Press "Enter" to skip to content

Telegraaf columns maart 2019

telegraaf columns maart 2019

Het leven? Eén groot theater, mevrouw

De TelegraafRob HooglandHieronder mijn verzamelde Telegraaf-columns van maart 2019. Het afscheid van Twan Huys van RTL Late Night wordt toegelicht: “Twan moet gewoon een Liberacietje doen.” Verder concludeer ik dat Wesley Sneijder, nu Dusan Tadic voor zijn verrichtingen in de geweldige uitwedstrijd van Ajax tegen Real Madrid een 10 kreeg, een 11 zou moeten krijgen voor de manier waarop hij in het huwelijksbootje met Yolanthe stapte. Bovendien wordt voor de afschaffing van het bijzonder onderwijs gepleit en een van de Wetten van Hoogland uitgelegd: indien de hotemetoten van een linkse protestbijeenkomst het aantal deelnemers schatten, dient men daar gemiddeld 66% vanaf te trekken. Daarnaast aandacht voor de paniek bij de gevestigde orde nu Thierry Baudet zo aan de weg timmert. En uiteraard de vaststelling dat in Alkmaar af en toe nog steeds de victorie begint.

Klik op een datum in de tabel hieronder als u de column van die dag direct wilt lezen. Scroll anders naar beneden.

• dinsdag 5 maart
• donderdag 7 maart
• zaterdag 9 maart
• dinsdag 12 maart
• donderdag 14 maart
• zaterdag 16 maart
• dinsdag 19 maart
• donderdag 21 maart
• zaterdag 23 maart
• dinsdag 26 maart
• donderdag 28 maart
• zaterdag 30 maart

dinsdag 5 maart 2019

Twan Huys moet een Liberacietje doen

Iets aan de kont hebben hangen: kent u die uitdrukking? Zij wordt vaak gebezigd in combinatie met de lach. Twee voorbeelden van mannen die de lach aan hun kont hebben hangen: André en Jochem, komieken bij wie het noemen van de voornaam volstaat. Je ziet ze en je lacht. Het gaat vanzelf.

Twan heeft ook iets aan zijn kont hangen: de NPO. Bij hem volstaat het noemen van de voornaam eveneens, al zeg ik er voor alle zekerheid toch maar bij dat ik het over Twan Huys heb, wiens RTL Late Night op de tweede officiële werkdag van Peter van der Vorst als programmadirecteur van RTL – ik schenk u een veelbetekenende knipoog – werd geschrapt. Twan kwam van Nieuwsuur, of Nieuwzuur zo u wilt. Voordien bekleedde hij ook andere journalistieke functies bij de NPO. Het bleef na zijn opmerkelijke transfer aan zijn kont hangen. Je ziet ‘m en je denkt NPO. Het gaat vanzelf.

Twan Huys en de commerciële omroep: het matchte niet. Hem neem ik het niet kwalijk, dat hij vorig jaar de overstap waagde. In de persoon van Erland Galjaard stond er een inmiddels ook alweer vertrokken RTL-hotemetoot met achthonderdduizend euri naar hem te zwaaien, jaarlijks over te maken, drie jaar gegarandeerd. En dat terwijl Twan er een jongensdroom, een eigen talkshow, mee kon waarmaken. Zeg dan maar eens nee.

Het is RTL daarentegen wél kwalijk te nemen dat zij voor de opvolging van Humberto Tan uitgerekend dit grachtengordeldier koos, in al zijn vezels een journalistieke publieke omroepvertegenwoordiger. Links georiënteerd, saai, de benodigde warmte missend, bepaald niet vrij van dédain voor het volk dat voor RTL een belangrijk deel van de doelgroep vormt, pikte hij jarenlang naar hartenlust mee uit de staatsruif. Intussen schnabbelde hij er weldadig op los en slaagde hij er niet in zijn scoringsdrift te beteugelen toen hij voor College Tour ‘s lands beruchtste crimineel kon interviewen, wat-ie nooit had moeten doen. Wat human interest inhoudt, hij snapte het niet. En dat wilde talkshowhost worden.

Het bleef allemaal aan zijn kont hangen.

En toch contracteerden ze ‘m.

Beau stond nota bene te popelen!

Ach, dat pijnlijke gestuntel van deze kat in nood met Amerika’s beroemdste hoer Stormy Daniels, met Pechtolds verwarde liefje Anne Lok, met de Friese Zwarte Piet-verdedigster Jenny Douwes, die hij een hak zette zonder te beseffen dat een groot deel van het RTL-publiek, van buiten de grachtengordel, haar juist in de armen had gesloten. Ach, al die andere knievallen die hij vergeefs voor de kijkcijfers maakte, waarbij hij gasten moest interviewen, vaak van RTL-huize omdat er programma’s dienden te worden gepromoot, met wie hij de verwantschap van een ijsbeer met de Sahara voelde.

Twan Huys moet de komende 2 1/2 jaar, crying all the way to the bank, maar gewoon een Liberacietje doen.

Al zal dat ook wel aan zijn kont blijven hangen.


donderdag 7 maart 2019

Tadic een 10? Dan Wesley een 11

Kunnen we het wel over Dusan Tadic hebben, met z’n rapportcijfer 10 van L’Equipe, maar de man van de week is en blijft voor mij Wesley.

Neehee, vraag nou niet naar de bekende weg. Wesley is Wesley. Wesley is dus genoeg, punt. Bovendien is hij, net als Dusan nu, Ajacied voor het leven.

