Press "Enter" to skip to content

Telegraaf columns juni 2019

telegraaf columns juni 2019

TU-Eindhoven: slegs vir vroue

De TelegraafRob HooglandHier de stukken die ik in juni 2019 voor de Telegraaf schreef. Klik op een datum in de tabel als je de column die op deze dag in de krant werd gepubliceerd direct wilt lezen. Scroll anders naar beneden.

• zaterdag 1 juni
• dinsdag 4 juni
• donderdag 6 juni
• zaterdag 8 juni
• dinsdag 11 juni
• donderdag 13 juni
• zaterdag 15 juni
• maandag 17 juni
• dinsdag 18 juni
• donderdag 20 juni
• zaterdag 22 juni
• dinsdag 25 juni
• donderdag 27 juni
• zaterdag 29 juni

zaterdag 1 juni 2019

“Ik baal voor onze Geert”, zei de Jessias

Hartverwarmend, zo moet ik toegeven, dat alle andere fractievoorzitters in de Tweede Kamer het subiet voor Geert Wilders opnamen. In de debatten mogen ze elkaar dan af en toe tot op het bot fileren, op dit soort momenten merk je toch dat ze zichzelf in de eerste plaats als collega’s zien. Al ben je het dag in dag uit grondig oneens met de leider van een andere democratisch gekozen partij, zodra hem onrecht wordt aangedaan verklaar je je solidair, punt. Zo hoort dat in een goed functionerende democratie.

Geweldige reactie, bijvoorbeeld, van Rob Jetten, die ik op deze plek wel eens gekscherend Roboflop noem. Dat zou ik nu niet durven. Hoe de fractievoorzitter van D66 zijn kritiek op het feit dat Geert Wilders door Twitter tijdelijk werd geschorst verwoordde: chapeau. “Geert is een van ons!” zei Rob fel. U mag het best weten: kippenvel.

Jesse Klaver, nog zo eentje. Hij had het niet gemakkelijk op dat moment. Verhuizing, papadag, met behulp van een verraaier een mes in de rug van zijn fractiegenoot en ghostwriter Zihni Özdil steken dat-ie vervolgens ook nog eens zelf moest schoonmaken: ik geef het je te doen. En toch vond-ie nog de tijd om zich naar die speciaal belegde fractievoorzittersvergadering op het Binnenhof te spoeden, teneinde uit volle overtuiging mee te werken aan het opstellen van de tekst van het vlammende protest dat hij en zijn collega’s namens de hele vaderlandse politiek tegen de Twitter-schorsing van Wilders zouden aantekenen.

“Ik baal hiervan”, zei de Jessias bij zijn binnenkomst tegen de aanwezige pers. Oké, dat zei hij vaker die dagen, maar dit raakte mij toch meer. Net als die andere uitspraak van hem: “Geert Wilders mag dan een klootzak zijn, hij is wel onze klootzak.”

Tranen hier, echt waar.

Klasse dus van Jetten, Klaver, Heerma, Dijkhoff, Baudet, Segers en al die anderen. Ik weet zeker dat deze massale steunbetuiging Geert Wilders heel erg goed heeft gedaan en dat…

Pardon?

Nee, mevrouw, natúúrlijk is het zo niet gegaan!

Wat dacht u dan? Het heet hier Nederland. In een fatsoenlijk land hadden ze jaren geleden al besloten om met onmiddellijke ingang alle vergaderingen in ‘s lands belangrijkste vergaderzaal, dat uithangbord van de Nederlandse democratie, te beginnen met de verklaring dat het een grove schande is dat hun collega Geert Wilders 24 uur per dag zo zwaar beveiligd moet worden, enkel en alleen omdat het een stel achterlijke haatbaarden niet aanstaat dat hij zegt wat hij denkt. De vrijheid van meningsuiting, weet u wel? Die ze altijd heel deftig een groot goed noemen. Maar zo werkt dat niet in dit land, waar alles en iedereen die anders denkt en handelt dan de linksliberale mores voorschrijft wordt verketterd.

Waarom ik dit stuk dan toch op deze manier heb geschreven?

Om Jack Dorsey, mede-oprichter en ceo van Twitter, te laten zien wat nepnieuws echt inhoudt?

Nee hoor.

Laten we het er maar op houden dat de wens de vader van de gedachte was.


dinsdag 4 juni 2019

Het staat nu officieel vast: we worden dommer

Pardon? Het staat volgens een gerenommeerde Rotterdamse wetenschapper nu officieel vast dat we steeds dommer worden? En dat is dan nieuws? Niet dat ik ervoor heb doorgeleerd, zoals deze professor Dimitri van der Linden. Maar ik kijk wel al jaren goed om mij heen en daarom weet ik het al wat langer.

Neem de gemiddelde raadsvergadering in Amsterdam, u weet wel: dat gehucht tussen de Zaanstreek en het Gooi. Ik heb soms best medelijden met Annabel Nanninga, een nuchtere no-nonsense vrouw die vroeger rake stukkies schreef, vervolgens in een malle bui de hoofdstedelijke politiek inrolde en zich nu de stuitende domheid die daar ten toon wordt gespreid dag in dag uit moet laten welgevallen. Laat ik er een voorbeeld uitpikken: de toespraak van haar collega Johnas van Lammeren van de Partij voor de Dieren tijdens de algemene beschouwingen. Geloof het of niet, maar hij besloot zijn bijdrage met het verzoek om een moment van stilte voor alle dieren die op de borden van Amsterdammers waren beland.

Serieus!

Vergis u niet: dat soort mensen vertegenwoordigt ons. Dat spreekt namens u en mij. Dat zou bijvoorbeeld iets kunnen zeggen over de krankzinnige manier waarop automobilisten, winkeliers en andere hardwerkers in 020 worden vernederd, of over de gênante heiligverklaring van illegalen, fietstuig en klimaatidiotie. Maar nee hoor. Meneer verzocht slechts om een moment van stilte voor alle dieren die op de borden van Amsterdammers waren beland.

Stel, die arme Annabel had net een balletje gehakt opgepeuzeld.

Moest ze van Johnas van Lammeren aan Bertha VII denken.

