Press "Enter" to skip to content

Telegraaf columns februari 2019

telegraaf columns februari 2019

Bozeburgercomplex? Ga toch weg, clown

De TelegraafRob HooglandIn deze post heb ik mijn Telegraaf-columns van februari 2019 verzameld. Ik schrijf onder andere dat ik belastingklimaatspijbelen wel zou toejuichen en dat het kan worden betwijfeld dat mensen er beter van worden wanneer ze een dubbele achternaam kiezen. Daarnaast wordt geconstateerd dat de fundamentalisten ook in de klimaatkwestie aan de winnende hand zijn, dat Ireen Wüst een supercliché nieuw leven inblies en dat de gedwongen verkoop van de Blokker-winkelketen andermaal laat zien dat er een tied van komme en een tied van gaan is. Verder adviseer ik de Jessias om met wat minder dédain over de ‘boze burger’ te praten. En zo wordt er nog het een en ander geroepen.

Klik op een datum in de tabel hieronder als u de column van die dag direct wilt lezen. Scroll anders naar beneden.

• zaterdag 2 februari
• dinsdag 5 februari
• donderdag 7 februari
• zaterdag 9 februari
• dinsdag 12 februari
• donderdag 14 februari
• zaterdag 16 februari
• dinsdag 19 februari
• donderdag 21 februari
• zaterdag 23 februari

zaterdag 2 februari 2019

Spijbel eens voor het belastingklimaat

Er is niet één klimaat, er zijn er meerdere.

Neem het leefklimaat en het economische klimaat. En het belastingklimaat niet te vergeten, voor mij dermate belangrijk dat ik mijn kinderen daar desnoods wél voor zou laten spijbelen. Dat alles hier op aarde met elkaar samenhangt bewijst het feit dat het belastingklimaat op zijn beurt grote invloed uitoefent op het microklimaat in mijn woning. Telkens weer veroorzaakt het daar immers een angstaanjagende opwarming en een minstens zo alarmerende stijging van de fatsoenspiegel, zich uitende met een schandelijke geluidsoverschrijding door de jammerende heer des huizes, wanneer ik weer eens met een gemeentelijke belastingverhoging word geconfronteerd waarop linkse colleges volgens de Telegraaf zo’n beetje het alleenrecht hebben.

Het wordt zo langzamerhand dus onleefbaar in huize Hoogland. En let wel, het milieu wordt er ook nog eens enorm mee belast. Dat wil zeggen: mijn milieu. Ik behoor tot het selecte groepje Nederlanders dat zijn hele leven al zijn eigen broek ophoudt. Iedere maand stort ik bovendien, uit verplichte solidariteit, aanzienlijke bedragen in belastingpotten die door onze overheden gemeenschappelijk worden genoemd, terwijl er in feite weinig gemeenschappelijks aan is: alleen anderen mogen eruit graaien, onder wie opvallend veel landgenoten die zich fundamentalistisch tot de klimaatreligie hebben bekeerd.

Intussen vraag ik mij af hoe het het handjevol kinderen vergaat dat van hun ouders heeft geleerd dat ze zo onafhankelijk mogelijk hun gezonde verstand moeten blijven gebruiken. Zij zijn het vast eens met Eric Wiebes, die de Uitspraak van de Week deed: „Klimaatkennis vergaar je op school, niet op het Malieveld.” Pinokkio gebruikte zijn hersenen beter dan die brave sukkel Filip, de vorst onzer zuiderburen die zich in een zeldzame aanval van uitingsdrang zomaar solidair verklaarde met de klimaatspijbelaars.

Melden de leerlingen die weigeren mee te doen, met andere woorden: die zich niet wensen te laten indoctrineren, zich tijdens zo’n klimaatspijbeldag gewoon op school?

„Dag meester, qua maatschappijleer ben ik, zo blijkt, helemaal bij. Maar wat menskunde betreft heb ik gezien het huichelachtige gedrag van mijn klasgenootjes nog wel wat te leren. Zullen we meteen beginnen?”

Ik zie de gezichten al voor mij van de docenten, oftewel de indoctrinanten, van wie een huiveringwekkend aantal GroenLinks-angehaucht is.

Het is me wat met de alsmaar groeiende invloed van die wereldverbeteraars met oogkleppen zo groot als olifantenoren. Hier en daar wordt het nu zelfs eng, getuige het plan van de Amsterdamse GroenLinks-wethouder Rutger Groot Wassink om zogeheten mysteryguests bij ondernemingen in zijn dorp in te zetten.

