Press "Enter" to skip to content

Telegraaf columns mei 2019

telegraaf columns mei 2019

De oikofoben zijn onder ons

De TelegraafRob HooglandHier mijn verzamelde Telegraaf-columns van mei 2019. Het is een kort overzicht ditmaal, met slechts zes columns omdat ik eerst een week met vakantie naar Zuid-Frankrijk ging en toen onder het mes moest (tweede nieuwe knie, herstel verloopt voorspoedig, dank u). Onderwerpen: het later teruggedraaide besluit om tijdens het bevrijdingsfestival in Winterswijk af te zien van het zingen van het Wilhelmus, het verlies van realiteitszin bij de Groene Khmer van Amsterdam, het schreeuwen van ‘Allahu Akhbar’ tijdens de dodenherdenking in Vught, de teloorgang van de polderlandse Gele Hesjes, de geboorte van het begrip stemschaamte, het gelijk van de kwapoetsen van GeenPeil.

Klik op een datum in de tabel hieronder als u de column van die dag direct wilt lezen. Scroll anders naar beneden.

• donderdag 2 mei
• zaterdag 4 mei
• dinsdag 7 mei
• donderdag 9 mei
• zaterdag 11 mei
• dinsdag 28 mei

donderdag 2 mei 2019

Es lebe uns!

Sorry hoor, maar ik begin er toch nog even over: dus omdat er Duitsers bij zijn mochten we niet meer zingen dat Wilhelmus van Nassouwe van Duitsen bloed was?

Donnerwetter!

Jahaa, ik weet ‘t: inmiddels is, na de luidkeels geuite protesten in gansch het land, besloten dat het Wilhelmus zondag wél zal weerklinken op het Bevrijdingsconcert in Winterswijk. Maar de organisatie had daar oorspronkelijk van afgezien, dáár gaat het mij om. Als die protesten niet zo massaal waren geuit zou het volkslied bij het traditionele inhalen van het bevrijdingsvuur op het programma hebben ontbroken. En waarom? Omdat ze ditmaal ook vertegenwoordigers van de voormalige bezetter hebben uitgenodigd, die ze niet voor het hoofd wilden stoten met het zingen van onze nationale hymne.

Jeetje, wat doe ik nu?

Wél mijn hoofd stoten, op eigen initiatief en bij herhaling, keihard tegen mijn bureau.

Hoe noemt hij van Baudet het ook alweer?

O ja: oikofobie.

Nu weet ik ook wel dat Thierry een paniculum fartum caseus arachis hypogaea bestelt wanneer hij trek heeft in een broodje pindakaas, en dat hij die bestelling wellicht laat voorafgaan door de verzuchting dat de kroeskoppelikaan van de honger op hem is neergedaald. Maar oikofobie is in dit verband een prima term. Als er iets is dat als angst voor het eigene kan worden omschreven, dan wel dit Winterwijkse voornemen.

De jongeheer Baudet heeft zich laatstelijk niet van zijn beste zijde laten zien. In de Otten-affaire een leeglopende onderbuik voor een lafhartige onderduik verzinnen en intussen je tweede man, die allang van Drees trekt, bij alle beschikbare talkshows de kastanjes uit het vuur laten halen, hetgeen mr. Theo overigens briljant deed: da’s nou niet echt een goeie beurt voor iemand die anders altijd iedereen in zijn directe nabijheid meedogenloos opzij elleboogt wanneer hij de schijnwerpers der publiciteit ontwaart.

De oikofoben zijn echter wel degelijk onder ons. Een steeds grotere groep polderlanders, onder wie helaas opvallend veel leidinggevenden en beleidsbepalers, is ten prooi gevallen aan een weg-met-ons-mentaliteit die aan zelfhaat grenst. Vermoedelijk wordt die instelling gevoed door de angst, ter linkerzijde aangewakkerd, om voor extreem-rechts te worden versleten wanneer zij iets van patriottisme laten blijken. Maar patriottisme is geen nationalisme. Dat is, zoals de geschiedenis heeft bewezen, een veel negatiever begrip. Toch verwart men die begrippen wél vaak met elkaar, met als gevolg beslissingen zoals die in Winterswijk.

Zou het één van de aanwezige oosterburen zondag irriteren dat daar het Wilhelmus nu wél wordt gezongen?

Natuurlijk niet.

Beter dan de gastheren beseffen zij waarschijnlijk dat de gebeurtenissen die tot deze bijeenkomst hebben geleid hen tot enige bescheidenheid dwingen, en dat het heel normaal is dat daarbij, vrij en onverveerd, den Koning van Hispanje zingend wordt geëerd.