De bewering dat wij steeds dommer worden stond overigens in Humo, een blad dat Dimitri van der Linden, een Rotterdamse bijzonder hoogleraar psychologie, voor de gelegenheid interviewde. Het westerse IQ heeft haar piek bereikt, bleek uit dat gesprek. Sterker nog, het gaat al geruime tijd omlaag. Er is sprake van een ‘negatief Flynn-effect’ (de Nieuw-Zeelander James Flynn ontdekte een kleine halve eeuw geleden na een onderzoek in meer dan 35 landen juist dat het wereldwijde IQ in de loop der jaren voortdurend steeg).

Werd de Vraag der Vragen ook gesteld?

Nee, Humo is namelijk Belgisch en dus heel correct. Maar het antwoord werd toch gegeven: “We hebben ook onderzocht of migratie een invloed kan hebben. Sommige studies tonen aan dat bepaalde landen op IQ-tests gemiddeld relatief lager scoren en andere gemiddeld wat hoger. Voor die verschillen zijn al diverse verklaringen geopperd: het zou kunnen liggen aan omgevingsfactoren, voeding, culturele invloeden, of stimulansen om goed te studeren, of echt fundamentele verschillen tussen mensen. Voor elk van die argumenten is er wel wat bewijs en onder wetenschappers wordt er nog altijd druk over gediscussieerd.”

‘t Is maar dat u het in al uw domheid weet.

En dan nu een minuut stilte voor de haring die ik zojuist met grote gretigheid naar binnen heb laten glijden.


donderdag 6 juni 2019

Als het gegil over Trump moet verstommen

Een van de twee dagen van het jaar waarop ik het geschreeuw en gegil ter linkerzijde wat minder goed kan velen is D-Day (de andere dag is 4 mei). Ik bezocht Omaha Beach en Colleville-sur-Mer wel eens tijdens een vakantie in de buurt. Toen drong het nog heviger tot mij door wat zich op 6 juni 1944, vanaf het prille ochtendgloren, op de Normandische stranden heeft afgespeeld. Dat tienduizend jongens uit een ver werelddeel, nadat zij de onophoudelijke Duitse kogelregen vanuit hun landingsvoertuigen in de woeste branding tegemoet waren gewaad, hun leven gaven voor het herwinnen van de vrijheid van volkeren waarvan zij soms nog nooit hadden gehoord, ónze vrijheid dus: meer dan ooit besefte ik dat wij daar tot in de eeuwigheid dankbaar voor moeten zijn.

Ik mag het niet vergeten, prent ik mezelf steeds in.

Het mag nooit vervagen.

 

Veteran Harry Billinge BBC Breakfast

Als ik eerlijk ben betrapte ik mezelf dit jaar in de dagen voorafgaand aan de D-Day-herdenking óók al op extra irritatie over dat geschreeuw en gegil ter linkerzijde. Kwam dat doordat het getuigde van een onderontwikkeld historisch besef? De invasie vond immers precies 75 jaar geleden plaats en zou in verband daarmee, in mijn ogen althans, langer dan gewoonlijk centraal behoren te staan in het hier & nu. Feit is dat ik mij in toenemende mate ergerde aan het gebrek aan fatsoen, zoals getoond voorafgaand en tijdens het staatsbezoek van Donald Trump aan Groot-Brittannië, door hem aan de herdenking in Normandië gekoppeld.

Klopt, Trump is evenmin een toonbeeld van fatsoen. Hij kan zich als een proleet hors catégorie gedragen. Maar hij is wel de democratisch gekozen president van de Verenigde Staten, het land dat tijdens D-Day en het daaropvolgende offensief tegen Hitler grote offers bracht. Daarom kromden zich mijn tenen toen de Londense burgemeester Sadiq Khan, met de handen nonchalant in de zakken, een toespraak hield waarvan de Trump-haat afspatte. Trump reageerde daar op z’n Trumps op: met gestrekt been. En uiteraard werd die reactie veel uitgebreider belicht dan de giftige woorden van Khan, die buiten zijn boekje ging. Het ging om een staatsbezoek, nota bene. Met andere woorden: vergetend dat hij slechts burgemeester is van een stad en niet van een land, bracht Khan zijn staatshoofd in verlegenheid.

 

Sadiq Khan welcomes Donald Trump

Al die luidruchtige demonstraties bovendien.

Al dat traditionele gegil en geschreeuw.

Ook hier te lande trouwens.

Het wordt behoorlijk clichématig zo langzamerhand (en het is bepaald geen succesvolle strategie, want bij de volgende presidentsverkiezingen wordt Donald Trump gewoon herkozen). Daarnaast leggen die blinde woede en agressie van zijn tegenstanders in Europa een groot hedendaags probleem bloot, dat zich bij steeds meer gelegenheden uit: ze zijn in die hoek van de maatschappij niet in staat te accepteren dat de dingen wel eens anders gaan dan door hen gewenst, en slaan vervolgens op hol.

Zelfs op en rondom D-Day.


zaterdag 8 juni 2019

Frenkie op tv? Mijn vrouw kijkt maar boven

Er zal toch wel íets aan Frenkie mankeren? Ik bedoel: die jongen zal toch wel één foutje hebben? Dat-ie zijn vriendin de vuilnisbak buiten laat zetten, ik noem maar iets. Of dat-ie de deur soms niet opent als er wordt aangebeld, bijvoorbeeld door die oude mevrouw van de Kerkveiling die altijd hetzelfde vraagt: of hij een gesigneerd Ajax-shirt wil inbrengen.

Ik vraag het mij wanhopig af.

Frenkie volstaat. Er is maar één Frenkie en dat is Frenkie. Dat het joch veel in zijn mars heeft wist ik al. Ik ben bondscoach numero 12.897.376, ziet u. Maar inmiddels laat hij zelfs mijn wederhelft, die toch echt wel weet waar Saar de honing haalt (sorry, geen Abraham en mosterd meer, Sunny Bergman heeft woedend bij de Taalunie aan de bel getrokken), inmiddels laat Frenkie zelfs deze doorgewinterde kloon van Mylène Demongeot, voor wie de aanbidders vroeger in rotten van vier stonden opgesteld, als een dertienjarige bakvis kirren zodra hij op de kwelbuis verschijnt.