Hun opdracht: stiekem controleren of er op de werkvloer wordt gediscrimineerd. Dan is de totale overheidscontrole, zoals toegepast in landen als Noord-Korea, wel heel erg dichtbij.

Maar ja, ik moet mijn eigen broek blijven ophouden en heb daarom alweer een nieuw businessplan ontwikkeld: na het eindexamen een jaar sabbatical voor het klimaat, inclusief Go Round the World-tickets met vliegreizen naar landen als Nieuw-Zeeland, Argentinië en Japan.

Let maar op: dat gaat lopen.

Fuck het klimaat, denken ze dan ineens.


dinsdag 5 februari 2019

Worden mensen beter van een dubbele naam?

Klopt, soms gaat de familie tamelijk ver in haar meligheid. Neem mijn geleerde broer, die ooit een medewerker van een onderneming genaamd Klitsie over de vloer kreeg. “De zus van de eigenaar is toch getrouwd met een man die Klaas Alsikzoje heet?” vroeg hij de man terloops.

Gezien de reactie van de medewerker, of beter: het ontbreken daarvan, kwam de grap niet door. “Mevrouw Alsikzoje-Klitsie, bedoel ik”, probeerde mijn broer nog. Ook toen, echter, staarde de man hem slechts vol onbegrip aan, waarna broerlief besloot de grap te bewaren tot de volgende familiebijeenkomst, waar hij wel meteen aansloeg.

Ja ja, ‘t is altijd schuddebuiken bij de Hooglandjes.

Kent u Telegraaf-verslaggeefster Arianne Mantel?

Jarenlang, vooral toen zij de zorg in haar portefeuille had, heb ik iedereen die het maar horen wilde op de mouw trachten te spelden dat haar meisjesnaam Zorg was, zoals ik over culinair journaliste Sonja van de Rhoer altijd heb beweerd dat zij als Sonja Bak het levenslicht zag.

En mijn broers maar lachen.

Flauw, zegt u? Vast wel, maar laat ons toch. Sinds ik de schitterende serie The Little Drummer Girl heb gezien – naar een boek van John le Carré – weet ik weer dat er ook broers zijn die zonder uitzondering de vernietiging van een hele staat voor ogen hebben.

Het is, met andere woorden, vrij onschuldig, dat vermaak van ons, dat de laatste jaren langzaam leek uit te sterven maar vorige week plots een impuls kreeg toen D66 er weer eens een motie doorheen jaste. En wat hield die motie in? Dat kinderen straks niet alleen de achternaam van hun vader óf hun moeder kunnen dragen, zoals nu reeds het geval is, maar net als in veel andere Europese landen ook allebei.

Mevrouw Alsikzoje-Klitsie kan binnenkort, meldde ik mijn broer subiet. En, indien gewenst, meneer Mantel-Zorg en juffrouw Van de Rhoer-Bak eveneens. Over een paar jaar wemelt het van de landgenoten met dubbele namen in dit land, andermaal een bewijs dat wij hier nog lang niet zijn uitgenivelleerd. Vroeger waren dubbele namen aan de adel voorbehouden, maar straks mag ook het plebs ervoor kiezen, al zie ik nog niet zo snel een vuilnisman onder de naam Krelis de Preud’homme d’Hailly de Nieuport mijn zakken in de wagen werpen.

Jammer dat D66 de mogelijkheid om de kinderen en kleinkinderen van al die mensen met dubbele namen óók zowel de achternaam van hun vader en moeder te geven, heeft geblokkeerd. Het lijkt mij geweldig om iemand te ontmoeten die 32 of 64 achternamen heeft, al zou zijn visitekaartje dan van A4-formaat zijn.

Wat zegt u?

Of die mensen beter worden van een dubbele naam?

Goeie vraag.

Ik had vroeger een tandarts die De Vries heette. Dat boren van ‘m deed altijd pijn. En hoe denk je dat het voelde toen hij ineens als Van Amstel de Vries door het leven ging omdat hij de achternaam van zijn moeder erbij had genomen?

Precies.


donderdag 7 februari 2019

Met zo’n land is iets heel erg mis

Nog altijd neem ik het hoofdschuddend en regelmatig zelfs met een meewarige grijns waar.

Ik moet echter toegeven dat de irritatiefactor groter is geworden.

Ik heb het over de manier waarop degenen die vraagtekens durven te plaatsen bij het huidige klimaatbeleid, door de pleitbezorgers ervan worden bejegend. Tussen die pleitbezorgers zitten gelukkig nog steeds keurige, fatsoenlijke mensen. Toch lijken de fundamentalisten ook hier aan de winnende hand. Wie het waagt om niet alles voor zoete koek te slikken wordt schuimbekkend, desondanks publicitair uitbundig begeleid verketterd.

