Press "Enter" to skip to content

Telegraaf columns januari 2018

telegraaf columns januari 2018

De hypocrisie van Meryl Streep

De TelegraafRob HooglandHier de stukken die ik in januari 2018 voor de Telegraaf schreef. Klik op een datum in de tabel als je de column die op deze dag in de krant werd gepubliceerd direct wilt lezen. Scroll anders naar beneden.

• dinsdag 2 januari
• donderdag 4 januari
• zaterdag 6 januari
• dinsdag 9 januari
• donderdag 11 januari
• zaterdag 13 januari
• dinsdag 16 januari
• donderdag 18 januari
• zaterdag 20 januari
.

<

p style=”text-indent: 0px; text-align: left;”>dinsdag 2 januari 2018

Pechtold krijgt heel Scheveningen cadeau

JAN/FEB/MRT. Naar aanleiding van het feit dat Youp in zijn oudejaarsconference de naam van Thierry Baudet slechts één keer heeft genoemd, besluit de roemruchte Telegraaf-columnist R. Hoogland op nieuwjaarsdag om de teneur van zijn cursiefjes voortaan niet meer door NRC-voorpublicaties te laten bepalen. Hij neemt zijn pet af voor Youp en buigt diep. Tijdens de Winterspelen in Peyongchang verschijnt Sven Kamer in een revolutionair, geheel doorzichtig schaatspak aan de start, met als resultaat dat voor het eerst in de olympische schaatshistorie toeschouwers op de tribunes plaatsnemen. Gordon treedt op woensdag 17 januari, dinsdag 20 februari en maandag 19 maart in het huwelijk, telkens met wat hij watertandend ’de liefde van mijn leven’ noemt. De scheidingen worden respectievelijk op vrijdag 19 januari, donderdag 22 februari en woensdag 21 maart uitgesproken.

APR/MEI/JUN. Ahmed Aboutaleb laat zijn baard groeien en vervangt zijn ambtsketen door een kromzwaard, waarmee hij tijdens een raadsvergadering ‘Allahu Akhbar!’ schreeuwend het hoofd van Leefbaar-gemeenteraadslid Tanya Hoogwerf afhakt. Na zijn belofte dat hij de grondwet blijft respecteren mag de burgervader aanblijven. Ondanks twaalf poeppauzes in het hooggebergte wint wielrenner Tom Dumoulin wederom de Giro d’Italia. Alexander Pechtold geeft toe dat de Canadese oud-diplomaat Serge Marcoux hem niet alleen een Schevenings penthouse, maar het complete appartementencomplex aan de Seinpostduin cadeau heeft gedaan. “Het blijft een privékwestie”, aldus de D66-leider, vlak voordat hij een pleidooi houdt voor de aanschaf van meer Canadese olie.

JUL/AUG/SEP. Marokko wint het WK voetbal door in de finale op 15 juli in Moskou Egypte na strafschoppen te bedwingen. Die avond worden in Nederland de binnensteden van Amsterdam, Den Haag en Rotterdam verwoest. Gloria Wekker verklaart dat moord op witten gerechtvaardigd is. Op de vraag of zij dit wetenschappelijk kan onderbouwen antwoordt de hoogleraar: “Ik zeg het toch?” John de Mol komt met een nieuw format: Gordon sluit vrede met zijn exen. Het gaat om een duizend-en-een-delige serie. Om aan de exen plaats te kunnen bieden, wordt het Haagse Malieveld afgehuurd.

OKT/NOV/DEC. De Zwarte Piet Is Racisme-beweging emigreert massaal naar Curaçao na de beslissing van de regering om de Sinterklaas-intocht voortaan op dat eiland te laten plaatsvinden. “Dat is tenslotte óók ons koninkrijk”, aldus premier Rutte triomfantelijk. Thierry Baudet blijkt voor een interview in het Latijn aan het tv-programma Buitenhof de verkeerde tekst uit zijn hoofd te hebben geleerd: een boodschappenlijstje van de huishoudster van Tacitus. Alexander Pechtold bevestigt dat Serge Marcoux hem heel Scheveningen cadeau heeft gedaan. “Ook dat is echter een privékwestie”, aldus de D66-leider, vlak voordat hij het idee oppert om het complete ontwikkelingssamenwerkingsbudget naar de inuits in Canadees Alaska over te maken.