Es lebe uns!


zaterdag 4 mei 2019

De wereld niet gered, 020 nog eerder ten onder

En dat terwijl de oplossing toch zo simpel is: gewoon een Trump-muur eromheen, die aan de buitenkant goed wordt bewaakt, want stel je voor dat Rutger Groot Wassink, Sharon Dijksma of de burgermoeder herself naar buiten flipt. Ze voelen zich in Amsterdam toch al ver boven de rest verheven. Als ze zo graag een vrijstaat willen zijn moeten ze het maar worden ook, maar dan wel eentje met een eigen verlies- en winstrekening.

Is de rijksbegroting ook meteen op orde.

Dag 020!

Het waren 209 leuke jaren, als hoofdstad, nou ja… 208 dan: de laatste gemeenteraadsverkiezingen vonden op 21 maart 2018 plaats.

“Elke stad doet maar wat”, kopte deze krant vrijdag 3 mei boven een bericht dat met deze zin begon: “De wedloop aan groene ambities tussen verschillende gemeenten en de lappendeken aan maatregelen waartoe dat leidt, worden met het actieplan van Amsterdam nog weer een beetje groter.” Zo is het, al had ik persoonlijk ‘nog weer een beetje’ vervangen door ‘veel’. Elke stad waar de milieumaffia aan het bewind is doet inderdaad maar wat, maar nergens hebben ze daarbij zulke grote oogkleppen opgezet als in Amsterdam, waar ze volledig blind zijn voor het feit dat deze maatregelen geen enkel effect zullen sorteren: een succesvol klimaatbeleid, zo dat al tot de mogelijkheden behoort, moet continentaal en liever nog intercontinentaal worden uitgevoerd.

Delen ze in de Stopera soms ecstasy voorafgaande aan iedere vergadering uit?

De Groene Khmer van Amsterdam is werkelijk alle realiteitszin kwijt: reeds over zes jaar de hele ring binnen de A10 niet meer toegankelijk voor vracht- en bestelwagens, taxi’s, ov-bussen, touringcars en plezier- en passagiersschepen die zich op diesel en benzine voortbewegen, en met ingang van 2030 ál het verkeer met ouderwetse verbrandingsmotoren de stad uit.

Het resultaat?

Goh, de wereld toch niet gered.

En 020 nog eerder ten onder.

Ik had laatst mijn vriend Fred op bezoek. Fred is financieel onafhankelijk, dankzij hard werken, oftewel: een on-Amsterdamse aanpak. Het gesprek kwam op het gemeentelijke beleid. “Je betaalt er nu € 7,50 per uur aan parkeren”, zei ik. En Fred antwoordde: “Mij hebben ze er niet mee.”

Hetzelfde geldt voor deze idiotie. Nog meer dan nu zal Amsterdam een stad voor burgers als Fred worden, die zich een Tesla of een Jaguar I-Pace kunnen veroorloven en in tegenstelling tot de rest in staat zullen zijn de klappen die de lokale economie dankzij deze desastreuze plannen krijgt op te vangen.

Zou er nog iemand zijn die durft te spreken over de solidariteit van GroenLinks, D66, de PvdA en de SP met de oorspronkelijke inwoners, die nog nadrukkelijker dan voorheen de stad worden uitgejaagd?

Verzoek aan Mark Rutte: maak er een spoedklus van.

Gooi Amsterdam er morgen al uit, bedoel ik, oftewel 5 mei, zodat we een dubbele reden hebben om Bevrijdingsdag te vieren.

Wat we met Ajax doen ligt voor de hand: nationaliseren.


dinsdag 7 mei 2019

Laten we met z’n allen ‘Perfect Day’ zingen

O ja, Vught: daar zitten Allah’s slagers. Ik beschrijf de heren aldus omdat ik, zoals elk jaar op 6 mei, nog eens extra terugdacht aan Theo van Gogh, die niet alleen deze term muntte, maar ook goddelijke kale, zoals hij de maandag herdachte Pim Fortuyn bewonderend noemde.

Pim en hij vonden uiteindelijk op dezelfde wijze de dood en daarom zijn 6 mei en 2 november voor mij onlosmakelijk met elkaar verbonden, overigens óók omdat de slachtoffers van die twee moorden allebei zo nadrukkelijk voor het vrije woord stonden.