“Ooohh, Frenkie”, hoor ik regelmatig naast mij op de bank. De eerste keer vermoedde ik dat we per ongeluk hadden overgeschakeld naar een kanaal waar een film als Met jouw waldhoorn tussen mijn Alpen werd vertoond, met Franky Grossenschwanz in de hoofdrol. Maar het was wel degelijk de enige echte Frenkie die haar zo deed kreunen. Hij werd na een wedstrijd geïnterviewd door Arno Vermeulen (toegegeven, dat werkt contrastverhogend). En natúúrlijk lachte Frenkie zijn tanden bloot, wat-ie volgens mij zelfs nog doet als-ie met 17-0 heeft verloren.

“Ik zou best zo’n zoon willen hebben”, probeerde vrouwtjelief nog toen zij in de smiezen kreeg dat ik haar hoofdschuddend zat te observeren.

“Zo’n kleinzoon bedoel je”, zei ik.

Maar het was al te laat.

Ze was en bleef weer een meisje.

Frenkie is alles: de ideale voetballer, de ideale schoonzoon, de ideale buurjongen. En zijn haar zit ook nog zo netjes. Ik zie de Barcelona-shirts met zijn naam al over de toonbank vliegen, dus hij was een koopje, voor die 85 miljoen. En over hem zul je nooit lezen wat ik over Romario las dankzij de documentatieafdeling van de Telegraaf, die de voorpagina van 7 juni 1994 rondstuurde. De Braziliaan nam de leiding van PSV regelmatig in de maling, vertelde hij op die plek, bijvoorbeeld door zich zogenaamd doodziek te laten fotograferen in Rio de Janeiro: “Ik zette voor die gelegenheid mijn zieligste gezicht op, want het verhaal was dat de Dengue-mug mij gebeten had en hevige koortsen daardoor mijn lichaam teisterden. Die foto werd in Nederland gepubliceerd en stelde mij in staat mijn vakantie met bijna twee weken te rekken. Nog geen tel na de klik van de camera sprong ik uit bed om weer naar het strand te snellen.”

Hahaha!

En wat doet Frenkie?

Het liefst een gehaktbal bij zijn oma eten.

Dat heeft-ie echt gezegd.

Ik zit nu al klaar om Frenkie ons Oranje in de finale van de Nations League naar een overwinning op Ronaldo c.s. te zien leiden.

En mijn vrouw?

Die kijkt maar boven.


dinsdag 11 juni 2019

Hoe haal je de waanzin uit het kind?

Je kunt het kind wel uit de waanzin halen, maar hoe haal je de waanzin uit het kind?

Ik betwijfel of degenen die nu een begin hebben gemaakt met het repatriëren van IS-weeskinderen, zich met die vraag bezighouden. In het volle besef dat er zonder barmhartigheid geen acceptabele westerse maatschappij kan bestaan, doe ik dat wél. Een samenleving kan in dit vrije deel van de wereld niet naar behoren functioneren wanneer er geen sprake is van bereidheid tot ontferming, een voorwaarde die toch al in toenemende mate onder druk staat. Maar de liefde moet wel van twee kanten komen.

Gaat dat lukken met dit kroost?

Hoe dan ook ontving ik het nieuws met gemengde gevoelens.

Nog geen twee maanden geleden concludeerden terrorismedeskundigen in Elsevier Weekblad dat ook IS-kinderen die zonder hun ouders naar Nederland komen ‘een tikkende tijdbom’ zijn, die zich elk moment kunnen ontpoppen als terrorist. Verder beweerde Mark Rutte onlangs nog stellig dat het verbod voor de Nederlandse leden van deze terreurbeweging om terug te keren na de nederlaag in de slachting waarmee zij zelf nota bene meedogenloos begonnen waren, tevens voor hun wederhelften en hun nageslacht gold, iets wat slechts enkele dagen terug zo ongeveer werd herhaald door Ferdinand Grapperhaus. Maar zie (alsof de geloofwaardigheid van de regering gezien de laatste ontwikkelingen in de zaak-Wilders al niet genoeg op het spel stond): er was op dat moment al een geheime operatie gaande waarmee twaalf Franse en twee Nederlandse weeskinderen uit het Koerdische detentiekamp Ain Issa “naar huis” zouden worden gehaald.

Misschien kon het niet anders.

Toch kom ik maar niet van de ergernis af.

Ik zette “naar huis” overigens niet voor niets tussen aanhalingstekens.

Want zijn het eigenlijk wel twee Nederlandse weeskinderen?

Ja, hun moeder was Nederlands. Maar hun vader was een Belg. En die twee hadden allebei in feite afstand genomen van hun nationaliteit nadat zij voor IS hadden gekozen. Daarnaast zijn deze twee kinderen vier en twee jaar oud, met andere woorden: dáár geboren, op het slagveld, zonder paspoort, en opgegroeid en opgevoed in een omgeving waar haat, marteling en moord tot de met groot fanatisme gepropageerde dagelijkse gang van zaken behoorden.

Ik zeg het nog een keer: je kunt het kind wel uit de waanzin halen, maar hoe haal je de waanzin uit het kind?

Hier volgt tenslotte een voorspelling.

Nu zijn het er twee, straks zullen het er vijf zijn, velen een stuk ouder dan twee en vier jaar. Binnen afzienbare tijd zijn het er tientallen, en uiteindelijk zetten we de poort voor iederéén open, ook voor de vrouwen en tenslotte zelfs voor de terroristen. Waarna er géén, ik herhaal: géén tribunaal van de grond komt.

En u?

U staat erbij en kijkt ernaar, en er zal níet naar u worden geluisterd.

Over een acceptabele westerse maatschappij gesproken.


donderdag 13 juni 2019

Het is niet groot, het wordt groot gemaakt

Zou je dat nou wel doen? Ik vraag mij serieus af of je dat wel zo moet opschrijven, wat je net zei, over dat bedroevende niveau. De tijden zijn veranderd. Tegenwoordig maak je je aan misogynie schuldig als je zoiets roept. Of je bent een seksist.

