dat soort bagatelliserende kreten weerklonk massaal.

Kajsa Ollongren, namens D66 minister van Binnenlandse Zaken, was er als de kippen bij nadat de Telegraaf het nieuws had gebracht: “Politici en bestuurders moeten altijd kritisch worden gevolgd door de pers, maar laten we daarbij wel de privé-sfeer van hun naasten en kinderen respecteren en beschermen. Dat maakt de democratie uiteindelijk sterker.”

Brrr, alleen hier.

Als het om de zoon van de burgemeester van Londen was gegaan, zouden alle, ik herhaal: alle Britse kranten er onmiddellijk over hebben bericht. Als het om de zoon van de burgemeester van Washington DC was gegaan, zouden alle, ik herhaal: alle Amerikaanse kranten er onmiddellijk aandacht aan hebben besteed. Maar hier heet het Nederland en wordt het in de huidige gezaghebbende kringen als not done beschouwd om dit soort nieuws over de burgemeester van Amsterdam – hé, da’s ook toevallig: eveneens van links-liberale snit – en haar grenzen verkennende puber te verspreiden.

Al gaan alle andere kranten het nu natuurlijk óók coveren, op hun eigen manier.

Zo werkt dat in calvinistische kringen.

Ik heb Femke Halsema wel eens samen met haar kinderen in Carré zien zitten, tijdens een show van Hans Klok. Het beeld raakte mij omdat ik mij meer dan ooit realiseerde hoe zij haar best deed om haar kroost buiten de publiciteit te houden – een begrijpelijk streven – en toch een zo aangenaam mogelijke jeugd te bezorgen. Maar toen werd zij burgemeester en werd dat veel moeilijker. Nog meer dan voorheen werd zij een publieke figuur.

En nu wordt zij met de nadelen ervan geconfronteerd en wreef zij vanuit haar Afrikaanse vakantieoord ook nog eens extra zout in de wonde door als antwoord een veel te defensieve open brief te schrijven, die vervolgens op de verkeerde plek werd gepubliceerd, namelijk op de site van de gemeente Amsterdam. Het was haar zoveelste beginnersfout, ze riep er alleen maar meer vragen mee op.

Hoe zwaar het haar als iemand die haar nageslacht zo anoniem mogelijk wenst op te voeden wellicht ook zou zijn gevallen, ze had meteen openheid van zaken moeten geven, toen al, een maand terug, kort en zakelijk, direct nadat het incident had plaatsgevonden en het woord doofpot nog niet was gevallen.

Niemand zou het er nu nog over hebben gehad.

Ze gaat over de veiligheid, nietwaar.

Haar functioneren moet boven alle twijfels verheven zijn.


zaterdag 17 augustus 2019

Simone Biles bleef maar stijgen en stijgen

Ze zeggen dat ze tot 3.05 meter reikte. Dat lijkt mij sterk. Ze kwam hoog, dat wel. Heel hoog. Zo hoog, dat er volgens mij een nieuwe aanloop- en springtechniek voor het hoogspringen mee is gecreëerd.

Ik heb het over turnster Simone Biles.

Nee, mevrouw, dit stukkie hoort niet op een Telesport-pagina thuis. Oom Rob maakt alleen even een uitstapje naar de wereld van de sport. Gewoon, omdat het kan. Tot grote ergernis van zijn gezinsleden doet hij dat ook altijd op de gezamenlijke Triviant-avondjes, die negen van de tien keer in ruzie eindigen. Het is zijn enige ontsnappingsroute wanneer een nederlaag dreigt. Op negen van de tien sportvragen weet hij het goede antwoord en negen van de tien keer pakt hij daarmee dan toch nog de overwinning. Een van de gevolgen is dat hij nu al (hij is de tel kwijtgeraakt) aan zijn negende of tiende huwelijk bezig is.

Goed, Simone Biles dus.