<

p style=”text-indent: 0px; text-align: left;”>donderdag 4 januari 2018

Tegen kogels is intellect niet bestand

Dat gejuich destijds, ook alhier, toen de sjah van Perzië het land uit werd geknikkerd, suist nog steeds na in mijn oren.

Het wordt nog wel eens vergeten wanneer er wordt teruggeblikt op wat er de laatste vier decennia in Iran gebeurde: dat niet alleen de religieuze opponenten van de sjah, maar ook de liberalen en de socialisten van het land, verzekerd van de solidariteit van hun dolenthousiaste westerse broeders en zusters, zijn val bewerkstelligden. Die kapitalistische, met miljarden smijtende despoot moest weg, hoe dan ook, met vereende krachten.

Wat door menigeen volledig werd onderschat was dat daarmee de deur werd opengezet voor een religieuze fascist. Tussen het vertrek van de sjah – toen nog zogenaamd voor een korte vakantie – en de komst van Khomeini vanuit zijn ballingsoord Parijs, waar de ayatollah tot dan toe regelmatig westerse journalisten had ontvangen die hun bewondering voor hem niet of nauwelijks verborgen konden houden, zaten slechts twee weken. En het duurde daarna nog slechts een half jaartje – augustus 1979 – voordat hij er een fundamentalistisch-sjiitische grondwet doorheen kon jassen, waarmee de liberalen en socialisten die hem mede in het zadel hielpen buitenspel werden gezet.

De ene tiran bleek binnen een mum van tijd door een andere te zijn vervangen.

Laatst vond ik in een la een exemplaar van de kaart met nieuwjaarswensen die ik tegen het einde van dat jaar naar mijn vrienden en familie stuurde.

Bij de start der jaren tachtig

Kan het nog altijd bestaan

Dat in het verre Iraan

Een dolle ajatol

Vanuit zijn heilig hol

Met zwaard in de hand

De wereld ontmant

Wij wensen u desondanks krachtig

Een voorspoedig negentientachtig

Ach, ik was jong en naïef, schaamde me blijkbaar nog niet voor de kwaliteit van mijn gedichten en was vast van plan om de wereld te verbeteren, een poging die ik allang heb gestaakt.

Ik denk er sinds enkele dagen regelmatig aan terug. De straten van Iran staan weer in de brand, niet alleen in Teheran ditmaal. De protestacties lijken omvangrijker dan acht jaar terug en ik hoop wederom dat de fundamentalistische heersers hetzelfde lot wacht als destijds de sjah. Terreurorganisaties als Hamas en Hezbollah en regimes als dat van Assad om imperialistische redenen glashard van miljarden aan steun voorzien, terwijl zij hun eigen volk een buitengewoon armoedig bestaan laten leiden: dat hebben die middeleeuwse baardjurken op hun geweten. En dat met die zogenaamd gematigde Rouhani aan het bewind.

Ik put eveneens hoop uit de wetenschap dat Iraniërs over het algemeen hoger zijn opgeleid dan de bevolkingen van andere islamitische landen. Ongetwijfeld weten ze daardoor goed waarmee ze bezig zijn, maar helaas dringen zich ook steeds toekomstbeelden aan mij op waarin de volgelingen van de dolle ajatol nog altijd aan de macht zijn.

Tegen kogels is intellect niet bestand.

Met andere woorden: ik houd mijn hart vast.


<

p style=”text-indent: 0px; text-align: left;”>zaterdag 6 januari 2018

Altijd voor het leven op de vlucht

Ooit CDA-kroonprins, nu met pek en veren het global village uitgejaagd nadat hij al gelyncht, gevierendeeld en aan de schandpaal genageld was: dames en heren, dit was Camiel Eurlings.

Het kan vreemd lopen in een mensenleven.