Zo heeft een blog mij ingedeeld bij de schreeuwers. Nee, geen margeblog, al pas ik ervoor om de naam ervan te noemen. Te veel eer. ‘Dit zijn de schreeuwers’, meldde men bij de verspreiding van een lijstje. Nooit eerder leek schreeuwer zo nadrukkelijk een synoniem voor collaborateur. Ik stond ook op het lijstje en vroeg de verantwoordelijke op Twitter of ik de doodstraf nog zou kunnen ontlopen als ik mezelf zou aangeven. Hij begreep het niet.

Wat ik tot nu toe aan het klimaatdebat heb bijgedragen? Cursiefjes waarin verwondering werd geuit over het feit dat gerenommeerde wetenschappers die twijfelen aan de bevindingen van de collega’s op wier onderzoeken ook de Nederlandse klimaatplannen zijn gebaseerd, zo weinig ruimte wordt geboden. Verder enkele grappen en grollen, of al dan niet geslaagde pogingen tot satire. Plus stukjes waarin gesteld werd dat het in dit onbetekenende vlekje achter de West-Europese duinen zinloos is vele honderden miljarden te spenderen, met alle maatschappelijke gevolgen van dien, zolang de grote landen niet het voortouw nemen.

Wij gaan er failliet van, maar de wereld zal er geen nanoseconde later door vergaan.

Nederland gidsland?

Nu even niet.

Als je zoiets opmerkt ben je blijkbaar al een schreeuwer, zeker ook wanneer je stelt dat het krankjorum is dat er kinderen worden ingezet om het beoogde resultaat te behalen. Kinderen span je niet voor je kar, punt. Met een land waar klimaatspijbelen bijna een maatschappelijk geaccepteerd verschijnsel is geworden, is iets behoorlijk mis. Ik volg op Twitter de Amsterdamse docente Maja Mischke en kon alleen maar instemmend knikken toen ik haar draadje las over haar ervaringen, waaruit bleek dat haar leerlingen merendeels geen idee hebben waar het om draait, maar een vrije dag natuurlijk wel zien zitten.

De jaren des onderscheids bereik je pas na school.

En vaak zelfs dan nog niet.

Geen middel wordt geschuwd. Ik heb daarom ook een mededeling voor Esther Ouwehand, de PvdD-poes die deze week, in ’s lands belangrijkste vergaderzaal nota bene, wel heel vals uithaalde. Hier de mededeling: ik ben blij dat ik voor de enige krant schrijf die het klimaatbeleid wél kritisch volgt, mevrouw. Het door u aan de dag gelegde niveau in dezen was een Kamerlid onwaardig.

Dat mijn irritatiefactor maar blijft doorgroeien irriteert mij inmiddels mateloos.


zaterdag 9 februari 2019

Wanneer houdt dit op? Nooit, vrees ik

Nooit van mijn leven de aanvechting gehad om kleding van een topmerk aan te schaffen, als dat tenminste al mogelijk zou zijn met mijn maatje bungalowtent. Mijn levenspad wordt al genoeg door merkenfetisjisten doorkruist. Bovendien was het spijkerpak, liefst zo versleten mogelijk, gedurende de alles bepalende vormingsperiode van mijn generatie het populairste uniform.

Dat was het, bij nader inzien: een uniform.

Omdat wij, jongens van de jaren zestig, ons wilden afzetten tegen alles wat een uniform droeg, droegen wij een uniform.

Nu, echter, kan ik amper de verleiding weerstaan om linea recta naar de Bijenkorf te snellen teneinde daar alles aan te schaffen wat voorzien van een Gucci-label in de rekken hangt. En het nog aan te trekken ook, zelfs wanneer het om een extra small plissérokje gaat. We moeten voor Gucci op de barricaden, want het is weer zover. Er is weer eens volslagen ten onrechte blackface-racisme geconstateerd, ditmaal vanwege een zwarte damescoltrui van Gucci waarin rode lippen waren verwerkt.

Jammer, alleen, dat het modehuis zelf zwichtte. Persoonlijk zou ik het bij het statement hebben gehouden dat alleen geobsedeerde, in feite zelf door en door racistische wij/zij-denkers met een dijk van een minderwaardigheidscomplex racisme in die trui herkennen. Na kritiek op het feit dat in de zool van de Nike Air Max 270 de naam van Allah te herkennen zou zijn, zette Nike de hakken wél in het zand. Waarna de storm luwde.

Wanneer houdt dit op?

Nooit, vrees ik.

