Press "Enter" to skip to content

Telegraaf columns november 2019

telegraaf columns november 2019

Katten deugen niet, geloof me nou maar

De TelegraafRob HooglandHier de stukken die ik in november 2019 voor de Telegraaf schreef. Klik op een datum in de tabel als je de column die op deze dag in de krant werd gepubliceerd direct wilt lezen. Scroll anders naar beneden.

• zaterdag 30 november
• donderdag 28 november
• dinsdag 26 november
• zaterdag 23 november
• donderdag 21 november
• dinsdag 19 november
• zaterdag 16 november
• donderdag 14 november
• dinsdag 12 november
• zaterdag 9 november
• donderdag 7 november
• dinsdag 5 november
• zaterdag 2 november
.

zaterdag 30 november 2019

Apen doen met me wat anderen niet meer lukt

Zo langzamerhand begin ik mij echt zorgen te maken. Niet om het land hoor. Dat is toch al verloren. Wel om mezelf.

Ik neem het nieuws door. Ik zou liever iets anders doen: hartenjagen met mijn maten, vijftien keer achter elkaar Once I was loved van Melody Gardot draaien, een kopje suiker lenen bij de benedenbuurvrouw, dat soort dingen. Maar dat kan niet. Uit hoofde van mijn functie dien ik nu eenmaal op de hoogte te blijven van de ontwikkelingen.

En dan lees ik dat bericht over de verhoging van de PFAS-norm van 0,1 naar 0,8 microgram per kilo grond. Alleen al het feit dat ik tegenwoordig moet weten wat een PFAS-norm is, is goedbeschouwd angstaanjagend. Maar het is nog veel erger dat de verantwoordelijke minister Stientje van Veldhoven (D66 uiteraard) met deze maatregel heeft gewacht totdat het water de helft van bouwend Nederland aan de lippen stond. Het is een regelrechte schande wat treuzelende Stientje de bouwsector heeft aangedaan.

En hoe reageer ik?

IJskoud zoek ik naar ander nieuws.

Daarmee overkomt mij precies hetzelfde. Een kookdocente aan het Wellant College Amsterdam Nieuw-West wordt vergiftigd. Een leerlinge giet uit wraak een schoonmaakmiddel in haar koffie of thee, de zwaargewonde vrouw moet met spoed in een ziekenhuis worden opgenomen, een woordvoerder van de school reageert zo: “We willen benadrukken dat het om een minderjarige leerlinge gaat, die echt in een impuls heeft gehandeld.”

Die uitspraak vertelt het hele verhaal van de Grote Teloorgang.

Niet alleen van ons onderwijs, maar van onze hele maatschappij.

Ik frons niet eens mijn wenkbrauwen.

Zo gaat het met alles. De plofkraakreeks en de reacties van Femke Halsema en de ABN Amro daarop (het verwijderen van pinautomaten), het steeds vaker ontbreken van actieve herinneringen bij onze minister-president, zelfs het Sinterklaas-gedicht waarmee Khadija Arib de kamerleden opdraagt de werkzaamheden op 5 december voor 17.00 uur te beëindigen: ik blijf er stoïcijns onder.

Maar dan…

Dan wordt mij een filmpje getoond van een gebeurtenis in een Zuid-Afrikaans veterinair centrum. Een aapje dat eerder gewond is geraakt wordt na zijn genezing vrijgelaten. Het draaft onmiddellijk naar een gebouw waar de rest van de groep waartoe het behoort enthousiast op het dak zit te wachten. Het klimt omhoog, slaagt er niet direct in om zich om de dakgoot heen te kronkelen, maar wordt dan met één arm omhoog getild door een grotere aap, vermoedelijk de moeder. Ze omarmen elkaar hartstochtelijk op dat dak, waarna zich ook nog een derde aap bij hen voegt, die eveneens bewogen meedoet.

En wat doe ik?

Ik begin te grienen.

Dat beroert mij dus wel.

Ik ben inmiddels een wandelend vat vol tranen, dat bij de minste of geringste beweging overloopt. Hoe komt dat? Burn-out? Overspannenheid? De leeftijd? Korsakov? Of toch gewoon murw geslagen door de hedendaagse idiotie?

Help!


donderdag 28 november 2019

Aan de lijn, die ploerten! Voor eeuwig!

Op deze plek zijn best wel eens grapjes over het dagblad Trouw gemaakt. Misschien wel zus, misschien wel zo. Dat werk. Inkoppertjes, met verwijzing naar hun slogan, die overigens van Carlsberg is gejat.

Ik neem ze allemaal terug, die grapjes. Trouw is inderdaad ‘misschien wel de beste krant van Nederland’. De krant heeft immers de rechtswetenschappers Arie Trouwborst en Han Somsen van de Universiteit Tilburg aan het woord gelaten. Zij mochten onverbloemd pleiten voor het snoeihard aanpakken van de loslopende huiskat.

Het taboe eindelijk doorbroken!

Het is een plaag, dames en heren. Ondanks dat de Europese Vogel- en Habitatrichtlijn de lidstaten verplicht bepaalde soorten en hun leefgebieden te beschermen, worden jaarlijks liefst 140 miljoen dieren door Nederlandse katten gedood. “Een kat toezichtloos laten rondlopen is feitelijk al verboden”, aldus Trouw. “Een kat kan vogels bovendien stress bezorgen.”

Katten deugen niet, geloof me nou maar. Katten zijn valse, louter door haat gedreven kolerelijers, die niet alleen vogels, maar ook honden stress bezorgen, en daarmee baasjes zoals ik. Het typeert de armzaligheid van de Nederlandse literatuur dat zoveel gerenommeerde schrijvers desondanks zo vaak hun liefde voor hun poezen hebben uitgesproken: Hermans, Reve, Wolkers, noem maar op. Campert schreef zelfs in totale vertedering een boek dat Dagboek van een poes heette. Terwijl we het hier dus gewoon over meedogenloze roofmoordenaars hebben.