Trouwens, die 10 van L’Equipe voor de uitblinker van die fenomenale wedstrijd van Ajax tegen Real, daar moet je de waarde ook weer niet van overschatten. L’Equipe is een Frans sportblad. En die zijn me toch een partij chauvinistisch, niet normaal. Toen ik, ten tijde van de moord op Bonifatius, als sportjournalist op deze planeet rondbanjerde, versloeg ik ook de internationale Franse tenniskampioenschappen op Roland Garros. Gaf Jimmy Connors een persconferentie. Werden er in het Engels vragen gesteld, niet helemáál onlogisch aangezien het de moerstaal van Jimbo was. Viel een van de aanwezige L’Equipe-verslaggevers ten prooi aan een aanval van razernij: “Ici c’est Roland Garros! Ici on parle français!”

Vertaling: “Dit is Roland Garros! Hier spreken wij Frans!” Nogmaals: bij de INTERNATIONALE Franse tenniskampioenschappen. Ik denk daarom dat Dusan Tadic allang voor een miljoenmiljard euro aan die patsers van Paris Saint German is verkocht, dat ze dat bij L’Equipe zoals altijd weten en dat-ie dáárom een 10 kreeg. Omdat-ie van hunnie is.

Ik lees dit terug en denk: nou, Goof, daar is werkelijk geen speld tussen te krijgen.

Ahum.

Bon, Wesley dus.

Dat het mis zou gaan tussen Wes en Yo, ach, weet je, ook het polderbestaan heeft zo zijn zekerheden. Na regen komt zonneschijn, er is gelukkig geen leven na de dood, als Frans Timmermans zijn mobieltje opent zal hij er foute tweets mee versturen, zolang instellingen als het CPB en het Planbureau voor de Leefomgeving met berekeningen en voorspellingen komen zullen ze er naast zitten en wanneer Wesley een dame huwt, eindigt het in een catastrofe. Ik weet nog dat hij zijn eerste juffrouw het jawoord gaf. “Doe nou niet, jongen”, schreef ik op deze plek. “Je kunt nu nog terug. Een van de gevolgen van het feit dat je miljoenen bij elkaar voetbalt is dat er sappige dames naar je zullen lonken.”

Nou ja, zoiets dan.

Check het maar.

“Ik heb het verknald. Meerdere keren”, zei Wesley op Instagram. Dat zou kunnen betekenen dat hij het sappigedamesgelonk wederom niet heeft kunnen weerstaan. Maar daar gaat het mij niet om. Ik las op onze onvolprezen pagina Privé dat hij en Yo in gemeenschap van goederen zijn getrouwd. Serieus! En dat zijn vader daar voorzichtig zijn bedenkingen over had geuit nadat hij over dat plan was ingelicht. En dat Wesley toen grijnsde: “Ach, pa, mocht het over een jaar misgaan, dan heb ik er toch een jaar van genoten.”

Chapeau!

Zo moet een mens in het leven staan!

Na mij de zondvloed!

Note spéciale voor die oude L’Equipe-verslaggever: dat is de vertaling van Après nous le déluge en het is een uitspraak van Madame de Pompadour.

O ja, nog iets, monsieur: Wesley krijgt van mij geen 10, maar een 11.


zaterdag 9 maart 2019

Kappen met dat bijzondere onderwijs

Of ik een oplossing weet? Wat dacht je dan. Ik ben net mijn oud-tante Hendrikje. Die wist ook overal een oplossing voor. Ingegroeide teennagel? Voetbad met citroensap, azijn en zoutzuur, oordeelde Hendrikje. Weliswaar moest je voet daarna worden geamputeerd, maar hoe je het ook wendt of keert: er groeide nooit meer een teennagel in.

De stap van een ingegroeide teennagel naar onderwijs op islamitische grondslag is een kleine. One small step en ik ben al naar het Cornelius Haga Lyceum in Amsterdam gehinkeld, waar de leerlingen zo ongeveer worden opgeleid tot jihadistische massamoordenaars met een bomgordelfetisj.

Dat smeekt om een oplossing en ik bied ‘m kant en klaar: kappen met bijzonder onderwijs.

Oei, oei, nu reeds moet ik bukken voor de pantoffels die woedend naar mijn hoofd worden gegooid, niet alleen vanuit confessionele c.q. religieuze hoek, maar ook door de linkse partijen waarvan de oudste nota bene werd opgericht ter ontworsteling aan de beklemmende greep van de almachtige protestanten en papen van destijds.

Nadat een nieuwe verworpene zich op de polderlandse electorale markt had gemeld, namelijk de moslim, maakten ze een draai van 180 graden. Leestips in dit verband: Het verraad van links en De onzichtbare ayatollah, beide van Carel Brendel, een zelf ooit behoorlijk linkse schrijver/journalist die zich afvraagt wat er links is aan de neiging in die maatschappelijke hoek om uitgerekend de religieuze intolerantie van de islam te tolereren.

“Het bijzondere onderwijs is een geweldige Nederlandse verworvenheid”, hoor ik ook. Inmiddels zijn de nadelen groter dan de voordelen. Dankzij de toenemende ontkerkelijking van de oorspronkelijke Nederlanders verschilt het onderwijs op de meeste katholieke en protestantse scholen nauwelijks nog van dat op de openbare scholen. Alleen binnen steeds kleiner wordende christelijke gemeenschappen, alsmede op de islamitische scholen, die wél als paddestoelen uit de grond schieten, worden de Nederlandse normen en waarden, en zelfs ook onze wetten, ondergeschikt gemaakt aan de vaak angstaanjagend fundamentalistisch aan de man gebrachte, ter plekke beleden godsdienst.

