Press "Enter" to skip to content

Telegraaf columns juli 2019

telegraaf columns juli 2019

VN met Israël-beleid karikatuur van zichzelf

De TelegraafRob HooglandHier de stukken die ik in juli 2019 voor de Telegraaf schreef. Klik op een datum in de tabel als je de column die op deze dag in de krant werd gepubliceerd direct wilt lezen. Scroll anders naar beneden.

• dinsdag 2 juli
• donderdag 4 juli
• zaterdag 6 juli
• dinsdag 9 juli
• donderdag 11 juli
• zaterdag 13 juli
• maandag 15 juli
• dinsdag 16 juli
• woensdag 17 juli
• donderdag 18 juli
• vrijdag 19 juli
• zaterdag 20 juli
• maandag 22 juli
• dinsdag 23 juli
• donderdag 25 juli
• vrijdag 26 juli
• zaterdag 27 juli
• maandag 29 juli
• dinsdag 30 juli
.

dinsdag 2 juli 2019

Apport! Een genotstaaf van XXL-formaat

Moet ik een hondenforum bezoeken? Daar weten ze zelfs raad als er plotseling vleugeltjes op de rug van je hond groeien. “Geef hem eens wat minder parkietenvoer”. Dat soort adviezen. Bij nader inzien doe ik het niet. Een man in mijn positie kan maar beter gevrijwaard blijven van in het openbaar geuite opmerkingen als: “Ze had ‘m zeker uit je slaapkamer meegenomen.”

Ach, laat ik het hier maar vertellen, op deze plek.

Jullie weten toch al alles over mij.

Ik laat Bavink uit, mijn hond, een Zeeuwse Dijkterriër met kenmerken van een Baskische Truffeldoes. En waar komt dat malle beest tijdens die wandeling ineens fier mee aanzetten? Doe de kinderen naar buiten, svp, de deur op slot en de ramen dicht.

Een dildo.

En niet zomaar eentje, maar een flinke, stevig beaderde jongen van XXL-formaat.

Bavink kwakt ‘m zo voor mijn voeten.

“Kijk eens, baas, wat ik heb gevonden!”

Hoewel minder fanatiek dan haar voorganger Boeli, een bouvier, zet Bavink haar tanden, of wat daar nog van over is, graag in de objecten, van welke oorsprong of makelij ook, die zij op onze tochten door de bossen en velden al snuffelend aantreft, waarna ze ze vaak tientallen meters meesleept.

Vaak zijn het boomtakken, soms is het een oude tennisbal die door een andere hond is achtergelaten. Eén keer, in de directe omgeving van Maastricht, greep zij een grote sierkip in haar lurven, die zij mij eveneens zo trots als een pauw kwam laten zien. “Los!” gilde ik. Zij liet haar prooi pardoes vallen. De arme, maar gelukkig nog in levende zijnde hoender haastte zich als de wiedeweerga naar haar hok bij de aanpalende woning. Ik vrees dat haar eierproductie in de daaropvolgende dagen nogal tegenviel.

Goed.

Zoiets is nog normaal.

Maar welke hond komt er nou met een genotstaaf van XXL-formaat aanzetten? En waar heeft zij ‘m gevonden? Wij lopen op een veldje tegenover het lokale AH-filiaal. Zoals wel vaker wanneer het nabijgelegen strand druk bevolkt is, staan er veel auto’s geparkeerd. De meeste hebben een Duits nummerbord, dus ik ben subiet geneigd de oorspronkelijke eigenaresse van de dildo als een oosterbuur te beschouwen.

Aber natürlich, eine willige Witwe!

Bumsende Betty aus Bielefeld!

Maar ja, is dat wel zo? Zo op het oog woon ik in een fatsoenlijk dorp, waar meneer pastoor nog netjes wordt gegroet. Er wordt veel vrijwilligerswerk gedaan, de oud papier-acties verlopen immer succesvol, de bollenteelt vraagt zoveel werkuren dat er nauwelijks ruimte voor spielerei is. Maar je hebt natuurlijk geen idee van wat zich achter de gordijnen afspeelt.

Ik laat de dildo liggen waar hij ligt, want stel je voor dat-ie zojuist is gebruikt. Wij steken de weg over, ik bind Bavink vast aan het fietsenrek bij AH, ik loop de supermarkt in en betrap mezelf erop dat ik de vrouwelijke clientèle ineens met andere ogen bekijk.

Die rothond ook.


donderdag 4 juli 2019

Alles voor de hondjes van La Línea

Hier zit ik, ik kan niet anders: we moeten het even over de Spaanse hondjes hebben.

Ik hoor u de verzuchting al slaken: “O jee, gaat-ie nu alwéér slap over Bavink zitten ouwehoeren?”

Mijn antwoord: wees niet bevreesd, ik zal de aandacht voor dat malle beest ditmaal tot een minimum beperken, anders krijgt madam nog kapsones ook. Maar ik kan niet voorbijgaan aan het feit dat haar leven is gered in het Spaanse hondenasiel dat zo wreed met de ondergang wordt bedreigd.

La Línea de la Concepción. Die naam staat in mijn geheugen gegrift sinds ik, in dat kustplaatsje pal tegenover Gibraltar, voor het eerst een bezoek bracht aan het Animalinneed-hondenasiel van de Second Chance Foundation. Ik werd verwelkomd door vijfhonderd blaffende honden die allemaal met één oerschreeuw door Peter Koekebakker, de leider van de roedel, tot bedaren werden gebracht.

Nadat zij vastgebonden aan een paal in Algeciras was aangetroffen, werd Bavink er elf jaar terug ook opgevangen. Zeven maanden later kwam zij bij mij terecht, via hetzelfde adoptieprogramma waarmee in de loop der jaren voor duizenden Spaanse honden een nieuwe West-Europese baas werd gevonden. Het asiel verkreeg grote bekendheid, mede dankzij de Telegraaf, die zelfs een luchtbrug in het leven riep. Maar het was vooral te danken aan beheerder Peter Koekebakker, de ruwe bolster met de blanke pit die zijn leven vrijwel volledig in dienst van zijn dieren stelde en niet terugdeinsde voor onorthodoxe tegenmaatregelen wanneer de lokale overheid weer eens een dieronvriendelijke actie had ondernomen.

En toen, enkele maanden terug, ging Peter plotseling dood.

En stond de dag na zijn begrafenis ineens een bordje met de tekst Te koop bij het terrein waarop het asiel gevestigd is.

Zo ijskoud, zo ongevoelig.

De mondelinge afspraken die Koekebakker met de eigenaren – tegenwoordig een Spaanse investeringsmaatschappij genaamd Green Horizons – had gemaakt, bleken van het ene op het andere moment niets meer waard. Plannen om het gebied nader te ontwikkelen kregen plots voorrang, behalve wanneer de stichting SCF in staat zou zijn zelf tot aankoop over te gaan, waarvoor in elk geval een bedrag van 165.000 euro benodigd is.

En dat geld is er natuurlijk niet.

Er is nooit geld.

Uiterste consequentie: sluiting van het asiel en het afmaken van alle honden.

Hoeveel Nederlanders zich dierenleed aantrekken, bleek nadat er noodkreten op Facebook en op de website van het asiel waren geplaatst, en ook deze krant melding van het drama had gemaakt. Ontelbare bekende en onbekende landgenoten kwamen in actie en/of deden giften, waarbij zowel kleine als grote bedragen werden overgemaakt of toegezegd. Hartverwarmend.

Ze zijn er nog lang niet, maar er gloort zowaar licht aan het eind van de tunnel.

“Alles voor de Spaanse hondjes”, grap ik wel eens.

Ditmaal zeg ik het bloedserieus.


zaterdag 6 juli 2019

Het Songfestival? Dat is zó niet Amsterdam

Geen locatie, mevrouw de burgemeester? Ja dag! Natuurlijk is er een locatie. Er is altijd een locatie. Er is alleen geen wil. Geef dat gewoon toe. Jullie hebben geen zin om het Eurovisie Songfestival van 2020 te organiseren.

Plezier?

Hoe zou de burgermoeder het zelf zeggen?

Dat is zó niet Amsterdam.