Ik voorspel dat Camiel vroeg grijs wordt en denk dat Ireen Wüst opgelucht zal ademhalen: als zij straks in Peyongchang een gouden plak krijgt omgehangen hoeft zij zich niet, zoals vier jaar terug in Sotchi, door hem te laten zoenen. Ofschoon ik mij helaas verplicht voel de lezer eraan te herinneren dat Ireen zich destijds ook heel gretig door Vladimir Poetin liet knuffelen, van wie toen wél allang vaststond dat hij nogal wat op zijn kerfstok heeft.

Hypocrisie en morele verontwaardiging?

Altijd nauw met elkaar verbonden.

Hoe dan ook, ik Boef bellen, dat snapt u. Als er eentje is die zich realiseert wat het betekent om de complete polderlandse natie schuimbekkend over je heen te krijgen, is het wel ons toekomstige nationale boegbeeld Soufiane Boussaadia, zoals hij volgens de burgerlijke stand heet (“Maar die tatta’s zeggen Sofie-Jan”, rapt-ie zelf in zijn song Habiba, waarin tevens deze nu al onvergetelijke strofe is opgenomen: “Ik heb slaaptekort, want ik slaap te kort”).

Ik zeg: “Beste Sofie-Jan…”

Zegt-ie: “Praat effe normaal, tatta!”

Ik zeg: “Sorry, beste kerel, ik ben nu eenmaal niet van de straat, maar ik heb toch een verzoek aan jou. In een serieus ochtendblad, van christelijke huize en derhalve vervuld van het besef dat alles wat nu op deez’ aard geschiedt de schuld is van de hedendaagse witte westerling, watertandde filosofe/antropologe Femke Kaulingfreks dat jij precies doet wat James Dean in Rebel without a cause deed. “Die kwam later op posters in tienerkamers te hangen en stond weer een paar decennia later met zijn hoofd op t-shirts van de H&M. Ik voorspel dat wij over twintig jaar ook zo naar Rapper Boef kijken, in een ander Nederland, als een van de iconen die ruimte maakte voor Nederlanders van kleur”, zei Femke. Als de James Dean van de Lage Landen ga jij hier straks dus met strafblad en al onze cultuur bepalen, Sofie-Jan, en daarom verzoek ik jou eerbiedig om alvast een rap aan Camiel Eurlings te wijden.”

En verdomd, in ruil voor wat doekoe flikte hij het binnen vijf minuten.

Voor die Limbo viel het allemaal nie mee / Hij zei dag met ze handje tegen ‘t IOC / Als een plumpudding is ze carrière in elkaar gezakt / Omdat-ie die kech niet hard genoeg heb aangepakt.

Ik kan dus niet wachten voordat het toekomstbeeld van Femke Kaulingfreks realiteit is, al vind ik het toch jammer dat we Lennaert Nijgh, de beste tekstschrijver van allemaal, niet meer kunnen vragen om tegengas te geven.

Die beheerste namelijk wél de Nederlandse taal.

Altijd ben ik voor het leven op de vlucht / Als een vlinder die toch vliegen kan tot in de blauwe lucht.

Twee regels uit Nijgh’s Verdronken Vlinder, gezongen door Boudewijn de Groot, die mij om de een of andere reden toch aan Camiel Eurlings doen denken.


<

p style=”text-indent: 0px; text-align: left;”>dinsdag 9 januari 2018

Nederland lijdt aan Engelse ziekte

Dat is toch wel een dingetje tegenwoordig op de universiteiten hier te lande: de welhaast dwangneurotische koppigheid van het kader. Hoe luider en massaler ze wordt toegeschreeuwd dat ze de verkeerde weg zijn ingeslagen, des te hardnekkiger blijven ze die weg volgen.

Het gepeupel, daar beneden, heeft zich nergens mee te bemoeien.

Toch, prof. dr. Gloria Wekker?

Met uw fopwetenschap?

Nee nee, lezer, wees niet bevreesd, niet wéér aandacht voor de vrouw die haar universitaire omgeving zo ver heeft gekregen – op zich best knap – om haar vooroordelen, aannames (“Witte onschuld bestaat niet”) en obsessies als zijnde wetenschappelijk bewezen te accepteren. Ik kon het weliswaar niet laten haar weer even te noemen, maar waak voor over-exposure.