Artikel 23, lid 3 van de Grondwet: “Het openbaar onderwijs wordt, met eerbiediging van ieders godsdienst of levensovertuiging, bij de wet geregeld.”

Waarom moet ik die idiotie anno 2019 in vredesnaam nog eerbiedigen?

Maak daar dus “Het openbaar onderwijs wordt bij de wet geregeld” van, en verander nog enkele van die achterhaalde zogenaamde grondrechten, of schrap voor mijn part dat hele artikel.

Doe het gewoon op z’n Frans.

Weet u trouwens wie Cornelius Haga was? Onze eerste ambassadeur in het Ottomaanse Rijk. Hij regelde in 1612 speciale voorrechten voor zichzelf bij sultan Ahmed 1, waaronder beperkt zelfbestuur.

Zou dat laatste de huidige bestuurders van het Cornelius Haga Lyceum op het idee hebben gebracht om voortaan volstrekt lak te hebben aan wat men in het gastland met het onderwijs beoogt?

Hoe jammer toch dat oud-tante Hendrikje er niet meer is.


dinsdag 12 maart 2019

Een ouderwetse klimaatvolkstelling

Toegegeven, toen ik zondag rond high noon in de intercity naar Waterlandkerkje Centraal wilde stappen, had ik óók even het idee dat er heel veel mensen naar Amsterdam waren gekomen.

Nee, klopt, Waterlandkerkje Centraal bestaat niet. Ik moest naar een ander dorp. Zij woont er, daar laat ik het bij. Oké, nog één tipje van de sluier dan: hij was op zakenreis. Feit is dat mijn oude Volvo Diesel te ver weg stond om er op de dag van de Klimaatmars eens ouderwets de ondergang van Moeder Aarde mee te kunnen bevorderen. Voor één keer moest ik mij, vanaf het CS, verplaatsen met de trein, die ditmaal in het nogal radicaal gehersenspoelde Nijmegen aan zijn route was begonnen. Er stapten zoveel klimaatfundamentalisten uit dat ik mij, op het perron, in zo’n Comedy Capers-filmpje waande waar ze onverklaarbare hoeveelheden passagiers uit een voertuig laten komen die in werkelijkheid, buiten het oog van de camera, vlak daarvoor aan de andere kant zijn ingestapt.

Maar ach, ik stond droog, en daarom besloot ik zo taoïstisch mogelijk de nieuwe Peter Buwalda te gaan lezen totdat die lavastroom aan uitgaande passagiers zou uitwoeden. En verdomd, toen ik bij pagina 486 van Otmars Zonen was aanbeland strompelde het allerlaatste verfomfaaide klimaatgekkie naar buiten en kon ik mij eindelijk, helemaal in mijn zalige eentje in die onbetaalbare patserscoupé, afvragen hoeveel mensen aan deze Landdag zouden deelnemen.

Na ampel overleg met mezelf besloot ik het oordeel van de profeet af te wachten.

Ik kwam niet bedrogen uit.

“Veertigduizend!” riep de Jessias in een zelf opgenomen video, doorweekt en bibberend van de kou – dat komt ervan als je vlak voor een verkiezing tegen de opwarming van de aarde gaat demonstreren, dan slaan Pluvius en Aeolus en Vayu al die andere weergoden de handen vertoornd ineen om de kuddes van de Jessias en Roboflop, die de menselijke invloed op het klimaat boven de goddelijke durven te plaatsen, er eens flink van langs te geven.

Het waren er, met andere woorden, niet meer dan tien- tot vijftienduizend. Er zijn vele Wetten van Hoogland, maar dit is toch wel de bekendste: indien de hotemetoten van een linkse protestbijeenkomst het aantal deelnemers schatten, dient men daar gemiddeld 66% vanaf te trekken. Ik weet dat sinds de roemruchte betoging in 2004 tegen de toenmalige WAO-plannen, die volgens de vakbeweging 300.000 demonstranten naar het Museumplein trok. Er was echter een luchtfoto van die manifestatie geschoten. Die stond op onze voorpagina en verleidde mij ertoe om de kiek, keurig met potlood en liniaal, in een paar honderd gelijke vakjes op te delen, waarmee ik mij het tellen veel gemakkelijker maakte.

En waar kwam ik op uit?

Honderdduizend man.

Door niemand overgenomen natuurlijk, deze telling, zoals ze ook nooit mijn ideeën aangaande deze Klimaatmars en aangaande de waanzin die de deelnemers tot extremistische gelovigen heeft doen bekeren zullen overnemen.

Wat moet je als gelovige immers met rede.


donderdag 14 maart 2019

Tuig versus tuig in de Urk Side Story

Keer of zeven gezien, de West Side Story. En nu, ruim een halve eeuw later, dreig ik ‘m dankzij de Urkers en de Mocro’s voor de achtste keer te gaan aanschouwen, al hoeft de bioscoopbroek er ditmaal niet voor te worden aangetrokken.

Pardon?

Oké, dan leg ik dat eerst even uit.

Opgelet, fatsoensrakkers: een bioscoopbroek is een broek, doorgaans een trainingsbroek, die niet met een riem, knopen of bretels, maar slechts met elastiek op zijn plaats wordt gehouden. Degene die ’m draagt, nodigt de meekijkende partner er als het ware mee uit om het nodige graaiwerk te verrichten zodra een scene op het witte doek daartoe inspiratie oproept.