Op de Olympische Spelen in Rio werd ze op de evenwichtsbalk nog geklopt door Sanne Wever, maar ze is wél de beste turnster aller tijden. Slechts 1.42 meter lang, haalt de Amerikaanse bij alle beschikbare disciplines onvoorstelbare capriolen uit. Daartoe kan ook de sprong worden gerekend die ze laatst tijdens de Amerikaanse kampioenschappen turnen in Kansas City tijdens haar vloeroefening uitvoerde.

De sprong eindigde met een driedubbele salto en een dubbele draai (de triple-double), eveneens uniek. Hoe hij begon, dáár gaat het mij nu echter om: met een snelle aanloop, een overslag waarbij Simone zich halverwege in de lucht omdraaide en daarna een achterwaartse overslag, een combinatie waarmee zij zoveel sprongkracht ontwikkelde dat het leek alsof zij zichzelf met dat kleine lijfje vanaf een trampoline katapulteerde. “Open het dak!” riep ik vol verbazing toen ik het zag. Ze bleef maar stijgen en stijgen, terwijl ze doorlopend draaide en over de kop ging, de suggestie wekkend dat ze de strijd met de zwaartekracht definitief in haar voordeel had beslecht.

En toen wist ik het: de opvolger van de Fosbury-flop is geboren.

Dick Fosbury was de Amerikaanse hoospringer die op de Olympische Spelen van 1968 in Mexico, waar hij goud won, de ruggelingse hoogtesprong internationaal introduceerde. Iedereen stond versteld, maar binnen een paar jaar was er geen atleet meer die de techniek niet had overgenomen. Ook nu nog springt iedereen zo.

Het wereldrecord hoogspringen voor vrouwen staat, met 2.09 meter, al 22 jaar op naam van de Bulgaarse Stefka Kostadinova.

Ik hoor de geactualiseerde Triviant-vraag al na de Spelen van volgend jaar in Tokio, wanneer in het atletiekstadion voor het eerst de Biles-jump is toegepast, met een snelle aanloop, een overslag, een achterwaartse overslag en daarna pas de sprong, al kan er minder hoogte dan op de turnvloer mee worden ontwikkeld omdat er bij hoogspringen maar met één been mag worden afgezet.

“Wat is het wereldrecord hoogspringen voor vrouwen?”

Antwoord oom Rob: “2.15 meter.”

Wéér ruzie.


dinsdag 20 augustus 2019

In de nabijheid van Ons Soort Mensen

Dan maar langs deze onsympathieke weg: ik zat ook in zo’n boot bij het Prinsengrachtconcert. Helaas moet ik mijn rubriek voor deze onthulling gebruiken nu Uitzending Gemist mij heeft geleerd dat de AVROTROS mijn aanwezigheid zorgvuldig buiten beeld hield. Wel alle aandacht voor types als Kajsa Ollongren, Fons van Westerloo en André van Duin, maar niet voor mij: daar is het laatste woord nog niet over gesproken.

Kajsa zat erachter, wat ik je brom.

„Zie je die vent daar? Die schrijft nepnieuws!” riep zij tegen presentator Hans van den Boom. „Ausradieren!”

En haar wil geschiedde.

Ik zat nota bene helemaal vooraan in het schip, pal naast het podium, van de geestelijke vader van het evenement Hans Duijf. Telkens wanneer een camera in mijn richting zwaaide sloeg ik, de blik zo ontroerd mogelijk, mijn armen om de schouders van de dichtstbijzijnde vrouw aan boord, om een door Bach, Dvorak of Sibelius veroorzaakte romantische samensmelting te veinzen. Dat leent zich altijd voor een sfeervolle close up, zoals ook ditmaal tientallen keren bleek. Maar nee hoor, ik werd steeds weer overgeslagen.