Vraag maar aan de organisatoren van de Gay Pride, dat andere uitbundige nichtenfeest. Die worden tegenwoordig, sinds de afdeling Amsterdam van de Getuigen van Jessias er de macht in handen heeft, ook zo door de gemeente dwarsgezeten. Het festijn is te commercieel, beweert men nu in de Stopera. En het trekt te veel bezoekers aan, die 020 veel te enthousiast in de schijnwerpers zetten. Waarmee weer andere bezoekers worden aangetrokken. Net als bij het songfestival.

Enthousiasme? Bah, vies. Bezoekers? Getverderrie. Van die enge toeristen, weetjewel. Mensen van buiten de stad, van wie Amsterdam er minder, minder, minder wil. Of nog erger: buitenlanders. Eigen volk eerst, vol is vol, ausländer raus, het zouden puike vervangers van de afgeschafte, want veel te individualistische slogan IAmsterdam zijn. Die buitenlandse patjepeeërs zitten maar in peperdure hotels. Die brengen maar geld in het laatje. Het verkeerde laatje, wel te verstaan.

Het zou natuurlijk geweldig zijn als er alleen maar losers naar Amsterdam zouden komen, logerend in spotgoedkope hostels, die hun dagen geen cent spenderend en slechts blowend zouden doorbrengen. Voor dat soort types is deze lieve gedoogstad van hoop gemaakt. De hoofdzakelijk witte proleten verrijken echter vooral de schaamteloze uitbuiters van de middenstand door in de stad uit eten en drinken te gaan. Door de musea te bezoeken. Door in exclusieve rondvaartboten de grachten te vervuilen. En door in lange rijen voor het Anne Frank Huis te gaan staan. Dat soort verwerpelijke activiteiten.

Diversiteit? Inclusiviteit? Het zal ze een rotzorg zijn en ondertussen stoten die white supremacy-promotors, terwijl ze ook nog de Wallen opzoeken om op een wijze aan hun gerief te komen die voor de betrokken vrouwen weliswaar volledig acceptabel is maar voor de heilige burgermoeder totaal ónacceptabel, de godganse dag CO2 en fijnstof en methaan en weet ik veel wat voor een vervuilende troep uit.

In een schaamtestad, nota bene. Waar halen ze de lef vandaan. Zonder slavernij zou de grachtengordel geen werelderfgoed zijn geworden, ik noem maar iets. Zeker, klinkklare onzin, zoals historici hebben aangetoond. In werkelijkheid speelde slavernij slechts een kleine rol in de gloriejaren van Amsterdam. Maar de herstelbetalingsactivisten beweren het, onder leiding van de hoogstaande intellectuelen van Denk en Bij1. En dan heb je het te accepteren en bied je als stad bovendien je excuses aan.

En weet u wat het ergste is?

De ontelbare mensen die het Eurovisie Songfestival zou trekken zijn gedocumenteerd.

Ja, echt!

Ze zouden er legaal verblijven!

Ook dat is zó niet Amsterdam.


dinsdag 9 juli 2019

Rapinoe de beste? Welnee, dat was Lavelle

Huh?! Megan Rapinoe de beste speelster van het WK voor vrouwen? Wat is dat voor onzin, Fifa? Daar begrijp ik nog minder van dan van jullie besluit om het volgende WK voor mannen in Qatar te organiseren.

En dat terwijl ik nog high was. Nog helemaal begeistert van het evenement waarvan ik de avond tevoren getuige was geweest, hemelsbreed slechts 357 kilometer verderop, maar toch in een andere wereld, waar ze links rijden en schuimloos bier drinken en een Brexit willen. En waar Van Morrison optrad in het Roundhouse.

Daar was ik bij, in dat schitterende theater in de Londense wijk Camden. Zoals altijd maakte Van the Man, behalve met zijn muziek, geen enkel contact met zijn publiek. Hij kwam op, werkte anderhalf uur lang al zingend en blazend zijn repertoire af en vertrok weer, zonder ook maar een woord te zeggen. Zijn band mocht het concert afmaken, maar het maakte mij niks uit. Een ruim vijftig jaar oude droom was in vervulling gegaan en werd pas twintig uur later, toen ik allang weer thuis voor de buis zat, verstoord.

Jazeker, ik had de wedstrijd voorafgaande aan die merkwaardige prijsuitreiking aanschouwd. Maar eerlijk gezegd hoorde ik, zelfs bij alle knappe reddingen van Sari van Veenendaal, ook nog steeds, in de verte, de liederen die Van Morrison zong: Have I Told You Lately (maar dan in een nieuw, bluesy up-tempo jasje), Lonely Avenue, Gloria, Star Of The County Down, etcetera.

Ik neuriede weer mee en intussen werden de Leeuwinnen weggespeeld. Ze creëerden geen enkele kans, terwijl de VS wel acht goals had kunnen maken. Het was, zoals zoveel finales, een slechte wedstrijd, maar ik ontwaakte zoals gezegd pas echt uit mijn droom – en dan ook heel ruw – op het moment dat de wel heel zelfvoldane Megan Rapinoe ineens met de trofee voor de beste speelster van het WK voor vrouwen op het erepodium stond.

“Dit slaat nergens op!” riep ik tegen de kwelbuis.

Er was slechts één speelster die voor die prijs in aanmerking kwam: Rose Lavelle, de snelle en behendige maakster van de tweede goal. Rapinoe had weinig te vertellen bij Desiree van Lunteren, haar penalty was slecht ingeschoten, ze werd gewisseld en ook in de voorafgaande wedstrijden behoorde zij bepaald niet tot de uitblinksters.

Hoe kon dit nou?

Wacht es even…

Zou het iets te maken hebben met het feit dat zij, niet alleen als aanvoerder van het team maar ook als militante voorvechtster van lhbt-rechten, reeds ver voorafgaand aan de finale had verklaard dat zij níet door Donald Trump op het Witte Huis ontvangen wenste te worden, met alle rumoer van dien?

O ja, natuurlijk.

Daar scoor je mee, in bepaalde kringen.

Zelfs als wordt tegengeworpen dat je dan misschien ook maar beter niet je land kunt vertegenwoordigen, hetgeen pas echt een statement zou zijn geweest.
Hé, daar hoor ik Van the Man weer.

“Have I told you lately that I love you?”

Dat kan niet over Megan gaan.


donderdag 11 juli 2019

Vive le Tour, een waar wittemannenbolwerk

Olala, de Tour. Dat is toch telkens weer de kers op de zomertaart. Het schijnt dat La Grande Boucle hier te lande aan populariteit verliest, maar aan mij ligt dat niet. Ik volg alles, ieder jaar opnieuw.

Egan Bernal wint.

Ik zeg het maar alvast.

Ik heb de Tour een paar keer verslagen toen ik nog sportjournalist was. Dat laatste zeg ik er speciaal bij voor de ontelbare sociale rechtvaardigheidsstrijdsters die na mijn laatste stukje diep verontwaardigd lieten weten dat ik als oude witte man zonder kennis van zaken mijn plaats moest weten (en dan zeg ik het vriendelijk). Ik had het namelijk gewaagd te verklaren dat niet Megan Rapinoe, een Trump-hatende voorvechtster van lhbt-rechten, maar haar teamgenote Rose Lavelle tot de beste speelster van het WK voetbal voor vrouwen had moeten worden uitgeroepen.

Ik heb mijn brood jarenlang met het verslaan van sportwedstrijden verdiend en wist dus toch wel enigszins waarover ik het had. In tegenstelling tot anderen, moet ik daar helaas aan toevoegen. Zo vond een van de reagerende SJW’ers het veelzeggend dat Rapinoe die prijs uitgerekend van de oude witte mannen van de FIFA toebedeeld had gekregen. Met andere woorden: daar gáát je theorie dat politiek correcte overwegingen een rol hebben gespeeld, vrouwenhatende nitwit! In werkelijkheid bestond Technical Study Group van de FIFA die de shortlist voor de Gouden Bal moest samenstellen geheel uit vrouwen, en werd de winnares door een aantal mediavertegenwoordigers (!) aangewezen.

Enfin.

De Tour dus.

Een waar wittemannenbolwerk toen ik ‘m versloeg. Wij spreken begin jaren tachtig. Je kon, als volger, je auto nog veilig langs de volgepakte route stil zetten, je raampje opendraaien en speciaal voor die ene lekkere meid in het publiek “Je suis seul ce soir / Avec mes rêves” zingen, zonder dat je het risico liep onmiddellijk aan de MeToo-schandpaal te worden genageld. Sterker nog, de juffrouw drukte als dank glimlachend haar lippen op je wang, waarna je vol goede moed je weg vervolgde.