Bij de West Side Story had ik daar al heel snel geen problemen mee: Natalie Wood en Rita Moreno vertolkten belangrijke rollen. Dat mijn vriendinnetjes over het algemeen warme gevoelens voor George Chakiris pleegden te ontwikkelen was mooi meegenomen, ofschoon ik mij ook eens, toen Le Gendarme de Saint-Tropez in de Harmonie draaide, heb laten vergezellen door een ernstig naar Sunlight-zeep riekend meisje dat reeds na de eerste gekke bek van die spuuglelijke Franse dwerg Louis de Funès angstaanjagend handtastelijk werd. Ik heb haar later nog eens bezocht in de Sint Willibrordus Stichting in Heiloo.

Duidelijk?

Mooi.

Deze keer kan ik de West Side Story, of de Urk Side Story zo u wilt, wellicht gewoon thuis bekijken, in mijn pyjama desnoods, niet op Netflix of HBO, maar op actualiteitenprogramma’s als het Journaal, RTL Nieuws en Nieuwsuur. Bovendien zal het een hedendaagse versie worden, met Urkers als de Jets en Mocro’s als de Sharks. Verder heeft-ie zo’n beetje alle ingrediënten, inclusief die van het rassenonderscheid, en zelfs waar het de liefde betreft waaraan Tony en Maria zich in de film zo hartstochtelijk overgaven: als ik het goed heb begrepen heeft de Marokkaans/Nederlandse jongeman die de hoofdrol speelt op een avond een meisje van de Urkers geschaakt, met alle gevolgen van dien.

O ja, er is nóg een verschil met de West Side Story, Part 1: kon ik destijds zowel voor de Jets als de Sharks wel enige sympathie opbrengen, nu zal dat voor beide bendes totaal ontbreken. De inleidende schermutselingen hebben al bewezen dat het morgenavond, wanneer althans volgens de Mocro’s, gezien hun krankzinnige voorspellingen op de sociale media, Urk zal worden bestormd, een strijd tussen tuig en tuig wordt.

Wat die Urker idioten flikten, toen zij het huis van die jongen binnendrongen en zijn moeder zelfs verwondden, dat past eerder in een horrorfilm. Wat die haatdragende Mocro’s flikten – en blijkbaar nog van plan zijn te flikken – bewijst dat het ook weer niet zo vreemd is dat de Nederlandse IS’ers voornamelijk in hun kringen werden geselecteerd. Allah werd er in hun aankondigingen van deze nieuwe burgeroorlog ook al bijgehaald.

Ik hoop dat Tony geen gezelschap krijgt, daarboven.

Ik hoop daarom óók dat de politie voldoende inspectors Schrank en officers Krupke op de been brengt.

UPDATE. Dat laatste bleek gelukkig het geval. Er werden vrijdagavond 15 maart vier mensen gearresteerd en 35 auto’s teruggestuurd.


zaterdag 16 maart 2019

In Alkmaar begint nog steeds victorie

Nee, in Alkmaar begint niet altijd de victorie. Dat was 446 jaar geleden misschien zo, toen we na het doorsteken der dijken de Spanjolen meedogenloos in de modder lieten vastlopen. Een van de resultaten was dat ik 395 jaar nadien, 1.95 meter en 52 kilo, op een praalwagen in de waaierige 8 oktober-optocht volkomen voor joker stond als een tegen kartonnen windmolens vechtende Don Quichotte, een rol die ik nooit meer helemaal heb kunnen loslaten.

Maar ik herinner mij ook dat ik enkele maanden geleden Ajax-AZ bijwoonde, waar ik, als oud-Alkmaarder te midden van Ajax-supporters die uiteraard tweemaal drie kwartier het jennen niet konden laten, andermaal volkomen voor joker stond, negen centimeter langer en 65 kilo zwaarder weliswaar, maar wel 5-0 voor Ajax.

Morgen de replay.

Ik krijg ineens de neiging een liedje van Rob de Nijs te gaan zingen.

Banger hart, inderdaad.

En toch, hè. En toch begint, heel af en toe, in Alkmaar nog steeds de victorie. En dan word ik zomaar overvallen door gevoelens van trots. Ik noem het laatste kampioenschap van AZ onder Louis van Gaal in 2009 en de titel van Harm Ottenbros bij het WK wielrennen van 1969 in Zolder terwijl ik op het strand van Egmond aan Zee, zoals altijd tevergeefs de Casanova uithing, maar wel mijn transistorradio had meegenomen.

En nu is het alwéér het geval.

Ze hebben een raadslid in Alkmaar. Hij heet Gosse Postma en hij is de zoon van Frits Postma, die helaas niet meer onder ons is. Frits was zowel Ed als Willem Bever. Hij verkocht sloten en sleutels en koevoeten en zelfs ook waterpomptangen. Zijn twee zonen, onder wie dus Gosse, hebben de zaak van hun oudeheer voortgezet. Gosse zit namens het CDA in de gemeenteraad en heeft een plan gelanceerd dat van mij in gans het land navolging mag vinden.

We hebben veel plagen in Nederland. Ik ga ze niet allemaal noemen, hoewel ik de neiging om dat wel te doen na de aanslagen in Christchurch wel even voelde opborrelen omdat ik mij dood ergerde aan sommige jamaarhunnie-commentaren. Ik houd het bij één plaag: het feit dat er dankzij de internettisering van de samenleving steeds meer winkelpanden leeg komen te staan, vele vermoedelijk definitief.

