Press "Enter" to skip to content

Telegraaf columns januari 2019

telegraaf columns januari 2019

Deze planeet herbergt te veel mensen

De TelegraafRob HooglandHier de stukken die ik in januari 2019 voor de Telegraaf schreef. Klik op een datum in de tabel als je de column die op deze dag in de krant werd gepubliceerd direct wilt lezen. Scroll anders naar beneden.

• donderdag 3 januari
• zaterdag 5 januari
• dinsdag 8 januari
• donderdag 10 januari
• zaterdag 12 januari
• dinsdag 15 januari
• donderdag 17 januari
• zaterdag 19 januari
• dinsdag 22 januari
• donderdag 24 januari
• zaterdag 26 januari
• dinsdag 29 januari
• donderdag 31 januari
.

<

p style=”text-indent: 0px; text-align: left;”>donderdag 3 januari 2019

Een pelletberg hoger dan de Burj Khalifa

JAN/FEB/MAART. Tijdens een interview met Nieuwsuur geëmotioneerd nog wat pellethout in zijn haard gooiend, benadrukt Jesse Klaver dat de opwarming van de aarde met liefst 0,0001 graad extra zal afnemen wanneer Rutte III daar nog eens 2.500 miljard euro voor vrijmaakt. Donald Trump ontslaat in januari al zijn ministers en onderministers en doet in februari hetzelfde met al hun opvolgers. “Deze fakeministers weten niet wat hard werken is!” twittert de president na zijn 45ste golfronde van 2019 op 14 februari. Ditmaal als onderwaterzwemmer omdat er overal ijs ligt, slaagt Maarten van der Weijden er bij zijn tweede poging wel in om de Elfstedentocht te voltooien, al neemt in zijn ogen het feit dat hij zich bij een wak in Bartlehiem gedwongen zag om even adem te halen veel glans van deze prestatie weg.

APRIL/MEI/JUNI. Jesse Klaver en Rob Jetten dienen een wetsontwerp in waarmee moet worden geregeld dat iedereen die het waagt vraagtekens te plaatsen bij ongeacht welk Haags klimaat-, milieu- of migratievoorstel dan ook, in een heropvoedingskamp op de Veluwe wordt ondergebracht, waar Gerrit Hiemstra en Tineke Ceelen de hersenspoelingen voor hun rekening zullen nemen. Als Frenkie de Jong na langdurige onderhandelingen voor 2.500 miljard euro naar Paris St. Germain vertrekt, eist Jesse Klaver dat geld direct bij Ajax op. Jean-Claude Juncker wordt onder zijn bureau aangetroffen tussen veertien lege flessen Franse cognac. “Spit”, lalt de bijna ex-voorzitter van de Europese Commissie, terwijl hij Frans Timmermans een lange tongzoen geeft.

JULI/AUG/SEP. “Kukka kikki likkanen moekka kippenukki”, zegt de Finse premier Juha Sipilä als hij op 1 juli namens zijn land het voorzitterschap van de EU van Roemenië overneemt. Google Translate heeft nog altijd geen uitsluitsel gebracht, maar talenwonder Frans Timmermans zegt onmiddellijk dat Europa nog nooit zo indrukwekkend de liefde is verklaard. Jesse Klaver belooft voortaan driemaal per week in het Haagse theehuis IJgenweis een dienst van de Kerk voor het Klimaat te gaan leiden. Het is voor het eerst in de historie is dat God zelf op de kansel plaatsneemt. Terwijl intussen zijn kantoor in Brussel naar zijn wensen wordt ingericht, ontkent Mark Rutte voor de 897ste keer officieel dat hij Donald Tusk zal opvolgen.

OKT/NOV/DEC. Het gemeentebestuur van Amsterdam besluit over te gaan tot standrechtelijke executie van iedere toerist die het na spertijd nog waagt om de straat op te gaan. “Onze illegalen hebben recht op lebensraum”, aldus GroenLinks-leider Rutger Groot Wassink. Tunahan Kuzu zegt dat het tegenwoordig helemaal niets met antisemitisme te maken heeft als je zegt dat er geen Jood is die deugt. Op het Scheveningse strand wordt voor het jaarlijkse vreugdevuur een pelletberg ter hoogte van 829 meter gebouwd, één meter hoger dan de Burj Khalifa. De Haagse burgemeester Pauline Krikke schat tijdens een bezoek aan het strand dat de maximale hoogte op 35 meter niet is overschreden en voorspelt dat de westerstorm die voor 1 januari 2020 wordt voorspeld geen schade zal aanrichten.


<

p style=”text-indent: 0px; text-align: left;”>  zaterdag 5 januari 2019  

Een kastijding van oog en geest

Kunnen we het wel weer over Roboflop hebben, oftewel de geachte afgevaardigde de heer Jetten van Dédain66, maar er lopen ook nog andere sukkelaars op de aardkloot rond.

Wat te denken van al die baardige jongemannen met wollen mutsen die het openbare leven de laatste tijd zeker in onze grote steden wel heel nadrukkelijk karakteriseren?

Voor mij een geseling, mevrouw!

Tuurlijk, mede dankzij zijn optreden bij Eva Jinek, dat de presentatrice deed beseffen hoe blij zij moest zijn dat Pax, haar pasgeboren wolk van een baby, haar alvast had geleerd hoe zij met een kind moest omgaan, is half Nederland Rob Jetten gaan zien als de politicus achter het klimaatklysma dat ons momenteel met veel geweld wordt ingebracht, niet in ons darmkanaal maar via onze oren omdat ditmaal onze hersenen dienen te worden gespoeld.