Ik prefereer ditmaal een ander voorbeeld: dat wat dichter Jean Pierre Rawie onlangs overkwam. Hij ontving een uitnodiging van zijn buren van de Rijksuniversiteit Groningen om een lezing te komen houden over ‘mijn dichtwerk en deszelfs totstandkoming’, zoals hij het zelf in zijn column in het Dagblad van het Noorden verwoordde. Daartoe was hij gaarne bereid geweest indien de invitatie niet gepaard was gegaan met het verzoek om de lezing in het Engels te houden. Het betrof een bijeenkomst ‘in het kader van internationale betrekkingen’, zo verklaarde men, en daarom kon het niet in het Nederlands.

Jean Pierre Rawie vertikte het.

En gelijk had-ie.

Wat is dat toch, in de wondere wereld van het polderlandse wetenschappelijk onderwijs? Ligt aan het feit dat het Engels op de universiteiten het Nederlands steeds meer verdringt een Calimero-complex ten grondslag? Rawie wijst er zelf ook op in zijn column: dit zou ondenkbaar zijn in landen als Frankrijk en Italië. Blijkbaar heerst onder de professoren aldaar niet de weg met ons-mentaliteit die hun Nederlandse collega’s heeft bevangen.

Hoeveel stukken zijn er, vorig jaar alleen al, niet verschenen van de hand van experts, die smeekten om het stopzetten van deze trend? Felix Huygen, classicus en bestuurslid van Beter Onderwijs Nederland, besteedde er menige verklaring aan, op 28 juni jongstleden nog in de Volkskrant. “Engels als voertaal vernietigt het hoger onderwijs”, stelde hij, wijzend op het feit dat 95% van alle afgestudeerden gewoon in Nederland aan de slag gaat.

De arrogantie waarmee die unibobo’s de kritiek naast zich neerleggen!

Daar komt in het geval van Jean Pierre Rawie nog dit bij: hij is een klassieke rijmdichter, niet vrij van een neiging tot archaïsme. Na welke vertaling dan ook verliest zijn poëzie glans. En toch verlangde men glashard van hem dat hij zijn ‘ter illustratie aangevoerde citaten’ óók even zou verengelsen. Het was een onmogelijke, in feite zelfs beledigende en vernederende eis. “Het komt me vrij krankjorum voor aan een Nederlandse hogeschool in het Engels over Nederlandse poëzie te spreken”, schreef hij zelf.

Instemmend knikkend citeer ik ook de kop boven zijn artikel: “Heel Nederland, de universiteit voorop, lijdt aan de Engelse ziekte.”


<

p style=”text-indent: 0px; text-align: left;”>donderdag 11 januari 2018

Oprah en The Donald: wat een lol, die twee

Tip voor de cynicus die zijn levenshouding wenst te continueren: tik op Google Afbeeldingen de namen van Oprah Winfrey en Harvey Weinstein in. Je cynismemeter zal hogere waarden weergeven dan een geigerteller in Fukushima. Kieken waarop het stel géén groot plezier heeft zijn niet beschikbaar. Op één foto grijnst Harvey zelfs wellustig in de camera terwijl Oprah hem kraaiend van plezier op de wang zoent.

Tip numero twee: tik op dezelfde zoekmachine de namen van Meryl Streep en Harvey Weinstein in. Behalve wanneer zij zich aan een comedy had verbonden (zij heeft de lach niet echt aan haar kont hangen), heb ik Meryl altijd een groot actrice gevonden. Als ik de talloze foto’s zie waarop zij samen met Harvey staat, krijgt mijn achting voor haar een stevige oplawaai.

Wat een lol hadden die twee vroeger.

En nu neurie ik ineens, heel vrouwonvriendelijk, het lied dat Hans Dorrestijn over Meryl schreef.

“Een vrijpartij met Meryl Streep? / ‘k Verdronk nog liever in ‘t Marsdiep.”

