Press "Enter" to skip to content

Telegraaf columns oktober 2019

telegraaf columns oktober 2019

Het is mij wat, de laatste dagen

De TelegraafRob HooglandDit zijn mijn verzamelde Telegraaf-columns van oktober 2019. Het zijn er slechts acht. In de tweede en derde week van de maand verbleef ik voor het eerst van mijn leven in Japan – een buitengewoon fascinerend land, foto hierboven laat de Heian-tempel in Kyoto zien – en stond mijn productie stil. Na mijn terugkeer publiceerde ik in oktober nog slechts twee keer. En waarover? Ik pleit voor slechts drie maximumsnelheden: 40, 80 en 120. Ik stel vast dat niet alleen de boeren het zat zijn en laat blijken het geen slecht idee te vinden als de baby’s de volwassenen gaan oppeuzelen. En verder zie ik in de verte de transtranstransgender al opdoemen, citeer ik met instemming een fotografe die de azan kattengejank vond, beschrijf ik Trump, Erdogan en de EU als twee schoften en een reus op lemen voeten, geef ik kennis van mijn besluit om geen zonnepanelen op mijn stolpboerderijtje te plaatsen en slaak ik de verzuchting dat het maar goed is dat de Seals die al-Baghdadi te grazen namen niet mijn hond Bavink hadden meegenomen.

Klik op een datum in de tabel hieronder als u de column van die dag direct wilt lezen. Scroll anders naar beneden.

• dinsdag 1 oktober
• donderdag 3 oktober
• zaterdag 5 oktober
• dinsdag 8 oktober
• donderdag 10 oktober
• zaterdag 12 oktober
• dinsdag 29 oktober
• donderdag 31 oktober

dinsdag 1 oktober 2019

Alleen nog borden van 40, 80 en 120, svp

Helm met gezichtsbescherming op? Kogelvrij vest en veiligheidslaarzen aan? Riot shield paraat? Even checken: ja, ja en ja. Nou, daar komt-ie dan: van mij had Johan Remkes niet sommige, maar alle 130 km-zones mogen afschaffen.

Willen jullie mij alsjeblieft niet allemaal tegelijk stenigen?

Tuurlijk, ik besef het: ik heb er zelf om gevraagd, want ik roep dit in het hol van de leeuw. De Telegraaf is de automobilistenkrant bij uitstek – zelf heb ik nota bene anderhalf jaar lang, tevergeefs uiteraard, geprocedeerd tegen de gemeente Utrecht vanwege de niets oplossende, vooral van symboolpolitiek getuigende milieuzone in die stad. Maar ik slaag er nu eenmaal niet in om de voordelen te zien van het feit dat op sommige stukken snelweg 130 km per uur mag worden gereden.

Toegegeven, als het aan mijn wederhelft ligt – zij begint tegenwoordig hartstochtelijk naast mij te juichen wanneer we in een file belanden – gaat de maximumsnelheid in gansch het land terug naar 25 km per uur en is tegelijkertijd overal een inhaalverbod van kracht. Behalve wanneer zij zelf rijdt, dat is toch wel een dingetje. Toch heeft dat geen enkele invloed op wat ik nu beweer. Van mij hoeft het domweg niet, die 130 km per uur. Stikstofoverlast of geen stikstofoverlast, Natura 2000 of geen Natura 2000, ofschoon ik daar nog wel aan wens toe te voegen dat een nationaal stikstofbeleid, hoe streng ook, op zo’n minuscuul plekje van de aarde niets, maar dan ook echt helemaal niets verbetert aan de gezondheid van moeder aarde.