Dat verdient een nadere beschouwing, zeker ook op deze plek, maar er is een groot nadeel aan verbonden: ik zou mijn bewondering voor Mark Rutte niet kunnen verhullen. Wederom is hij erin geslaagd het wanbeleid waarvoor hij als leider van de roedel verantwoordelijk is, te laten toelichten door een pezewever die lager in de hiërarchie staat. Dat doet hij nu al drie kabinetten lang succesvol en ik heb geen zin om dat in een hele column te benadrukken.

Bon.

Snel terug naar die baardige jongemannen met wollen mutsen.

Kijk eens om u heen: nog nooit was de uniformering van de twintigers en dertigers onder ons zo groot. Het is tien graden, op 5 januari nota bene, het alhier reeds eerder gememoreerde roodborstje in mijn tuin zingt nog steeds 24 uur per dag zo hard de longetjes uit zijn lijfje dat het uitslovertje naar ik vrees de lente niet gaat halen. Maar wat doen inmiddels zelfs vele honderdduizenden jongemannen in dit land, terwijl ik zelf elke ochtend de verleiding moet bedwingen om in een polootje op het terras van strandpaviljoen De Zwoele Branding plaats te nemen? Zij trekken, alsof zij over de ijsvlakten van Antarctica stiefelen, dikke wollen mutsen tot ver over hun oren. Ze streven toch naar authenticiteit, die hipsters? Vergeet het maar, het is allemaal één pot nat. Ik heb het niet gecheckt, maar het zou mij bovendien niet verbazen als de firma Gillette dankzij hen diep in het rood staat.

Wat is dat toch?

Het is een kwelling, een kastijding van het oog en de geest, in elk geval van de mijne. Het is een plaag die met alle middelen dient te worden bestreden, ook omdat dat soort types er doorgaans niet voor terugdeinst muntthee met honing dan wel een espresso macchiato met een hartje in het schuim te nuttigen, en een grote voorkeur aan de dag pleegt te leggen voor politieke partijen als die van de Jessias en van…

Er is geen ontkomen aan: kom ik toch weer bij Roboflop uit.

Waaraan gaat de wereld eerder ten onder: de klimaatverandering of baardige jongemannen met wollen mutsen?

Nee, ik vraag het ditmaal eens níet aan die nieuwe oppermuts van een zekere politieke partij.


<

p style=”text-indent: 0px; text-align: left;”>  dinsdag 8 januari 2019  

Dit nu heet selectieve verontwaardiging

Dat kon niet uitblijven: Kees van der Staaij heeft een aangifte van Francis van Broekhuizen aan z’n gereformeerde broek.

“Ik wil hiermee een signaal afgeven”, aldus de ‘gekwetste’ en ‘heel verdrietige’ Gay Pride-ambassadeur, een functie die in het tijdperk dat wij de mensheid nog slechts in mannetjes en vrouwtjes opdeelden in haar geval als ambassadrice werd omschreven. Maar ja, the times they are-a-changin’.

Wat zegt u? Nee, niet voor iedereen natuurlijk, dat laatste. Om die reden zette SGP-voorman Kees van der Staaij ook zijn handtekening onder die door Van Broekhuizen en de hele lhbti-misjpoge verafschuwde Nashville-verklaring, genoemd naar het muziekmekka waar dat extreem protestantse manifest werd opgesteld.

“What’s new, pussycat?” zing ik mijn homoseksuele medemens toe. Sinds jaar en dag huldigt de SGP immers hetzelfde archaïsche standpunt over homoseksualiteit, met name overigens aangaande het praktiseren van die geaardheid, dat inmiddels inderdaad ver afstaat van het standpunt van het deel van de hedendaagse samenleving dat alhier de mores bepaalt.

Begrijp me niet verkeerd, svp. Ofschoon principieel niet tot de moresbepalers behorende, vind ik het ook een achterlijk standpunt. Zolang het bij vleselijke exercities blijft waaraan uitsluitend volwassenen deelnemen, zolang een en ander bovendien met wederzijdse instemming geschiedt, moet iedereen vooral lekker z’n gang gaan qua liefde & lust. Maar het is wel een standpunt dat is gebaseerd op wat erover in het boek staat geschreven dat de SGP-levenswijze vormgeeft. Dat de mannenbroeders de bijbel nogal letterlijk nemen is al een eeuwigheid bekend en werd door Van der Staaij alleen maar bekrachtigd.

Is die golf van verontwaardiging van gisteren, waartoe ook de reactie van Francis van Broekhuizen behoort, daarom niet ietwat overdreven?

Is er daarnaast, zoals zo vaak, geen sprake van enige hypocrisie?

De SGP is een kleine partij, met net zoveel kamerzetels – niet meer dan drie – als Denk, met dien verstande dat die laatste club naar te vrezen valt bij de volgende verkiezingen een aanzienlijk aantal zetels zal winnen.

Welk standpunt huldigen Kuzu c.s. over homoseksualiteit? Denk vist electoraal in de over zijn oevers klotsende ultraconservatieve moslimzee, waar homo’s een groot risico lopen, namelijk dat zij zo lang kopje onder worden gehouden dat zij op een gegeven moment helemaal níets meer kunnen praktiseren (in het tegenwoordig geweldloze SGP-vijvertje is dat niet het geval).

Ook dat is allang bekend, zoals uit ontelbare homovijandige uitspraken van allerlei imams bleek, maar tegen die gasten wordt opvallend weinig aangifte gedaan.

Vraagje.

Wat klinkt luider hier te lande: het verzet van gisteren, of het protest wanneer homohaat weer eens niet door christelijke, maar door islamitische hotemetoten wordt bevorderd?

Juist, lezer!

Dit nu noemen wij selectieve verontwaardiging.


<

p style=”text-indent: 0px; text-align: left;”>  donderdag 10 januari 2019  

Had ik je al een loser genoemd?

Dat uitgelekte jihadfilmpje, dat verhaal erbij: zelden iets gezien waar de pathetiek met zulke dikke klodders vanaf droop.