“Dan bén ik maar een seksist. Of een masogynist, of weet ik veel hoe je dat noemt. Moet ik mij de mond laten snoeren door een stel tot op het bot gefrustreerde sociale rechtvaardigheidsstrijders van onbestemde kunne die een volledige dagtaak hebben aan het roepen van ‘foei!’ en ‘schande!’ en ’aan de hoogste boom, die idioot!’ zodra iets wat niet wit en mannelijk is in hun vertroebelde ogen onrecht wordt aangedaan, en die zich daarbij van harte ondersteund weten door media die zichzelf nota bene tot de kwaliteitspers rekenen?”

Stoere mannentaal, hoor.

„De aanstaande hoofdredacteur van een van die media vertelde laatst in een introductieinterview dat hij graag medewerkers wil die iets van het platteland weten. Ja, echt, zo formuleerde hij het. Alsof hij het over het mysterieuze leven in een buitenaards stelsel had. En door de sekteleden van dat soort wereldvreemde types, die geen idee hebben van wat zich buiten hun randstedelijke bubbel afspeelt, moet ik mij de les laten lezen? Dacht het niet.”

Hier gaat het om iets anders. Het is een groot internationaal evenement en…

“Ach, laat me toch niet lachen. Het is niet groot, het wordt groot gemáákt. Uit angst voor verkettering door die constant schreeuwende en bedreigingen uitende SJW’ers zwichten steeds meer media voor hun ondeugdelijke argumenten. En niet alleen de media: bij de Formule 1 zijn de pitspoezen daardoor ook al verdwenen. Ik moest erg lachen om Geert Wilders. Uitgerekend op de dag dat de overgrote meerderheid van zijn collega’s in de Tweede Kamer besloot om zelfs de rechtsstaat aan hun Wilders-haat ondergeschikt te maken, liet de PVV in een persbericht weten dat de pitspoezen volgend jaar bij de Grand Prix van Zandvoort behouden moeten blijven. Dat is een prachtig, surrealistisch antwoord op het onrecht – ja, dames, dát is nou een onrecht, en het is nog een groot schandaal ook – dat Wilders wordt aangedaan. Leve de Giro d’Italia, roep ik ook meteen. Ik zag daar na afloop van de etappes de ene lekkere rondemiss na de andere. Heerlijk!”

Dus daar zijn vrouwen wél goed voor?

“Nee, daar zijn vrouwen goed ín. En voordat je nu weer begint te piepen zal ik je nóg iets vertellen: ze zijn óók goed in teamsporten als volleybal en handbal. Daar kijk ik graag naar. Het is snel, flitsend, krachtig, gelukkig ook van Nederlandse kant. Maar dit? Het WK voetbal voor vrouwen? Nederland behoort tot de betere ploegen, dat is waar. Maar ze hadden het aantal deelnemers moeten halveren. VS-Thailand: 13-0. Dat is beschamend bij een WK-eindronde. Waarom zou ik moeten verzwijgen dat het niveau bedroevend is als het niveau bedroevend is?”

Je bent een ware Johan.

“Voor één keer beschouw ik dat als een compliment.”


zaterdag 15 juni 2019

VVD-helpdesk: “Er zijn 987 wachtenden voor u”

Waar helpdesk, daar wachtrij, dus benieuwd hoe dat straks bij de VVD-helpdesk voor integriteitsproblemen gaat.

Ik hoor het bandje al: “Er zijn nog 987 wachtenden voor u.”

Het valt niet uit te sluiten, vrienden, het valt werkelijk niet uit te sluiten. VVD en integriteit zijn tegenwoordig niet echt synoniemen. Bestond er een Nobelprijs voor Integriteit, dan zou Willem Holleeder er nog eerder voor in aanmerking komen. Mede om die reden heb ik een tip voor de VVD: huur de Jaarbeurshallen de eerste paar weken af. Daar kun je ongetwijfeld een paar duizend helpdeskmedewerkers kwijt, waarmee de eerste nood kan worden gelenigd.

De VVD-helpdesk voor integriteitsproblemen. Toen ik over de oprichting ervan werd ingelicht door partijvoorzitter Christianne van der Wal, verzekerde ik mijzelf er eerst van dat dit plan niet via de onvolprezen satirische site De Speld maar inderdaad via NRC Handelsblad tot mij kwam, en schakelde ik vervolgens, qua noodzakelijke schrijfbegeleidende koffie, bij wijze van voorzorgsmaatregel over op décafé. Het hart van uw dienaar krijgt al genoeg te verduren, al begon ik naarmate de dag vorderde wel steeds meer de humor van het VVD-plan in te zien.

Dat kwam vooral door Christianne zelf, trouwens.

“Stel, je bent VVD-raadslid en je krijgt van een lokale aannemer korting op de verbouwing van je huis. Dan kun je even bellen om te sparren”, zei zij tegen NRC.

Zo ver is het dus al. Dat je als VVD-bestuurder of -politicus, bedoel ik, in de ogen van je eigen voorzitter, met dank aan voormalige boegbeelden als Jos van Rey, Ton Hooijmaijers, Henri Keizer, Anne-Wil Duthler en nog een peloton graaiende liberalen, blijkbaar niet zélf meer op de gedachte kunt komen dat het behoorlijk naar corruptie begint te rieken wanneer de plaatselijke bouwvakkersonderneming die je woning onder handen gaat nemen plots met een goedkopere factuur komt aanzetten omdat je een invloedrijke politicus bent.

Tot voorzitter van de helpdesk is burgemeester Sjoerd Potters van De Bilt benoemd, las ik.

“U spreekt met Potters.”

“Een liberale groet, collega! Wopke Wopkema van de VVD Noordergat hier.”

“Dag Wopke, zeg het eens.”

“Ze beginnen te zeuren hier in de raad, Sjoerd. Ze roepen steeds dat mijn handelen naar corruptie neigt, terwijl ik zelf vind dat ik hartstikke zuiver op de graat ben. Het klopt dat ik een cruise van zes weken door het Caraïbisch gebied bij de gemeente gedeclareerd. Maar ik heb toen wél de gemeentelijke vriendschapsbanden met Castries op Saint Lucia aangehaald, ja!? Verder beweren ze dat het een schande is dat ik mijn echtgenote, die binnenhuisarchitecte is, opdracht heb gegeven om het gemeentehuis opnieuw in te richten. Terwijl mijn vrouw een echte Noordergatter is en de lokale economie er dientengevolge wel bij vaart. Nu vráág ik je, Sjoerd!”