Dat ik nog met mijn huidige wederhelft ben getrouwd mag een wonder heten. Op slinkse, typisch vrouwelijke wijze verleidde zij mij ooit akkoord te gaan met haar wens een kat als tweede huisdier te nemen. Vervolgens noemde zij hem Joli-Coeur, naar het aapje uit Alleen op de wereld. Ja echt: Joli-Coeur. Die poes was in twee dingen zeer bedreven: 1. middels hufterig getreiter de dood van mijn toenmalige hond bespoedigen, 2. dagenlang verdwijnen. In het laatste geval moest ik ‘s avonds laat steevast naar hem zoeken, bij ons in de straat, luidkeels zijn naam roepend, terwijl de buren nieuwsgierig door de kieren van hun gordijnen gluurden.

“Joli-Coeur! Joli-Coeur! Waar ben je nou?”

Een raadsel dat ze de GGD nooit hebben gebeld.

Waar-ie trouwens ook goed in was: muizen vangen. Veldmuizen vooral, die hij voortdurend uitdagend voor mijn voeten wierp wanneer ik in de tuin aan het werk was. Eentje leefde nog, herinner ik mij maar al te goed. Hij was zo zwaar gewond dat ik mij gedwongen voelde hem uit zijn lijden te verlossen. En dat lukte mij niet, met mijn spade, terwijl hij hulpeloos in het gras lag te spartelen. Althans: niet meteen. Eerst hakte ik zijn linkervoorpootje eraf, daarna zijn rechterachterpootje en toen pas zijn kop, waarna hij ten langen leste de geest gaf. Het bezorgde mij een trauma dat ik nog altijd niet heb verwerkt.

Lang leve Europa!

Aan de lijn, die ploerten!

Voor eeuwig opsluiten!

Ik verzeker u dat ik mede namens Bavink spreek, misschien wel de beste hond van Nederland.


dinsdag 26 november 2019

Tranentrekkende hypocrisie over Marco

Welkom, allemaal! Hebben jullie de San Marco Hypocrisy Discovery-app alvast gedownload en geïnstalleerd? Ja? Mooi zo. Gaaf programmaatje, niet? En dan te bedenken dat ik ‘m helemaal in mijn eentje heb ontwikkeld.

Wat een heerlijke sfeer, hier in hal 1 van het RAI-complex. Geweldig dat ik ‘m op zo’n korte termijn kon afhuren en ontzettend fijn dat jullie massaal zijn komen opdagen. Helaas mocht ik van de brandweer niet meer dan 10.000 landgenoten toelaten. Jammer voor al diegenen die te laat waren, maar ik denk dat ik met deze 10.000 deelnemers, met jullie dus, wel een aardige meting kan verrichten.

Ik zal het nog even uitleggen. Ik besloot deze bijeenkomst in de Rai na de affaire-Van Basten in het leven te roepen. Jullie weten wat er gebeurde. De Duitse Heracles-trainer Frank Wormuth werd op Fox Sports in het brabbel-Duits geïnterviewd door Hans Kraaij jr. Marco luisterde als analyst mee en toen het gesprek voorbij was grapte hij, in de overtuiging dat de microfoon uitstond, ‘Sieg Heil’.

De microfoon stond dus wél aan.

De verontwaardiging was groot. Tal van prominenten, ook uit de voetbalwereld, struikelden bijkans over elkaar om te verklaren hoe ontzettend fout dit was. De ene na de andere boze boven-ons-gestelde, ook de zelfbenoemden in de journalistiek, deed zijn moralistische woordje en alle grote internationale kranten besteedden er ruim aandacht aan. Het leek na verloop van tijd wel alsof de hele wereld deugde, behalve Marco van Basten, nota bene een van de grootste voetballers die dit land ooit voortbracht. Dat was het moment waarop ik besloot de San Marco Hypocrisy Discovery-app te ontwikkelen.

Zijn jullie er klaar voor?

Dan krijgen jullie nu een aantal vragen voorgelegd, die jullie op de app met ja of nee moeten beantwoorden. Het witte knopje is ja, het rode knopje is nee. Duidelijk? Mijn MacBook hier registreert jullie antwoorden.

Oké, daar gaan we.

Vraag 1: heb jij wel eens een foute grap over Duitsers gemaakt?

Gelukt? Dat ging wel heel vlot.

Vraag 2: heb jij wel eens om een foute grap over Duitsers gelachen?

Goed zo!

Dat was het alweer, lieve mensen. Ja echt, dat was het alweer. Kort maar krachtig is altijd mijn parool geweest. In mijn werk, in al mijn huwelijken, overal. En dus ook bij de ontwikkeling van de San Marco Hypocrisy Discovery-app. Je moet de dingen niet te moeilijk maken. En laten we wel wezen: indien jullie bij de beantwoording van deze vragen de waarheid en niets dan de waarheid voor ogen hadden, weten we precies hoe het met de huichelachtigheid van al die criticasters van Marco van Basten is gesteld.

Welnu, het grote moment is daar.

Wat waren jullie reacties?

Aha, hier de antwoorden op vraag 1: 10.000 keer wit, nul keer rood.

En hier de antwoorden op vraag 2: óók 10.000 keer wit, nul keer rood.

We weten het nu definitief, geachte aanwezigen: het wemelt van de huichelaars onder onze hotemetoten.

Goede terugreis!


zaterdag 23 november 2019

Nee Pim, Nederland is boordevol

Attentie, hier volgt een uitspraak van Pim Fortuyn. Het liefst zou ik er ook die unieke stem bij willen laten horen, met inschakeling van Cees Wijburg, de voormalige omroepmedewerker die Pim zo geweldig kan imiteren dat hij zeven jaar terug bij Giel Beelen zelfs de nabestaanden ermee de stuipen op het lijf joeg.