Ik bedoel dat in overdrachtelijke zin.

De dames hebben zich als de boegbeelden van de Hollywoodse MeToo-beweging opgeworpen, Streep zelfs al eerder dan Winfrey, hetgeen haar op een veeg uit de pan van collega Rose McGowan kwam te staan. “Je wist het, maar je zweeg”, zei een van Weinsteins meest prominente slachtoffers haar. Streep antwoordde dat zij van niets had geweten. Ik geef McGowan het voordeel van de twijfel.

Meryl wist het, Oprah wist het, zoals zovelen het wisten. Het kan niet anders: het heet daar Hollywood. Roddelen over de filmwereld hoort er bij het dagelijks leven zoals ketchup bij een Big Mac. Ze zullen niet tot in detail op de hoogte zijn geweest van wat Harvey Weinstein en al die andere celebrities wier wangedrag daarna werd geopenbaard allemaal flikten. Ze moeten evenwel van de reputaties van de heren hebben geweten. En ze maakten daar pas een punt van, jaren later, toen de correctheid dat vereiste.

Je zou ook kunnen zeggen: toen het ze van pas kwam.

Het kwam Oprah deze week van pas.

Welk een ongebreideld enthousiasme tijdens haar toespraak bij de uitreiking van de Golden Globes. Oprah redeneerde op z’n Obama’s. Dat valt altijd goed in die kringen. En ze beweerde bewogen, tevens doelend op Donald Trump, dat de tijd van ‘wrede, machtige mannen’ voorbij was. Zoals Obama steeds ‘Yes we can’ riep, zo riep Oprah herhaaldelijk ‘Hun tijd is op’. Ze werd stormachtig toegejuicht door de zaal, waar de dames zich allemaal in het zwart hadden gehuld om heel solidair met elkaar te benadrukken dat ze het niet langer zouden pikken.

Indrukwekkend, zegt u?

Voor mij droop de hypocrisie ervanaf.

En ja hoor, vervolgens werd het gerucht gelanceerd dat Oprah Winfrey het in 2020 namens de Democraten wil opnemen tegen Donald Trump.

Vooruit, nog één tip dan: tik op Google Afbeeldingen de namen van Oprah Winfrey en Donald Trump in.

Ga ik intussen van Catherine Deneuve dromen.

Van haar mag dat tenminste.


<

p style=”text-indent: 0px; text-align: left;”>zaterdag 13 januari 2018

De vlinder dronk dinotranen

O, zeker, als mr. Theo laat weten dat de Aston Martin DB5 die hij vroeger bezat door de onjuiste beeldvorming niet welkom zou zijn geweest in de Binnenhof-parkeergarage, dan verzucht ik toch weer even: “Dood aan de Haagse vertrutting!”

Over het algemeen ben ik tegenwoordig echter een andere mening toegedaan: één Hiddema in de Tweede Kamer is genoeg.

Ik heb de maître lief, dat weet-ie. Hij is een voorname krent in de pap en zijn welbespraaktheid en ironie zouden zijn 149 collegae ter inspiratie moeten dienen. Te veel politici missen de gave des woords waarover Theo Hiddema in ruime mate beschikt.

Zo las ik een bericht dat mij, indien ik een groene, alsmede linkse parlementariër was geweest, als de wiedeweerga in actie had doen komen. De Volkskrant-kop alleen al had zo’n hoog poëtisch gehalte, dat ik terstond achter mijn laptop was gaan zitten om een betoog over mijn grote zorgen aangaande het milieu te schrijven.

“De vlinder was er eerder dan de bloem en dronk dinotranen”, stond er.

Zie haar fladderen, die beeldschone vlinder. Aanschouw haar kleurenpracht, bewonder haar speelsheid. Maar waarom, o waarom toch, hebben de dinosauriërs aan wier reuzentranen zij zich laaft zoveel verdriet? Omdat die arme dieren toen misschien al voelden dat zij, door toedoen van de vermaledijde mens, zouden uitsterven?

Zou niks van kloppen natuurlijk, maar dat hoeft niet per se wanneer het milieu het thema vormt.