“Mm, we moeten toch maar eens verder praten, Wopke.”


maandag 17 juni 2019

Tadaaah! Also sprach Femke Halsema!

Eerst een recapitulatie. Twintigjarige man mishandelt 68-jarige vrouw in park in Buitenveldert. Zo zwaar toegetakeld dat zij nauwelijks door familieleden wordt herkend, blijkt vrouw tevens door hem misbruikt. Later overlijdt vrouw aan verwondingen en wordt bekend dat man statushouder is. Burgemeester ontkent dat dit laatste onder pet is gehouden. Advocaat verdachte spreekt vermoeden uit dat man in psychose heeft gehandeld.

Tot zover geen nieuws. De ontkenning van de burgemeester dat een belangrijk deel van de informatie is verzwegen, de bewering van de advocaat dat zijn cliënt in een psychose verkeerde: de gebruikelijke gang van zaken tegenwoordig. Net als trouwens het feit dat de burgemeester, déze burgemeester althans, dit arrogante GroenLinks-boegbeeld dat geen idee heeft hoe zij een stad onbevooroordeeld moet leiden, geïrriteerd haar spulletjes in haar tas gooide en zelfs de raadszaal verliet toen de oppositie een link legde met het Groot Wassink-plan om ongedocumenteerden in bepaalde stadswijken, waaronder uitgerekend Buitenveldert, 24 uur per dag opvang te bieden.

 

“Ik heb begrepen dat Forum voor Democratie en VVD deze twee kwesties met elkaar willen verbinden. Ik moet zeggen dat ik dat moeizaam vind”, aldus de burgemeester op de stadsroeptoeter.

Óók niet verrassend.

Maar dan!

Laat aanzwellen dat trompetgeschal! Sla stuk die pauken! Also sprach Zarathustra van Richard Strauss dient nu meedogenloos te weerklinken! De weledelgestrenge vrouwe F. Halsema heeft een dijk van een oplossing!

“Wij willen kijken of in dat park bosjes weggekapt moeten worden”, sprak zij tegen AT5.

Tadaaah!

Zeker, dit is psychologisch verklaarbaar. Indien mensen woede om welke reden dan ook tegenover de veroorzakers ervan verdringen, zullen zij hun frustratie op anderen richten, dan wel op vervangobjecten. Het moet eruit, hoe dan ook. Een bekend fenomeen in zielenknijperskringen en laten we wel wezen: het is voor een GroenLinks-bestuurder die zijn of haar incompetentie wil toedekken best handig.

“Welkom in de studio, mevrouw de burgemeester. Wij kunnen vrees ik niet voorbijgaan aan het feit dat een illegaal vanmiddag het winkelcentrum op het Gelderlandplein heeft opgeblazen.”

“Ik moet zeggen dat ik dit moeizaam vind.”

“Hoe bedoelt u?”

“Wij spreken hier niet over illegalen, maar over ongedocumenteerden. Bovendien hadden wij reeds een half uur na deze betreurenswaardige gebeurtenis, waarbij men overigens niet over het hoofd mag zien dat de betrokken winkeliers zichzelf doorgaans op maatschappelijk onverantwoorde wijze, namelijk door middel van hard werken, trachten te verrijken, een passende maatregel genomen.”

“Aha. En die is?”

“De verdachte ontkwam via de Van Leijenberghlaan. Wij gaan daar nu een grindpad aanleggen.”

“Geweldig, mevrouw Halsema! Dank u wel!”


dinsdag 18 juni 2019

De Aardappeleters, anderhalve eeuw later

Knap hoor, van Carool. Heeft ze toch weer iets gevonden waar we te weinig voor betalen: onze dagelijkse prak. “In de jaren zeventig waren wij ongeveer twintig procent van ons inkomen kwijt aan voedsel. Dat is nu tien tot twaalf procent. Voedsel is ongelooflijk goedkoop geworden”, zegt zij.

Daar is heel wat op af te dingen, bijvoorbeeld met de stelling dat de andere kosten die wij voor ons levensonderhoud maken – energie, zorg, ik noem maar een paar dingen – nog veel méér de pan zijn uitgerezen. Maar wat maakt het uit: het volk kan extra worden uitgekleed en dan is alles toegestaan.

Voor alle duidelijkheid: Carool is Carola Schouten en namens de ChristenUnie minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit. Ik leg dat toch maar even uit, al was het alleen maar om te benadrukken dat zij deel uitmaakt van het kabinet Rutte-III.

Zonder enige twijfel is zij door haar collega’s, die het gezegde ‘Voor niets gaat de zon op’ het liefst uit de Nederlandse taal zouden schrappen omdat het de ultieme regeringsmaatregel nu al jaren in de weg staat, overladen met complimentjes toen zij met haar ‘kringlooplandbouwplan’ op de proppen kwam. Ik zie talloze vreugdetaferelen voor mij in de ministerraad, waaronder zelfs een scène – mijn fantasie is grenzeloos – waarin Carool een dikke, vochtige pakkerd krijgt van Stef Blok.

Horen jullie dat, jongens, Carool heeft bedacht hoe zij de burger nog zwaarder kan laten boeten!

Ontkurk de flessen!

En het bleef nog lang onrustig in de Trêveszaal.

Oké, Carool komt op voor de boeren. Zij wil, als boerendochter, dat de agrarische sector meer overhoudt dan de grijpstuiver die daar nu wordt verdiend. Dat is begrijpelijk, maar daar bestaan ook andere mogelijkheden voor. Megatags in haar verklaring: natuur, milieu, klimaat, duurzaam. Nou, dan weet je het wel. Zodra die termen anno 2019 van stal worden gehaald, doet de rede er niet meer toe. En kan Carola Schouten, verzekerd van bewieroking door de almachtige milieu- en klimaatmaffia, het volgende verklaren: “Ik kan niet uitsluiten dat de consument meer gaat betalen. Dat is de prijs voor voedsel dat meer in balans met de omgeving wordt geproduceerd. Daarvan profiteert uiteindelijk iedereen.”