Ik was het even vergeten, dat Van Gogh’s moordenaar Mohammed B. samen met tal van andere jihadisten op de terroristenafdeling van de gevangenis in Vught bivakkeert. Verdringing, misschien? Feit is dat het pas later, toen de eerste achtergrondverhalen over het 4 mei-incident werden gepubliceerd, tot mij doordrong dat de verstoring van de twee minuten stilte in die gemeente weerklonk vanuit de vleugel waar B. en zijn trawanten bijeen zijn gebracht.

Met z’n allen uitgerekend tijdens de dodenherdenking zo luid mogelijk ‘Allahu Akbar!’ schreeuwen: je moet het maar durven in de wetenschap dat de fusilladeplaats van het voormalige concentratiekamp, waar de plechtigheid zaterdagavond traditiegetrouw plaatsvond, zich op slechts honderd meter afstand van je cel bevindt.

Het was een grote dikke opgestoken middelvinger naar de Nederlandse maatschappij, waar de gevangenissen nota bene duizend keer humaner zijn dan in de landen die de wandaden van deze islamitische gangsters plegen te financieren. Bovendien heeft celstraf hier, in tegenstelling tot daar, naast vergelding en veiligheid een derde doel: het voorkomen van herhaling. “De samenleving heeft er baat bij dat ex-gedetineerden zo min mogelijk in herhaling vervallen”, aldus de website van het ministerie van Justitie & Veiligheid. “Daarom bieden inrichtingen gedetineerden regelmaat, begeleiding en praktische vaardigheden aan, om later zo goed mogelijk terug te keren in de maatschappij.”

Heeft u daar in dit geval óók zoveel vertrouwen in?

Nee, ik ook niet.

Voormalig Hofstadgroep-lid Jason Walters, een wijs man nu, is de uitzondering die de regel bevestigt dat jihadisten, indien veroordeeld, niet echt door alles overheersende gevoelens van spijt en berouw worden besprongen. Zij blijven dientengevolge volharden in hun streven de wereld met alle beschikbare middelen aan de wil van Allah te onderwerpen, zoals ook dit wangedrag bewees.

Heropvoedingspogingen wagen, zoals het derde doel van celstraf in Nederland beoogt, is dus zinloos. Daarom zit er maar één ding op als wij ons rechtsgevoel voor één keertje willen gehoorzamen: met z’n allen over een half jaar, op zaterdag 2 november, ter herdenking van de moord op Theo van Gogh verzamelen bij de terroristenvleugel van de PI Vught, om daar zo luid mogelijk het lievelingslied van Theo te gaan zingen: Perfect Day van Lou Reed.

Wel zo passend.


donderdag 9 mei 2019

Well done, onbeschofte hufters

Eén keer liep ik een groepje polderlandse Gele Hesjes tegen het lijf, een kwartet in dit geval. Eén keer slechts, niet omdat ik een teruggetrokken bestaan prefereer of dergelijke confrontaties liever uit de weg ga, maar omdat het er domweg niet vaker van kwam. De ontmoeting vond enkele maanden geleden plaats op de Albert Cuyp-markt, een ambiance die in journalistiek opzicht zo cliché is dat ik er mede om die reden over zweeg.

Ik was, zoals altijd, op weg naar vishandel Steur en stuitte ter hoogte van de notenkramen op het viertal, waar zij in eerste instantie mijn aandacht trokken met de herrie die zij produceerden. “Rutte, rot op!” schreeuwden zij om het hardst, óók tamelijk cliché als je het mij vraagt. Na het aanhoren van die kreten en het aanschouwen van de wijze waarop zij zich verder manifesteerden, stelde ik vast dat de directe omgeving van de Jellinek-kliniek, of van een kroeg waarvan de uitbater het niet zo nauw nam met de controle op drankmisbruik, wellicht een beter decor had gevormd.

Maar goed, ze liepen er, in hun gele hesjes.

Of beter: ze wankelden er, twee van hen met een blikje bier in de hand, om een uur of 11 ‘s ochtends.

Nogmaals, ik besteedde er geen woord aan, op deze plek. En dat terwijl er misschien wel, het groepje beschrijvend, een Carmiggeltiaans stukje in had gezeten met van de grootmeester gejatte termen als knorrend deed de fles zijn plicht en, met verwijzing naar de troebele oogopslag van de betogers, buiten was het hinderlijk zonnig, waarin ik toch nog iets van begrip had kunnen tonen.

Ondanks dat zich ook hier, ofschoon niet zo nadrukkelijk als in Frankrijk, een bovenlaag heeft ontwikkeld die steeds meer privileges voor zichzelf creëert en met name de middenklasse aan haar lot overlaat, slaagde de Nederlandse tak van de beweging er immers – in tegenstelling tot de Franse – maar niet in het volk voor hun protesten warm te maken. Dat was best de moeite van het aanstippen waard geweest.