Maar ja, het geschreven woord heeft ook zo zijn beperkingen. U moet die stem er daarom maar even bij denken. En laten we wel wezen, het citaat is ook dan veelzeggend genoeg: “Ik zal niet zeggen dat Nederland vol is, maar wel behoorlijk druk. In mijn ogen zelfs een beetje te druk.”

Beroemde woorden, uitgesproken op 26 november 2001 tijdens Pims inauguratiespeech bij Leefbaar Nederland, nadat Jan Nagel, bang voor Janmaat-toestanden, hem op het hart had gedrukt om níet te verklaren dat Nederland vol is. Want dat was Pim eigenlijk van plan. En gelijk had-ie.

Nederland is nu nog veel voller.

Nederland is zelfs boordevol.

Nederland is veel te vol.

Honderdduizend mensen komen er jaarlijks van buitenaf bij. Dat is elk jaar een stad als Deventer. Dat kan niet langer in dit piepkleine landje. Je merkt het aan alles. Er is een groot woningentekort. De politie heeft geen grip meer op de ordehandhaving en luidt daar nota bene zelf de noodklok over. Op de snelwegen staat het verkeer steeds vaker vast. De gezondheids- en ouderenzorg kan de vraag, net als het onderwijs, niet meer aan. En wat te denken van de milieu- en klimaatproblematiek die de maatschappij van nu zo verlamt? Het is vooral een gevolg van overbevolking.

Wanneer wordt dit taboe eindelijk doorbroken? Wanneer staan er nu ook eens politici van onze traditionele politieke partijen op, die durven te zeggen dat er aan de vaststelling dat de grenzen van onze bevolkingsgroei nu toch echt zijn bereikt niets extreemrechts is, sterker nog: dat daar oprechte zorgen om het welzijn van de bevolking aan ten grondslag liggen? Wanneer heeft een GroenLinkser of een D66’er de lef om toe te geven dat de voornaamste ambities van deze twee partijen frontaal met elkaar botsen? Dat je niet én de CO2-, stikstof- en PFAS-problemen te lijf kunt gaan – ik noem er maar een paar – én de poorten van het land, of van Europa, open kunt blijven zetten? Dat al die verregaande voorstellen waarvan aanvaarding grote gevolgen voor onze manier van leven zou hebben, grotendeels in de prullenbak kunnen als die poorten dicht gaan, omdat er geen grotere vervuiler is dan de mens zelf?

Weet je wat, ik citeer nóg een vermaard politicus, die overigens door Pim Fortuyn werd bewonderd.

Joop den Uyl, toen premier, op 15 mei 1973: “Op grond van de overbevolking in Nederland, die een groot probleem vormt voor de verbetering of zelfs de handhaving van de kwaliteit van het leefmilieu, dient de overheid een actieve bevolkingspolitiek te voeren.”

De grens van 13 miljoen inwoners was toen net overschreden.

Inmiddels zitten we dik boven de 17 miljoen.

Een beetje te druk?

Zwak uitgedrukt, Pim.


donderdag 21 november 2019

De natuur heeft hier niets te vertellen

Volgens volksvertegenwoordigster Laura Bromet is de natuur in Nederland vogelvrij verklaard.

Interessante woordkeuze.

Heel even zag ik zelfs een natuur voor mij die vrij van vogels was, een Noord-Hollands Duinreservaat zonder vogelgeluiden dus, zonder het levenslustige gekwetter van de hoog aan het zwerk dansende veldleeuwerik, zonder de uitbundige serenades van de nachtegaal, zonder de valse lokroep van de koekoek, zonder de weemoedige zang van de wulp ook, de vogel (zie foto hierboven) die mij het dichtst aan het hart ligt en het dankzij de vos zo moeilijk heeft.

Slechts stilte daar.

Totale stilte – en geen vogel te zien.

Pardoes werd ik door zwaarmoedigheid bevangen.

Gelukkig realiseerde ik mij bijtijds dat je vogelvrij niet moet lezen zoals smetvrij, om een voorbeeld te noemen, maar dat je er slechts de oorspronkelijke betekenissen aan kunt geven: rechteloos, onbeschermd.

Al bleef ik ook toen over die opmerking van Laura Bromet peinzen.

Wie zij is, deze Laura? De dochter van Frans Bromet, dat in de eerste plaats, de man met die sonore Amsterdamse stem achter de nu al legendarische serie Buren. Hij brak later met de VPRO omdat de leidinggevenden bij die omroep in zijn ogen ijspegels waren, een omschrijving die ik zo gepast vond dat-ie vanaf dat moment helemáál niet meer bij mij kapot kon. Maar Laura is ook Tweede Kamer-lid van GroenLinks en in die hoedanigheid betrokken bij de politieke discussies over al wat leeft en bloeit en ons altijd weer boeit (ja ja, deze OK-boomer kan zich dr. Fop. I Brouwer nog herinneren).

Tweetje dat dinsdag 19 november door een hevig verontwaardigde Laura Bromet werd verstuurd: “D66, CDA, VVD, CU, PVV, SGP en FvD stemmen zojuist NIET voor een motie om niet te tornen aan Natura 2000. De natuur in Nederland wordt vogelvrij verklaard.”

Tja.

Het Noord-Hollands Duinreservaat waar ik hierboven over repte is een van de 160 Nederlandse gebieden die eveneens tot Natura 2000 behoren, dat Europese netwerk van beschermde natuurgebieden. In een poging de stikstof-impasse te doorbreken wil het kabinet het belang van die gebieden hier en daar heroverwegen. Daar is Laura zo boos over, dat zij tot de conclusie kwam zoals in de laatste zin van haar tweet verwoord.