Wat had ik dan moeten doen om in beeld te komen? Lid van D66 worden? Door dat vermoeden werd ik wel even bekropen toen ik in het doolhof van het Pulitzer Hotel, het epicentrum van het concert, het toilet bezocht en tal van die fatsoenlijke liberale democraten tegen het lijf liep, onder wie uiteraard de onvermijdelijke Roger van Boxtel. U kent ‘m toch nog wel? Hij is tegenwoordig president-directeur van de NS en de man die na het verscheiden van Eberhard van der Laan hautain durfde te verklaren ‘dat het burgemeesterschap van Amsterdam niet iets is wat wordt geambieerd’.

Nooit eerder vertoefde ik zo nadrukkelijk in de nabijheid van Ons Soort Mensen. Waar je mee omgaat word je mee besmet, zeggen ze wel eens, dus mijn plasje in de Pulitzer-wc werd al tijdens de nadruppel door mij onderbroken, ook omdat ik meende te bespeuren dat Kajsa een stel handboeien in haar tasje had verstopt. Ik nam vliegensvlug weer plaats in onze veilige boot, liet mij volledig meeslepen door die geinige Finse violist Pekka Kuusisto en het ensemble Camerata RCO en zong zo luid mogelijk, in mijn eigen versie weliswaar, met Aan de Amsterdamse grachten mee, de klassieker van Pieter Goemans waarmee het concert, ditmaal door bariton Raoul Steffani en voornoemde muzikanten, traditiegetrouw werd afgesloten.

Je bent de kleinzoon van een Domela Nieuwenhuis-supporter of je bent het niet, dus ik zong:

Aan de Amsterdamse grachten
Heeft de Mokummer allang meer geen pand
Amsterdam vult zijn gedachten
In een and’re stad in ons land
Al die Amsterdamse mensen
Nu in Purmerend en Almere zo fijn
Zullen slechts nog kunnen wensen
Weer een Amsterdammer te zijn.

Zelfs dat werd genegeerd, en dat terwijl het precies honderd jaar geleden is dat Ferdinand Domela Nieuwenhuis overleed.

Vieze vuile kapitalisten zijn het!


donderdag 22 augustus 2019

Niveautje hoor: Mark Rutte in spijkerbroek

Bewindslieden in jeans, zoals tijdens de traditionele Heidag: het wil maar niet wennen. Het zal mijn conservatieve inborst wel zijn, al is er volgens mij weinig conservatiefs aan de vaststelling dat er met Ank Bijleveld ook een minister acte de présence gaf, die de stof voor haar broekpak bij De Gordijnenman had aangeschaft.

Niveautje, hoor. Mark Rutte in spijkerbroek en t-shirt, Wopke Hoekstra en Hugo de Jonge eveneens, jolig poserend op het terras van hotel Bos & Ven te Oisterwijk. Dergelijke kledij is op de gemiddelde golfclub niet eens toegestaan. Bovendien viel het mij nu op dat de heren borstjes hebben. Ik heb ze ook, daar niet van. Cup D inmiddels. Maar ik bekleed geen voorbeeldfunctie. Het was onopgemerkt gebleven wanneer ze in jasje dasje ten tonele waren verschenen, zeg maar zoals Gerbrandy vroeger. Je denkt toch zeker niet dat de toenmalige premier zich, toen hij 75 jaar geleden voor het eerst sinds de ballingschap in Londen op dezelfde plek met zijn kabinet bijeenkwam, in een spijkerbroek en een shirt bij de receptie meldde? Ze hadden hem naar de daklozenopvang doorverwezen.

Waarover spraken zij?

De Telegraaf verstrekte daar informatie over die mijn gevoelens van onrust slechts versterkte.

Dat Menno Snel kiekjes van zijn vakantietrip naar Madagaskar liet zien: nou ja, oké. Maar Ferdinand Grapperhaus vertelde zomaar dat hij opa was geworden. Daar schrok ik vooral even van omdat hij een dag eerder openbaar had gemaakt dat hij deze week nog naar Thailand afreist om te overleggen over de mogelijke uitlevering van de Brabantse coffeeshophouder Johan van Laarhoven, die daar in de bajes zit.

Ten eerste is het vreemd dat een minister dat doet.