Meneer had er zijn hele leven van gedroomd. Althans, zo beweerde hij, terwijl hij in dat Weertse vakantiehuisje een oefenbomgordel droeg en de kalasjnikov die hem zojuist in zijn handen was geduwd kuste: „Mijn hele leven heb ik hiervan gedroomd, Allahu akbar.”

Mag ik een teiltje, kermde ik.

Hadden wij hier van doen met een jihadistisch jokkebrokje? De vraag stellen is ’m beantwoorden: jazeker – en het was ditmaal niet eens een jokkebrokje dat uit taqiyya-overwegingen handelde. Hij droomde vroeger namelijk van heel andere dingen. Daar droomden we toen allemaal van, ongeacht onze afkomst en achtergrond. Hij riep het dan ook alleen maar om de andere aanwezigen – en wellicht ook zichzelf – ervan te overtuigen dat ze op hem konden rekenen.
De uitslover hing de deugjihadi uit.

Ik heb het over een van de vier terreurverdachten die in september vorig jaar op dat vakantiepark in Weert werden opgepakt nadat zij een partij wapens en munitie in ontvangst hadden genomen van wat naar later bleek geen wapenhandelaren, maar undercoveragenten waren. Verdacht van het voorbereiden van een terreuraanslag, dienen zij zich vandaag samen met twee anderen bij de rechtbank te melden, maar gisteren al lekte, naar RTL4, een filmpje uit dat door de dienders tijdens de deal was gemaakt.

„Mijn hele leven heb ik hiervan gedroomd, Allahu akbar.”

Hoorde ik daar ook een zigeunerjongetjessnik?

Mijn eerste gedachte: wat een slijmbal. Al werd mijn tweede gedachte daarmee bepaald niet verdrongen: wat een minderwaardig stuk vreten. Anders beweer je niet glashard dat je er je hele leven van hebt gedroomd om wapentuig in handen te krijgen waarmee je van plan bent om zoveel mogelijk onschuldige burgers te vermoorden.

Hoe verloopt het leven van dit soort types voordat zij tot zo’n barbaar verworden? Bijna volgens een draaiboek. Ze worden slecht opgevoed in een vaak liefdeloos gezin, presteren ondermaats op school, ontwikkelen zich doorgaans al snel tot etterbakjes die de straat onveilig maken en gaan vervolgens in onrustbarend veel gevallen uit stelen en roven, daarbij drugshandel en geweld niet schuwend. Niet echt karakterbevorderend, als je het mij vraagt. En dan komen ze plots, daarvoor extra vatbaar geworden en met alle gevolgen van dien, onder invloed van de duister gefinancierde scouts van Allah, die precies weten waar ze hun slachters moeten rekruteren.

„Mijn hele leven heb ik hiervan gedroomd, Allahu akbar.”

Brrr.

Je hebt het grootste deel van je leven verkloot, man. Toen droomde je vergeefs van Audi’s en Rolexen en lekkere wijven, van wie velen zich van je afwendden omdat ze zagen hoe je maatschappelijk functioneerde. En nu droom je, terwijl je nóg verder bent afgedreven, inderdaad hiervan, in de eerste plaats omdat je dromen van vroeger allemaal niet zijn uitgekomen.

Had ik je ook al een loser genoemd?


<

p style=”text-indent: 0px; text-align: left;”>  zaterdag 12 januari 2019  

Kan niet wachten op de volgende procesdag

De kleinkinderen vragen mij wel eens: “Hoe komt u de dagen door, opa, nu u nog maar op halve kracht werkt?”

Nog niet eens zo lang geleden bracht ik dan fantasieën te berde over spannende zoektochten, op Texel, naar gorgels, brutelaars en een jongen met superogen, want als ik van Jochem Myjer kan jatten zal ik het niet laten. Inmiddels, echter, nu vooral die dekselse Derk-Maria al zo groot is geworden dat hij zich tot teleurstelling van een van zijn moeders, die vroeger zijn vader was, gezien de gretige blikken waarmee hij zijn buurmeisje volgt tot een cisgender hors catégorie lijkt te ontwikkelen, vertel ik gewoon de waarheid.

“Als opa echt niets te doen heeft, Derk-Maria”, zei ik gisteren tegen dat joch, “dan gaat-ie advocaatjes pesten.”

“Advocaatjes pesten?” zei Derk-Maria. “Hoe dan, opa?”

“Een voorbeeld. Op Twitter volgde ik Telegraaf-verslaggever Sylvan Schoonhoven bij de rechtszaak tegen de jihadi’s die in Weert, vlak voordat zij een mega-aanslag op een festival wilden plegen, door een undercoverteam in de maling waren genomen met de levering van een onklaar gemaakte partij wapens.”

“Ja, en?” zei Derk-Maria ongeduldig.

“Sylvan moest daarom ook de advocaten van dat salafistentuig aanhoren, die vanzelfsprekend over uitlokking begonnen. Dat was een invuloefening. En toen durfde een van hen zelfs te verklaren dat de afgetapte telefonische uitspraak van zijn cliënt Nadim, dat hij zijn kat zou gaan missen, niet betekende dat hij binnenkort martelaar zou worden, zoals het OM logischerwijs aannam, maar dat het beest vlooien had en dat Nadim daar nu eindelijk wel eens vanaf wilde.”

“Maak dat de kat wijs, opa!”

“Da’s een goeie, jongen, je bent een ware kleinzoon. Zelf twitterde ik: ‘Er zijn van die momenten dat ik blij ben dat ik geen advocaat ben geworden’. Waarna ik met een goede fles tempranillo naast mijn pc achterover leunend in mijn bureaustoel ging wachten tot de amices zouden happen.”

“Duurde het lang?”