Behalve dus bij Nike, is het namelijk effectief, deze minderheidsterreur. Oeverloos zeiken en drammen werpt zijn vruchten af, zoals de Zwarte Piet-haters ook al hebben bewezen. De waslijst aan soortgelijke incidenten is wereldwijd ellenlang, ook wanneer het niet om vermeend racisme maar om andere ontwikkelingen gaat die de fatsoenrakkers 2.0 schuimbekkend in beweging doen komen. Voorbeeld: de onbewezen beschuldigingen van pedofilie aan het adres van Michael Jackson. Bijna tien jaar na diens dood (!) blijken ze hier te lande doeltreffend. De klokken van de Utrechtse Dom laten zijn composities niet meer horen.

Wat te denken, verder, van de enge, nota bene door twee grote dagbladen ondersteunde oproep tot een adverteerdersboycot die GeenStijl om z’n oren kreeg?

En zo zijn er, overal in het decadente westen, ontelbare onuitstaanbare voorbeelden. Zeker in de VS, waar dit soort incidenten schering en inslag is. Vraag het maar aan stand up-comedian Kevin Hart, die uitgenodigd was om de Oscar-uitreiking te presenteren. Totdat bleek dat hij in het verleden wel eens grapjes – nogmaals: grapjes – over homo’s heeft gemaakt. Waarna ook hij de hele Social Justice-misjpoge over zich heen kreeg.

Dag Oscar-uitreiking!

Hebben de slachtoffers van deze terreur een gebrek aan ballen, bij die SJW’ers ontbreekt ook iets: eelt op de ziel.

Het wordt steeds gezelliger op deze planeet.


dinsdag 12 februari 2019

Het supercliché werd weer bewaarheid

Die fenomenale 1500 meter van Ireen Wüst gezien?

Haar reactie na afloop?

Oei, nu begeef ik mij op glad ijs.

Toen ik nog als sportverslaggever fungeerde, als ik het mij goed herinner voor het laatst tijdens de herintroductie van de Olympische Spelen in 1896 in Athene, was er één term die je niet mocht gebruiken: de mysterieuze krachten van de sport.

Je hebt clichés en clichés, zeker in de sportjournalistiek. Na de thee werden de bordjes verhangen, de wedstrijd eindigde in de brilstand, dat soort kreten. Daar hoorde de mysterieuze krachten van de sport, naar de titel van het fameuze boek van Joris van den Bergh, ook bij. Het was zelfs een supercliché. Ik weet nog dat Krelis Kreliszn. Kraakman bij een steenwerptoernooi begin jaren zeventig in Midden-Beemster, waarbij ik uiteraard ook als verslaggever aanwezig was, een onverklaarbaar hoog aantal punten scoorde. Nooit eerder in mijn carrière was de verleiding groter om de uitdrukking van stal te halen. Dat ik niet zwichtte beschouw ik als een van de mysterieuze krachten van mezelf.

Goed.

Waarom ik moet oppassen?

Omdat ik mij er toch weer tegenaan ga bemoeien. Jazeker, oom Rob, die in het tijdperk van Pim Mulier en Jaap Eden al om den brode over sport schreef, heeft het plan opgevat om toch weer eens iets over een raadselachtige sportieve verrichting op papier te zetten. Over een enigmatische gebeurtenis, waarbij Ireen Wüst boven zichzelf uitsteeg. Over die delfische, sibillijnse heldinnendaad, die mij zomaar deed snikken, al is dat laatste nou juist weer níet helemaal onverklaarbaar: zo lang heb ik, als een echte man, mijn emoties verdrongen, dat de tranen die ik daarbij heb opgespaard inmiddels een vat vormen dat reeds bij een beving van 0.0003 op de Schaal van Gemoedsaandoeningen overloopt. Bij het minste of geringste begin ik tegenwoordig al zachtjes te schreien.

Wat Ireen Wüst flikte, op die 1500 meter, komt voor duizend procent – excuses, maar ik schrijf nu over sport, dan mag je dat zeggen – in aanmerking voor de omschrijving die Joris van den Berg bedacht. Zij draaide eigenlijk helemaal niet zo goed dit seizoen, vooral doordat zij op 2 januari jongstleden haar boezemvriendin Paulien van Deutekom had verloren. De ex-wereldkampioene stierf op 37-jarige leeftijd aan longkanker, als moeder van een eenjarig dochtertje nota bene. Het zoveelste bewijs dat God een verzinsel is.