Pardon, mevrouw de minister?

Hoe dan?

Volgens het CBS zijn de voedselprijzen in een jaar tijd al met liefst 3,8 procent gestegen, de grootste stijging in tien jaar, voornamelijk ten gevolge van het kabinetsbesluit om het lage btw-tarief van zes naar negen procent te verhogen. Daar komen de kosten van dit ‘kringlooplandbouwplan’ – honderden miljoenen – dus nog eens bij. Het is mij daarom een raadsel hoe de toch al zo uitgeknepen Nederlandse burgers, wier lonen, pensioenen en uitkeringen al jaren niet of nauwelijks worden geïndexeerd, hiervan kunnen profiteren. Dit leidt eerder tot een armoedeval. En tot de conclusie dat Vincent van Gogh De aardappeleters net zo goed anderhalve eeuw later had kunnen schilderen.

Schaam je, Carool!

O nee, sorry, wíj moeten ons natuurlijk schamen.

Omdat we zo onbeschoft zijn om te eten.


donderdag 20 juni 2019

Hallo. Ik ben Saartje en ik wil appelmoes

Hallo. Ik ben Kees en ik werk bij de TU-Eindhoven.

Zo begint Kees Storm, docent Theoretical Biophysics op de TU-Eindhoven, een serie van elf tweets waarin hij vertelt dat hij een voorstander is van de beslissing van zijn werkgever om de 150 banen die daar vrij zijn – of komen – uitsluitend aan vrouwen te gunnen.

Nu weet ik ook wel dat je, als docent Theoretical Biophysics, niet per se een taalwonder hoeft te zijn (ieder zijn ding, alleen al als ik lees dat biofysica de interdisciplinaire wetenschap is die theorieën en methoden uit de natuurkunde op biologische systemen toepast, breekt het zweet mij uit). Maar je hoeft ook weer niet op jip en janneke-niveau te communiceren.

Hallo. Ik ben Rob en ik werk bij de krant, en ik heb een mededeling voor Kees: als ze geen volwassen vrouw voor jouw baan kunnen vinden, dan kunnen ze het altijd nog met mijn achternichtje Saartje proberen, een pienter meisje van vier jaar dat zich van hetzelfde taalgebruik bedient.

Hallo. Ik ben Saartje en ik wil appelmoes.

Pardon?!

De baan van Kees Storm kómt helemaal niet vrij?! Verdomd, in tweet numero 10 legt hij het uit: “Ik heb makkelijk praten. Ik zit er immers al. Daar heb je helemaal gelijk in, ik heb een hoop geluk en wind mee gehad. Ik heb me voorgenomen om het kleine platform en het beetje invloed dat ik heb te gebruiken om het voor de volgende generatie beter en eerlijker te maken.”

En zoiets zeggen die universitaire hotemetoten in 040, van wie het overgrote deel mannelijk is, dus allemaal, vaak aangevuld met een verklaring als: “Dat is te gemakkelijk” zodra zij de vraag krijgen toegeworpen waarom zij hun eigen positie dan niet aan een vrouw ter beschikking stellen.

Academici?

Soms zijn het net mensen.

Het is krankzinnig, wat ze bij de TU-Eindhoven hebben beslist. Sterker nog, het is waanzin. Gezien de huidige verhoudingen kan ik mij nog enigszins voorstellen dat bij gelijke geschiktheid de voorkeur aan een vrouw wordt gegeven, hetgeen volgens de wet is toegestaan. Maar nu wordt, hoe briljant sommige vertegenwoordigers ervan ook zijn, een complete bevolkingsgroep uitgesloten. Dit is je reinste discriminatie. Dit is TU-Eindhovens voor Slegs vir vroue. Ik citeer graag historicus/publicist Geerten Waling, die vergelijkingen maakte: “Op kleuterscholen voorlopig alleen nog werk voor mannen. Schoonmakers: uitsluitend nog blonde collega’s erbij. Musicalregisseurs: even géén homo’s meer.”

En dan hield Geerten het nog netjes.

Hoor je dit soort commentaar ook op het Journaal?

Eeehh… nee. Bij Nieuws&Co, op de radio, hoorde ik enkele vrouwelijke studenten hun twijfels uiten. Maar de wereldverbeteraars van Marcel Gelauff c.s. brachten het een paar uur later alsof het besluit onder de feminiene kwekelingen algemene instemming genoot.

Natúúrlijk vindt een gezonde studente Theoretical Biophysics dit onzin.

Hallo. Ik ben Marcel en ik werk bij NPO Feitenverdraaiing.


zaterdag 22 juni 2019

Dit was Diemens op een na hoogste burger

Zo blij dat ik het eens níet over een dwaas van GroenLinks Amsterdam hoef te hebben. Vanwege het feit dat ze hun lieve stad van hoop op geheel eigen wijze wanbesturen geven ze daar bij die specifieke afdeling van de Getuigen van Jessias weliswaar alle aanleiding toe, maar wat heeft de lezer in Waterlandkerkje eraan? In Slenaken? In Noordergat (Fr)?

Ik kan mij voorstellen dat ze in deze polderlandse oases van rust en bezinning, waar de inwoners nog normaal mogen zijn, vermoeden dat ik een obsessie voor die auto(chtonen)haters heb ontwikkeld. Dat is niet zo. De Groene Khmer van 020 maakt het er zelf naar en ’verdient’ daarmee aandacht. Als chroniqueur van een landelijke krant bezwaart mij dat soms. Daarom dank ik God op mijn blote kunstknieën dat ik ten langen leste een ander onderwerp kan aanroeren.

Hoera, geen dwaas van GroenLinks Amsterdam in deze rubriek!

Alle ruimte, ditmaal, voor een dwaas van GroenLinks Diemen!

Zeker, Diemen schuurt tegen Amsterdam aan en er wonen angstaanjagend veel Ajax-supporters. Er zijn derhalve raakvlakken en bovendien moet ik bij Diemen altijd denken aan die mop over een overleden vader met wie via een medium contact wordt gezocht door zijn zoon, die hij desgevraagd vertelt dat hij na zijn verscheiden een fantastisch bestaan heeft opgebouwd, slechts bestaande uit eten en seks.