“Anderhalf glas, om precies te zijn. ‘Je zult inderdaad maar je best moeten doen om ervoor te zorgen dat verdachten van ernstige strafbare feiten een eerlijk proces krijgen’, reageerde de eerste woedend, onmiddellijk gevolgd door een collega die het bij een simpel ‘Ik ook’ hield en de rechtbankverslaggever van een dagblad, die daar zomaar ‘Wij ook’ van maakte. Ken je de uitdrukking pluralis majestatis, Derk-Maria?”

“Ik ben niet van gisteren, opa. Dat is Latijn voor majesteitsmeervoud.”

“Zo is het. Vroeger spraken alleen koningen en koninginnen in de wij-vorm, maar annu 2019 neigen blijkbaar ook simpele kopijslaafjes naar het gebruik van pluralis majestatis, naar ik aanneem om de eigen belangrijkheid te benadrukken die helaas alleen door henzelf is vastgesteld.”

“Hahaha, die opa toch”, lachte Derk-Maria. “Dus zo vult u uw dagen heden ten dage?”

“Ja, jongen. Ik kan daarom niet wachten tot de volgende procesdag. Advocaatje leef je nog, ie-ja-dee-ja! En happen zullen ze. Steeds weer, altijd en eeuwig.”


<

p style=”text-indent: 0px; text-align: left;”>  dinsdag 15 januari 2019  

Er is paniek in de liberale tent

Zie ik Mark Rutte gisteren, denk ik aan Kees van der Staaij.

Sorry Mark, sorry Kees.

Ik begrijp donders goed dat jullie allebei liever met iemand anders zouden willen worden geassocieerd. Kees met de Heere Heere, Mark met Vladimir Horowitz, die zíjn God was. Ik noem maar een paar voorbeelden.

Het kwam zo.

Mark had vrijdag geroepen dat hij de mensachtigen – mijn omschrijving – van het type dat ook tijdens het laatste oud & nieuw weer hulpverleners belaagde, het liefst allemaal persoonlijk in elkaar zou slaan. Geert Wilders won subiet de Prijs van de Reactie van de Week door “Met zijn handtasje zeker” te schamperen, hetgeen mij ordinair deed schuddebuiken. De premier trok zich er niets van aan en vertikte het zondag bij Buitenhof zijn excuses aan te bieden. Hij zei dat het een onvoorbereide uitspraak was, gevoed door ‘pure emotie’. En toen mompelde ik zomaar “En gij geleuft het” en drong meer dan ooit het besef tot mij door dat het bij de VVD alle hens aan dek is.

“Welkom bij ons wekelijkse gesprek, meneer Rutte. Ik heb een vraag over het klimaatakkoord. Vindt u…”

“Voordat u verder gaat het volgende. Zoals u weet ben ik historicus en weet ik dientengevolge als geen ander dat vierendeling in de middeleeuwen een beproefde methode was om de doodstraf te voltrekken.”

“Eeehh… vierendeling?”

“Jazeker, vierendeling. De veroordeelde werd hierbij levend en wel door vier paarden uiteengetrokken. Onder anderen Balthasar Gerards, de moordenaar van Willem van Oranje, werd op deze manier geëxecuteerd. Ik stel voor om die oudejaarsrelschoppers voortaan ook een dergelijke bestraffing te laten ondergaan, het liefst direct op Nieuwjaarsdag.”

Mede gezien het feit dat Mark Rutte gisteren zo stoer en standvastig uit het langdurige coalitieoverleg kwam durf ik niet eens meer uit te sluiten dat het volgende wekelijkse gesprek met de minister-president zich in die richting gaat ontwikkelen. Dat Klaas Dijkhoff bovendien het complete dossier van het klimaatakkoord op een van zijn roemruchte videofilmpjes onder het uitroepen van “Bekijk het maar, Edje!” persoonlijk in de fik steekt. En dat de VVD nog ontelbare andere popie-jopie maatregelen zal bepleiten. Elke dag, immers, komen we onvermijdbaar een dagje dichterbij 20 maart, als de Statenverkiezingen op het programma staan en het Forum voor Democratie een recordaantal stemmen van de VVD dreigt over te nemen.

Er is paniek in de liberale tent.

Waarom ik dan aan Kees van der Staaij denk?

Niet omdat er ook paniek in de gereformeerde tent is. Ik denk aan Kees omdat die desgevraagd wél zonder enige aarzeling zijn handtekening zette onder een weliswaar achterlijke en discriminerende, maar het SGP-standpunt nu eenmaal bevestigende verklaring over homoseksualiteit.

Ongeacht de electorale consequenties.

Je bent een man van principes of je bent het niet.

Kees is een man van principes.

Wat je er ook van vindt.


<

p style=”text-indent: 0px; text-align: left;”>  donderdag 17 januari 2019  

Kweek mensen zonder geslachtsorganen

Plots ben ik blij dat in de verte de klokken reeds luiden. Kom maar Hein, wenk ik zelfs. Neem je zeis mee en maak het kort. Jazeker, ik doe een Oldenbarneveltje. De dood is niet erg, verre van dat zelfs, maar het transitiemoment lijkt mij best een dingetje.

Ik lees overal dat wij binnenkort, op instigatie van Ed Raket, kweekvlees krijgen voorgeschoteld. Nogmaals: kweekvlees. Vlees uit een reageerbuisje. Zo’n laboratoriumglaasje waarin ze ook ontlasting en spermatozoïden onder de loep nemen. Alle begrippen die met kweek beginnen deugen niet. Of wilt u soms wel in de buurt van een kweekreactor wonen? De pabo heette vroeger kweekschool. Daar leren ze uw kind ‘ik wordt’ en ‘hij betaald’ te schrijven.