Tijd voor volstrekte eerlijkheid nu, jongens en meisjes.

Vond ik ze misschien ook iets te platvoers?

Te onbeschoft, te hufterig?

Eeehh… ja.

En om nu te zeggen dat de gebeurtenissen, zoals die zich in het Torentje ontvouwden nadat Mark Rutte zich bereid had getoond om op die plek – daar is deze premier uniek in – een delegatie Nederlandse Gele Hesjes te ontvangen, om nu te zeggen dat die gebeurtenissen mij lieten zien dat het dus ook anders kan… eeehh… nee.

Zouden de Gele Hesjes die glashard weigerden de minister-president bij hun binnenkomst de hand te schudden, van wie er eentje bovendien met een mobieltje tegen het oor naar binnen liep zonder Rutte een blik waardig te gunnen, zou dat stel nu echt niet beseffen dat zij hun zaak daarmee ernstige en misschien zelfs wel onherstelbare schade hebben toegebracht?

Wat is nu het beeld van de Gele Hesjes in Nederland?

Hetzelfde als het beeld dat ik van dat kwartet op de Albert Cuyp had, vrees ik.

Well done, onbeschofte hufters.


zaterdag 11 mei 2019

Stemschaamte kan er ook nog wel bij

Stemschaamte, was die al gemunt? Ofschoon het dagelijkse doen en laten van de hoofdstedelingen die hun electorale steun aan een van de vier coalitiepartijen hebben gegeven mij doorgaans een raadsel is, kan ik mij niet voorstellen dat zij zich momenteel niet af en toe afvragen of zij wel de juiste keuze hebben gemaakt.

Meest recente, wederom door een meerderheid van de gemeenteraad ondersteunde voorstel waaruit blijkt dat de dienst in de Stopera wordt uitgemaakt door een stel kneiterlinkse (hun omschrijving), uitsluitend aan hun obsessief-compulsieve betuttelstoornis gehoor gevende gnomen en kobolden (mijn omschrijving): verbied de consumptie van alcohol aan boord van plezierboten niet alleen voor de schippers, maar ook voor de opvarenden.

Het was ditmaal een PvdA-idee, dus ik moet toegeven dat ze de krankzinnigheid binnen de coalitie netjes verdelen.

De grachtengordel drooggelegd!

Zelfs voor de passagiers!

Verzin het maar eens.

Ik kon het niet laten op Twitter te reageren met ‘Hoe verbieden tot een dwangneurose kan uitgroeien’, een tweet die opvallend vaak instemmend werd gedeeld, waarschijnlijk hoofdzakelijk door volgers in de rest van Nederland die de bestuurlijke idiotie in de hoofdstad, leidend tot het ene zinloze verbod na het andere, met steeds toenemende verbijstering aanschouwen.

Stemschaamte, dus. Het is voor mij inmiddels ondenkbaar dat velen in 020 er niet door worden geplaagd. Dit is toch al het jaar waarin wij ons van de dominees van de klimaatkerk overal voor dienen te schamen. Het begon met vliegschaamte en nu is er ook rijschaamte, vleesschaamte, doucheschaamte, bezorgschaamte en sinds kort zelfs ook leesschaamte omdat boeken van papier worden gemaakt. Zelf hoop ik overigens vooral dat wij massaal door voortplantingschaamte worden overvallen, de enige schaamte waar deze planeet op den duur iets aan heeft.

Nu we het daar toch over hebben: gefeliciteerd met je derde zoon, Jessias!

Hoe dan ook kan stemschaamte er dus ook nog wel bij.

Wat is het beeld, straks in de grachten? Dit zal uiteraard niet het laatste verbod zijn, dus ik zie elektrisch voortgedreven sloepjes voor mij, zo lek als een mandje maar hé: wél van gerecyclede geperste pulp. Bootjes waar dus uitsluitend glaasjes water worden geschonken, niet meer dan eentje per persoon omdat de wereld anders vergaat. Ik zie trouwens ook al de vrouwelijke passagiers voor mij, op bevel van B&W lichaamsbedekkend gekleed om de ongedocumenteerden van islamitische persuasie van wie er per sloep drie verplicht aan boord moeten worden gelaten, niet voor het hoofd te stoten.

Ach, weet u, ik zie nog veel meer.

Bovendien vraag ik mij af hoe ze dit verbod dan wél denken te kunnen handhaven.