Iets met de scheiding der machten, u weet wel: waar de burgermoeder van Amsterdam soms ook enige moeite mee heeft.

Ten tweede ben ik vaak genoeg in Thailand geweest om te weten dat het daar wemelt van de Nederlanders die net opa zijn geworden. Met menig man doet dat wat, het grootvaderschap. Plots hoort hij, in de verte, het luiden der klokken. Heeft hij alles uit zijn leven gehaald? Dat soort vragen gaat hij zichzelf dan stellen, naast zich kijkend op de tweezits. Zelden is het antwoord ja en meer dan eens stapt hij dientengevolge, op zoek naar een happy end van zijn aardse bestaan, aan boord van een vliegtuig naar Bangkok, waar op de hoek van elke soy een niet te versmaden Toy, Loy, Noy en als het moet zelfs een een katoy of een boy staat, die het besef dat zijn heengaan nabij is tegen een geringe vergoeding naar de achtergrond kan verdringen.

Tuurlijk, ik weet ‘t: Grapperhaus doet zulks niet. Er zit niemand meer naast hem op de tweezits, hij is weduwnaar. Daarnaast is hij CDA’er en dus hoogst fatsoenlijk, alsmede serieus begaan met het lot van Van Laarhoven, die tot 103 jaar cel werd veroordeeld voor iets waarvoor hij in Nederland maatschappelijk wordt geprezen.

Toch moet opa Ferd daar oppassen, met zijn nieuwe imago.

Die kerels in Bangkok lopen namelijk ook altijd in een t-shirt rond.


zaterdag 24 augustus 2019

Een dikke middelvinger naar het volk

Wanneer je, als hoofdstedelijke polderlander, niet over een aangeboren cynisme beschikt, dan krijg je het bestuurlijk wel ingelepeld.

Amsterdam, het boegbeeld van Nederland. Je schaamt je toch te barsten. Want wat flikt de kneiterlinkse plaatselijke overheid, die toch allang heeft laten zien dat zij het begrip ordehandhaving wel heel alternatief interpreteert? In het nauw gedreven door woede en verontwaardiging binnen het volk, verzint het glashard, om maar niet tot de enige juiste wettelijke maatregelen over te hoeven gaan, een doorzichtige smoes om een groep zich ernstig misdragende uitgeprocedeerden een gekraakt bedrijfspand te doen verlaten. En vervolgens laat zij die gasten, die de eigenaar de toegang tot het perceel doodleuk ontzegden (!) en de boel binnenin ook nog eens behoorlijk sloopten, nog vrijuit gaan ook.

De wet handhaven? Oftewel: het geteisem van We are here, zoals zij zichzelf noemen, onmiddellijk na die inbraak met harde hand verwijderen, desnoods met inzet van de ME? Arresteren, daarna, onder andere wegens huisvredebreuk en vernieling? Voor de rechter slepen, ten slotte, omdat het kraakverbod grootscheeps aan de laars is gelapt?

Het gebeurde/gebeurt allemaal niet.

Puur en alleen omdat er naar aanleiding van dit zoveelste staaltje hoofdstedelijk wanbeleid een burgerlijke opstand dreigde – ter plekke, bij het gekraakte perceel – verzon men een spoedontruiming om te de-escaleren (het gemakzuchtige toverwoord der ordehandhavers tegenwoordig): het pand zou volgens de brandweer onveilig zijn en We are here diende om die reden terstond te vertrekken.

Volgens de brandweer!

De lafbekken.

Hoe symboliserend dat er laatst een poepbacterie in het Amsterdamse drinkwater werd aangetroffen. Dat het een bestuurlijk stinkzooitje in de Stopera is blijkt immers uit ontelbare voorbeelden. Uit deze affaire, ten eerste, maar ook uit het feit dat de falende gemeentelijke afvalverwerker AEB reeds geruimte tijd ‘een stuurloos schip’ is (dixit FD). Daar had de gemeente, als grootaandeelhouder, allang het roer moeten overnemen. Blijkbaar heeft B&W er geen tijd voor. Het klimaat, daar gaat het om! De oneerlijke verdeling van geld, macht en banen! De witte overheersing, ook bij het ambtelijk apparaat! De toerismeramp! De genderkwestie! Het identiteitsprobleem!