Alleen al als ik aan kweekvlees denk krijg ik kotsneigingen. Wat is over tien jaar eigenlijk nog echt? Als Hein het vertikt mijn doodswens in te willigen, ben ik tegen die tijd zelf nauwelijks nog echt. Over enkele weken staat een nieuwe knie op het programma. Daar komen ongetwijfeld nóg zo’n plastic knie bij, twee heupprotheses, een rij kronen, andermans lever, lensinplanten, botoxje hier, nieuw schoudertje daar, een stel gehoorapparaten, een kunsthart en -nier, een pacemaker en een stoma.

Het resultaat: een nep-Rob die nepvlees hachelt.

Ik scheur mijn kleren en ween.

Hierbij doe ik een oproep aan Telegraaf-chefkok Felix Wilbrink: laten wij het samen doen. Laten wij, zodra wij verplicht worden kweekvlees te consumeren, samen uit het leven stappen. Jij bent onze culinaire God. Ik knip elke dag je recepten uit, ik heb recht van oordelen. Al heb ik het je nooit vergeven dat je in een onbedaarlijk gebulder uitbarstte toen ik je de ingrediënten van mijn vijf ideale ballen gehakt doorgaf: een pond rundergehakt, twee eetlepels Zaanse mosterd, twee eetlepels gewone mosterd, vier eieren, zes eetlepels ketjap, een theelepel cayennepeper, runderfond voor het sudderen. Man, wat was ik beledigd. Nu vergeef ik het je. We moeten samen een daad stellen, voor onze kinderen en kleinkinderen.

Kom ik straks thuis, scheldend en tierend. De accu van mijn verplichte Nissan Leaf is te snel leeg gelopen, ik heb de resterende zeven kilometer naar mijn woning met verplicht Energie A-label en verplichte warmtepomp, die de temperatuur maar niet hoger dan 17 graden krijgt, strompelend moeten afleggen. En wat zet moeders op tafel? Kweekvlees. Omdat wij van Ed Nijpels maar twee keer per week een bal gehakt mogen, als het aan Felix Wilbrink ligt niet eens míjn bal gehakt. Terwijl de Belgen en de Duitsers en alle andere volkeren om ons heen dag in dag uit sappige biefstukken en entrecôtes en ribeyes en karbonades en braadworsten en varkenshazen en kalfsschnitzels blijven oppeuzelen. Enige reden: ze laten zich minder snel iets op de mouw laten spelden.

Kweekvlees?

Doei.

Als je dan toch iets wilt kweken, kweek dan mannetjes en vrouwtjes zonder voortplantingsorganen.

De enige manier om de planeet te redden.

Al wil ik dan helemáál dood.


<

p style=”text-indent: 0px; text-align: left;”>  zaterdag 19 januari 2019  

Mijn moeder vond The Beatles al tuig

Laat ik mij inlichten over de journaliste die uit Turkije is gebonjourd omdat zij, in de breedst mogelijke zin, hand-en-spandiensten voor haar Syrische jihadvriendje verrichtte, vraag ik mij meteen af of dat vriendje misschien ook rapper is.

Die werelden zijn in de mijne namelijk aan elkaar verwant.

Ik hoorde meneer zelfs al van die rapteksten opdreunen, terwijl zijn naïeve Hollandse liefje enthousiast meedeinde.

“Ook als ik met de bus ga, is het naar Al-Nusra.”

Sorry hoor, maar dat is nu eenmaal het niveau.

Het zit mij kennelijk hoog, het rappersnieuws. Zo hoog, dat ik mij er drukker over maak dan over het feit dat een collega mijn vak heeft bezoedeld door tijdens haar correspondentschap in wat ooit het Ottomaanse rijk was haar journalistieke onafhankelijkheid overboord te gooien. Is dat nieuws in die regionen? Niet echt. Al geef ik toe dat deze madam, die ook antropologie studeerde (in Amsterdam nog wel, waarmee het gesodemieter natuurlijk begon), het wel heel bar maakte door valse identiteitspapieren voor haar toenmalige fundamentalitische wip te regelen.

Wat een tuig, in rapperskringen.

Kijk, dat Snoop Dogg zich nu ineens Smoooth Dogg, met drie o’s, wil laten noemen, is op zich onschuldig. Toch sleep ik het bericht er even bij omdat iemand die in zijn naam drie o’s op een rijtje zet, daarmee alleen al een genrekwaal verraadt: net als het overgrote merendeel van zijn collega’s met hun rapteksten, laat hij er een angstaanjagend gebrek aan originaliteit mee zien. Marcel Wanders deed het jaren geleden al met zijn Moooi-collectie.

Twee andere rappers stonden deze week veel nadrukkelijker in de schijnwerpers. De eerste: MHD, de Arabische Fransman wiens concert woensdag in Afas Live niet doorging omdat-ie… tadaah… vastzit wegens betrokkenheid bij een moord. De tweede: ons aller Boef, kattenkiller en drugshandelaar met een strafblad van hier tot Mekka. Ditmaal moest hij voor de rechter verschijnen omdat hij 300 kilometer per uur op de snelweg had gereden en 165 kilometer binnen de bebouwde kom.

Je kind zal daar maar op dat moment oversteken.

En dan heb ik het nog niet eens over Appa en al die anderen gehad, onder wie de betreurde Feis, die tijdens de jaarwisseling bij een schietpartij om het leven kwam.

Let wel: dit soort jongens heeft honderdduizenden fans op bijvoorbeeld YouTube en Instagram, waar voor MHD zelfs 2,4 miljoen abonnees staan geregistreerd, van wie er heel veel dolgraag willen zijn zoals zij.

Zegt dat iets over deze wereld?

Voor mij wel.

“Mijn moeder vond The Beatles al tuig”, twitterde ik, na deling van het nieuws over de arrestatie van MHD op dat medium.

“Mij gebeurt het niet”, dacht ik altijd, aan haar commentaar van toen denkend. “Ik blijf tot het einde bij de tijd.”