Doei, lhtb-voorvechtsters!

Op naar Condom!

Ja, sorry hoor, zo heet dat plaatsje.

En daar, uitgerekend daar, uitgerekend op een terras in dat zondige dorp nabij de Pyreneeën, griste Theo Koomen, in de overtuiging dat het pinda’s waren, een handvol pitten van de olijven die wij even eerder hadden genuttigd uit het schaaltje waarin we ze hadden gedeponeerd, om ze gretig in zijn met een kunstgebit gezegende mond te stoppen.

Vive le Tour!

Over lead-outs werd toen nog niet gesproken, Jan Raas dronk glashard een glas rode wijn bij de lunch die vooraf ging aan een middagetappe die hij zou winnen, Hennie Kuiper at om zes uur ‘s ochtends, voor de start van de laatste rit naar Parijs, gewoon nog een dikke, vette biefstuk.

Er is dus het een en ander veranderd, maar de magie is nog steeds dezelfde.

Vergeef mij dit oudewittemannengebral.

Maar ja, wat wil je ook: je suis seul ce soir.


zaterdag 13 juli 2019

Lang leve onze gezondheidszorg!

Googel op de zoektermen ‘klacht’ en ‘gezondheidszorg’ en huppekee: 589.000 resultaten in 0.39 seconden. Ook de rijksoverheid doet mee. ‘Waar kan ik terecht met een klacht over een arts of zorginstelling?’ kopt haar site. De klager krijgt talloze mogelijkheden aangereikt. De Consumentenbond en de Nederlandse Patiëntenfederatie bieden eveneens wegwijzers aan en instellingen als de Inspectie voor de Gezondheidszorg en het Landelijk Meldpunt Zorg bevelen zichzelf van harte aan.

En wat te denken van zorgklacht.nl?

Maar ja, ik heb dus helemaal geen klacht.

Ik wil onze gezondheidszorg juist een pluim geven.

Toegegeven, het kost mij op het ogenblik enige moeite de toetsen waarmee ik deze woorden tracht te componeren te vinden. Mijn blik is wazig, het is net alsof ik onder water kijk, maar oom dokter zegt dat dat in dit stadium normaal is en ik geloof hem op zijn heilige woord. “Wat een klasbakken in de Nederlandse gezondheidszorg!” tik ik zelfs dolenthousiast, al moet ik daarbij gezien de huidige conditie van mijn ogen een keer of tachtig op backspace of delete drukken.

Ter illustratie: in eerste instantie stond er “Qar rrn kladbajjem on de Befetkandfe Gexinfgeufsxotg?”

Dat ik eerder dit jaar binnen drie maanden twee keer succesvol een knieoperatie heb ondergaan, breng ik slechts als ondersteunend bewijs in. Beide keren liep ik binnen enkele weken weer als een kievit – nou ja, oké, als een kievit op leeftijd met opstartproblemen, maar toch. Toen had ik dus óók al niets over de zorg te klagen. Als hoofdbewijs lever ik het medische voorval van de dag van gisteren, die begon zoals de avond tevoren was geëindigd: met lichtflitsen in mijn linkeroog.

Jazeker, ik ging slapen en stond op met lichtflitsen in mijn linkeroog, flitsen als die van een lampje dat op het punt staat om het te begeven. “Geen toespraken, geen bloemen”, stamelde ik daarom tegen mijn vrouw. “Sorry dat ik je niets over mijn maîtresse heb verteld en het zwarte geld zit in kluisje VII.” Maar die schat had, om mysterieuze redenen, nog geen zin in het weduweschap en belde de huisarts.

Hieronder mijn schema van gisterochtend.

09.30 uur: huisarts.

11.00 uur: oogarts.

11.30 uur: laseren.

12.15 uur: thuis, halfblind, maar dat was dus slechts tijdelijk.

Rrroetsj, klaar!

Er bleek een scheurtje in mijn netvlies te zitten.

Weet je wat? Laat ik ook eens op de zoektermen ‘pluim’ en ‘gezondheidszorg’ googelen. Och heden: 45.400 resultaten, in liefst 0.49 seconden. Dat zijn 543.600 resultaten minder! Voor de zoveelste keer in mijn droevige leven behoor ik tot een minderheid. Nu ben ik zelfs ook een polderlander die niets over de gezondheidszorg te klagen heeft.

Ik draag mijn lot met verve en roep het nog een keer: lang leve de Nederlandse gezondheidszorg!

De domeinnaam zorgpluim.nl is overigens nog vrij.


maandag 15 juli 2019

In Span laat ik hem ook slapen. Waar dan ook

Wat mij nog het meest verbaast is dat Ridouan Taghi oud-vwo’er is. Dat werd althans, in hun boeiende verhalen over de leider van de Mocro-maffia, benadrukt door de Grijpstra & De Gier van de Nederlandse journalistiek, de Sherlock Holmes en Watson van de polderlandse persmuskieten, de Jansen en Janssen van de Telegraaf, oftewel het onverschrokken speurdersduo John & Mick, voor wie geen criminele zee te hoog gaat. En wie ben ik om hen niet te geloven?

Ik neem aan dat hun onthulling betekent dat Taghi het vwo niet heeft afgemaakt. Maar ooit moet die man bij de Cito-toets dus een score van minstens 545 punten hebben gehaald, het minimum voor een vwo-advies.

Nu wist ik al dat de kwaliteit van ons onderwijs al decennia tanende is.

Maar dat het zo erg was?!

Of heeft hij misschien gedreigd een docent te laten slapen als hij die score niet kreeg?

Ter verduidelijking: iemand laten slapen betekent in het jargon van Ridouan Taghi iemand vermoorden. Hetgeen ik niet wist, voordat ik de onthullende reportages van Van den Heuvel en Van Wely las. En ik wist evenmin dat het taalgebruik van deze gangster, zoals vertoond in het onderschepte sms-verkeer met zijn ondergeschikten, van kleuterniveau is.

Indien ik mij, als leerling van vóór de Mammoetwet, bij mijn opstellen en dictees in de eerste klas van de Rijks HBS – het toenmalige vwo – op soortgelijke wijze had uitgedrukt, hadden ze mij niet na een jaar, maar reeds na een week van die school afgetrapt, en niet wegens het onbreken van wiskundig inzicht, zoals in werkelijkheid, maar in verband met een onthutsend gebrekkige beheersing van de Nederlandse taal.

Hieronder twee van Taghi’s zwaar gecodeerde, desondanks door de recherche ontcijferde sms’jes, waarin hij duidelijk maakt dat iemand het veld moet ruimen.

“OK broer. Dan gaat ie slapen. Gaan vol op hem dan 24 uur. Kijk welke info je kan krijgen. In Span laat ik hem ook slapen. Waar dan ook. Belgie ook goed.”

“Ja precies. Zei hem net hij wil ze kleintjes niet bij betrekken. Maar als die kogel in ze kop heeft zijn ze erbij betrokken begrijpt u.”

Dat is toch andere koek dan “Vijftien jaar had de badkamer met de caravanafmetingen probleemloos dienstgedaan, de sporadisch gekneusde knie niet te na gesproken van wie zich, zijn toilet makend of zich scherend voor het lavabootje, te bruusk omdraaide en aan den lijve moest ervaren hoe gering de speling was gebleven tussen rand en wand.”

Tom Lanoye, beginzin van zijn roman Sprakeloos.

“Oud-zakenpartners en kennissen omschrijven de oud-vwo’er als een man met een hoge mate van intelligentie”, las ik ook.

Proest!

Weet je wat, ik gooi er nóg een Taghi-sms’je tegenaan.

“OK, dan volg mij wat ik u zeg. Die man gaat slapen en ze hele kk familie meenemen. Heb 1000000000 gezegt is oorlog.”