En de illegalenopvang, uiteraard, al spreekt de Rutger Groot Wassink liever, omdat hij niet wil kwetsen (…), over ongedocumenteerdenopvang. Ook hier prefereert zijn gemeentebestuur, dat nog steeds niet lijkt te beseffen dat besturen en actievoeren onvergelijkbare grootheden zijn, het om volstrekt maling te hebben aan de landelijke mores. Van harte ondersteund door de coalitiepartijen steekt B&W een dikke middelvinger op naar de oorspronkelijke inwoners die naar huisvesting snakken, door ongegeneerd voorrang aan krakers en illegalen te verlenen, en pas te zwichten als een oproer dreigt.

Probeer je cynisme dan maar eens te onderdrukken.


dinsdag 27 augustus 2019

Niets paardelijks is mij vreemd

Zo zie je maar dat ook een paard niets menselijks vreemd is: de kür die dressuurruiter Edward Gal tijdens het EK in Rotterdam met zijn hengst Zonik reed, liep bijna in de soep omdat zich een bevallige merrie in de directe nabijheid bevond.

Ik kan mij voorstellen dat u nu denkt: de oerdrift van een páárd, meneer de opiniemaker? Niets over Barbara Baarsma, de D66-madam die vindt dat 16-jarigen stemrecht moeten krijgen? Geen aandacht voor uw Volkskrant-collega die glashard beweert dat klimaatactiviste Greta Thunberg, eveneens 16 jaar oud, als de nieuwe messias op aarde is gezet? De intens naïeve verkleutering van de maatschappij, schrijf dáár over! Maar sinds ik diep in de vorige eeuw een diepgaande reportage wijdde aan Duke of Lullwater, een toen al 21-jarige dekhengst zonder weerga, speelt het doen en laten van de edele viervoeter nu eenmaal een onevenredig grote rol in de besluitvorming aangaande mijn onderwerpkeuze. Bovendien zat prinses Beatrix bij dat EK op de tribune. “Mijn koninkrijk voor een paard!” zag ik haar weer denken.

“Elke dag een beker vol, meneer.”

Dat zei de Hilversumse eigenaar van Duke fier, nadat hij beschreven had hoe het oude dier zijn stal, waarin hij voortdurend door een geit gezelschap werd gehouden, dagelijks verliet om een kunstmerrie te bestijgen: een vanwege zijn kunstknieën moeizame maar nog altijd wellustig uitgevoerde handeling die tot jaren na zijn dood – zijn sperma werd ingevroren – honderden nazaten opleverde.

Elke dag een beker vol. Ik was nog jong en hanig, maar schreef het toch met grote jaloezie op. Het meest recente gevolg was dat ik mij, toen Edward Gal vertelde wat hem voorafgaande aan zijn kür met zijn hengst was overkomen, terstond afvroeg of Zonik wat dat betreft met Duke of Lullwater zou kunnen wedijveren.

Voor de derde keer achter elkaar werd Zonik tijdens het losrijden voorafgaande aan de wedstrijd geconfronteerd met de merrie Well Done de la Roche CMF van de Zweed Patrik Kittel. Dat was te veel van het goede, oordeelde Edward. “Hij reageert nooit op een merrie, maar nu wel.” Zonik werd er buitengewoon onrustig van, kreeg Wellie, zoals de merrie liefkozend door haar berijder wordt genoemd, in de resterende tien minuten niet meer uit zijn hoofd en reageerde daardoor nauwelijks nog op de opdrachten die zijn berijder hem gaf.

O, die hormonen!

Maar wat flikte Zonik toen hij eenmaal in de bak stond?