Maar het is mij dan toch overkomen.

Net als mijn moeder destijds, neem ik het hedendaagse nieuws steeds vaker hoofdschuddend tot mij.


<

p style=”text-indent: 0px; text-align: left;”>  dinsdag 22 januari 2019  

Hoe hypocriet wil je het hebben?

Zouden ze het niet doorhebben?

Serieus: zouden ze het echt niet doorhebben?

Had ik, in dit geval althans, want er zijn helaas nog veel meer gevallen, de hypocrisie van de Jessias en Roboflop aangaande de strijd tegen de opwarming van de aarde gaat net verwerkt, kwam er een minstens zo sterk staaltje van Reinier van Dantzig overheen.

Kent u Reinier? Hij is de lijsttrekker van D66 in het hoofdgehucht van Nederland, waar ze het smelten der ijskappen hoogstpersoonlijk denken te kunnen voorkomen door een reeks van lokale burgerpesterijen die slechts symbolische waarde hebben.

Hij riep dit, onze Reinier: “Vrienden, we laten ons niet ontmoedigen door de keren dat we geen gelijk krijgen. Want uiteindelijk is het klimaat redden geen hobby van witte wijn sippende elite. Het is bittere noodzaak. We kiezen voor onze kinderen, we kiezen voor de toekomst. Het gaat ons lukken.”

We kiezen voor onze kinderen.

Mensen die zoiets roepen moet je sowieso wantrouwen.

Het was natuurlijk ook een sneer naar Mark Rutte, die inderdaad, door de peilingen gedwongen, nogal smalend over witte wijn sippende elite sprak toen hij de VVD-campagne voor de statenverkiezingen in gang zette met een iets te doorzichtige knipoog naar het volk dat momenteel naar het FvD en de PVV lonkt. Maar in de eerste plaats was de uitspraak van Van Dantzig een gotspe van heb ik jou daar.

De onophoudelijke pleidooien van Jesse Klaver en Rob Jetten voor een rigoureuze aanpak van de klimaatproblematiek verloren voor mij zo’n beetje al hun zeggingskracht toen bleek dat de eerste thuis gewoon een palletkachel stookte en de tweede zich tot een milieuvervuilende wereldreiziger hors catégorie had ontpopt.

Welnu, hetzelfde ervoer ik toen duidelijk werd dat Reinier van Dantzig, de man die uit bittere noodzaak voor zijn kinderen kiest, de afgelopen weken lekker in Zuid-Afrika aan de witte wijn zat te sippen. Meneer plaatste het zelfs vrolijk op de sociale media, inclusief een gezellig filmpje, en het eerste wat ik mij afvroeg was: hoe hypocriet wil je het hebben?

Nu zou hij kunnen stellen dat het in de Kaap momenteel hartje zomer is, dat hij de verwarming daarom lekker op nul kon zetten en dat hij daar dus buitengewoon milieubewust bezig was. Maar in werkelijkheid blijkt ook de op Twitter voortdurend op duurzaamheid hamerende Reinier van Dantzig – hij reisde nog veel vaker – tot het alsmaar uitdijende gezelschap sociaal-liberalen en groenen te behoren, die blijkbaar de mening zijn toegedaan dat de grote offers die zij met dat klimaatakkoord vragen, slechts door het voetvolk moeten worden gebracht.

“Verbeter de wereld en begin bij jezelf”, zegt het spreekwoord.

Voor hen geldt het slechts voor het gepeupel.

Dat gezelschap?

De elite, inderdaad.

Ik weet er geen beter woord voor.

Om de vraag zoals in de eerste twee alinea’s vervat te beantwoorden: nee, ze hebben het niet door.


<

p style=”text-indent: 0px; text-align: left;”>  donderdag 24 januari 2019  

Ons huwelijk is niet altijd even vredig

Ze staat nu ook, in weerwil van wat de lokale autoriteiten van het volk eisen, elke ochtend halve broden in kleine stukjes te voeren aan de hongerige vogels die het in haar ogen in deze koude periode zo moeilijk hebben: de meeuwen, de stadsduiven en uiteraard ook het eenzame waterhoentje waarmee ze een hartstochtelijke liefdesrelatie heeft opgebouwd.

Pal tussen de wal en het schip dat daar, aan de Keizersgracht, met ijzeren geduld zijn winterstalling ligt te ondergaan, bevindt zich een plekje waar dat waterhoentje zich wel in kan wurmen, terwijl het voor de grotere, veel agressievere gevederde vrienden onbereikbaar is. En waar blijkt het hoentje zich telkens weer alvast te hebben verstopt als zij op haar vaste tijdstip met haar halve volkorenbrood – dat is volgens haar veel gezonder voor die dieren – komt aanzetten?

Juist.

Hij roept haar zelfs, al krijsend.

En dat beessie intussen maar steeds dikker worden.

Ik schets u dit beeld van de vrouw die ik liefheb – want zij is het – ter illustratie van haar verhouding tot het dierenrijk, die zo intens is dat zij zichzelf op angstaanjagend fundamentalistische wijze de leefregel heeft opgelegd dat je niet eet wat je kent.

Waar het meeuwen, stadsduiven en waterhoentjes betreft, kan ik dat, zij het meer om culinaire redenen, wel billijken. Geen zorgen: ook wanneer het om de traditionele huisdieren gaat. Te dichtbij, in hun gevallen. Mij zou het eveneens enige moeite kosten om mijn tanden te zetten in een sappige steak die uit een dij van Bavink afkomstig is. Maar mijn eega, nog net geen vegetariër, beschouwt de koe en het paard inmiddels óók als te gedomesticeerd, om over kalveren en lammetjes nog maar te zwijgen. Die zijn veel te jong.

Over wild wil zij zelfs niet eens praten.

Hertjes zijn namelijk zielig.