Ik heb in het verleden al eens eerder aandacht besteed aan de wirwar van maximumsnelheden in dit land. Hier mag je 30 km per uur, daar 50, verderop 60, weer verderop 70, 80 of 90 en op de snelwegen bestaat de keuze uit 100, 120 en 130 km per uur, waarbij soms zelfs ook tijdvakken zijn ingesteld (vanaf 07.00 uur 100, na 19.00 uur 120, dat soort regels). Het is heel Nederlands, met andere woorden: om mesjogge van te worden, vooral op snelwegen – de A4! – waar om de paar kilometer weer een andere snelheidslimiet geldt. En het spekt ten onrechte de staatskas, omdat veel rijders daardoor, in de war geraakt, tegen de andere bekeuring na de andere oplopen.

Als ik het mij goed herinner pleitte ik destijds om die reden, op deze plek, voor een vereenvoudiging tot in totaal vier borden: 30, 50, 80 en 120, waar naar mijn stellige overtuiging het milieu óók mee gediend zou zijn.

Nu ga ik nog verder: we maken er drie borden van: 40, 80 en 120.

Waarom moeilijk doen als het gemakkelijk kan?

U weet toch dat de Verenigde Staten zichzelf the land of the free noemen? Welnu, daar geldt op de highways, zelfs als ze zesbaans zijn, een maximum snelheid van 60 tot 75 mijl, oftewel 95 tot 120 km per uur. Niemand die erover zeurt, al moet je daar wel zoveel mogelijk op je eigen rijbaan blijven omdat er tevens rechts kan worden ingehaald.

Kijk, zo hoort het.

Zonder 130 km per uur.

Kom nu maar op met die stenen.

Au, au, au, niet allemaal tegelijk, vroeg ik toch?


donderdag 3 oktober 2019

Niet alleen de boeren zijn het zat

Even wist ik niet wat mijn wenkbrauwen meer deed fronsen: de mededeling van de afdeling verkeersinformatie op Radio 1 dat er op de A8 in verband met een ongeval een lange file was ontstaan (met als resultaat dat ik op weg naar Amsterdam moest omrijden), of de vaststelling van de deelnemers aan het Mediaforum, even later op dezelfde zender, dat de actievoerende boeren opvallend goed uit hun woorden waren gekomen.

No worries, ik besefte het al snel: het laatste natuurlijk, al was het alleen maar omdat het mij, achter het stuur van mijn Volvo Diesel (lekker puh!), niet slechts hinderde, maar tegelijkertijd ook in een gebulder deed uitbarsten dat de vermaarde schaterlach van die Fiat Panda-rijder in die oude Ster-spot tot gefluister degradeerde.

Huh!? Agrariërs die prima in staat waren hun bezwaren te formuleren!? Gekker moest het niet worden! Boeren waren toch hoofdzakelijk middels inteelt op het ondermaanse gezette, in met blubber en stront besmeurde overalls rondzwalkende, vervaarlijk met hooivorken zwaaiende, dikke-lul-drie-bier lallende lomperikken op klompen die nog niet eens tot tien konden tellen maar het land intussen wel op onaanvaardbare wijze vervuilden?

Eén boer had zelfs, zo werd eveneens verteld, een kundig gecomponeerd en goed verstaanbaar protestliedje op de radio gezongen.

Nou ja, zeg!

Dat waren zij blijkbaar, dankzij al die grotestadsrappers die de godganse dag hun nauwelijks te verteren non-teksten in de ether mogen gooien, niet meer gewend.

Zou de kloof tussen het hoofdzakelijk randstedelijke journaille, met al zijn arrogantie en vooroordelen, en de rest van Nederland ooit duidelijker zijn gebleken? Vermoedelijk niet, al moet ik zeggen dat zij hevige concurrentie ondervonden van die jonge televisieverslaggever op het Malieveld, die de kijkers vertelde dat er best veel ‘mensen en boeren’ waren komen opdagen.