Aangezien het bestemmingsplan meestal niet in bewoning voorziet, staan die percelen maar te verwaarlozen. Dat gebeurt ook in Alkmaar, bijvoorbeeld met het prachtige voormalige V&D-gebouw, waar nu vijftig kleine bedrijfjes het tegen gereduceerd huurtarief mogen proberen, hetgeen niet voor eeuwig zal zijn.

En wat stelt nu Gosse Postma voor, deze week zelfs ook op de roeptoeter van NPO 1?

“Maak ze wél bewoonbaar. Geef ze in handen van projectontwikkelaars, die er dan appartementen in kunnen bouwen. Het is de enige goeie oplossing.”

Ik zie ook alleen maar voordelen. De nu vaak koude en ongezellige steden worden er weer leefbaar van. En er wordt meteen ook een andere grote plaag mee bestreden: de woningnood.

Ik hoop dat de victorie straks bij nog veel meer steden begint.


dinsdag 19 maart 2019

Tsunami aan onzin, golfje aan waarheid

Soms ben je maar wat graag ervaringsdeskundige, soms niet.

Zo was ik het maandag liever niet geweest.

Ik hoorde het, van de schietpartij in die tram in Utrecht en van de rigoureuze maatregelen waartoe de driehoek zich gedwongen voelde. En ik realiseerde het mij terstond: we zullen weer de godganse dag door een tsunami van onterechte beschuldigingen worden overspoeld, van domme uitspraken, van onjuiste veronderstellingen, van verkeerde invalshoeken, van foute aannames, van voorbarige conclusies, van hoofdzakelijk op vooroordelen gebaseerde theorieën, van hoog oplopende meningsverschillen, van valse berichten over soortgelijke incidenten elders in het land die in werkelijkheid helemaal niet plaatsvinden, dus ook van overbodige panieksituaties tot ver buiten Utrecht.

Enzovoorts.

Je bent ervaringsdeskundige of je bent het niet.

En ja hoor, dat werd het dus ook, urenlang: een ware tsunami aan onzin, met nu en dan een golfje waarheid.

U heeft een punt als u zegt dat niemand verplicht is om elke paar minuten Twitter te checken, zoals ik deed. Maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan, ik wil nu eenmaal niets missen, wellicht is het dus tevens een serieus gevalletje beroepsdeformatie (ik moet nu ook denken aan de laatste column die Jan Blokker vlak voor zijn dood in juli 2010 voor NRC Next schreef, waarin deze oude rot een advies gaf dat nauwelijks werd opgevolgd: “Stop toch met dat getwitter”).

Ik keek zelfs ook naar dat acht jaar oude PowNed-filmpje waarin Gökmen Tanis, zoals de schutter later bleek te heten, figureerde. Het kon met een simpele zoekterm, namelijk zijn naam, op Dumpert worden getraceerd. Samen met een even ploertige kameraad beledigde hij de blonde presentatrice die Utrechtse straatinterviewtjes maakte ronduit. Ik dacht toen hetzelfde als wat ieder normaal mens waarschijnlijk dacht: “Getverderrie, wat een onbeschoft stuk vreten.”

Was het dan toch eerwraak? Zat-ie inderdaad in Tsjetsjenië, zoals ‘een zakenman’ tegen de Turkse BBC suggereerde? Is het een lone wolf, een verwarde man, een typische Erdo-Turk? Heeft-ie contacten met IS en maakt hij deel uit van een terreurcel? Die vragen stelde ik mezelf, ondanks dat ik besefte dat de meeste ervan nergens op sloegen. Al konden ze natuurlijk óók in mij opborrelen doordat het in publicitair opzicht wel heel vage optreden van de dienstdoende autoriteiten – er werd bizar weinig informatie verstrekt – er ruimte voor bood.

En ineens verlangde ik naar vroeger, naar de tijden van vóór het internet, van vóór de sociale media, toen de nieuwsvoorziening nog hoofdzakelijk werd verzorgd door kranten, radio en televisie, met andere woorden: niet in handen was van de amateurs die veel te vriendelijk ‘burgerjournalisten’ worden genoemd, maar van vakmensen die ervoor hadden doorgeleerd, die zich bovendien niet vierentwintig uur per dag opgejaagd hoefden te voelen.

Klopt: óók ervaringsdeskundigen.

Maar toch anders.


donderdag 21 maart 2019

Het had best een onsje minder gekund

Zelf heb ik het wél. Dat ik ‘s ochtends soms wakker word, bedoel ik, en terugdenkend aan de dag of de dagen ervoor word overvallen door gevoelens van schaamte. Over dat ik die blonde stoot van de postkamer in haar kont heb geknepen, bijvoorbeeld, al geschiedde dat voor het laatst op de dag van de ondertekening van het Molotov-Ribbentroppact. Over andere streken die ik heb uitgehaald. Over dingen die ik heb gezegd of geschreven.

Nou nou, Goof, denk ik dan, dat had best een onsje minder gekund.

In retrospectief terugkijken op mijn functioneren in de periode die zojuist is afgesloten en daar vervolgens in alle objectiviteit over oordelen: ik ben daartoe in staat al zeg ik het zelf, vooral dankzij mijn lieve moedertje, die altijd zei dat ik mezelf zonder aanzien van de eigen persoon en schuldbewust in de spiegel moest blijven aankijken.