Hoogst intelligent, inderdaad.


dinsdag 16 juli 2019

Doel heiligt middelen voor milieufreaks

Zoete herinnering: ik zit in de rechtszaal in Utrecht voor mijn roemruchte zaak tegen de milieuzone in die stad, maar ben nog niet aan de beurt. Eerst wordt het hoger beroep behandeld van een vrouw tegen een soortgelijke bekeuring. “Ik kreeg niet eens de kans om de milieuzone tijdig te verlaten!” roept zij ontdaan, terwijl haar oude moedertje naast haar hevig zit te knikken. “Moest ik dan rechtsomkeert maken? Dat mag óók niet!” Dan vraagt de juridische vertegenwoordiger van de gemeente het woord. “Mevrouw heeft gelijk”, zegt hij. “Ik pleit voor vrijspraak.”

En zo geschiedde, tot grote vreugde van de dames.

Ik dacht aan het voorval terug toen deze krant gisteren meldde dat de handhaving van de regels ‘zo krakkemikkig in elkaar zit, dat maar liefst een kwart van alle milieuboetes waartegen bezwaar wordt gemaakt, direct wordt kwijtgescholden’. Jurist Nick Voorbach van verkeersboete.nl gooide er zelfs nog een schepje bovenop: “Van de zaken die ons bureau heeft aangevochten, hebben we zeventig procent gewonnen. Wij weten precies de juridische zwaktes van het ingewikkelde handhavingssysteem rond milieuzones.”

Welnu, niet alleen bij verkeersboete.nl weten ze dat.

De juristen van de gemeenten met milieuzones weten het vaak óók, getuige bijvoorbeeld die vrijspraak in Utrecht.

En toch blijven dezelfde gemeenten de ene de andere boete opleggen, in totaal de afgelopen jaren al elf miljoen euro.

Het maakt die bekeuringen er nog schandaliger op.

Voordat ik wéér heel groen en links Nederland over mij heen krijg: er is niets tegen een milieubeleid waarmee gepoogd wordt een stad schoon en leefbaar te houden. Maar er is wél heel veel tegen een milieubeleid dat aan alle kanten rammelt, niet alleen in juridisch en milieutechnisch opzicht, maar tevens waar het de rede betreft, zoals ook die mevrouw in de Utrechtse rechtszaal met haar niet te weerleggen argument aantoonde.

De talloze borden wel eens gezien waarmee bij het naderen van al die milieuzones uitgebreid wordt uitgelegd welke auto’s er niet welkom zijn? Wie dat allemaal tot zich wil nemen, zou zijn wagen eigenlijk eerst stil moeten zetten, uitstappen en alle informatie geconcentreerd tot zich nemen. Het zou een verkeerschaos van jewelste opleveren, maar soms wens ik dat iedereen het zou doen.

Dat zal ze misschien leren.

“Er is die diepe menselijke wens een extern hoger doel te stellen, een doel dat ons verenigt, iets wat groter is dan wij, een doel waarvoor we democratisch gedoe terzijde kunnen schuiven, en heiligen en zieners kunnen volgen”, twitterde Ronald Plasterk tijdens een discussie over het bespottelijke feit dat de gemeente Utrecht – weer Utrecht – de klimaatcrisis heeft uitgeroepen.

Klopt: dat is iets anders.

Maar er zijn grote raakvlakken.

Het doel heiligt de middelen voor de milieu- en klimaatfreaks onder ons.

Dat mag een goed bestuur nooit toestaan.


woensdag 17 juli 2019

De Holocaust, dat detail in de geschiedenis

Dat ik dit nog mag meemaken: Jean-Marie le Pen en Mitchell Esajas zijn het eens. “De Holocaust is een detail in de geschiedenis”, zei Jean-Marie ooit. De hele wereld viel over hem heen, zijn dochter gooide hem zelfs uit de partij die hij zelf nota bene had opgericht. En nu zeggen ze bij The Black Archives, een van de 13.897.785 Nederlandse anti-racisme clubjes waarvan Mitchell Esajas lid en in dit geval zelfs mede-oprichter is, hetzelfde.

Nou ja, ze zeggen het niet, het blijkt uit hun visie op de wereldgeschiedenis.

U kent ‘m toch wel, onze Mitchell? Overal waar hij vermoedt dat de gekleurde mens onrecht wordt aangedaan – of werd aangedaan, desnoods gaat hij daar eeuwen voor terug om de Verzwegen Geschiedenis aan het licht te brengen – verschijnt hij ten tonele, als het even kan gewapend met een megafoon.

Uiteraard hoort Esajas ook bij Kick Out Zwarte Piet en zat hij dus in de bus die in 2017 op de A7 tot stilstand werd gebracht door de Blokkeerfriezen die vonden dat de Sinterklaasintocht in Dokkum niet door KOZP mocht worden verstoord. Een kinderfeest versjteren behoort tot zijn grondrechten, vindt Mitchell. En over die blokkade zei hij in de rechtszaal: “Het was een van de meest beangstigende momenten in mijn leven.”

Ik weet nog wat ik toen dacht: nou jongen, als dat zo ongeveer het ergste is wat je is overkomen dan ben je in dit door en door racistische land blijkbaar wel héél beschermd opgevoed, en trouwens: heb je er wel eens over nagedacht hoe beangstigend de momenten voor die Dokkumse kinderen zouden zijn geweest als jullie daar wél waren komen opdagen?

Goed, de Holocaust dus.

Dat detail in de geschiedenis.

Die zes miljoen doden, dat ijzingwekkende systeem waarmee ze werden uitgeroeid, die massamoord zonder weerga: peanuts, het vermelden in de geschiedenisboeken niet of nauwelijks waard, aldus Jean-Marie Esajas.

Ik zeg dit omdat The Black Archives een nieuwe indeling van de geschiedenis nastreeft, vastgelegd via een alternatieve wereldhistorische invulling van de ‘tien tijdvakken’ en samengevat in een poster voor het Nederlandse onderwijs waarin – je verwacht het niet – veel meer ruimte is voor de slavenhandel, de uitbuiting van Afrika en het wangedrag door de eeuwen heen van de witmang.

Ons onderwijs?

Veel te eurocentrisch!

En daarom krijgen bijvoorbeeld – zo erg wat die verschrikkelijke witte Nederlanders daar allemaal hebben uitgevreten – de apartheid in Zuid-Afrika en de Indonesische Onafhankelijkheidsoorlog ruime aandacht.

En is voor de Holocaust geen plaats.

Serieus!

Ik citeer het Historisch Nieuwsblad: “De Holocaust is de meest opvallende afwezige, terwijl het zionisme wel weer wordt genoemd in het ‘tijdperk van emancipatie en onderdrukking’. Ook de regimes van Stalin en Mao staan er niet op.”

Tja.

Weinig zwarten, onder de Joden.

Dan krijg je dat.


donderdag 18 juli 2019

Een pleidooi voor de Totale Vertrutting

Nog zo’n hedendaags verschijnsel: de mensen maken zich druk om de verkeerde dingen.

Oei, moet ik dat laatste woord in verband met het onderwerp dat ik wil behandelen niet schrappen? Als je zegt dat een vrouw lekkere dingen heeft weet iedereen waarover je het hebt. Het zou derhalve kunnen dat het woord ‘ding’ in de loop der jaren een meer specifieke betekenis heeft gekregen, met als resultaat dat deze beginzin volgens de nu gangbare normen en waarden van seksisme getuigt.

Maar ach, wat kan mij het bommen, het is toch allang duidelijk dat ik niet voor het huidige bestaan ben geschapen. Ik blijf daarom volhouden dat de mensen zich om de verkeerde dingen druk maken. En ik heb nog een voorbeeld ook: de poster van New York Pizza bij bushokjes en op andere openbare plekken, waarop een blote dame staat afgebeeld met twee bloemkolen voor haar… eeehh… dingen.

De kreet eronder: “Zo lekker kan bloemkool zijn.”

Daar gingen de vrouwtjes op los. Niet alle vrouwtjes, maar wel de vrouwtjes die in elke grap die in hun vertroebelde ogen op vooroordelen bevestigende wijze naar hen verwijst, naar hun wezen, naar hun functioneren in de vrouwelijke hoedanigheid, seksisme zien. In feite zijn dat heel weinig vrouwtjes. Er zijn zelfs veel meer vrouwtjes die er anders over denken. Maar gek genoeg krijgt die kleine, hoofdzakelijk randstedelijke minderheid wel altijd in een groot deel van de media de ruimte om een grote muil op te zetten.