Ondanks alles reed hij met een score van 84.271% een goeie kür, zoals Edward Gal trots vertelde.

Welk een trouw en zelfbeheersing!

Ik kan daarover oordelen, met mijn ervaring. Zojuist bekeek ik enige foto’s van Well Done de la Roche CMF. En ik moet eerlijk zijn: het is een lekker ding. Haar achterhand? Die bles? Die uitdagend half opgetilde staart? Als ik een hengst was wist ik het wel. Met haar in de buurt zou ik nooit van z’n leven aan zo’n appuyement, galopwissel, piaf of weet ik veel hoe die dressuuroefeningen allemaal heten beginnen.

Vol, die beker!

Het zou het enige zijn wat telde.

Niets paardelijks is mij vreemd.


donderdag 29 augustus 2019

Misdaadbestrijding? Zó vorige eeuw

Tuurlijk, joh: pleit voor een eiwittransitie. Streef klimaatdoelen na. Verlang van Sail 2020 dat het inclusiever, duurzamer en meer verbindend wordt. Zorg voor genderneutrale toiletten en gaybrapaden. Spreek de mensen niet meer met ‘dames en heren’ aan, maar met ‘geachte aanwezigen’. Bevorder diversiteit en identiteitsdenken. Geef illegalen vrij baan. Kap bosjes als ter plekke vrouwen zijn verkracht en vermoord. Wees tolerant voor de intoleranten van de islam. En flikker alle niet-elektrische auto’s de stad uit, niet omdat het helpt, maar omdat het kan.

Tralalalie, tralalala.

Dat is pas besturen!

Misdaadbestrijding? Zó vorige eeuw. Hoe zegt die voormalige topambtenaar het ook alweer in De achterkant van Amsterdam van hoogleraar Pieter Tops en journalist Jan Tromp? In dat buitengewoon alarmerende rapport, bedoel ik, over de inmiddels nauwelijks nog te bestrijden, voor iedere Amsterdammer overigens allang waarneembare drugscriminaliteit? John van den Heuvel en Mick van Wely – primeurtje, hoor – citeerden er in deze krant alvast naar hartenlust uit. O ja, hij zegt het zo: “Men vindt handhaving rechts en daarom wordt het verwaarloosd.”

Goed, dan zet ik nu de cynismeknop op off, hetgeen mij in dit geval trouwens opvallend veel moeite kost, om u in alle ernst mede te delen dat deze voormalige topambtenaar (‘met tientallen jaren ervaring’, stond erbij) met zijn opmerking misschien ietwat kort door de bocht gaat, maar dat hij wel degelijk een punt heeft.

Het totale falen van de ordehandhaving in dit land in het algemeen en in Amsterdam in het bijzonder, is het gevolg van een halve eeuw teugels laten vieren, van een halve eeuw steeds vaker misdaden door de vingers zien, van een halve eeuw steeds meer gedogen, van een halve eeuw uit angst voor beschuldigingen van stigmatisering en etnisch profileren steeds nadrukkelijker wegkijken, van een halve eeuw steeds minder aangiften behandelen, van een halve eeuw steeds meer bezuinigen op politie- en recherchewerk, van een halve eeuw beleid dat vooral op de-escalatie is gericht, van een halve eeuw verwording van sterke arm tot slappe arm, van een halve eeuw hartstochtelijk door de nieuwe elite bevorderde devaluatie van de gezagsverhoudingen, enzovoorts, etcetera, noem maar op. Een halve eeuw lang werden al die ontwikkelingen, ook vanuit de criminologie, klassiek naïef geïnitieerd en aangemoedigd door links, herstel: nieuw links. En als je er iets van zei werd je onmiddellijk, zoals zo vaak, smalend in het rechtse kamp geplaatst.

“De crimineel is de baas in Amsterdam: er is onvoldoende inzicht in ondermijning, misdaadkopstukken blijven buiten schot en de gemeente faalt als regisseur”, tweette Mick van Wely. Ik citeer ook nog even de eerste regel van hem en John op de voorpagina: “De hoofdstad heeft de strijd tegen de georganiseerde misdaad vrijwel verloren.”