Zouden de politici, BN’ers en andersoortige mensachtigen die de afgelopen dagen een plek in de schijnwerpers der publiciteit hebben weten te verwerven, er eveneens toe in staat zijn? Ik vraag mij dat af nu de Provinciale Statenverkiezingen God zij geloofd en geprezen achter de rug zijn. Zij zijn donderdagochtend, the day after the night before, óók wakker geworden. En zij hebben dan vast ook teruggedacht aan de streken die zij hebben uitgehaald en de dingen die zij hebben gezegd of geschreven.

Voelden zij schaamte, zoals ik soms?

Ik doe een greep en denk aan de makers van DWDD, aan Prem Radadinges die daar dinsdagavond te gast was, aan de andere minstens zo bevooroordeelde gasten aan tafel, hun gezamenlijke geschreeuw en gegil over Thierry Baudet en Geert Wilders, vergeleken waarbij het geschreeuw en gegil over Pim Fortuyn vlak voordat hij vermoord werd op een op fluistertoon geuite, onvoorwaardelijke liefdesverklaring leek. Het effect: averechts, zoals bleek. En ja hoor, ik denk óók aan Baudet en Wilders zelf. Bij hen had het ook best een onsje minder gekund, zeker na de aanslag in Utrecht. Al zal dat met name Baudet een zorg zijn. He is crying all the way to The Hague.

Ach, ik denk aan zoveel mensen. Aan de leiders van alle Tweede Kamerfracties, die andermaal een hoofdrol opeisten terwijl zij daar helemaal geen recht op hadden omdat het om Eérste Kamer-, alsmede provinciale verkiezingen ging. Hun gespeelde verontwaardiging, hun onoprechte woede, hun redeloze klimaatobsessie: brrr. Ik denk aan de schandelijk gekleurde radio- en tv-makers die hen keer op keer in de gelegenheid stelden dat allemaal te uiten terwijl de politici die gekozen moesten worden het zwijgen werd opgelegd. Aan de ontelbaren die aan de black-out van Mark Rutte tijdens het laatste tv-debat de conclusie verbonden dat hij ongeschikt was voor het vak dat hij al bijna negen jaar uitoefent. Aan Femke Halsema met haar amateuristische gestuntel met de ‘I Amsterdam’-slogan.

I Amsterdam!

Terwijl het om I Noord-Holland ging!

Het pandemonium was zowel lachwekkender als ergerniswekkender dan ooit.

Zo blij dat ik voor één keertje níet degene ben die zich diep moet schamen.


zaterdag 23 maart 2019

Wanneer ga je weer normaal praten, joh?

Of ik mijn lachen kon houden bij die overwinningsspeech van Baudet? Nee, natuurlijk niet.

De Vliegende Kabeljauw van Farizeja, maar dan anders„De uil van Minerva?” riep ik. “Nog even en hij haalt de karbouw van Droestige Dolly erbij, de vruchtbaarheidsgodin van Rinnegom, of de vliegende kabeljauw van Farizeja, de waternymf van het Marsdiep. Dan nog zullen zijn fans omvallen van bewondering voor zijn intellectuele superioriteit.”

Daarom was het maar goed dat Baudets woorden tevens een serieuze herinnering in mij opriepen aan mijn volkse maar onvergetelijke schoonmoeder, die een onuitwisbare indruk op mij maakte toen zij haar neef toesprak.

Daar moest ik, andermaal, óók hartelijk om lachen.

Meneer, zelf afkomstig uit een voetballersgezin, had zich via zijn huwelijk een plek toegeëigend binnen een deftige familie van advocaten, doktoren en notarissen, die allemaal hockeyden. En wat geschiedde? Ineens begon hij anders te spreken. Tegenwoordig zou je zeggen: op z’n Thierry’s. Opgegroeid in een plattelandsdorp waar iedere afwijking van het lokale dialect als tegennatuurlijk werd gekwalificeerd, bediende neefjelief zich plots bekakt van termen als ’superbe’ en ’excellent’ toen zijn tante, mijn schoonmama dus, hem vroeg hoe de bal gehakt met piepers en sperziebonen die zij hem had voorgeschoteld hadden gesmaakt.

„Wanneer ga je weer normaal praten, joh?” vroeg zij na zijn antwoord.

En verdomd, hij deed het meteen.

Het leven? Eén groot theater. Vraag maar aan Thierry Baudet, de narcist die precies weet hoe hij zijn ontelbare haters moet opnaaien, hetgeen hij woensdagavond dan ook weer naar hartenlust deed. Waar ik nog het meest om moest lachen: de reacties van zijn volgelingen in de propvolle zaal, van wie het overgrote merendeel geen idee had waar hij met z’n uil van Minerva, z’n boreale Europa en z’n oikofobie over repte.

Dat ze hem desondanks toejuichten alsof hij hun nieuwe messias was, werkte niet alleen danig op mijn lachspieren, maar deed mij ook weer eens beseffen dat je als politicus, om je verzekerd te weten van een flinke aanhang, alleen maar een beetje deftig, fatsoen en wellevendheid suggererend, het gierend uit de hand gelopen migratie-, misdaad- en klimaatbeleid aan de kaak hoeft te stellen, alsmede de reeds lang geleden tot stand gebrachte linkse machtsgrepen in onze ambtelijke, universitaire en mediale werelden.

Over Geert Wilders heb ik weleens gezegd dat hij goud in handen heeft, maar dat hij er, als een omgekeerde alchemist, lood van maakt. Dat het wachten daarom op een ’verbeterde’ versie van Wilders was, een zogenaamd beschaafde variant die in staat is de indruk te wekken dat hij in intellectueel opzicht superieur is, met andere woorden: waar men bewonderend tegenop kan zien. Hij is nu tot ons gekomen in de persoon van Thierry Baudet.