En als ze zich nou eens om de goeie dingen druk zouden maken…

Mooi niet.

Ingezonden brief van een hevig verontwaardigde juffrouw in het Parool: “Ik moet denken aan een quote van Einstein: ‘De wereld is een gevaarlijke (of hier: vrouw- en borstonvriendelijke) plek om te wonen; niet vanwege de mensen die kwaad willen, maar vanwege de mensen die daar niets tegen doen’. Mijn vraag is dan ook: waarom doen we niets tegen dergelijke campagnes en laten we deze nog steeds toe in het straatbeeld?”

Etcetera.

Andermaal een pleidooi voor de Totale Vertrutting.

En dat terwijl er iets veel ergers aan de hand is.

Waarom beeldt New York Pizza die dame met die twee bloemkolen voor haar dingen af? En waarom staat er “Zo lekker kan bloemkool zijn” onder? Om erop te wijzen dat er in hun filialen pizza’s met bloemkoolbodems verkrijgbaar zijn. Ik herhaal het met afgrijzen: pizza’s met bloemkoolbodems. Hoe halen ze dat in hun hoofd? Bloemkolen zijn niet te vreten en pizza’s met bloemkoolbodems helemaal niet. Ik zou zelfs nog geen pizza met een bloemkoolbodem nemen als er geen andere keuze voor mij was na een redding volgend op een schipbreuk en drie weken zonder eten en drinken ronddobberen in een sloepje op de Zuidelijke Oceaan.

“Gooi mij maar terug!” zou ik roepen.

Maar nee hoor, niemand die je daarover hoort.

Er weerklinkt alleen maar randstedelijk vrouwtjesgekrijs over seksisme.

Nou ja, van die dingen dus.


vrijdag 19 juli 2019

Pim Fortuyn-straat moet in de Schilderswijk

Zelf zie ik de Pim Fortuyn-straat het liefst in het Raqqa van de lage landen, oftewel de Schilderswijk. De jongerenwerkers ter plekke blijken IS-promotende salafisten en we weten allemaal hoe Pim over die lieverds dacht. En hoe die lieverds over Pim dachten, niet te vergeten: van een hoge toren gooien, met zijn kale kop naar beneden. Pim was immers van de jongens, al bond hij bij tijd en wijle ook een alternatief integrerend moslimpje aan zijn zegekar.

Pardon?

Of zo’n straatnaambord er lang zou blijven hangen?

Kwestie van handhaven, me dunkt. Ik herinner mij het meest recente nieuwjaarsvuur op het strand van Scheveningen en weet dus hoe goed het Haagse gezag het volk onder de duim kan houden. Het is hoe dan ook een prima plan van raadslid René Oudshoorn (Hart voor Den Haag/Groep de Mos) om een Haagse plek naar professor Pim te vernoemen. En als het in de Schilderswijk niet mocht lukken dan moet het een buurt met een meerderheid aan GroenLinks-stemmers worden.

Zeker, dan wordt het óók een kwestie van handhaven.

Maar dat moet dan maar.

Zeventien jaar nadat Pim door een GroenLinks-aanhanger was afgeslacht verstuurde Arjen Kapteijns, fractievoorzitter van GroenLinks Den Haag, zijn commentaar op het voorstel via Twitter de wereld in. Het doet pijn aan mijn vingers, maar toch tik ik de tweet ongecorrigeerd voor u over: “De heer Fortuyn heeft veel betekent in de Nederlandse politiek en zijn dood is een tragedie, maar gezien zijn controversiële uitspraken en we een inclusieve stad zijn lijkt me dit een slecht idee.”

Milieukunde gestudeerd, meneer Kapteijns. Maar of hij ook een wandelende reclame voor dat vak is? Wat hij te melden had hing, net als bij de Grote Roerganger trouwens, van de taal- en stijlfouten aan elkaar. Hij redeneerde en spelde als een ware Getuige van Jessias. En dan te bedenken dat mijn verbazing over zijn taalgebruik nog weinig voorstelde vergeleken bij mijn verbijstering over het feit dat uitgerekend een partijgenoot van Volkert van der G. zoiets durfde te beweren.

Zihni Özdil, die het zoals bekend niet lang volhield onder het bewind van de Jessias, zei er iets over en vervolgde met: “Ook wel mooi hoe ‘inclusiviteit’ tegenwoordig werkt. Zo kreeg ik als kamerlid van een (overigens spierwitte) politieke jongerenorganisatie de volgende mededeling: ‘Wij overwegen ons uit te spreken tegen jouw foto met Sid Lukkassen. Want inclusiviteit is voor ons een prioriteit’.”

De jonge Joop-publicist en GroenLinkser – oké, pleonasme – Jarno van Straaten reageerde daar als volgt op: “Als je niet snapt dat er grenzen zijn aan laconiek met altright op de foto staan, dan ben ik blij dat je uit de Kamer bent gegaan. Jij vertegenwoordigt mij niet. Verder niet netjes om een PJO, die vaak bezig zijn met het diverser maken van zichzelf, zo aan te vallen.”

Zó inclusief, dat GroenLinks!

Zeg, René Oudshoorn, nu je toch bezig bent, regel ook meteen even een Jarno van Straaten-zaal op de afdeling Psychiatrie van het HagaZiekenhuis.


zaterdag 20 juli 2019

Is u van de pot gepleurd, meneer Jules?

Mijn hemel, Jules ook al. Uitgerekend Jules. Uitgerekend Jules Deelder, van wiens knokige, inmiddels alweer 75 jaar oude schoudertjes de grillen van de moderniteit altijd kansloos leken af te glijden. Uitgerekend deze Rotterdammert.

Jules Deelder die een eigen merk gin op de markt brengt: dat gaat niet wennen hoor. Deelders Hard Gin, met een alcoholpercentage van 44,91 procent. Een inktzwarte fles – dat dan nog wel – die 75 euro kost, oftewel een euro per levensjaar. Hallo, mijnheer de dichter?! Is u van de pot gepleurd of zo? Prachtige foto van Ben Kleyn hoor, daar niet van. Hij stelde ‘m zomaar aan mij beschikbaar. Maar wat heb ome Rinus van het Afrikaanderplein aan een fles met zo’n prijs? Tieft effe lekker de tempel uit. Dat kenne alleen corrupte havenbaronnen betalen.

Ik herinner mij ineens deze uitspraak van Jules: “In Rotterdam verdienen ze het, in Den Haag verdelen ze het en in Amsterdam smijten ze het over de balk.”

Ik herinner mij trouwens ook zijn roemruchte gedicht over 020, waaruit ik hier om redenen van fatsoen niet zal citeren.

En dan toch een eigen ginmerk.

Dat is zo Amsterdams, man.

Er was slechts één zin in het Telegraaf-bericht dat nog enigszins te verdragen was: “Het drankje dient volgens de Rotterdammer te worden geconsumeerd met twee klontjes ijs en een ‘wolkje’ tonic, en beslist niet met komkommer, citroen ‘of andere flauwekul’.”

Hè, gelukkig.

Nog niet alles is verloren, qua Jules.

Jules beledigt er ook zijn buren mee, de Schiedammers. Want gin is dus gewoon jenever, hè? Nagemaakte jenever. Dankzij onze kooplui en zeelieden maakten de Engelsen er kennis mee. Ze noemden het bij hun leger in de tachtigjarige oorlog niets voor niets Dutch Courage. Sinds de uitvinding van de dry gin – Jules: “Gin moet niet dry zijn. Nat moet-ie zijn” – smaakt het een ietsiepietsie anders, maar laten we dat alsjeblieft niet vergeten.

En toch is jenever helemaal uit en gin helemaal in. Nog niet eens zo lang geleden was gin hier dood, maar er heeft een wederopstanding plaatsgevonden. Je kunt tegenwoordig geen beurs of gelijksoortig evenement binnenlopen of er zijn speciale G&T-bars ingericht. Bovendien zijn er talloze etablissementen waar op de kaart diverse varianten van de mix worden aanbevolen, met verschillende soorten gin en verschillende soorten tonic. Het is een hipsterdrankje geworden, met Nederlandse merken die namen dragen als Hermit, Sloanes, Sylvius, Dutch Courage, Damrak, Bobby’s Schiedam, Catz, Gin & Jonnie, Goodmans, Gin O’Clock en weet ik veel wat allemaal nog meer.