Maar kun je de natuur wel vogelvrij verklaren terwijl zij keurig met hekken is afgezet? Terwijl er her en der schelpenpaden zijn aangelegd? Terwijl er zitbankjes en prullenbakken zijn geplaatst? Terwijl er vaste bezoektijden voor zijn vastgesteld? Terwijl de flora en fauna ter plekke doorlopend nauwkeurig door mensen worden gecontroleerd en beheerd?

Je moet de natuur zoveel mogelijk zijn gang laten gaan, leerde ik ooit op een cursus faunabeheer. Welnu, dat gebeurt nergens, in dit land.

Niet zodra dreigt een ontwikkeling te ontsporen, zoals met de edelherten in de Oostvaardersplassen, óók een Natura 2000-gebied, of de mens grijpt in.

De natuur onbeschermd?

Nee dus.

Al heeft ze ook niks te vertellen.


dinsdag 19 november 2019

Geen nulmeting, maar een kulmeting

Kijk eens aan, een nulmeting ditmaal.

Momentje, ik moet mezelf nu even streng toespreken: “Gedráág je, Goof! Verander de n níet in een l om de suggestie te wekken dat de gekleurde medemens dan vanzelf voorrang krijgt. Jürgen Raymann mag dat soort grappen maken, als tante Es. Jij niet. Jij hoort als witte man achterin de bus.”

Wat maak ik mezelf het soms toch moeilijk.

Ik heb het, voor alle duidelijkheid, over de nulmeting die de Amsterdamse Kunstraad plots van subsidieaanvragers eist. U weet toch wat dat is, een nulmeting? “Een inventarisatie van de huidige situatie waarbij de resultaten worden meegenomen als uitgangspunt voor verder onderzoek”, zegt ensi.nl.

Vergis u niet, Felix Rottenberg en trawanten mogen van B&W voor de periode tussen 2021 en 2024 dik 111 miljoen aan subsidie verdelen.

Laatst kwamen ze ook al in het nieuws. Toen hadden ze de vrijheid van meningsuiting in de Amsterdamse kunstwereld – uitgerekend daar waar vrije expressie zo ongeveer stelregel numero 1 hoort te zijn – tot ondergeschikt aan inclusie en diversiteit verklaard. Hoon viel de raad ten deel. De term Entartete Kunst viel, ook Stalin en zijn verplichte socialistisch realisme werden van stal gehaald. En toch gaat de kunst- en cultuursubsidiënt daar nu op aandringen van het college van Pyongyang aan de Amstel nog dunnetjes met deze nulmeting overheen.

“Heeft uw organisatie concrete doelstellingen op het gebied van diversiteit en inclusie geformuleerd?”

Dat soort vragen – vijftien stuks maar liefst – dient te worden beantwoord. En als de antwoorden niet bevallen moet zelfs de meest geniale mannelijke blanke schilder, beeldhouwer, muzikant, zanger of acteur binnen zo’n club maar vakkenvuller bij de Appie worden, omdat de voorkeur uitgaat naar een type waarvan kunstenares Kate Sinha bijna twee jaar terug in een TPO-stuk over de ‘links geëngageerde onverschilligheid’ van het Stedelijk een sterk voorbeeld gaf: “Het toppunt was wel de tentoonstelling van Zanele Muholi, waarbij de bezoeker geacht werd geïnteresseerd te zijn in de luie spinsels van een verwende snol, alleen omdat ze uit Zuid-Afrika komt, lesbisch en zwart is.”

Iets zegt mij dat Kate niet snel in aanmerking komt voor Amsterdamse financiële ondersteuning.

En wat heeft het Stedelijk inmiddels zelf zoal op z’n SJW’s aan het papier toevertrouwd?

Dit, bijvoorbeeld: “Matisse en Picasso waren de eerste modernisten die zich door de Afrikaanse kunst lieten beïnvloeden. Zij zagen vitaliteit en intensiteit in de beelden en maskers. Voorbij deze toe-eigening voor hun eigen kunst hadden deze modernisten geen belangstelling voor de betekenis en functie van deze Afrikaanse beelden.”

O ja, dat is er ook nog tegenwoordig: culturele toe-eigening.

Picasso de grootste ooit, vindt u?

Welnee, een dief en een racist!

Vurig hopende dat het Stedelijk de hielen van Felix Rottenberg nu eindelijk wel genoeg heeft gelikt, spreek ik mezelf nogmaals toe: “Weet je wat, Goof? Maak van die n maar een k.”


zaterdag 16 november 2019

Meer homoseksuele pinguïnonthullingen graag

Zo blij dat er nog homoseksuele pinguïnonthullingen bestaan: twee zwartvoetpinguïnmannetjes in Dierenpark Amersfoort broeden gezamenlijk een ei uit dat zij van een heterostelletje hebben gejat. Een verademing, dit soort berichten. Zeker omdat André jr., Monique & Bridget ineens in de krant ontbraken, hetgeen mij even een cold turkey van heb ik jou daar deed vrezen.

Twee pinguïnnichten!

Meer van dit nieuws graag!

Ik heb daar behoefte aan, heren en dames. Ik heb daar ernstig behoefte aan omdat het leven mij niet licht genoeg kan zijn. Dat gold bovenmatig voor de afgelopen week, waarin mij voor de zoveelste maal werd bevestigd dat de mens niet bij machte is zijn gezonde verstand voldoende te gebruiken.

Voorbeeldje?

No problem, ma lil pony!

Er bestaat een Amerikaanse rapper genaamd Waka Flocka Flame. Hij wordt hartstochtelijk bewonderd door onder anderen Sylvana Simons, nadere introductie helaas overbodig, en Jerry Afriyie, de KOZP-dichter die iedere witmang die zich afvraagt waarom hij ‘ik wort’ schrijft tot racist bombardeert. Voor degenen die nu nog niet weten waar KOZP voor staat: het betekent níet Koester Onze Zwarte Piet. Jerry’s club is, zo bleek dezer dagen, nauw verwant aan Antifa, waarvan de aanhangers complete Hamburgse stadswijken plegen te verwoesten zodra ze ontdekken dat er toch nog mensen bestaan die zelf hun geld willen verdienen. De liefde die Silly en Jerry voor de heer Flock Flame koesteren voelde nóg intensiever aan toen hij een bezoek aan Nederland cancelde omdat de populariteit van Black Pete hier ondanks alles maar niet wil tanen. Daarom hecht ik er belang aan erop te wijzen dat Waka ooit wegens drugs- en wapenbezit en verkrachting is aangeklaagd en onlangs nog dreigde homo’s af te knallen.