Dat neemt niet weg dat ik inmiddels inderdaad vind – één Hiddema is genoeg – dat het exotisme in de politiek zijn grenzen heeft bereikt. Ik begin zo langzamerhand naar de saaiheid van voorheen te verlangen. Zowel lokaal als regionaal en nationaal, prefereer ik nu toch weer sobere, vakkundige volksvertegenwoordigers, die het beste met hun dorp, streek of land voor hebben.

Of wil ik gewoon minder aandacht voor het exotisme?

Verdomd, dat is het!

Voor één keer shoot ik de messenger: minder aandacht voor die flauwekul svp, om te beginnen bij zichzelf als serieus presenterende discussieprogramma’s als Buitenhof, waar men zendtijd had ingeruimd voor een interview met Sylvana Simons omdat zij met haar Bij1 aan de Amsterdamse gemeenteraadsverkiezingen gaat deelnemen.

Bij1 is een bijeengeraapt zooitje waarin zo’n beetje iedereen die bewijst dat de Schepper soms best een steekje liet vallen, zich heeft verzameld. Bovendien heeft Silly al tig keer laten zien dat zij een leugenachtige opportuniste is. Maar het maakte niet uit: Buitenhof gaf haar toch alle ruimte. Ook nu mocht madam er weer lekker op los jokken, terwijl velen zich afvroegen wat zij op de nationale kwelbuis te zoeken had. Haar nieuwe clubje deed toch slechts in dat dorp aan het IJ mee?

“Volgende week Driekus Hooivork van Gemeentebelangen Noordergat-West (Fr) bij Buitenhof”, twitterde ik zelf.

Meer eentonigheid dus graag.

Meer grijsheid.

Meer verstand ook.

Zelfs mr. Theo zal dat met mij eens zijn.


<

p style=”text-indent: 0px; text-align: left;”>dinsdag 16 januari 2018

Een zege in blessuretijd

Het schermpje van de kassa laat zien dat er € 32,93 dient te worden afgerekend.

De afro-krullen van de caissière zijn met veel föhn- en spuitwerk net zo strak getrokken als het uitgaanskapsel van mijn tante Trui in de jaren vijftig. Het meisje heeft haar lange vingernagels lila gelakt. En ze blijkt het afronden goed onder de knie te hebben.

“Dat is dan € 32,95”, zegt ze.

Iets anders heeft ze nog niet zo goed onder de knie.

Bij gebrek aan andere bankbiljetten leg ik twee briefjes van twintig voor haar neer, alsmede twee muntstukken: eentje van twee euro en eentje van één euro.

“Ik snap dit niet, meneer”, zegt ze.

“Als jij mij nu een tientje en een stuiver geeft, zijn we klaar”, antwoord ik.

Welnu, dat gaat er bij haar niet in, totdat ik suggereer dat ze dan maar op haar kassa moet intikken dat ik haar € 43,00 heb overhandigd. Dan gaat de rest vast vanzelf.

En ja hoor.

Ik dacht aan dit voorvalletje terug toen het mij gegund werd te vernemen dat er – zelfs in NRC Handelsblad, dat de ontelbare onderwijsvernieuwingen van de laatste dertig, veertig jaar niet echt kritisch begeleidde – steeds luider wordt gepleit voor de herinvoering van het klassieke klassikaal onderwijs, met directe instructie door strenge doch rechtvaardige leraren die niet naast maar boven de leerlingen staan.

Terug naar het leermodel dat veel te lang als ouderwets en conservatief gold: dat lijkt zowaar het motto van de komende jaren te worden nu zelfs tot steeds meer breinen in de educatieve sector lijkt door te dringen dat alle vernieuwingen van de laatste halve eeuw vrijwel geen enkel positief effect hebben gesorteerd, niet alleen hier maar ook bij onze zuiderburen.

Ik citeer De Morgen: “Als de leerkracht de touwtjes stevig in handen houdt en bepaalt wat er in de klas gebeurt, wordt de kloof tussen kansarme en kansrijke kinderen kleiner. Ook boeken leerlingen betere resultaten voor taalvakken en wiskunde. Dat blijkt uit een overzichtsstudie van Amerikaanse academici die is verschenen in het wetenschappelijke vakblad The Review of Educational Research.”