“Waar zit je dan?” vraagt zoonlief.

“In een konijnenhok in Diemen”, antwoordt pa.

Daarom ben ik Jorrit Nuijens, zoals de Diemense GroenLinks-dwaas heet, best dankbaar.

Eindelijk zal de plaatsnaam Diemen bij mij níet meer meteen associaties met dat konijnenhok oproepen, maar met Jorrit Nuijens, die er tot vrijdag niet alleen wethouder was, maar ook loco-burgemeester, waarbij ik erop wijs dat loco tevens Spaans is voor dwaas.

Een dwaas die als dwaas optreedt, het kan allemaal in dit land, en deze dwaas misdroeg zich in een café in de nabijheid van de Stopera dusdanig, dat hij in de boeien moest worden geslagen. Hij verzette zich bij zijn arrestatie hevig, gilde als een speenvarken, beledigde de dienstdoende dienders met uiterst arrogante opmerkingen, spuugde een van hen op het bureau nog eens lekker in het gezicht en bleek bij controle zowel wiet als GHB in zijn tas te hebben, waarvan hij klaarblijkelijk iets te begerig had gesnoept.

Let wel, dit was Diemens op een na hoogste burger.

En toen kwam het berouw, na de zonde wederom.

En werd Jorrit Nuijens ex-wethouder.

Het ga hem goed verder, ik hoop dat de heer Nuijens in de toekomst, zijn eigen funtioneren beschouwend, in staat zal zijn andersdenkenden wat minder beledigend en haatdragend de maat te nemen, hetgeen hij tot nu toe met grote gretigheid deed. En ik hoop ook dat ze bij de Getuigen van Jessias, wanneer er binnen de eigen sekte openbare bestuurders moeten worden geselecteerd, eindelijk eens gaan inzien dat de term van onbesproken gedrag niet voor niets is uitgevonden.

Wat een stel dwazen.


dinsdag 25 juni 2019

Een bizar, misplaatst superioriteitsgevoel

Ook daar hè, vergis je niet. Ook in Londen. Ook in de Engelse hoofdstad een wildgroei aan mensachtigen van linkse persuasie, die hun politieke ideeën koppelen aan de overtuiging, voortvloeiend uit een jarenlang onbelemmerd ontwikkelde superioriteitswaan, dat zij de waarheid in pacht hebben en de maatschappelijke spelregels, inclusief die van de etiquette, mogen bepalen.

Niet alleen hier dus.

Ook daar.

Ik stel aan u voor de buren van Boris Johnson, de rebelse pro-Brexiteer die de grootste kans maakt om die arme Theresa May op te volgen. Niet dat ik ze zelf ken, die buren. Ik wil ze niet eens kennen. Volgens de Volkskrant zijn de twee – zij vormen een stelletje – ‘linkse toneelschrijvers die de Brexit haten’. Ik kan dat niet los zien van wat zij hun buurman hebben geflikt.

Boris had ruzie met zijn vriendin Carrie Symonds. En niet te kort, begrijp ik uit de berichten. Hij had wijn op de sofa gemorst, zij zei daar iets van, hij reageerde ongetwijfeld op z’n Johnsons, en toen begon het duo, intussen steeds grotere krachttermen gebruikend, elkaar voor alles en nog wat uit te maken.

Persoonlijk juich ik dit soort echtelijke meningsverschillen zeer toe. Geen betere plek voor het hart dan op de tong. Dergelijke twistgesprekken, waarbij het volume op maximaal wordt gezet, hebben een bevrijdende werking. Het goedmaken wordt er bovendien door veraangenaamd en verder spreek ik het vermoeden uit dat Boris niet álle wijn op de sofa morste, maar ook nog een flinke hoeveelheid naar binnen had gekieperd. Dat soort ruzies is meestal veel geschreeuw en weinig wol en er gaan er dertien van in een dozijn.

Tot u spreekt een ervaringsdeskundige.

Hoe komt het nu dat wij tot in detail op de hoogte zijn van wat Boris en Carrie elkaar mondeling toewierpen?

De buren – die twee linkse toneelschrijvers dus – hadden niet alleen de politie gebeld (niets aan de hand, concludeerden de gezagshandhavers), maar de woordenwisseling tevens stiekem opgenomen. En vervolgens hadden ze die opname naar The Guardian gestuurd, u weet wel: die chique, keurige, zelfbenoemde kwaliteitskrant die óók van linkse persuasie en tegen de Brexit is. En die er niet voor terugdeinsde de inhoud ervan met zijn lezers te delen.

Nuance voor alles, nietwaar.

Hét kenmerk van kwaliteitsjournalistiek.

Ineens voel ik de behoefte een tweet, in een ander verband, van de grote, inmiddels bejaarde komiek John Cleese te citeren, die ook zo zijn gedachten over het functioneren van een bepaald type journalisten heeft: “Wanneer alles wat ze kunnen doen is erover schrijven, vertonen Londense journalisten vaak een bizar, misplaatst superioriteitsgevoel ten opzichte van mensen die werkelijk iets hebben gepresteerd. Het besef dat zij een ondergeschikte rol spelen, veroorzaakt een overweldigende afgunst, zo zeggen mijn therapeutenvrienden mij.”

Komt nog eens bij dat Boris Johnson zelf ook een journalistieke achtergrond heeft.

O, die afgunst.

O, die minachting.

Ook daar dus.


donderdag 27 juni 2019

Grijp keihard in, Hugo de Jonge

Eenenveertigduizend. Dat getal blijft maar door mijn hoofd spoken. Eenenveertigduizend vrouwen. Je vult er bijkans de Johan Cruijff Arena mee. Eenenveertigduizend vrouwelijke slachtoffers van genitale verminking in Nederland.

Zo’n mooi land joh, Nederland. Liberaal, vooruitstrevend, vrijgevochten. Optimale individuele vrijheid hier, ook voor de vrouw, en wanneer er ergens in de wereld mensenrechten worden geschonden behoren wij altijd bij de eersten die daar hun verontwaardiging over uitspreken.