Bambi, hè?

Altijd weer die aanstellerige Bambi.

Wellicht kunt u zich nu een beeld vormen van de situatie bij ons in de woonkamer toen op het nieuws een reportage werd vertoond van een opmerkelijk initiatief aangaande de afgeschoten herten van de Oostvaardersplassen. Na alle breed uitgemeten emotie ten gevolge van de rumoerige protestacties en rechtszaken waarin het besluit om het overschot in dat natuurgebied te ruimen resulteerde, vond Staatsbosbeheer het wel een geinig idee een stel koks de gelegenheid te bieden om te laten zien wat er allemaal met dat vlees van die dieren mogelijk was.

De pers werd ervoor uitgenodigd.

Ik zat te likkebaarden, toen ik al die hertenburgers en merguezworstjes zag.

Mijn vrouw keek letterlijk weg.

“Lekker hoor”, zei ik pesterig. “Weet je nog dat ik vorig jaar met de kerst van die lekkere hertenbiefstuk sous vide heb gemaakt? Jij nam toen een paar vijgen.”

Ons huwelijk?

Niet altijd even vredig, kan ik u verzekeren.

Vandaag ga ik, om het goed te maken, óók brood strooien in de Keizersgracht.

Tussen haar en het waterhoentje zal ik mij niet wagen.


<

p style=”text-indent: 0px; text-align: left;”>  zaterdag 26 januari 2019  

De boel belazeren en toch welkom

Weet je wat?

We geloven ons Ans voor één keer op haar woord.

Dat is wel heel veel gevraagd, zeg je? Ik geef toe dat het om gezondheidheidsredenen aanbeveling verdient je vrije zaterdag met een zo licht mogelijk gemoed aan te vangen. Een buitenproportionele dosis geestelijke belasting in de vorm van ernstige twijfels over een getuigenis van Ans Boersma, voormalig journalistiek jihadiliefje, waarbij ik overigens wil benadrukken dat ‘voormalig’ zowel voor haar correspondentencarriére in Erdoganistan als voor haar amourouze betrekkingen met dat Al Nusra-heerschap geldt, garandeert niet bepaald een ideale start.

Maar laten we het toch eens doen, jongens en meisjes.

Gewoon, voor de gein.

Het gaat mij om deze uitspraak over haar ex, zoals uit haar mond opgetekend door Trouw: “Hij is die aanvraag ingegaan (op basis van het valse paspoort, red.) en een paar weken later zijn ze er in Nederland achter gekomen dat zijn paspoort vals was. Maar toen heeft hij dus alsnog een verblijfsvergunning gekregen voor vijf jaar en een reisdocument.”

Nogmaals: wij gaan nu even uit van het hypothetische geval dat Ans Boersma, de in Istanboel woonachtige FD-correspondente uit de Oost-Grunninger kleigronden die na een rechtshulpverzoek van het Nederlandse OM Turkije werd uitgebonjourd, hier voor de verandering de waarheid spreekt.

Wat zou dat betekenen?

Dat de Nederlandse autoriteiten er niet voor terugdeinzen om iemand van wie ze weten dat hij bij zijn aanvraag valse identiteitspapieren heeft overlegd – in deze zaak bovendien een Al Nusra-kopstuk dat daarbij volgens het OM door zijn Nederlandse liefje middels het plegen van valsheid in geschrifte werd geholpen, vandaar ook dat rechtshulpverzoek – toch een verblijfsvergunning en visum voor vijf jaar te geven.

En ik maar denken dat mij op asielgebied niets meer kan verbazen in dit land.

Nou, mooi wel.

De boel belazeren en dan toch, terwijl de dienstdoende autoriteiten buigend als een knipmes de poorten voor je openen, het land mogen binnentreden: als ons Ans gelijk heeft, en als daar niet een in het diepste geheim voorbereid AIVD-plan achter schuilt waarmee bijvoorbeeld een compleet terroristisch netwerk kon worden blootgelegd, is het bespottelijk.

Enfin, over bijna drie weken komt haar ex voor de rechter en buigen de staatsadvocaten zich wellicht nog nadrukkelijker dan nu over de eis tot schadevergoeding die ons Ans, wier activistische functioneren in die regio helaas niet op zich staat, bij de Nederlandse Staat heeft ingediend: zes jaarsalarissen als ik het goed begrepen.

Zes journalistieke jaarsalarissen, wel te verstaan.

Meteen overmaken die fooi, Mark.

Boeken onder Onvoorziene kosten, niemand die het merkt.

“Ik pak ze allemaal terug”, zei Ans Boersma strijdvaardig in dat Trouw-interview.

Laten we dus maar hopen dat haar verkering echt uit is.


<

p style=”text-indent: 0px; text-align: left;”>  dinsdag 29 januari 2019  

De hufterwerpdocent doet zijn intrede

Persoonlijk zou ik dat kolerejoch niet slechts in zijn nekvel hebben gegrepen, maar meedogenloos bij kop en kont.

Noteren, Telegraaf-koppenmakers: kop-en-kontdocent.

Hoe dan ook zou ik het spartelende heerschapje vervolgens, na enkele ferme oefenzwaaien, steeds hoger en hoger zoals een kind op een schommel, een… twee… drie… hupsakee: met een grote boog dwars door het raam naar buiten hebben gekatapulteerd, als het even kan van minstens vier hoog.

Rinkeldekinkel!

Ik lees deze alinea’s terug en denk: wat ben je in een milde bui vandaag.

Maar ja, ik ben totaal ongeschikt voor het onderwijs. De affaire die zich nu weer op het Kennemer College in Heemskerk heeft afgespeeld – en die mij tot het componeren van die alinea’s bracht – bevestigt dat alleen maar. Wat docent Gerrit Keeman moest doorstaan op de school waarvan de directie zichzelf ook al zo blameerde met het verwijderen van een Charlie Hebdo-poster omdat een groot deel van de leerlingen een moslimachtergrond heeft, is volslagen krankjorum.