Ik citeer ook, met instemming, PVV-kamerlid Harm Beertema, een man die weet waarover hij het heeft omdat hij jarenlang voor de klas heeft gestaan. Als commentaar op het Amerikaanse onderzoek twitterde hij dit: “De linkse onderwijsvernieuwers zijn guilty as hell. Een hele generatie die door hun heilloze experimenten de basisvaardigheden nauwelijks beheerst. OnderwijsVEROUDERING hebben we nodig. Met echte meesters en juffen.”

Leren moet niet uit het kind zelf komen, maar uit de docent. Verder moet de basiskennis er, bij welk vak dan ook en of ze het nu leuk vinden of niet, ouderwets worden ingeramd, met bijvoorbeeld als resultaat dat ze weer in staat zullen zijn om de tafel van zeven op te dreunen.

Echt, dan slagen ze ook als caissière.

Als ik vroeger zoiets op deze plek zei werd ik weggehoond.

Aan de andere kant is een zege in blessuretijd veel leuker.


<

p style=”text-indent: 0px; text-align: left;”>donderdag 18 januari 2018

Grap al ingehaald door werkelijkheid

Dus we doen het nog maar drie keer per maand.

Het kenniscentrum Rutgers heeft het uitgezocht. Daar hebben ze best verstand van zaken, maar volgens mij zijn ze wel vergeten de zijwipjes mee te tellen. Een radiocollega van mij, tevens bedenker van de stamtafeluitspraak “Nu nog een lekker nummertje maken en dan maar weer eens op huis aan”, omschreef aldus het buitenechtelijk geslachtsverkeer dat in de hedendaagse maatschappij ondanks alles een niet te onderschatten factor vormt. Hij ging overigens reeds jaren geleden hemelen en het dient helaas te worden vermeld dat zijn uitbundig ontwikkelde paringsdrift in het voortraject van zijn jammerlijk verscheiden een prominente rol heeft gespeeld.

Iets te promiscue, onze George.

Met alle gevolgen van dien.

Laat ik voorop stellen dat ik mij over het algemeen kan vinden in de verklaringen van de Rutgers-club. We hebben het anno 2018 te druk met andere dingen. Door gezin, werk en Netflix komt de seks in de knel, beweren ze samengevat. Ik knik instemmend, al verdient het mijns inziens aanbeveling de mobiele telefoon daaraan toe te voegen.

Nu zou ik kunnen zeggen dat de trilfunctie de dames tegenwoordig een goed alternatief biedt. Maar ik houd het liever een beetje beschaafd. Je zult de echtparen de kost moeten geven, stel ik daarom maar, die na het gezamenlijk te bedde gaan de traditionele oerdrang inmiddels door een andere hebben vervangen: het checken, op hun gsm, van de laatste ontwikkelingen op de sociale media. Ik denk nogal visueel en kan u verzekeren dat er nauwelijks een triester beeld bestaat. Verder wijs ik u er graag op dat de Rutgers-enquete dezelfde uitkomst heeft als enquetes in andere landen.

We gaan wereldwijd minder van bil.

Als we er nou eens helemáál mee stoppen?

Dan sterven we uit en komt het weer goed met Moeder Aarde.

Maar goed, zover zal het vast niet komen, ofschoon ik wel de verwachting wens uit te spreken dat we het in de toekomst nóg minder vaak gaan doen.

De regelmatige lezer van deze rubriek herinnert zich misschien nog dat ik eind oktober vorig jaar, geïnspireerd door de toen al uit de hand lopende reacties op de MeToo-affaire, bij wijze van grap een situatie in een nachtclub creëerde waarin een jongen een meisje dat hij leuk vond een kennismakingscontract onder de neus schoof.

Welnu, die grap is op bepaalde Amerikaanse universiteiten en uiteraard ook in Zweden – altijd weer Zweden – al door de werkelijkheid ingehaald, terwijl op Jersey een student in eerste instantie een veroordeling aan zijn broek kreeg omdat hij tijdens het copuleren ongevraagd de borsten van zijn partner had aangeraakt.