Laatste mededeling: ik ga er twee weken tussenuit.

„Stadgenoten!” roep ik, verwijzend naar de prachtige foto van Maarten Brante boven dit maandoverzicht. „Eenmaal boven Amsterdam zal ik dolenthousiast naar jullie zwaaien!”

Zonder vliegschaamte, wel te verstaan.


dinsdag 28 mei 2019

Lang leve de kwapoetsen van GeenPeil

Vergis ik mij nou of krijgt GeenPeil iets te weinig waardering voor het feit dat die kwapoetsenclub de Nederlandse uitslag van de Europese verkiezingen reeds in de nacht van donderdag 23 op vrijdag 24 mei van a tot en met z goed heeft voorspeld?

Wat zeg je?

Sommigen krijgen het misschien niet over hun lippen?

Joh!

Hoe ze het flikten weet ik niet precies. Eerst dook ik een dag of acht onder in de Provençe, vervolgens moest er weer eens een onderdeel worden vervangen – alleen nog een nieuwe Jan Thomas en ik passeer de metaaldetectiepoortjes op Schiphol nooit meer zonder dat de sirenes op gans de luchthaven in verband met een terror alert vervaarlijk beginnen te loeien. Ik was, met andere woorden, twee weken afwezig en precies in die periode bedacht GeenPeil, lees: GeenStijl, een systeem waarmee volgens hen met gebruikmaking van een peloton aan vrijwilligers het resultaat van de verkiezingen nauwkeuriger dan NOS/Ipsos alvast aan het volk kon worden geopenbaard.

Niet geheel ten onrechte vonden ze het bij GS maar raar dat we drie dagen op dat resultaat moesten wachten omdat in andere lidstaten pas op zondag 26 mei zou worden gestemd.

Dáárom deden ze het, die heerlijk incorrecte donderstralen, van wie je veel kunt zeggen, maar niet dat ze zich iets aantrekken van wat de nieuwe, overwegend links-liberaal angehauchte, mij mede om die reden nu en dan kotsmisselijk makende elite, die in al haar intolerantie zelfs meent te kunnen bepalen waar de grenzen van het fatsoen anno 2019 liggen, het door hen verachte gepeupel dwingend tracht voor te schrijven. En GeenStijl deed dat dus met groot succes, zoals later bleek: alle zetels goed, ook die zesde voor Timmerfrans en diens PvdA, terwijl de totale teloorgang van de SP en de PVV – elk nul zetels – en het feit dat de PvdD toch nog met een zetel in het EP zal terugkeren, ontwikkelingen die Ipsos niet zag aankomen, evenmin over het hoofd werden gezien.

Well done, GeenPeil, liet ik direct weten. Petje af, hoed eveneens, net als het keppeltje dat wij eigenlijk massaal zouden moeten gaan dragen nu er werkelijk toonaangevende types blijken te zijn die vinden dat Joden daar in bepaalde wijken en gebieden maar beter van kunnen afzien – beweer zoiets over moslima’s en hun hoofddoek en de Derde Wereldoorlog is aanstaande. Zeer knap dat uitgerekend jullie dit gedaan hebben, het is namelijk niet niks wat jullie de afgelopen jaren is overkomen. Ik verwijs bijvoorbeeld naar die schandelijke lynchpoging door gemaniëreerde journalistieke courtisanes met een disproportioneel moraliteitsbesef, die gesteund door twee zelfbenoemde kwaliteitskranten zelfs het achtuurjournaal haalden met een rekwest om adverteerders te bevelen GeenStijl deaud te boycotten (vrij naar het Groot Nationaal Dictee dat ik anderhalf jaar terug samen met Arthur van Amerongen voor GeenStijl schreef).

Ere wie ere toekomt.

Of is dat soms óók al een fascistisch agitproppersbegrip?

4
Reageren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Tonny Visser

Heerlijk weer, dank je. Kop en spijker. Mijn Amsterdam is totaal verloederd door die kneiterlinkse groene khmer. Sterkte met uw knie.

Lily

Alles uiteraard in mijn digitale krant gelezen, maar leuk om weer terug te lezen. En ja, even vergeten, je 2e knie. Heel veel succes weer met herstel. Je doet t sneller dan ik. Ik kreeg de 1e hele nwe knie in jan 2010 en de 2e in okt 2010. Zat… Lees verder »

Rob Hoogland

Ja, tweemaal hemi (halve prothese). Voordeel: kruisbanden blijven intact. Herstel ditmaal wel wat moeizamer dan eerste keer. Maar komt goed. Dank je!

rob@hoogland.nl