En toen, zes weken later, stond het WK afstanden in Inzell op het programma en inspireerde de onrechtvaardige dood van Paulien van Deutekom haar maatje Ireen Wüst tot een prestatie die niemand voor mogelijk had gehouden. Dit zou ze ter nagedachtenis aan Paulien doen. Ze annuleerde er zelfs haar deelname, een dag eerder, aan de 1000 meter voor. De 1500 meter, dáár ging het om. Voor haar ‘buuf’. Daarom mocht ze domweg niet verliezen, met als gevolg dat ze, terwijl ze toch al zo’n imponerende loopbaan achter de rug had, de race van haar leven reed.

Joris had gelijk.

Laat ik het dan maar zo zeggen.


donderdag 14 februari 2019

De begaafdheid van speaker John Bercow

Goed, ik wil dus iets zeggen over John Bercow, Speaker of the House.

Dan betekent dat ik, als Nederlandse stukkiesschrijver, enorm op mijn tellen moet passen.

Want je gaat dan toch vergelijken, en voor je het weet maak je een uitglijer die je in een diepe valkuil doet belanden waarop de anti-discriminatiegardisten onder ons, enthousiast samenwerkend met de gelijkheidscombattanten en de sociale rechtvaardigheidsstrijders die eveneens constant op de loer liggen, als de wiedeweerga een dikke betonnen deksel leggen die ze voor eeuwig vastmetselen. Om er vervolgens een vreugdedans op te gaan uitvoeren natuurlijk. Je weet hoe dat volk denkt: de vrijheid van meningsuiting is alleen dan een groot goed, wanneer de mening niet botst met de hunne. Ik besef dondersgoed dat we uiteindelijk allemáál in een kuil zullen eindigen, maar vind het in mijn geval nog een beetje te vroeg.

Al zullen ze dat bij GroenLinks niet met mij eens zijn.

Zeker, ik ben nog geen zeventig. Maar er zijn wel al dagen dat ik mij zo voel, of er zelfs nóg ouder uitzie, vooral wanneer ik mij na een opmerking van een of andere GroenLinks-tuthola dusdanig een beeld heb kunnen vormen van wat het begrip bejaardenruiming inhoudt, dat ik meedogenloos naar de fles heb gegrepen.

Ditmaal moet ik Khadija Arib, voorzitter van de Tweede Kamer, een rol laten spelen in mijn rubriek. Zij lijkt mij een aardige dame en is voor mij ook een van de voorbeelden van het bewijs dat allochtone vrouwen met een islamitische achtergrond zich wel degelijk aan hun middeleeuwse jeugdjaren kunnen ontworstelen. Zij is charmant en betrouwbaar en doet mij zelfs vaak vergeten dat zij voornamelijk op die stoel zit omdat haar dat door de VVD werd gegund. Die partij kwam als verreweg de grootste uit de verkiezingen en had het voorzitterschap kunnen opeisen.

Lees voor één keer even mee, Rutger Groot Wassink.

Zo had het namelijk ook gekund, toen de nieuwe burgemeester van Amsterdam moest worden gekozen.

Dat je je niet meteen álle macht toeëigent, bedoel ik, is best wel goed voor de democratie.

Bon, Khadija. Het zal wel een karaktertrekje van mij zijn, maar ik kan niet over haar Britse collega John Bercow, Speaker of the House, schrijven zonder dat ik haar óók noem. Ik zag een filmpje waarop Bercow, de man die zo prachtig ‘Order, order, order!’ kan roepen, een Schotse Labourvertegenwoordiger terecht wees nadat die man ‘Leugenaar!’ tegen Theresa May had geroepen. De verbale begaafdheid van John Bercow dwong wederom diep respect bij mij af, net als zijn autoriteit. Zoals hij die dikke Schot dwong om door het stof te gaan: fenomenaal.

Wat een spektakel.

Hoe zou Khadija dit probleem hebben opgelost?

Daar kan ik mij eerlijk gezegd óók een beeld van vormen.

Weet je wat, ik doe er verder het zwijgen toe.

Nooit eerder liep ik met zo’n grote boog om een valkuil heen.


zaterdag 16 februari 2019

Een tied van komme en een tied van gaan

Denkend aan de Blokker, zie ik mijn voormalige groenteboer voor mij. Voer voor psychiaters natuurlijk, zo’n gedachtegang. De kronkels in mijn denkhoofd stuiteren inmiddels meer kanten op dan een kersverse spermatozoïde op zoek naar een eicel. Het is zelfs zorgwekkend. Straks ontploft de boel en word ik, mezelf vervloekend omdat ik zo spotte met wat bejaardenruimster Corinne Ellemeet voor de zwakkere zeventigplusser in petto heeft, een kasplantje.