En dan hun conclusie: de massaal op hun trekkers toegestroomde boeren – wat een beeld, die stoet op het strand – wilden vooral erkenning en waren dus op hun wenken bediend, want liefst tachtig procent van de Nederlanders bleek na afloop sympathie voor hun actie te hebben opgevat. Dat beweerde men glashard. En ook toen, lieve lezeressen, doorbrak ik, inmiddels op de A9 aanbeland, al bulderend de geluidsbarrière. Dat zij verzekerd konden zijn van de steun van een groot deel van hun landgenoten wisten de boeren uiteraard allang. De totaal van de werkelijkheid losgezongen beleidsbepalers en -makers met hun veel te ver doorgevoerde saneringsplannen, díe wilden zij, met vooraf al grote instemming van het volk, ermee bereiken. En dat deden zij niet op z’n Antifa’s, maar gewoon zoals het hoort: fatsoenlijk.

Eén hekje ging slechts om.

Ik zeg u: niet alleen de boeren zijn het klimaat- en milieugedram zat, het volk is dat ook.

Gezien de commentaren van de opiniemakers in het Mediaforum vrees ik dat het nog een behoorlijk tijdje zal duren voordat alle randstedelingen dat in de smiezen krijgen.


zaterdag 5 oktober 2019

De baby’s moeten de volwassenen oppeuzelen

Een hoax helaas, dat pleidooi voor het oppeuzelen van baby’s. De vrouw die de overbevolking tijdens een ontmoeting met congresswoman Alexandria Ocasio-Cortez als zo’n groot probleem zag dat we direct moesten beginnen met het consumeren van onze zuigelingen, was geen klimaathysterica, maar een Trump-fan die het zooitje in de maling nam.

“We hebben nog maar een paar maanden!” riep zij zogenaamd geheel overstuur. Ik was op dat moment al recepten voor het koken van een pasgeborene aan het googelen. Moest er knoflook en rozemarijn bij? Of dienden we het op z’n Indiaas te doen, in een zoutkorst met raita? Hmmm, lekker! En wat zou beter zijn, well done of medium rare? Schrijft zichzelf, zo’n licht en lollig stukkie. Vleugje Roald Dahl erbij en klaar. Maar toen stelde madam ook die tijdslimiet omdat de wereld binnen enkele maanden zou vergaan.

Was de act daarmee voorbij?

 

Eat the baby's

Nee hoor: AOC, zoals zij wordt genoemd, had haar nog steeds niet door.

U kent Alexandria Ocasio-Cortez toch wel? Ja, klopt, zij is een van die ook alhier ter linkerzijde zo bejubelde Democratische trekletters die ervoor zullen zorgen dat The Donald zelfs wordt herkozen wanneer hij tien afzettingsprocedures aan z’n broek krijgt.

Was het eigenlijk niet tekenend dat zij erin tuinde – en met haar de rest van gezelschap, van wie niemand verontwaardigd de mond opentrok?

Ik citeer, voor één keer met instemming, Vladimir Poetin, ditmaal over Greta Thunberg: “Vriendelijk en oprecht, maar slecht geïnformeerd.” Wie, zoals de internationale klimaatbeweging waarmee ook AOC zich zo verwant voelt schaamteloos doet, een zestienjarig wicht tot boegbeeld benoemt, vindt het blijkbaar ook niet per se verdacht als er plots een klimaatkannibaliste ten tonele verschijnt. Met andere woorden: ze zijn compleet verblind geraakt in die kringen, getuige ook – ik doe slechts een greep – de krankzinnige Volkskrant-kop ‘Met elke hap chocola verdwijnt een stuk regenwoud’.

Het is mij wat, de laatste dagen.

Vijfhonderd (!) prominente wetenschappers die gezamenlijk en goed beargumenteerd beweren dat er geen klimaatcrisis is, worden bijkans voor het vuurpeloton gezet. In het Canada van Trudy Trudeau kan men ongestraft de conclusie trekken dat dat land tweemaal zo snel opwarmt als de rest van de wereld. Er worden – breaking news! – alarmerende rapporten over de stijging van de zeespiegel gepresenteerd die later weer beschaamd worden ingetrokken. In Nederland moet het volk hoe dan ook van het schone gas af en stopt men twaalf miljard euro in een biomassaproject, dat drie jaar terug nog, ook op het Binnenhof, als buitengewoon milieuonvriendelijk gold. En nu wordt dat dus als dé oplossing van het klimaatprobleem gebracht. Sterker nog, mag Eric Wiebes, als minister (!), de tegenargumenten van serieuze wetenschappers – “Het is weggegooid geld!” – zomaar achteloos wegwuiven.