Over weg-met-ons gesproken: er zijn inmiddels meer Nederlandse ginmerken dan jenevermerken.

En daar moet Jules dus zo nodig ook nog eens aan meedoen, met z’n Deelders Hard Gin.

Kent u zijn gedicht Blues on Tuesday?

“Geen geld / Geen vuur / Geen speed

Geen krant / Geen wonder / Geen weed

Geen brood / Geen tijd / Geen weet

Geen klote / Geen donder / Geen reet.”

Ik voeg daar een regel aan toe.

“Geen gin / Geen uitsloverij / Geen leed.”

Proost, ouwe!


maandag 22 juli 2019

Ze moesten haar nazeggen. En ze deden het

Voor mijn gemoedsrust zou ik dit onderwerp eigenlijk moeten mijden. De beginselen van de Telegraaf verschillen weliswaar nogal van die van de Pyongyang Herald, de kans dat kameraad Rutger Groot Wassink dit leest is derhalve slechts klein, maar wie weet komt een knipsel met dit stukje via de Sectie Propaganda van het Centrale Volkscomité van 020 toch zomaar op zijn bureau terecht.

Ik zie hem zijn vuist alweer ballen.

“Jottum, gaan wij óók doen!”

Sinds de Amsterdamse wethouder van Diversiteit het Werkplan Aanpak Arbeidsmarktdiscriminatie 2019-2020 heeft gepresenteerd (geen primeur, in Utrecht kwam zijn partijgenote Linda Voortman al eerder met een soortgelijk plan), sluit ik het niet eens meer uit.

Ach, wat kan mij het ook schelen, ik vertel het gewoon: er zweefde een filmpje voorbij op het internet. Een filmpje van 18 juli 2018, van dik een jaar oud dus alweer, maar nog steeds actueel, ook omdat de hoofdrol werd gespeeld door Marianne Williamson, een van de Democratische presidentskandidaten die met hun potsierlijke optredens duidelijk maken dat de verkiezing van volgend jaar nu al een gelopen race is.

Van zo’n onbeschoft stuk vreten als Donald J. Trump verliezen: wie dat overkomt, heeft net zoveel inzicht in de ziel van het Amerikaanse volk als een regenworm in het edele schaakspel. Maar oké, dat is een ander verhaal, nu concentreer ik mij op het feit dat liefdesgoeroe Marianne Williamson haar publiek tijdens een bijeenkomst in Houston serieus vroeg om elkaars handen vast te houden en de gekleurde medemens vervolgens als in een langdurig gebed – “Namens mijzelf en namens mijn land” – excuses aan te bieden voor de slavernij en alle andere verschrikkingen die hem zijn aangedaan.

Ze moesten haar nazeggen.

En ze deden het ook nog.

Het filmpje – kijk maar vanaf 10.30 – kwam via Twitter tot mij dankzij UP Network, dat er het beste bijschrift aller tijden onder zette: “Mensen die niets hebben gedaan, bieden excuses aan aan mensen die niets hebben meegemaakt.” Maar nuchter vaststellen dat de verhoudingen tussen de rassen vroeger scheef waren, dat vooral de blanken – hoewel niet alleen zij – daar misbruik van maakten, maar dat binnen de beschavingen die zich hebben gemoderniseerd sindsdien gelukkig veel ten goede is veranderd, is nu eenmaal niet voldoende. Niet voor Marianne Williamson en naar te vrezen valt ook niet voor Rutger Groot Wassink.

Rutgers blanke ambtenaren, zo las ik, moeten nu zelfs ook trainingen gaan volgen met bijbehorende spelletjes (!), die hen doen beseffen hoe geprivilegieerd zij als ‘witten’ zijn.

Niet dat het helpt, trouwens: onderzoek heeft allang aangetoond dat dergelijke verplicht opgelegde cursussen eerder een averechts effect hebben.

Maar wat maakt dat uit?

Witte schaamte zal er zijn!

Witte schuld!

Ik ben wit, als ik het althans goed heb begrepen, maar ik heb geen idee waarom ik mij in dit geval zou moeten schamen, of waaraan ik schuld heb.

Benieuwd of Rutger zijn discipelen straks ook verplicht aan dat gebed op het Waterlooplein zal laten meedoen.


dinsdag 23 juli 2019

Soms denk ik: hadden we hier maar de sharia

Een grote vogel gaf Malek F. opdracht om ongelovigen te vermoorden. Verzin het maar eens. Hij deed het en zei het zelfs tegen de rechter, die hem pardoes ontoerekeningsvatbaar verklaarde, geen celstraf oplegde en alleen wegens een psychische stoornis voor onbepaalde tijd ter beschikking stelde.

Geen vijftien jaar cel, zoals het OM had geëist, maar nul jaar, nul maanden, nul weken, nul dagen, nul uur, nul minuten en nul seconden, een lekkere opsteker dus voor de mensen op wie hij op Bevrijdingsdag 2018 in Den Haag lukraak instak. Dat zij het overleefden wordt een wonder genoemd en zij kampen sindsdien, zoals uit hun getuigenissen bleek, óók met psychische stoornissen. Maar zij moeten het, terwijl hun leed in feite onherstelbaar is, met schadevergoedinkjes van in totaal iets meer dan een ton doen.

Wie gaat die trouwens betalen?

Zomaar een vraag.

Nu zullen er best wel meer redenen dan die ene uitspraak over die grote vogel zijn voor het feit dat de edelachtbare de Palestijn volledig ontoerekeningsvatbaar verklaarde. Deskundigen bogen zich over de gemoedstoestand van Malek F. en de rechter heeft naar hen geluisterd. Ik ga daar niet uitsluitend bot tegenin zitten galmen, maar ik voel bijvoorbeeld wel de behoefte de volgende alinea uit een verhaal van onze verslaggever Sylvan Schoonhoven te citeren.

“Veelzeggend zijn ook tal van afgeluisterde gesprekken die Malek F. in de gevangenis voerde met zijn moeder en broer. Over de slachtoffers zei hij tegen zijn moeder: ‘Moge Allah hen vervloeken, ze zijn helemaal niet zielig. Als er meer mensen waren geweest, had ik ze gestoken. Ik ben niet gek, maar ik ga doen of het een geestelijke ziekte is of zo’.”

Tja.

De grote vogel-uitspraak zette mij ook aan het denken.

Getuigt het werkelijk van een psychose, dacht ik, wanneer je zoiets beweert nadat ze jou je hele leven hebben ingeprent dat een aartsengel naar de aarde is afgedaald om je profeet opdrachten van Allah te dicteren, met de Koran als resultaat? Met een beetje fantasie óók een grote vogel, zo’n aartsengel (Djibriel voor moslims, Gabriël voor christenen). Indien die vraag met ja kan worden beantwoord, dan zou je alle islamitische terroristen inderdaad als ‘verwarde mannen’ kunnen kwalificeren, zoals de neiging alhier steeds vaker lijkt, en eindigen in extremis alle Nederlandse rechtszaken tegen mohammedaanse aanslagplegers op deze manier.

Ik weet het niet hoor.

Maar geen nood, lieve polderlandse mede-nietweters: elders kunnen ze er ook wat van.

Gelezen, van die zaak in Frankrijk?

Kobili Traore, een moslim, had de joodse arts Sarah Halimi een uur lang gemarteld en vervolgens, al ‘Allahu Akhbar’ schreeuwend en met dodelijke afloop voor het slachtoffer, het raam uitgegooid.

En hoe oordeelde de rechter?

Vrijspraak, want die arme Kobili was onder invloed van wiet.

Soms denk ik: hadden we in Europa maar alvast de sharia.


donderdag 25 juli 2019

Huh?! Wat gingen we ook alweer verbieden?!

Dat was me toen wat, de pliesie.

Agent Deil die je wegens belediging van een ambtenaar in functie op zijn zwarte, statige herenrijwiel tot diep in de steegjes van het burgemeesterskwartier achtervolgde omdat je ‘Ha Bromsnor!’ naar hem had geroepen. Die vervolgens, zodra hij je te pakken kreeg, een stevige oorvijg uitdeelde. En die je dan genadeloos afleverde bij je moeder.

Je moest het na zijn vertrek trouwens niet wagen je verontwaardiging over zijn manier van handelen bij je moeder te uiten.