Wie ziet er nou een groenteboer voor zich wanneer hij aan een winkelketen denkt die de Hurricane spin broom veger in de aanbieding heeft?

Ik dus.

Dat komt zo. Ik las dat het zo slecht gaat met de Blokker, dat je geld mee krijgt als je de club overneemt (ja, sorry hoor, dat ik steeds over ‘de’ Blokker spreek, maar dat deed mijn heilige moeder nu eenmaal altijd). Een bruidsschat noemden ze het zelfs, volgens ingewijden eentje van maar liefst € 250 miljoen.

Ik meteen de Blokker bellen uiteraard. Ik zeg: hallo lieve erfgenamen van ome Jaap, wat hadden jullie toch een leuke oprichter, hij was een man naar mijn hart, geef mij daarom die tent maar, en nu ik jullie toch spreek: dit is mijn rekeningnummer. Maar toen bleek dat er toch wel enige voorwaarden aan de deal werden verbonden. Zo moest ik de Blokker huur betalen voor het onroerend goed dat zij in bezit willen houden en werd bovendien van mij verwacht dat ik de 4600 medewerkers in dienst hield.

Nou ja, zeg!

Een groot handelshuis dat zich het lot van zijn werknemers aantrekt!

Gekker moest het niet worden!

Dat de private equity cowboys, de durfkapitalisten en al die andere spijkerharde saneerders onder ons door een weliswaar zieltogend, maar oer-Hollands winkelbedrijf op die manier de pas wordt afgesneden, voorlopig in elk geval: het ontroerde mij. Ik heb zelf van nabij mogen meemaken hoe een stel graaiers zich, de ene na de andere medewerker boventallig verklarend, over de kas van een gezonde, schuldenvrije onderneming ontfermde. Dat nooit meer, dacht ik. Blijkbaar denken ze dat bij de Blokker ook.

Wat zegt u?

Wanneer ik nu eindelijk eens met die voormalige groenteboer van mij op de proppen kom?

O ja, dat is waar ook.

Welnu, die groenteboer verloor op een gegeven moment, vooral nadat zich in zijn directe nabijheid een groot Albert Heijn-filiaal had gevestigd, zoveel klandizie, dat hij gedwongen was zijn zaak te sluiten.

“Wat jammer, man”, zei ik tegen hem.

“Hoezo jammer?” reageerde hij bits. “Jij kwam toch ook nauwelijks nog in mijn winkel?”

Boem, au.

Bij nader inzien is het dus ook weer niet zó gek dat ik, denkend aan de Blokker, mijn voormalige groenteboer voor mij zag.

Vader Abraham maakte ooit een liedje: Er is een tied van komme en er is een tied van gaan.

Het geldt zelfs voor de Blokker.


dinsdag 19 februari 2019

Wijzeburgercomplex zal je bedoelen, Jessias

Een nieuwe term om het klootjesvolk te kleineren: het bozeburgercomplex. De Jessias bedacht ’m. Nou ja, zijn pr-discipelen bedachten ’m. Zelf bedenkt de verlosser helemaal niets. Hij kan nog niet eens een simpele rekensom maken, getuige de meest onderbelichte polderlandse politieke blunder van de 21ste eeuw. Hoeveel zat meneer er ook alweer naast in dat debat? Dat heeft u goed onthouden, lezer: 126 miljard. De uitkomst van zijn sommetje was geen 14 miljard, zoals hij beweerde, maar 140 miljard. En toen zei hij ’Leer eens rekenen’ tegen Thierry Baudet.

Maar goed, Jesse Klaver, keer op keer hoogstpersoonlijk bewijzend dat er naast nepnieuws ook neppolitiek bestaat, krijgt de credits voor het bozeburgercomplex. Zo gaan die dingen. Dat gewauwel van Obama over change werd ook bedacht door diens tekstschrijver Jon Favreau. Die zijn speeches zelf trouwens, op een onbewaakt moment, als bla bla bla omschreef.

Over bla bla bla gesproken, dit zei de Jessias op het publicitair gênant bejubelde GroenLinks-congres in Zwolle: „Ik zie het optimisme en het verlangen naar verandering en verbetering. Maar Den Haag laat zich gijzelen door het pessimisme van een kleine minderheid van VVD en CDA. Zij lijden aan het bozeburgercomplex.”

Het moet gezegd: framen kunnen ze bij GroenLinks. Al is dat wegzetten van andersdenkenden wel veel gemakkelijker wanneer je je hartstochtelijk gesteund weet door een coalitie van NPO en kwaliteitspers, correctie: de zelfbenoemde kwaliteitspers, die zich overigens tot opvallend summiere berichtgeving beperkte toen de Jessias zich voor 126 miljard vergiste.