Hij hoeft er niet eens normaal voor te gaan praten.

Onderschat bovendien de rol van Mr. Theo niet.

Voorspelling: eens zal ter linkerzijde ook zo’n populist opstaan.

Dan wordt het helemaal lachen.


dinsdag 26 maart 2019

Nee, ik ga ditmaal geen Baudetje doen

Wat ik mij nu al een paar dagen afvraag: kan een geluksgevoel leiden tot moordzucht?

Ik verwijs hiermee naar de verschillende oproepen, ook tijdens de miljoenmiljardste en om die reden nauwelijks nog overtuigende antiracisme demo in Amsterdam, om een Fortuyntje met Thierry Baudet te doen.

Nee, ik zal nu niet, op mijn beurt, een Baudetje doen door in de prelude van wat ik wil beweren te verklaren dat de Aalscholver van Wodan op mij is neergedaald, of weet ik veel welke gevederde vriend van welke God of Godin dan ook. Ik wil liever dat iederéén mij begrijpt en formuleer wat ik te melden heb daarom als volgt: zogenaamd om ons te verenigen zijn er wereldwijd organisaties in het leven geroepen waarvan het nut niet altijd kan worden vastgesteld, maar die dat nut toch voortdurend trachten te onderstrepen door onderzoeken naar onze gelukstoestand te verrichten.

Sterker nog, we worden met dat soort onderzoeken doodgegooid, een kleine week terug nog door de VN. En telkens komt uit de uitslag naar voren dat wij, als Nederlanders, tot de gelukkigste volkeren ter wereld behoren, een conclusie die tevens door de Groningse hoogleraar Dimitris Ballas werd getrokken, al voegde hij er tenminste nog iets afwijkends aan toe: wij cohabiteren zijns inziens naar tevredenheid.

Mijn persoonlijke enquêtes aangaande dit detail bevatten andere getuigenissen, maar goed, ik zal mij wel in de verkeerde kringen bewegen. Feit is dat Baudets tegenstanders regelmatig op ons volksgeluk wijzen als meneer weer eens de Untergang des Abendlandes heeft voorspeld: “Hou toch eens op, fascist! We zijn hartstikke gelukkig!”

Daar gaat het mij om en daarom wijs ik voor één keer, voor de verandering, die tegenstanders, inclusief de onvermijdelijke Rutger Groot Wassink, er zelf op. Ondanks dat de wethouder altijd op hoorafstand mee demonstreert – ditmaal zelfs achter een spandoek waarop ’Wij hartje Hamas’ stond, en dat als Amsterdams bestuurder – blijkt de GroenLinks-voorman bij dit soort kreten doorgaans opvallend Oost-Indisch doof. Nu veroordeelde hij de oproep tot moord achteraf, na enig aandringen, zo hevig dat het niet echt geloofwaardig overkwam.

Hoe kun je, in vredesnaam, gelukkig zijn als je iemand wilt vermóórden?

Volgens mij word je dan vooral door haat en onvrede gevoed.

Ja, u heeft gelijk: het past in het plaatje dat de Baudet-critici na de Provinciale Statenverkiezingen zonder het te beseffen van zichzelf hebben geschetst, namelijk dat van een rancuneus, wrokzuchtig, uiterst agressief en trouwens ook eenzijdig geïnformeerd volk, dat bijvoorbeeld in tal van media lachwekkend gedetailleerde tekstverklaringen van de overwinningsspeech van Baudet voorgeschoteld kreeg.

Heel even had ik de neiging om de speech, op dezelfde avond, van de Jessias op gelijke wijze te analyseren, aan te tonen dat die wel héél regelmatig woorden als ‘de’ en ‘het’ bevatte, en dan te onthullen dat massamoordenaars als Stalin en Mao ‘de’ en ‘het’ óók opvallend vaak aan hun toespraken toevoegden.

Gelukkig maar dat op dat moment de Buizerd van Bacchus op mij neerdaalde.


donderdag 28 maart 2019

En dan nu het F. Halsema-plantsoen

Er staat nog net niet bij dat Henderikus Colijn een witte man was, toonaangevend in het tijdperk dat de vrouw in het algemeen en de zwarte vrouw in het bijzonder werd onderdrukt. Maar wat niet is kan nog komen. Sterker nog, wat niet is zál nog komen in dit geval.

Foto van naambord op GeenStijlAmsterdam, namelijk. GroenLinks, namelijk. Een combinatie die garandeert dat alle fantasieën die aangaande het gemeentelijk beleid worden ontwikkeld, zoals bijvoorbeeld in de beginregel van dit stukje, qua bizarriteit door de werkelijkheid zullen worden overtroffen.

Ik heb het over een straatnaambord in het stadsdeel Nieuw-West dat dinsdag door de belhamels van GeenStijl, die het digitale leven ondanks de verwoede Brusselse pogingen om zoveel mogelijk internetters tot zwijgen te brengen tenminste nog de moeite waard maken, met dank aan een oplettende briefschrijver werd gepubliceerd.

Het gaat om de dr. H. Colijnstraat in Geuzenveld, inderdaad genoemd naar Henderikus (Hendrik) Colijn, die liefst vijf keer premier van Nederland was. Dit staat er tegenwoordig letterlijk op het bord: “Henderikus Colijn (1869-1944) politicus en staatsman. Diende in Nederlands Oost-Indië als officier. Opvolger van Abraham Kuyper als leider van de Antirevolutionaire Partij (ARP). Was een aantal malen Minister-president. Bekend als “bezuinigingsminister”. Wordt bekritiseerd vanwege zijn gewelddadig optreden als officier tijdens de Atjehoorlog en de Lombokexpeditie waarbij veel burgerslachtoffers vielen.”