“Van mij had je twéé tikken voor je kop gekregen”, zei zij dan.

Dat was me toen wat, de moeder.

Maar goed, ik laat de moeder de vrouw verder buiten beschouwing, die van mij figureert al vaak genoeg in mijn stukken, meestal met verwijzing naar haar verstandige, want voldoende eelt op de kinderziel kwekende aanpak van de toenmalige jeugdproblematiek. Daar bleek overigens vooral ouderliefde uit: in tegenstelling tot veel papa’s en mama’s van nu bereidde zij haar kroost voor op de grotemensenwereld.

Ik beperk mij ditmaal tot het functioneren van ons politiekorps, al maak ik daarbij nu wel een reuzenstap van liefst zestig jaar, namelijk van het zeer kenmerkende voorbeeld zoals hierboven geschetst naar twee zeer kenmerkende voorbeelden uit het hier & nu.

Het verschil is nogal groot.

Tweet van de politie Almere-Stad Haven (ooit publiceer ik het gedicht A6 Blues over de miljoenmiljard wijken van Almere die je op die snelweg passeert, doch dit terzijde): “Yo boefjes. Het wordt echt veel te heet deze week. Zullen we afspraken dat we geen criminele activiteiten plannen tot het weekend of zo? Werken met dit weer is zeer taai. Niet alleen voor jullie, maar ook voor ons. Blijf thuis, gooi die airco aan en ga het nieuwe seizoen van Stranger Things of La Casa de Papel kijken. Dan zien we elkaar weer van ‘t weekend als alles weer afgekoeld is. Bedankt, de Popo.”

Mededeling van 19 juli jongstleden van de Politie Nederland: “Draagt u vanuit geloofsovertuiging gezichtsbedekkende kleding en wilt u als slachtoffer van een misdrijf op een politiebureau aangifte doen, dan zoeken we een alternatief. Zoals aangifte op een andere locatie of in een aparte ruimte op het politiebureau waar de gezichtsbedekkende kleding verwijderd kan worden en u met een vrouwelijke collega kunt spreken.”

Huh?!

Wat gingen we ook alweer verbieden per 1 augustus?!

Graag vestig ik tenslotte uw aandacht op het volgende: “De islamitische politieke partij NIDA zal alle boetes van € 150 gaan betalen die vrouwen vanaf 1 augustus krijgen als ze een nikab of boerka dragen in publieke ruimtes. Er wordt daartoe een speciaal rekeningnummer geopend.”

Dat is me nu wat, de politiek.

Het mag volgens mij niet eens, maar zeg dat maar eens tegen onze slappe, boterzachte, jeugdcriminelen kietelende en orthodoxe islamisten behagende politie van tegenwoordig.

Onheilspellend gerommel ineens onder de grond op Sint Barbara: agent Deil, zich omdraaiend in zijn graf.


vrijdag 26 juli 2019

Is mijn huwelijk wel hittebestendig genoeg?

Als ik mijn grote droom – een betrekking als filiaalmanager van Albert Heijn – had waargemaakt, zou ik het wel geweten hebben in deze zinderende hitte: twee schappen eruit en in plaats daarvan een gezellig indoorterras voor de clientèle.

Ik kom net bij de AH in mijn kustdorp vandaan.

Heerlijk, die airco daar!

Het boodschappenlijstje dat de Opperste Sovjet mij had meegegeven was kort: snoeptomaatjes, perssinaasappelen en een leverworst. Normaal gesproken sta ik dan binnen vijf minuten weer buiten, maar nu kuierde ik na drie kwartier nog steeds rond in de winkel. En met mij ontelbare gelukzalig glimlachende lotgenoten.

Nooit eerder bekeek ik met zoveel aandacht bloemkolen, flessen zwarte truffelolie – met heuse stukjes truffel, ja ja! – van La Rustichella en zakjes M&M’s Crunchy Caramel, terwijl ik de pakken Always Paars – met vleugels – zelfs zo minutieus van alle kanten bekeek, dat verschillende moeders hun kinderen bezorgd uit mijn omgeving wegtrokken. En als ik een bekende tegenkwam wisselden wij wetenswaardigheden betreffende het dorpsleven uit waarvan wij allebei reeds lang en breed op de hoogte waren: kleindochter voor Teun, Sjaak overleden, dat soort onderwerpen, terwijl die kleindochter haar eerste voorzichtige stapjes vorige week heeft gezet en het heengaan van Sjaak al bij Allerzielen is herdacht. Toch vernamen wij het met gespeelde interesse van elkaar omdat het ons een alibi verschafte om nog langer te blijven rondhangen.

Graadje of twintig schat ik, in dat filiaal.

Zo koel!

En buiten?

38,5 graden volgens het dashboard van mijn auto, toen ik er weer instapte.

Zo’n indoorterras bij de Appie was een binnenloper geweest, wat ik je brom. Iedereen had er plaatsgenomen, vermoedelijk hadden de meesten het zelfs op de koop toe genomen als zij waren bediend door Estelle, het bleke, milieubewuste meisje met een piercing door haar neus dat meestal achter de pinkassa zit en de klanten die veel in plastic verpakte waren aanschaffen altijd bestraffend toespreekt.

“Doe maar twee cappuccino, Estelle.”

“Weet u dat zeker, meneer? Bij cappuccino komt vier keer zoveel CO2 vrij.”

Dat was nieuws deze week, Estelle had ons er vast en zeker hevig verontwaardigd aan herinnerd en ik had mij er geen zier van aangetrokken omdat de weldadige temperatuur in de winkel alles vergoedde.

Nu zit ik weer thuis, waar het bloed- en bloedheet is.

Heb je geen aardbeien nodig? Zal ik anders even keukenpapier kopen? Ik heb best trek in een appelflap, jij ook?

Ik vraag het allemaal en de Opperste Sovjet schudt steeds geïrriteerd haar hoofd.

Vele stormen hebben wij samen overleefd, maar ik vraag mij inmiddels wel af of mijn huwelijk hittebestendig genoeg is.


zaterdag 27 juli 2019

De moeder van alles gotspes

Dan formeren wij nu, ter vergelijking & verduidelijking, de Commissie Goed Polderlands Gedrag. Haar opdracht: het monitoren en in kaart brengen van de maatschappelijke gedragingen van de Nederlandse bevolking. Respecteren wij de wet in voldoende mate? Houden wij ons aan de ongeschreven regels van het fatsoen? Dat soort vragen dienen zij te beantwoorden.

Wie de commissie zullen gaan vormen is nog niet volledig bekend, maar deze vijf horen er zeker bij: Ridouan Taghi, Willem Holleeder, Mohammed B., Volkert van der G. en Michael P., waarbij ik onmiddellijk toegeef dat het mij een raadsel is dat ik bij de eerste twee de achternaam wel mag noemen en bij de laatste drie niet, doch dit terzijde.

Zoiets is het, jongens en meisjes.

Daarmee is het te vergelijken.

Dan schakelen wij nu, om dit uit te leggen, over naar de Economische en Sociale Raad van de VN, die een resolutie heeft aangenomen waarin Israël als enige land ter wereld wordt veroordeeld voor het schenden van vrouwenrechten, omdat de Joodse staat “de vooruitgang, zelfredzaamheid en integratie in de ontwikkeling van hun samenleving van Palestijnse vrouwen belemmert”.

Veertig voorstemmers maar liefst!

Laat ik er in dit geval, in eerste instantie, eveneens vijf van noemen: Iran, Pakistan, Saoedi-Arabië, Soedan en Jemen.

Daar bestaat een goed jiddisch woord voor: gotspe.

En dan heb ik het lekkerste nog voor het laatste bewaard, al wil ik eerst nog kwijt dat van de talloze malen dat de VN, bijvoorbeeld bij al die anti-Israel resoluties, een karikatuur van zichzelf heeft gemaakt, dit toch wel de meest bezopen is. Israël is in dat deel van de wereld juist een voorbeeld voor de vrouwenemancipatie. Behalve bij de kleine ultra-orthodoxe gemeenschap is de sociale gelijkheid der geslachten er zo’n beetje compleet. Dat kun je van Iran, Pakistan, Saoedi-Arabië, Soedan en Jemen niet echt zeggen, om nog maar te zwijgen over de vrouwenrechten binnen de door de Palestijnen aanbeden terreurorganisatie Hamas.