Niet eens zo lang geleden was boosheid een gemoedstoestand waaraan ook links ten prooi kon vallen. Ik herinner mij de Antifa-rellen van anderhalf jaar terug in Hamburg. Schade: 178 miljoen, volgens Jesse Klaver dus 17,8 miljoen. Best boos, als je het mij vraagt, dat ultralinkse uitschot destijds. Inmiddels, echter, worden alleen de Nederlanders die niet in volle aanbidding voor de klimaatprofeten Klaver en Jetten op hun knieën vallen, als boos gekwalificeerd. Boos staat nu ook voor dom en rechts. Net als burgerlijk, niet te vergeten. Met bozeburgercomplex tokkificeer je de burger lekker dubbelop.

Het dédain van dat joch!

Maar effect hééft ’t.

„Waarom ben jij eigenlijk zo boos?” vroeg een Volkskrant-verslaggeefster mij laatst tijdens een interview.

En dat terwijl ik mij alleen maar af en toe over de dingen verbaas, zoals ik die schat ook antwoordde.

Zo werkt dat dus.

De oogkleppen die de Jessias, Roboflop en hun apostelen hebben opgezet zijn dusdanig groot, dat zij niet eens meer kunnen zien hoe begrijpelijk het is dat steeds meer burgers vraagtekens plaatsen bij hun krankzinnige, onhaalbare en ook onbetaalbare plannen, die veel te grote offers vereisen en geen enkele oplossing bieden zolang de landen die het klimaat echt zouden kunnen beïnvloeden niet thuis geven.

Bozeburgercomplex?

Ga toch weg, clown.

Wijzeburgercomplex zal je bedoelen.


donderdag 21 februari 2019

Haan naait zwaan. En niet zo’n beetje ook

De KLM is een zwaan, de Fransoos een haan.

“De Gallische haan is voor de Fransen het symbool van waakzaamheid en trots”, aldus Encyclo.nl.

Tja, dan borrelt het idee voor zo’n spotprent natuurlijk al snel in je op.

Zou iemand al eerder op het idee zijn gekomen? Ik tik ’haan naait zwaan’ in het zoekvak van Google Afbeeldingen en krijg uitsluitend prentjes van lieve zwaantjes voorgeschoteld. Geen haan te bekennen. Vervolgens probeer ik de Engelse vertaling: ’Cock fucks swan’ (pardon my French). Kom ik me toch bij een zooitje viezigheid terecht!

Wat zijn die mensen lenig trouwens!

Ik staakte mijn zoektocht dus maar snel, ook omdat ik de avond tevoren op Netflix een documentaire over seriemoordenaar Ted Bundy had afgerond. Vlak voor zijn executie verklaarde Ted dat pornografie mensen op het pad kan brengen dat hij zelf eveneens is gaan volgen. Daar had ik geen zin in. Meer dan honderd lustmoorden, pfff, niet te doen voor een man van mijn leeftijd.

Enfin.

Het zal u niet verbazen dat ik op het idee van die spotprent kwam – tussen u en mij: ik ben alleen maar columnist geworden omdat ik mezelf niet goed genoeg als cartoonist vond – nadat ik in deze krant de analyse van Yteke de Jong over de manier waarop Air France haar zusterbedrijf heeft gepiepeld tot mij had genomen.

KLM-topman Pieter Elbers mag blijven. Hiep-hiep-hoera, roept men hier en daar. Mooi niet. Een pyrrusoverwinning na een ordinaire machtsstrijd, oordeelde Yteke. In ruil voor zijn herbenoeming dient Elbers naar Parijs te verhuizen, komt de zeggenschap in de Franse hoofdstad te liggen en moet KLM de nieuwe baas Ben Smith in de raad van commissarissen dulden, iets waar men altijd – en terecht – fel op tegen was omdat de ceo daarmee twee petten krijgt.

Niet zo gek dus, dat idee voor die cartoon.

Dit heeft zo’n beetje iedere luchtvaartkenner vanaf dag 1 van deze onmogelijke fusie voorspeld. De bedrijfsculturen van beide ondernemingen verdragen elkaar niet, de KLM-kas zal desnoods via een omweg worden leeggegraaid, er is maar één partij die hier uiteindelijk beter van zal worden en dat is de arrogante club zijn die reeds een eeuwigheid door typisch Franse bureaucratie, luiheid en stakingen wordt uitgehold. Dat werd reeds in den beginne geroepen en het komt nu allemaal uit.