Zo willen ze in Amsterdam Nieuw-West dus een van de van belangrijkste staatslieden van het Nederland van de 20ste eeuw herdenken.

Kan het negatiever?

Vast wel, maar laat ik de gekkies die niet zullen rusten voordat alle schuld van wat er in hun vertroebelde ogen in de geschiedenis misging in de schoenen van de witte kolonialen is geschoven, niet op een idee brengen. Ik citeer slechts die briefschrijver: “Wie kent er tegenwoordig nog enige context? Het is één groot feitenvrij en waardeoordelenrijk meningencircus.”

Maar goed, nu het toch zo ver is gekomen wil ik de Amsterdamse bestuurders wél op een ander idee brengen. Als er aan verbinding kan worden gedaan, ben ik nu eenmaal nooit ver weg. Daarom stel ik, nu onze geliefde hoofdstad zich de komende jaren voor de zware taak ziet gesteld om er duizenden woningen bij te bouwen in straten waarvoor nog namen moeten worden bedacht, het volgende voor.

“Burgemeester F. Halsema-plantsoen. Politicus en burgemeester van Amsterdam (vanaf 2018). Toneelschool bleek te hoog gegrepen. Maakte studies Nederlands en Geschiedenis niet af. Opvolgster van Pol Pot-adept Paul Rosenmöller als leidster van GroenLinks. Haalde haar kinderen van een gemengde school om ze bij een witte school aan te melden.”

Ach, weet je, ik ben ook de beroerdste niet, dus voor het aanleveren van bordteksten voor de straten die naar Paul Rosenmöller, Wijnand Duyvendak, Sam Pormes en Tara Singh-Varma worden vernoemd, stel ik mezelf eveneens beschikbaar.


zaterdag 30 maart 2019

Een malle gedachte over het salaris van Matthijs

Zomaar een gedachte hoor. Kwam ineens in mij op. Slaat natuurlijk nergens op, maar hé, it’s a free world, hier tenminste nog wel, dus ik publiceer die malle gedachte gewoon. Kan mij het schelen.

Komt-ie.

Zou het kunnen dat Matthijs van Nieuwkerk en meisje Van den Ende – de dochter van Joop die het productiebedrijf MediaLane bestiert dat het interviewprogramma College Tour gaat maken waarvan Matthijs de presentator wordt – hebben afgesproken dat een flink deel van zijn salaris pas later wordt uitbetaald? Over enkele jaren bijvoorbeeld? Of pas na zijn pensionering? En dat het contract waarin dit is vastgelegd in een kluis ligt waarvan alleen een notaris die de regels opvallend vrij pleegt te interpreteren de toegangscode kent?

Ik weet ook niet hoe ik erop kom.

De gedachte meldde zich spontaan en ik dacht: sapperloot, dit is zo bizar dat ik het toch maar even op papier zet. Mensen van mijn leeftijd worstelen allemaal met een ouderwordingsproces. Dat valt domweg niet te ontkennen. Zojuist nog zocht ik met mijn bril op mijn neus naar mijn bril. Misschien was dit wel het moment dat dat ouderwordingsproces in mijn geval een onomkeerbaar aftakelingsproces werd. Het breekmoment zeg maar. Het moment dat ik bij nader inzien niet langer als toerekeningsvatbaar kon worden beschouwd.

Dan is het geboekstaafd.

Ik kwam op de gedachte na het nieuws, gisteren, dat de NPO heeft vastgesteld dat er géén sprake is van een salarisconstructie waarmee de afspraken aangaande het overschrijden van de Balkenende-norm, zoals onlangs nog aangescherpt, in het geval van Matthijs van Nieuwkerk worden omzeild.

Deze krant kwam daar laatst mee op de proppen en de NPO ontkent het nu. Let wel, ze hebben het zélf onderzocht. Goed hè? In de verte hoor ik tal van mensen nu “WC-Eend! WC-Eend!” kwaken, maar dat is mij te gemakkelijk. Alsof NPO en BNNVARA ooit aan handjeklap zouden doen! Ze hebben toch de knowhow bij de NPO? Ze weten toch precies in welke boeken ze moeten kijken? Ik snap dan ook echt niet van mezelf dat ik de gedachte zoals hierboven vervat ruimte bood.

“Er is geen sprake van dat de voor Van Nieuwkerk geldende maximale beloning wordt overschreden”, stelt de publieke omroep. Zo klip en klaar staat het in een NOS-persbericht en ik vind dat we dat moeten geloven. Er is al genoeg achterdocht in de wereld, al hoop ik natuurlijk wel stilletjes dat er binnenkort een gast bij DWDD aan tafel komt die het de presentator gewoon, live in de uitzending, persoonlijk gaat vragen.

Daar kan-ie namelijk niet zo goed tegen.

Toch, Peter R.?

“Zeg Matthijs, nu ik hier toch zit zou ik best eens van je willen vernemen hoe het nou precies zit met die salariëring van jou. Je wordt van publiek geld betaald, dus het volk heeft het recht om dat te weten. Zeg het nou, jongen. Anders gaan de mensen van die vreemde theorieën ontwikkelen waarin wordt gesteld dat je je pas later laat uitbetalen.”

Reageren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

rob@hoogland.nl