Niet echt inclusief, als je het mij vraagt.

Dit is heel slecht voor mijn gemoedsrust, vrienden. En laat ik er meteen maar een tweede voorbeeld aan toevoegen: de van een totale psychische vastloper getuigende manier waarop in dit land klimaat- en milieuproblemen worden gecreëerd en vervolgens bestreden, met als ultiem resultaat dat Jesse Klaver glashard durft te stellen dat er van een ‘nieuwe bestuurlijke werkelijkheid’ sprake is.

Dit is de nieuwe bestuurlijke werkelijkheid, Jessias: tientallen idiote voorstellen in veel te korte tijd, ook van regeringswege, aangaande een andere inrichting van de Nederlandse maatschappij qua nutsvoorzieningen en dergelijke, het ene nog ingrijpender dan het andere. Nuchter beschouwd staat er alleen maar van vast dat zij niets, maar dan ook echt helemaal niets aan de gezondheid van deze planeet zullen veranderen. Wij bewonen namelijk slechts een verwaarloosbaar plekje achter de West-Europese duinen. Die nieuwe bestuurlijke werkelijkheid van je betekent in de eerste plaats het volledig ontbreken van realiteitsbesef.

Hé, wat lees ik daar nu?

Eén op de tien Nederlanders is van de melkboer?

Héérlijk!


donderdag 14 november 2019

Het is net Monty Python, zegt Harald

Wat jij, Harald?

(Onder het welnemen des lezers wendde ik mij zojuist, meewarig het hoofd schuddend om het gedoe in Den Haag, via het world wide web tot een van mijn journalistieke helden, Harald Doornbos, die al jarenlang samen met zijn al even heldhaftige vrouw Jenan Moussa, teneinde ons te informeren, met ware doodsverachting de brandende kernen van de oorlogsverschrikkingen in de wereld in het algemeen en die in het Midden-Oosten in het bijzonder opzoekt, inclusief de horrorgebieden waar IS dood en verderf zaaide).

Ah, daar hoor ik Harald al.

„Als je, zoals ik, vanuit echte crisisgebieden in het Midden-Oosten kijkt naar die ’stikstofcrisis’ in Nederland, lijkt het soms wel op een superlange aflevering van Monty Python”, zegt hij.

Dank je wel, Harald, dit is met afstand het beste commentaar dat ik tot nu op de polderlandse deining over de stikstofproblematiek heb mogen vernemen. Sorry dat ik je even onderbrak, ga maar snel weer verder met jullie opzienbarende, exclusieve onthullingen over de inrichting van de Al-Baghdadi-compound in Barisha, maar doe wel voorzichtig man!

Wat zei Mark Rutte ook alweer tijdens zijn persconferentie?

O ja: „Dit is de grootste crisis in mijn negen jaar als premier.”

Woehahaha!

Dat overtreft inderdaad bijna de kluchtigheid van de onvergetelijke sketch onder de naam The Ministry of Silly Walks, zoals door John Cleese en zijn collega’s van Monty Python’s Flying Circus in 1970 aan den volke getoonde. De migratieramp? Peanuts. MH17? Soit. De stikstofcrisis, díe is pas serieus! De premier zei het in alle ernst. Hij schaterde er althans niet bij. En dat wil wat zeggen, in zijn geval.

Weet je wat, ik ga nu Harald Doornbosje spelen en voer in gedachten een gesprek met een dag in dag uit door IS’ers verkrachte en gemartelde Jezidi-vrouw van wie haar hele familie is uitgemoord. Zij wil nu asiel in Nederland aanvragen.

„Zou u dat nou wel doen, mevrouw? In Nederland hebben ze namelijk een teveel aan stikstof. Oké, net zoveel als in het buurland Duitsland, waar het gek genoeg géén groot probleem is, maar toch. Combinatie van beschamende incompetentie van de regering en veel te slaafs volgen, door diezelfde regering, van de EU, dat is goedbeschouwd de oorzaak. Dan kunt u het wel steeds over die martelingen, verkrachtingen en moorden van uw Jezidi-volk hebben, maar dit is ook heel ernstig, hoor. En nu zijn ze door deze totale catastrofe, deze in de 21ste eeuw nog niet eerder vertoonde ramp als we onze hoogste baas mogen geloven, gedwongen om de maximumsnelheid op de Nederlandse snelwegen tot 100 km per uur te verlagen – hij noemde het bijna huilend een rotmaatregel – en een goedje aan het veevoer toe te voegen dat de runderen minder milieuonvriendelijk scheten doet laten. Bovendien… maar mevrouw, waarom rent u nu ineens weg?”

Ben je daar nog, Harald?

Weet je wat mij vooral zo hindert?

Dat elk land de crisis krijgt die het verdient.


dinsdag 12 november 2019

Vernieuwingsdrang? Muilkorfdrang!

Voordat Hans van Mierlo de politiek inging, was hij journalist. Een bevlogen journalist zelfs, vol vernieuwingsdrang. Daarom richtte hij, samen met Hans Gruijters, D’66 op (later zonder apostrof). Het moest allemaal anders.