In mijn wereld, althans.

Ga maar na. Eerst werd Keeman in zijn klas het bloed onder zijn nagels vandaan gehaald. Toen kreeg hij een kruk tegen zich aan gegooid en werd hem toegevoegd dat zijn moeder een hoer is. Tenslotte, toen hij het gangstertje dat dat op zijn geweten had in een reactie op dat alles de behandeling had gegeven die zijn collega-docenten waar ook in Nederland de afgelopen jaren in soortgelijke gevallen al een miljoenmiljard keer hadden moeten geven, werd hij om die reden door zijn leidinggevenden op non-actief gesteld.

Vlak voor zijn afscheid, nota bene.

Ik sluit niet uit dat ik die schooldirecteur óók dwars door het raam zou hebben gekatapulteerd.

Goed, ik leun nu terug, neem een slok koffie en bezie wat er van de Nederlandse samenleving is geworden. Ik moet daarbij wel aantekenen dat ik zojuist tevens het nieuws over de spetterende, door de dienstdoende cipiers ongestoord gelaten feestjes van gedetineerden in verschillende Noord-Hollandse bajesen tot mij heb genomen. Het zou kunnen dat dit mijn inzichten enigszins kleurt. Ik stel in elk geval vast dat wij een dijk van een gezagscrisis hebben en dat die crisis, zoals zovele crises, zelfs ook die gevangeniscrisis, in de schoolbanken is ontstaan.

Ja hoor, paps en mams hebben er eveneens schuld aan.

Met uw welnemen beperk ik mij ditmaal echter tot de gang van zaken in onze sinds een halve eeuw links angehauchte, suf gedemocratiseerde onderwijsinstellingen. Kenmerken: slapte, angst en een alles overheersende neiging om te buigen voor een grote bek. Ik voorspel dat deze vorm van onderwerping nog veel meer ellende zal veroorzaken, niet slechts op de scholen maar in de hele maatschappij, indien er niet zo snel mogelijk een rigoureuze cultuuromslag plaatsvindt waarmee in de eerste plaats de gezagsverhoudingen worden hersteld.

Door het raam, dat gajes!

Hufterwerpdocent: noteer die ook maar even, koppenmakers.


<

p style=”text-indent: 0px; text-align: left;”>  donderdag 31 januari 2019  

Zeg me dat het niet zo is

Sorry, ik doe nu even een Frank Boeijentje: “Zeg me dat het niet zo is / Zeg me dat het niet zo is / Zeg me dat het niet waar is.”

Toegegeven, het nummer werd voor het eerst tijdens de Hoekse en Kabeljauwse twisten ten gehore gebracht. Dat maakt echter niet uit. Het is popmuziek. Maar het is géén, ik herhaal: géén hardrockmuziek. Ik haat hardrockmuziek. Aan lawaai heb ik al een hekel sinds ik met mijn vader naar de speedwaywedstrijden op de sintelbaan in Alkmaar ging en alle manches tot zijn grote vermaak met de handen voor mijn oren volgde. En hardrockmuziek ís lawaai. Het is een kolereherrie.

Waarom dan die tekst van Frank Boeijen?

Omdat er angstaanjagend nieuws tot mij is gekomen: het American Hotel aan het Leidseplein gaat vanaf april 2020 officieel Hard Rock Hotel Amsterdam American heten.

Hoort u dat onophoudelijke gehuil in de verte?

Dat is geen wolf, dat ben ik.

Er zullen ongetwijfeld economische motieven aan het besluit ten grondslag liggen. Wie weet kon het American Hotel de concurrentie met het Waldorf Astoria, het Amstel, L’Europe, The Grand en al die andere superdeluxe vijfsterrententen in onze geliefde hoofdstad niet meer aan en moesten ze iets anders proberen.

Maar waarom dan meteen een Hard Rock Hotel?

Zeg het mij!

“Met pop-rocktempels Paradiso en Melkweg om de hoek, ontvangt het American Hotel al jaren artiesten en muzikanten uit de hele wereld. Daarom was het voor ons een logische beslissing om Hard Rock Hotels naar het muziekplein van Amsterdam te brengen”, verklaarde American-baas Léon Dijkstra tegen AT5.

Het zal allemaal best, maar dat ‘kneiterlinkse’ college van Amsterdam probeert de stad toch weer leefbaar te maken? Ik moest nog zo lachen toen SP’er Laurens Ivens bij de introductie van die term verklaarde dat hij daar best moeite mee had, maar dat hij niet zo gauw een betere uitdrukking wist. Hoe dan ook moet Lau het dan voor mij óók leefbaar maken en bovendien van mij aannemen dat hardrockmuziek al veel te veel de ruimte krijgt in 020. Let maar eens op tijdens Koningsdag. Horror.

Grote goedheid, het American, of all places. Daar kwamen nette mensen. Mijn oom Quintus logeerde er altijd. En die had een landgoed in Schotland. Oké, Harry Mulisch zat er ook dag en nacht, zo dicht mogelijk bij een raam zodat iedereen die het hotel passeerde hem goed kon zien. Maar verder? Ik wijs er graag op dat de Stadsschouwburg eveneens om de hoek ligt en het Concertgebouw op tien minuten lopen. Daar komen mensen met smaak, dus daar mag meneer Dijkstra ook wel eens rekening mee houden.

Duncan Stutterheim liet toch ook geen strijkkwartet op Sensation White spelen?

“We doen net alsof het niet zo is / Alsof het niet zo is / Alsof het niet waar is”, zingt Frank Boeijen verderop in dat nummer.

Ik ga het zo lang mogelijk proberen.

 

 

 

Reageren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

rob@hoogland.nl