Intussen heeft gidsland Nederland, dat ook zo dapper voorop gaat in de internationale genderstrijd, eenenveertigduizend inwoners van wie de geslachtsdelen zijn gemutileerd, puur en alleen omdat vrouwen in hun cultuur wel begeerd mogen worden, maar zelf niet mogen begeren. De achterlijkheid ten top. Onmenselijk en beestachtig, ook als je in aanmerking neemt dat de moeders meestal een actieve rol bij de besnijdenis van hun kind spelen. Is er sprake van een Somalische, Eritrese of Soedanese achtergrond, dan wordt zelfs vaak voor infibulatie gekozen, waarbij niet alleen de clitoris wordt weggesneden, maar ook een deel van de grote schaamlippen. Voor de afvoer van urine en menstruatiebloed wordt dan slechts een kleine opening vrijgehouden.

Walgelijk.

Eenenveertigduizend!

“Vrouwenbesnijdenis is in Nederland sinds 1993 verboden”, las ik in de Volkskrant, “Het wordt beschouwd als een zware vorm van kindermishandeling, maar pas sinds 2006 is er actief beleid. Dat heeft voor zover bekend nog niet geleid tot veroordelingen.”

Goh, wat een actief beleid, zeg.

Dat er zoveel genitaal verminkte vrouwen in Nederland leven, werd ontdekt door het Erasmus Medisch Centrum in Rotterdam en Pharos, een kenniscentrum gespecialiseerd in gezondheidsverschillen. Zij schreven op verzoek van het ministerie van Volksgezondheid een wat mij betreft onthutsend rapport.
Ook omdat het vaak op onhygiënische wijze gebeurt, kan vrouwenbesnijdenis volgens Unicef tot de overdracht van aids, hepatitis en andere ziekten leiden, tot incontinentie, tot bloedingen en infecties tijdens de bevalling, tot pijn tijdens het vrijen, tot psychologische en seksuele problemen, tot onvruchtbaarheid en zelfs tot sterfte.

Dat wil een vrij westers land toch niet op zijn geweten hebben?

Ik las óók dat nog eens 4.200 in Nederland woonachtige meisjes op dit moment het risico op deze barbaarse verminking lopen, bijvoorbeeld wanneer zij, zogenaamd met vakantie, naar het land van herkomst van hun ouders gaan.

Grijp keihard in, Hugo de Jonge. Beperk je alsjeblieft niet langer tot afstandelijke uitspraken, zoals laatst, als: “De zorgprofessionals dienen signalen te melden bij de politie.”

Elk kind dat vanaf nu nog aan dit primitieve ritueel ten prooi valt is er eentje te veel.

Eenenveertigduizend!

En dat kunnen er dus dik vijfenveertigduizend worden!

Dit kan echt niet.


zaterdag 29 juni 2019

De wereld gaat aan jeuk ten onder

Normaal gesproken, dames en heren (m/v/x), zou dit een olijk zomerstukje worden, vol lollige verwijzingen naar de Poema van de Veluwe, de Kampspin van Rijnsburg, de Zeehond van de Amstel en weet ik veel welke komkommerdieren de revue al niet zijn gepasseerd.

Ik kan hier wel dag in dag uit in alle ernst diep verontwaardigd gaan zitten doen over de krankzinnige klimaatplannen van Rutte III of over de barbaarse genitale verminking van 41.000 in Nederland woonachtige vrouwen, maar ik heb ook recht op lichtheid. Het is zalig weer, potverdikkeme. De stranden stromen vol, we rijgen de rokjesdagen likkebaardend aan elkaar.

Die processierups?

Gefundenes Fressen onder deze weersomstandigheden, zou je dus denken.

Hoera, we hebben er weer een komkommerdier bij!

Nou, mooi niet. Dramatische persoonlijke ervaringen met deze harige farizeeër liggen ten grondslag aan het feit dat dit onderwerp domweg niet speels door mij kan worden benaderd.

Let wel, ik heb het hier over de dennenprocessierups, niet over de eikenprocessierups die nu zoveel aandacht krijgt. Ik voorspel u: het dennensecreet wordt hier een groter probleem dan dat eikenkreng. Ik citeer bijvoorbeeld de website van 1Vandaag: “Vergeet de eikenprocessierups: de dennenprocessierups komt eraan. Hij heeft meer haartjes dan de eikenprocessierups en dreigt nu ook naar Nederland te komen.”

Dank, dermatoloog!

Duizendmaal dank!

Geen zorgen, lezer, de reden voor deze wel heel koude overgang zal u snel duidelijk worden.

Wij schrijven El Rompido, Costa de la Luz, Zuid-Spanje, tegen de grens met Portugal aan. Wij verblijven daar, een jaar of zeven terug, in februari, het is overdag al 25 graden en onbewolkt. Wij denken: de mensen kletsen maar raak, na ons de zondvloed, golfcourse here we come! En daar gaan wij, in een buggy, tussen de dennenbomen vol gluiperige processierupsen doorscheurend op zoek naar onze zoals altijd alle kanten opgeslagen ballen.

U raadt het al: jeuk, ‘s avonds. Alsmaar toenemende jeuk. Grote rode bulten en eczeem over ons hele lijf, die wij op advies van de lokale drogist met een soort mentholpoeder bestrijden. Er is geen kruid tegen gewassen. Twee etmalen later besluiten wij de vier dagen extra die wij in Sevilla hebben gepland te schrappen. De Transavia-vlucht van die dag heeft nog een paar stoelen vrij. En daar gaan wij, naar Amsterdam, krabbend en jammerend.

De volgende ochtend reeds melden wij ons bij de dermatoloog.

Die ons, echt waar, een prednisonkuur voorschrijft.

Prednison!

De moeder van alle paardenmiddelen!

“U zult hier nog jarenlang last van houden”, zegt oom dokter bovendien.

Zelfs als ik erover schrijf, zoals nu, krijg ik weer een jeukaanval.

Geloof mij, de wereld gaat niet aan vlijt ten onder, maar aan jeuk.

Kappen, al die bossen!

Scheelt ook weer CO2!

volgendevorige

Reageren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

rob@hoogland.nl