Klopt, ik vertel hiermee niets nieuws. Maar ik wijs er toch op nu Sigrid Kaag, minister voor Buitenlandse Handel en Ontwikkelingssamenwerking en druk pogende de macht in haar partij naar zich toe te trekken (“Bitchfight coming up!” hoor ik de krantenjongens op straat al roepen, als Kajsa Ollongren straks haar oorlogssterkte heeft herwonnen), tijdens het laatste D66-congres een opmerkelijke boodschap voor de 150 speciaal uitgenodigde Syriërs had.

“Laat je niet gek maken door de Nederlandse media!” riep mevrouw Al Qaq, zoals zij sinds haar huwelijk met een Palestijns Al Fatah-prominent eigenlijk heet.

Tuurlijk, later zwakte madam haar woorden af. Zo gaan die dingen. Ik citeer deze krant: “Na afloop wilde de bewindsvrouw benadrukken dat ze de Syriërs op het hart had gedrukt dat het niet gaat om de media maar om de boodschap die hen via die media bereikt. Kaag zou hebben bedoeld dat als Nederlandse politici op tv iets zeggen over het terugsturen van Syriërs, dat zoiets niet meteen het beleid is van de overheid. Dat zou voor Syriërs, opgegroeid met staatsmedia, lastiger te bevatten zijn.”

En gij geleuft ‘t.

Het zijn toch allemaal hyperintelligente neurochirurgen?

O, wat zou ik Hans van Mierlo graag hebben gevraagd wat hij ervan vindt dat twee vooraanstaande D66-vertegenwoordigsters hun giftige pijlen momenteel op zijn oorspronkelijke beroepsgroep richten, dames die bij de laatste Kamerverkiezingen – over democratische vernieuwingen gesproken – niet eens op de kieslijst stonden. Ollongren kwam onlangs met een neprapport over nepnieuws op de proppen, Kaag wilde getuige haar toespraak op dat congres kennelijk niet voor haar onder doen.

Don’t shoot the messenger, zeg men.

Welnu, ze schieten er allebei wellustig op los.

Je moet het maar durven, het vak van de gevierde oprichter van je partij hardvochtig onder vuur nemen – en tegelijkertijd dus de vrijheid van meningsuiting – en intussen de door hem zo nauwkeurig geslepen kroonjuwelen bij het oud vuil zetten, waarmee Alexander Pechtold overigens al een begin maakte.

Gekozen premier en dito burgemeester, districtenstelsel, dualisme, referendum: het is er allemaal niet van gekomen. Van Mierlo’s vernieuwingsdrang is verworden tot muilkorfdrang, en onderwijl presenteert de huidige, likkebaardend achter Jesse Klaver aan huppelende politieke leider Rob Jetten het feit dat hij zijn ogen heeft laten laseren als breaking news.

Dit was, vlak na de oprichting, de ‘ontploffingstheorie’ van Hans van Mierlo: “D’66 verdwijnt weer wanneer we het huidige politieke stelsel mee hebben helpen opblazen.”

Ik ontwikkel dus maar snel een andere ontploffingstheorie.

De stemhokjes zijn op 17 maart 2021 de hele dag open.


zaterdag 9 november 2019

Bavink, een niet-menselijke persoon

Hardnekkig volkje, die Nederlanders. Loop ik met Bavink over het Frederiksplein, komt er een vrouw op mij af die glashard zegt: “Wat een leuk hondje, meneer.”

“Dit is geen hondje”, zucht ik.

“Huh!?”

“Dit is een niet-menselijke persoon.”

“Huh!?”

“Het is 2019. Negers zijn geen negers meer, een gezelschap met dames en heren aanspreken is niet inclusief genoeg en wij horen ook niet langer over hondjes of dieren of beesten te spreken, maar over niet-menselijke personen die uitgebuit worden. Begrijp dat nu eindelijk eens. Dat is wat ik doe, namelijk: uitbuiten. Het duurde lang voordat ik het besefte, maar ik schrijf vaak over haar zonder dat zij erom vraagt. Ik buit haar dus uit.”

Maakt dat malle mens zich ineens razendsnel uit de voeten!

Zelf ben ik trouwens ook nog lerende, qua 21ste-eeuwse terminologie. Ik las zojuist de eerste alinea terug en zag tot mijn grote schrik dat ik haar een vrouw noemde. Zo dom. Sinds kort staat immers een tweet van het Amsterdamse GroenLinks-raadslid Tirza de Fockert in mijn geheugen gegrift. Dit is de tekst: “Eén op de tien menstruerende mensen in Nederland heeft niet genoeg geld voor maandverband of tampons. #menstruatiearmoede.”

Menstruerende mensen. Menstruatiearmoede. Tirza de Fockert gooide die termen er zomaar zonder vooroverleg in. Schenkt u zichzelf daarom inderdaad maar even een klein hartversterkertje in. In mijn geval werden het er vijf. Wanneer een mijner veroveringen in mijn wilde jaren vlak voor het uur u bedremmeld liet weten dat ons liefdesspel die week van de maand geen doorgang kon vinden, beroemde ik mijzelf er altijd op dat ik een goede kapitein was, die alle zeeën bevoer, zelfs de rode. Dankzij deze tweet realiseerde ik mij plots dat ik vervolgens geen ongestelde vrouw beminde, maar een menstruerend mens.

Mijn hele hetero-zelfbeeld naar de knoppen!

Bedankt, Tirza!

Maar goed.

Terug naar de niet-menselijke persoon Bavink, en via haar naar een aflevering van het radioprogramma ‘Dit is de dag’ van Thijs van den Brink, die twee al dan niet menstruerende mensen te gast had die het volledig met elkaar oneens waren: varkensboer Willy Vos en Jonathan Loogman van Meat the Victims, een club van dierenactivisten die illegaal een varkensstal in Boxtel waren binnengedrongen en daarvoor door de rechter met een boete van 300 euro en twee weken voorwaardelijke celstraf per demonstrant waren ‘bestraft’: het zoveelste bewijs dat het Nederlandse rechtssysteem meer en meer van activisme doordrenkt raakt.