Pardon?

Wat nou dat lekkerste is?

Oké, komt ‘t: Nederland behoorde óók tot de voorstemmers.

Neehee, dit is geen grap, echt niet, ik zweer het op de ogen van Sigrid Kaag, als ze ze tenminste niet bedekt houdt. U kent haar toch wel, onze D66-minister van Buitenlandse Handel & Ontwikkelingssamenwerking, dat onder het departement Buitenlandse Zaken van Stef Blok valt? Zij is met een Palestijn getrouwd en overhandigde nog niet eens zo lang geleden, zonder haar collega’s van het kabinet te informeren, een envelop met 13 miljoen euro aan Nederlandse belastingcenten aan de VN-hulporganisatie voor de Palestijnse gebieden UNRWA. Welnu, ook deze mevrouw Kaag vond het, net als meneer Blok dus, hoognodig om Israël als enige land ter wereld van het schenden van vrouwenrechten te beschuldigen. Waarmee Nederland zich dus maar wat graag aansloot bij landen als Iran, Pakistan, Saoedi-Arabië, Soedan en Jemen, waar het vrouwenleven vaak een ware hel is.

Dat zouden ze zelfs bij de Commissie Goed Polderlands gedrag niet hebben aangedurfd.


maandag 29 juli 2019

Krijg nou tieten: te veel vrouwelijke rechters

Nou breekt mijn klomp: er moeten meer mannelijke rechters komen. En het is een vrouwelijke rechter die dat zegt.

Excuses, overigens, dat ik met zo’n Oudhollandsch spreekwoord begin, waarin bovendien een Oudhollandsch houten schoeisel de hoofdrol speelt. Ik verzeker u dat hier geen opzet in het spel is. Ik kan mij voorstellen dat er lezers zijn die dat denken, met name degenen die weten dat men mij niet altijd op mijn woord moet geloven.

Die vrouwelijke rechter – Marieke Koek, president van het Gerechtshof in Den Haag – wil namelijk niet alleen meer mannen als rechter, maar óók meer mensen met een migratieachtergrond. En in het kader van die wens plaatst zij vraagtekens bij de taaltoets waaraan ook deze categorie edelachtbaren in spe zich dient te onderwerpen.

“Als in die test ook een vraag wordt gesteld over een oud spreekwoord dat onze grootmoeders nog gebruikten, dan kun je je afvragen of je daarmee selecteert of iemand een goede rechter wordt”, aldus mevrouw Koek op de NOS-website (het is maar goed dat zij haar taaltoets al heeft afgelegd).

Bij nader inzien verander ik ‘Nou breekt mijn klomp’, dat natuurlijk ook veel te Nederlands is, dus maar in ‘Wat zullen we nou krijgen’ of voor mijn part in ‘Bij Allah’. U mag zelf uw favoriet kiezen en als u dan toch nog alternatieven wilt aandragen verzoek ik u af te zien van ‘Sapperloot’ of ‘Blikskaters’, eveneens uitroepen van verbazing die vroeger vooral door onze grootmoeders van stal werden gehaald.

Enfin.

Meer mannelijke rechters dus.

Krijg nou tieten!

Sorry, ik kan het gewoon niet laten. Gelukkig maar dat ik geen carrière in de magistratuur ambieer, want ik zou zelfs al bij de fatsoentoets zijn gestraald. Maar de uitspraak van mevrouw Koek verbaast mij nu eenmaal ten zeerste. Hebben ze buiten de traditioneel overwegend vrouwelijke beroepsgroepen – ik noem er enkele: tandartsassistenten, pedicuren, personen van lichte zeden – met 60% eindelijk een vrouwelijke meerderheid weten te bewerkstelligen binnen een vooraanstaande, machtige branche, die een halve eeuw terug nota bene nog een old boys network vormde, is het wéér niet goed.

Een new girls network is blijkbaar ook niet alles.

Hoera , de D66-vrouwtjes kunnen toch niet zonder ons!

Mr. Theo zal dat misschien ook wel denken, maar nooit zo zeggen. Ik hoorde hem bij Jort Kelder op de radio. “Verdachten uit patriarchale culturen hebben een eigenzinnige kijk ten opzichte van de vrouw, waardoor het communiceren in de rechtszaal soms lastig gaat”, zei Hiddema. “Turkse en Marokkaanse mannen die verdacht worden van eerwraak en vrouwenhandelaren uit de Balkan laten alle hoop varen als ze als ze een hele rij vrouwen zien. Ze zijn snel op de tenen getrapt en laten zich niet snel door een vrouw aanspreken op tekortkomingen in de huiselijke sfeer.”

Ook mr. Theo is dus voor.

Daar breekt mijn klomp dan weer níet van.


dinsdag 30 juli 2019

Ik ben de Nostradamus van de 21ste eeuw

Exclusieve onthulling: als het aan mijn oud-tante Wubbeltien had gelegen, zou ik een wel heel bijzondere tweede naam hebben gekregen.

„Dat jochie wéét dingen”, zei zij toen zij mij direct na mijn geboorte in mijn wieg zag liggen. Ik had het levenslicht meteen al met bruine ogen aanschouwd en schijn toen ook nog eens schalks naar haar te hebben geknipoogd, hetgeen nóg exceptioneler was. Mijn vader vertelde mij later dat dat haar 57 jaar niet was overkomen. Mijn knipoog, zei hij, had haar zelfs dusdanig van haar stuk gebracht dat zij hem aanraadde om mij ook Nostradamus te noemen.

Niet gebeurd, helaas.

En dat terwijl mijn voorspellingen altijd uitkomen, al hebben zij voor mij persoonlijk meestal, in financieel opzicht, een tragische afloop.

De laatste keer kostte het mij overigens géén geld. De 22-jarige Colombiaan Egan Bernal deed afgelopen zondag wat ik 2,5 week eerder, op donderdag 11 juli, op deze plek had aangekondigd: zegevieren in de Tour de France. Het zou mij zo’n 150 euro hebben opgeleverd als ik een tientje op hem had ingezet bij bookmaker William Hill, maar dat deed ik niet. Ik heb slechte ervaringen met de heer Hill.

Kom, lezer, dan stappen wij nu gezamenlijk in de teletijdmachine om terug te reizen naar het Wimbledon van 1977, waar ik mij dat jaar voor de allereerste keer als verslaggever meld. Tom Okker en Betty Stöve zijn onze nationale coryfeeën en laatstgenoemde kan vanaf de eerste ronde in het damesenkelspel voor 66/1 bij William Hill worden gespeeld. Ik weet dat zij in vorm is, loop daarom zo’n wedkantoor binnen en gooi er een bedrag van 10 pond – toen nog 45 gulden, oftewel 20 euro – tegenaan. Welnu, Betty Boop, zoals ik haar liefdevol noem, haalt de finale tegen Virginia Wade, wint de eerste set, maar gaat alsnog aan de spanning ten onder (zij bereikt zelfs drie finales, die ze alle verliest).

Dag 660 pond!

„Je bent een kontgat”, zegt een Britse collega exact vertaald.

„Hoezo?”

„Je had voor de finale 100 pond op Wade moeten zetten. Dan had je sowieso geld overgehouden.”

Nog een voorbeeld?

De Open Britse Golfkampioenschappen van 2011 worden op Royal Sint George gehouden. Er is storm en regen voorspeld, weersomstandigheden waaronder de Noord-Ier Darren Clarke zich, zeker op zo’n duinbaan, prettig voelt. Ik weet dat hij ze op dat moment goed staat te raken en kijk dus toch even bij William Hill wat zijn kansen zijn.

Dat is niet mis: 200/1.

„Darren Clarke gaat winnen”, zeg ik tegen een verslaggever die op het punt staat naar The Open te vertrekken. „Als ik jou was, zette ik bij William Hill tien pond op hem.”

„Dank je”, zegt hij, „Zal ik het ook voor jou doen?”

„Laat maar”, antwoord ik. „Het is zo’n gedoe.”

Darren Clarke pakt de titel.

Dag 2000 pond!

Robert Nostradamus Hoogland mag dan wel dingen weten, soms is hij ook heel erg dom.

volgendevorige

Reageren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

rob@hoogland.nl