Bye bye Hollandse koopmansgeest.

Dat statistiekje gezien?

Ik wel.

De bedrijven waaruit Air France/KLM bestaat worden daarin voorgesteld. Air France wordt erin beschreven als een maatschappij die globally als een premium airline wordt gezien, de KLM koeltjes als een efficient network airline.

Voor alle duidelijkheid: KLM haalde vorig jaar met 169 vliegtuigen een omzet van 11 miljard, Air France kwam met 305 vliegtuigen tot 16 miljard.

En de winsten?

KLM: dik 1 miljard, Air France: 266 miljoen.

Haan naait zwaan. En niet zo’n beetje ook.


zaterdag 23 februari 2019

Schande: in Albanië is levenslang levenslang

Buitenkansje voor Rutger Groot Wassink en Udo Kock, de Bassie & Adriaan van Amsterdam voor wie de nieuwe 020-slogan Eigen volk eerst bij slechts één poortje niet geldt: de ingang waar uitsluitend illegalen worden toegelaten. Binnenkort komt er een Albanese copkiller vrij, lieve clowns van me. Haal die arme jongen binnen. Anders wordt zijn situatie zo uitzichtloos.

Eén nadeeltje: Arben Frroku, zoals hij heet, is geen ongedocumenteerde. Soms is hij zelfs dubbel gedocumenteerd, getuige het valse Griekse paspoort waarmee hij zich, na zijn ontsnapping, op Schiphol meldde. Maar voor de rest voldoet hij werkelijk aan alle voorwaarden die aan een royale Amsterdamse 24-uursopvang zijn verbonden. Eén voorbeeld: hij heeft een strafblad ter grootte van Het Koninkrijk der Nederlanden in de Tweede Wereldoorlog van Lou de Jong. Goed hè?

Ga maar na. In Albanië, zijn vaderland, hebben ze Frroku levenslang gegeven. En wat denk je? In Albanië is levenslang levenslang! Ze doen in Albanië gewoon wat ze zeggen! Hebben jullie het ooit zo zout gegeten? En waarom kreeg hij levenslang? Alleen maar omdat hij een politiebaas had geliquideerd. Zelfs voor het legen van een kalasjnikov op zo’n verachtelijke, minderwaardige klabak krijg je daar dus al levenslang. En dat terwijl een politieagent in Albanië vooral de corruptie belichaamt, het machtsmisbruik, de uitbuiting en de onderdrukking waartegen partijen als GroenLinks en D66 al zo lang strijden. Goedbeschouwd verrichtte Arben Frroku een heldendaad.

Kijk, als hij het land nou met een oude diesel was binnengekomen, of nog erger: met een cruiseschip. Of als hij nou een suite in het Waldorf Astoria had geboekt, of in een ander verachtelijk vijfsterrenhotel. Of als hij nou met een rolkoffer de Negen Straatjes had geterroriseerd, of glashard bij groen licht een zebrapad was overgestoken terwijl een heilige Amsterdamse fietser naderde. Dan hadden jullie reden genoeg gehad om hem de toegang te weigeren. Zo’n crimineel wil je niet in je stad. Maar Arben Frroku is slechts een copkiller. Meer niet.

En let op, hè: nooit uitleveren, aan Albanië, zoals dat land herhaaldelijk heeft gevraagd. Het Haagse Hof vindt bij nader inzien dat je hem dat op grond van het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens niet kunt aandoen. Levenslang biedt daar geen perspectief, zegt dat verdrag volgens het Hof. Andere Nederlandse rechters, tot en met die van de Hoge Raad (!), maakten dat er níet uit op. Maar in dit land kun je dan altijd nog een kort geding tegen de Staat aanspannen, en als je dat verliest wéér in hoger beroep gaan, enzovoorts, totdat je eindelijk tegenover een edelachtbare komt te staan bij wie nóg meer GroenLinks- of D66-bloed door de aderen vloeit.

“Ze zullen hem vrij moeten laten”, aldus zijn advocaat Roethof.

Ontvang hem daarom met alle egards, Rutger en Udo.

Jullie zijn, als Amsterdamse bestuurders, waarschijnlijk toch de enigen in het land die dit begrijpen.

Intussen ga ik even een weekje in de revisie.

Spreek jullie begin maart weer.

3
Reageren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Suzan

Heerlijk dat u uw columns zo publiceert, ik geniet enorm van! En ga svp nog lang door. Sterkte bij de revalidatie.

Zwaan naait haan. En niet zo'n beetje ook - Rob Hoogland

[…] februari […]

rob@hoogland.nl