De redenatie van dat buitengewoon irritante sneeuwvlokje Loogman!

“Soms is het nodig de wet te overtreden om tot een betere samenleving te komen. Eén waarin niet-menselijke personen niet langer uitgebuit worden,” zei Jonathan.

Hij zei het echt!

Niet-menselijke personen!

Ik begon er spontaan van te menstrueren.


donderdag 7 november 2019

Binnen EU-top kan de armoe de pest krijgen

Laat de armoe de pest krijgen.

Ik citeer hiermee weer eens mijn goede vader. Het was een van zijn favoriete kreten, bijvoorbeeld wanneer hij gestoomde tarbot voorgeschoteld kreeg, begeleid door een degelijke Pouilly Fumé. Ik haast mij te verklaren dat deze uitspraak zijn ideeën over de inrichting van de maatschappij bepaald niet illustreerde. In werkelijkheid trok hij zich het leed der nooddruftigen zeer aan en uitte hij dat middels ruimhartige stortingen, in het bijzonder wanneer hij daartoe namens welk goed doel dan ook telefonisch was benaderd door een juffrouw ‘met een lieve stem’.

Ach, we hebben allemaal onze zwakheden.

Ik dacht aan zijn uitspraak terug toen het mij gegund werd te vernemen dat de New York Times had onthuld dat een flink deel van de 59 miljard euro die de Europese Unie jaarlijks aan subsidies voor landbouw verstrekt in de zakken van corrupte Oost-Europese politici en hun gevolg verdwijnt.

Laat de armoe de pest krijgen.

Types als Viktor Orban – de Hongaarse premier, van ’modern feodalisme’ beschuldigd, is een van de politieke kopstukken die met naam en toenaam worden genoemd – denken het in tegenstelling tot mijn vader serieus.

De New York Times, die zich baseert op onderzoek naar de besteding van EU-subsidies in negen lidstaten, spreekt over ‘maffia-achtige landjepikpraktijken’ in Slowakije en Bulgarije. Daarnaast vertelt de krant dat de Tsjechische premier Andrej Babis 37,5 miljoen euro aan EU-geld liet doorsluizen naar een van de bedrijven waarvan hij nog steeds grootaandeelhouder is. Verder wordt beweerd dat Viktor Orban land dat de staat toebehoorde aan familie en vrienden verkocht, waardoor de subsidie in hún zakken terecht kwam.

Hier roepen ze dus echt dat de armoe de pest kunnen krijgen.

Probeer je EU-scepticisme dan nog maar eens te onderdrukken.

Niets tegen Europese samenwerking, hoor. Maar mag het in de vorm van een ‘EU-light’, svp, van een organisatie dus met lekker veel EEG-trekjes, waarin veel meer voorwaarden aan een lidmaatschap worden gesteld en de nationale belangen niet zo achteloos terzijde worden geschoven? Nu streeft men met angstaanjagende snelheid naar een totale eenwording. En je weet hoe dat gaat met haastige spoed. Bovendien leidt het in dit geval tot ernstige gevallen van corruptie zoals nu door de New York Times onthuld.

Vorige week maakte de Britse krant Daily Mail mij ook al zo vrolijk.

Kop boven het artikel: “Drank, feesten, vakanties… hoe Brussel je geld uitgeeft: Eurocraten spendeerden £ 100.000 aan het uitbreiden van hun wijnkelder en £ 85.000 aan het aanschaffen een relaxfauteuil.”

Waarna een verhaal met tal van sappige details volgde dat mij óók niet echt deed verlangen naar meer Brusselse macht.

Het zal mijn oude arbeidershart wezen.

Laat de armoe de pest krijgen.

Dat was mooi gezegd, ouwe, roep ik mijn vader zaliger toe.

Gelukkig bedoelde je het grappig.

Jij wel.

PS Toen deze column in de Telegraaf werd afgedrukt, stond er: ‘Laat de armen de pest krijgen’. Verschillende lezers reageerden. Moest het niet ‘Laat de armoe de pest krijgen’ zijn? Ze hadden gelijk, dat was de uitdrukking. In de loop der jaren had de uitspraak van mijn vader zich blijkbaar in mijn geheugen vervormd. Hierbij is het hersteld. Sorry, ouwe!


dinsdag 5 november 2019

Totaal verschillende mores in Japan

Negen dagen terug nu, maar voor m’n gevoel nog steeds geen vaste Hollandse grond onder de voeten. Nooit eerder had ik dat zo sterk als na mijn bezoek aan Japan, een fascinerend land met een totaal verschillende mores.

Geen straatcriminaliteit in Japan, ik noem maar iets. Geen rommel op straat. Fiets, scooter of auto op slot? Niet nodig. In een horecagelegenheid kun je je camera of mobiel gewoon op tafel laten liggen als je iets moet bestellen of naar het toilet moet. Mijn is mijn, dijn is dijn. Het geeft geen pas buiten de perken te treden. Je ziet er ook nauwelijks politie.

Soms worden de afspraken wel heel streng nagekomen.

Ik bracht in Tokio een bezoek aan het Mori Museum voor moderne kunst en moest daar op de lift wachten. Voor de wachtenden was een rechthoekig vak gecreëerd, afgezet met brede witte lijnen. Ik nam plaats in dat vak, zette per ongeluk mijn voet buiten de lijn en kreeg terstond een reprimande van de dienstdoende bewaakster.

Op dezelfde dag rekende ik af in een lunchroom. Fooi is in Japan uit den boze, ik stopte het wisselgeld daarom achteloos in mijn broekzak en wandelde naar buiten. Kwam de serveerster achter mij aangerend. Minstens tien keer buigend bood zij mij uitvoerig haar excuses aan, waarna zij mij nog een muntje van 50 yen overhandigde. Zij had mij te weinig geld teruggegeven. Ter verduidelijking: 50 yen is nog geen 43 eurocent.