En waar komen we in Nederland mee?

Met LegalFling, een app die expliciet wederzijdse toestemming voor seksueel contact vastlegt.

Voelt u nu nog kopjes in de pendek, meneer?

Ik ook niet.

Let maar op, straks doen we het nog maar één keer per maand.


<

p style=”text-indent: 0px; text-align: left;”>zaterdag 20 januari 2018

Een kampbeultype, zei mijn vrouw

Een voordeel van mijn vak is dat je in de aanloop naar je vakantie reeds met vakantie kunt gaan. Nee, dat moet je niet te vroeg doen. Zodra de tropenzon de spruitjesgeur uit je colbert heeft gestoomd functioneer je als polderlandduider niet meer naar behoren. Maar een paar dagen blijft dat jasje wel naar Nederland rieken. En zo kon het gebeuren dat ik, terwijl mijn vakantie vandaag pas begint, gisteren al in Singapore arriveerde.

Onderweg had ik al zitten broeden op mijn onderwerp. Het moest de EU worden. En dan vooral de manier waarop dat monsterverbond van plan is de pers aan banden te gaan leggen, een schandelijk Brussels idee dat op verbazingwekkend weinig weerstand stuit. Ze willen de verspreiding van ’Russisch’ nepnieuws tegengaan (ze kwamen zelfs al met verkeerde voorbeelden aanzetten) en denken daarom serieus aan een Europees journalistenkeurmerk. Oei, hoe fout. De journalistiek dient zich heel erg met de EU bezig te houden, maar de EU dient zich heel erg níet met de journalistiek bezig te houden. Orwells 1984 is al dichtbij genoeg.

Ik citeer met instemming actrice Carine Crutzen op Facebook: “Liever nepnieuws dan keurmerknieuws. Nepnieuws drijft uiteindelijk boven als nepnieuws. Keurmerknieuws wordt geselecteerd door een EU-overheid met een politieke agenda. De overheid bepaalt wat de burger aan nieuws onder ogen krijgt. Ik vind deze censuur eng.”

Ik wilde in deze column dus lekker ouderwets tekeer gaan tegen Jean Claude Juncker, Frans Timmermans en Federica Mogherini – de Castro-fan die het plan ten uitvoer moet brengen – en besloot meteen ook maar de hele Brusselse misjpoge een stevige trap onder z’n togus te geven. Waar bemoeiden ze zich mee? Ging daar al niet genoeg mis? Het vliegtuig verlatend, kreeg ik al zin om achter mijn laptop te kruipen, maar toen ik daarna de roltrap naar de paspoortcontrole afdaalde sloeg mij plots de schrik om het hart.

Vele honderden mensen in ontelbare oneindig lange rijen!

Het duurde liefst anderhalf uur voordat wij aan de beurt waren, en in de tussentijd ontwikkelden mijn vrouw en ik stapje voor stapje onbedwingbare haatgevoelens jegens de tergend trage vrouwelijke Singaporese beambte die belast was met de taak om de papieren van onze rij te controleren.

Mijn hemel, wat een tinnefkop.

“Een kampbeultype”, zei mijn vrouw.

“Cambodja is niet ver weg”, zei ik. “Ze heeft vroeger voor Pol Pot gewerkt.”

De rest van de conversatie zal ik u om redenen van fatsoen besparen. We gingen ver over de schreef, dat staat vast, maar we kregen wél steeds meer bijval van de ons omringende, eveneens alsmaar woedender wordende medereizigers, van wie velen na verloop van tijd naar het toilet moesten maar daarvan afzagen omdat ze dan hun plekje kwijt zouden zijn.

Wat denkt u dat ik op een gegeven moment zelfs zei?

Ik schaam mij diep: “Dan hebben wij het in Europa sinds Schengen toch beter voor elkaar.”

Toen pas wist ik hoe erg ik aan vakantie toe was.

Tot over twee weken.

Reageren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

rob@hoogland.nl