Tussenstand FC Onderwereld – FC Bovenwereld 10-0.

Gaan we meteen proberen de bordjes te verhangen, of houden we eerst nog even een minuut stilte voor de dieren die het afgelopen jaar door ons zijn opgegeten?


zaterdag 31 augustus 2019

Wat te denken van de Zuidpleinkever?

Niet dat ik Max Verstappen smachtend in de camera starend en voorzien van een hipsterbaardje meteen Arcade hoor zingen, of Duncan Laurence met stoïcijnse blik onder zijn helm in een Red Bull RB15 door de Tarzanbocht zie scheuren.

Toch vraag ik het mij af: bestaan er eigenlijk autoracefanaten die van songfestivals houden? En songfestivaladepten die om autoracen geven? Oftewel Nederlanders die zowel de Grand Prix van Zandvoort op 3 mei als het Eurovisie Songfestival van 12, 14 en 16 mei in Rotterdam willen bijwonen?

Zo ja, hoe moeten zij dat dan, indien modaal bemiddeld, betalen?

Ik zag reeds berichten over beide evenementen voorbijzweven waarin over hotelprijzen van duizenden euro’s per overnachting werd gerept!

Wellicht dat deze liefhebbers, als ik het rapport De achterkant van Amsterdam althans goed interpreteer, zo rap mogelijk drugshandelaar moeten worden. In onder- én bovenwereld van onze geliefde hoofdstad wordt dat als een gerespecteerd beroep beschouwd. Ruim inkomen gegarandeerd. Geen weerwerk van formaat van de plaatselijke hermandad. En evenmin bemoeienis, zolang er netjes wordt afgedragen, van de zoals altijd voor honderd procent moreelvrije polderlandse fiscus.

Klopt, projectontwikkeling lijkt in 020 óók een lucratieve mogelijkheid. Maar daar zit inmiddels een addertje onder het gras: de burgermoeder heeft in een verwoede poging om aan de misstanden zoals gesignaleerd in De achterkant van Amsterdam een einde te maken – je bent criminologe of je bent het niet – de vastgoedwereld de oorlog verklaard. Waarom doet dit plan mij toch zo denken aan haar besluit om een stel struiken in Buitenveldert te verwijderen toen eerder dit jaar in de nabijheid daarvan een vrouw was verkracht en vermoord?

Over addertjes gesproken: houd er wel rekening mee dat degenen die zich het lot van de rugstreeppad en de zandhagedis aantrekken wat die Formule 1-race betreft nog roet in het eten kunnen gooien. Van de Omgevingsdienst Noord-Holland Noord mag het leefgebied van deze beestjes in de Zandvoortse duinen zomaar tijdelijk worden verstoord, zo las ik in een heus persbericht. Ik voorspel u dat het laatste gerechtelijke woord daar nog niet over is gesproken. En ik wijs er daarom tevens op dat de catacomben van Ahoy’, waar het songfestival plaatsvindt, het ideale leefgebied voor Zuidpleinkevers vormen. Deze bedreigde insecten, die toch ook recht op leven hebben, schijnen terstond bij bosjes dood neer te vallen zodra er in hun nabijheid liedjes worden gezongen die niet om aan te horen zijn, zoals laatst bij een concert van de Toppers bleek.

Hoe dan ook ben ik de komende week afwezig. En waarom? Ik ga alvast een stuk of zes oude, vochtige matrassen in mijn Katwijkse strandhuisje van drie m2 leggen. Het staat halverwege Ahoy’ en het circuit van Zandvoort, dus dat levert mij de eerste zestien dagen van mei toch mooi even 5.000 euro per dag op, oftewel 90.000 euro in totaal.

Kan ik eindelijk mijn barrekening bij café Oosterling betalen.

Tot over een week.

volgendevorige

Reageren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

rob@hoogland.nl