Kom daar maar eens in 020 om.

Gek hè, dat ik nog steeds geen vaste Hollandse grond onder de voeten heb.

Ik zou met een Japanner in Tokio uit eten gaan (de Japanse keuken: onovertroffen). Hij vertelde mij dat hij een Nederlandse buurvrouw had. “Neem haar mee”, stelde ik voor. Zij bleek een leuke, enthousiaste vrouw, die naarmate de avond vorderde steeds vrolijker werd. De volgende dag stuurde hij mij een mail waarin hij met veel omhaal zijn verontschuldigingen voor haar gedrag aanbood. Het kostte mij veel overredingskracht om hem ervan te overtuigen dat ik haar sprankelende aanwezigheid juist op prijs had gesteld.

Die Japanse bescheidenheid?

Best een beetje wereldvreemd.

Blijven ze monocultureel, de Japanners? Blijven ze zo in zichzelf gekeerd? Dat vraag werd vorige week weer actueel gemaakt door Forbes, dat een artikel plaatste onder de kop ‘Japan moet zich óf openstellen voor buitenlanders, óf vrezen voor een economische ineenstorting’.

In 2017 nam Japan in totaal 28 asielzoekers op, een nieuw record. Dik 99% van alle aanvragen werd afgewezen. Volgens de opsteller van het artikel moet de Japanse regering nu toch echt in overweging nemen om een ‘Amerikaanse’ immigratiepolitiek te omarmen.

Het is inderdaad zo dat de ooit zo blakende economie lijdt onder het feit dat er momenteel te weinig bevolkingsaanwas is. De afhankelijkheidsratio is inmiddels bijna 68% (tegenover elke honderd werkenden staan 68 niet-werkenden). Japan vergrijst dus behoorlijk, maar als het aan de gemiddelde Japanner ligt – en aan de Japanse regering – wordt de oplossing niet op z’n Forbes gezocht.

“Dan moeten we maar langer doorwerken”, zegt men.

Nóg langer, dus.

Vóór alles wil men een continuering van de rustige, overzichtelijke, schone, nauwkeurig afgebakende, criminaliteitsvrije situatie van nu.

Volgens mij gaat ‘t nog lukken ook.


zaterdag 2 november 2019

Een perverse, ziekelijke voorkeur

O, die tuthola op de roeptoeter.

Met haar optreden kenschetste ze het hele weke zooitje.

Amy-Jane heette ze. Alleen van zo’n naam word ik al moedeloos. En van wat ze er als deradicaliseringsexpert uitflapte werd ik het helemáál. “We hebben de ervaring, kennis en kunde”, zei Amy-Jane Gielen, zoals haar naam voluit luidt. “Nu is het een kwestie van uitvoeren.”

Tuurlijk meid, het is een kwestie van uitvoeren.

Dat zei Clarence Seedorf ook altijd als hij een penalty ging nemen.

Waaruit tot nu toe is gebleken dat Amy-Jane en haar collega’s over die ervaring, kennis en kunde beschikken? Geen idee. Zelf ken ik slechts één degelijk gederadicaliseerde moslimterrorist, Jason Walters, maar die heeft de klus zelf geklaard, door in de gevangenis eindelijk eens zijn verstand te gaan gebruiken, in zijn geval gelukkig in ruime mate aanwezig. Hij ontwikkelde zich er zelfs mee tot een gezaghebbende en veel geraadpleegde kenner van de materie.

Maar verder?

Voor wie het nog niet in de smiezen had: my sweet Amy-Jane (vrij naar de Rolling Stones) had het over die 23 IS-vrouwen (met inmiddels 55 kinderen, want het jongde maar aan), die dit land ooit de rug toekeerden, hun paspoorten in veel gevallen zelfs verbrandden of verscheurden, zich gedreven door overtuiging en voortplantingsdrift in Syrie en Irak als broedmachines bij een stel sadistische verkrachters en massamoordenaars aansloten, wier fanatiek door hun wederhelften ondersteunde wandaden alle beschrijvingen tartten.

Holland?

Nooit, echt nooit meer zouden we ze terugzien.

Moet je nu zien. Van het paradijs genaamd kalifaat is niets meer over, al-Bhagdadi is dood, zijn tweede man ook, voor numero 3 hebben ze hier in Nederland vast óók al een hond opgeleid. En de dames, zelf ook vaak schuldig aan oorlogsmisdaden, willen terug. Sterker nog, ze stapten ervoor naar de rechter. Waar halen ze de lef vandaan. Ik citeer daarom met instemming schrijfster Marieke Hoogwout: “Het is kolonialisme in de ergste vorm. Westerlingen gaan moorden en slaven houden in niet-westers land, worden gepakt en eisen dan al hun westerse burgerrechten op. De slachtoffers? Die zijn niet-westers. Geen rechten. Geen kort geding. Geen media. Om ons kapot te schamen.”

Die slachtoffers zijn met name de yezidi’s, met wie de verschrikkelijkste dingen werden uitgehaald. Daarom citeer ik ook nog even voornoemde Jason Walters: “Dit is een van de dingen die mij het meest zullen bijblijven. Een soort perverse en ziekelijke voorkeur voor daders boven slachtoffers. Stel dat een stelletje Saoedi’s en Russen hier komt, mensen vermoordt, onze vrouwen tot slaaf maakt en verkracht, en vervolgens gerepatrieerd wordt en fopstafjes krijgt. Dan zouden wij terecht woedend zijn.”

Het kan Amy-Jane en al die anderen niet bommen, “want iedereen verdient een tweede kans.”

Stoer hoor, die houding van Grapperhaus.

Maar let maar op: na 11 november zijn we toch weer een slapjanussenland.

volgendevorige

1
Reageren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Donald van Es

Met genoegen en veel plezier je columns gelezen. Vooral door gaan!!!

rob@hoogland.nl