Ruim baan voor het klimaatkannibalisme!

Dat roep ik ook omdat ik een nog beter idee heb: de baby’s moeten de volwassenen gaan oppeuzelen.

Probleem binnen één generatie opgelost.


dinsdag 8 oktober 2019

Ah, daar is-ie al: de transtranstransgender

Het laatste transgendernieuws uit het perfide Albion reeds vernomen? Hou u vast: de Brexit (samentrekking van Britten en exit) ondervindt inmiddels hevige concurrentie van de Trexit (samentrekking van transgender en exit).

Jazeker, veel omgebouwden keren op hun schreden terug. “Honderden jonge transgenders zoeken hulp bij het aannemen van hun oorspronkelijke gender”, kopte Sky News, dat een ex-transgender genaamd Charlie Evans interviewde – ooit vrouw, toen man, nu weer vrouw. Zij is een hulpgroep gestart en stuitte daarbij inderdaad reeds op honderden mede-spijtoptanten.

Ik reken erop dat de trend binnenkort naar Nederland overwaait en en zie daarom de scène al voor mij, in de Stopera, de Stadsschouwburg of weet ik veel welk gebouw waar de SJW-maniakken hun invloed zonder enig weerwoord konden uitoefenen. Als ze er maar genderneutrale toiletten hebben aangelegd, dáár gaat het mij om.

“Ho ho! Niet in de Dames!”

“Waarom niet, toiletjuffrouw?”

“Ik ken mijn pappenheimers. U komt hier wel vaker en ik weet dat u vorig jaar een transitie hebt ondergaan. Eerst was het Martine en nu Martin, toch? Ik herinner mij nog heel goed dat u zo blij was met onze genderneutrale toiletten omdat u zich nog te onzeker voor de Heren voelde. We hebben ze niet niet voor niets laten bouwen!”

“Ja, maar ik voel mij bij nader inzien toch weer meer Martine.”

Hier stop ik, in de eerste plaats om fatsoensredenen. Leer mij de gemiddelde toiletjuffrouw kennen. Sinds actrice Enny Mols-de Leeuwe de onvergetelijke ‘Juffrouw Truus van de twaletten’ neerzette en Trudy Labij jaren later de hoofdrol speelde in die geinige Ster-spot van Tolet Airia (“Hebt-ie thuis niet, zulke lekkere luchten”), weet ik precies hoe ze in elkaar zitten. Daarom bespaar ik u de spottende opmerkingen die zij nog voor Martin… sorry… Martine in petto zou kunnen hebben en ga ik weer over tot de orde van de dag: de spijtoptanten onder de omgebouwden, die je na een nieuwe operatie wellicht ook transtransgenders zou kunnen gaan noemen.

Ik besef dat sommige mensen die het idee hebben dat zij in een verkeerd lichaam zijn geboren hevig leed kunnen ondervinden. Ik besef ook dat een transitie dat lijden kan verlichten. Ik weet bovendien dat allerlei hooggegeleerden zich overal in dit deel van de wereld serieus met de materie bezig houden. Toch durf ik dit wel te stellen: zelden werd nadrukkelijker dan met deze ontwikkeling aangetoond dat het hedendaagse westerse bestaan zich kenmerkt door decadentie.

Voorbeelden te over van ouders die in hun zoontje reeds op kleuterleeftijd een meisje herkennen, of andersom, en hun opvoeding daar alvast op baseren.

Hoe durven ze.

Voorbeelden te over, verder, van allerlei andere types, in werkelijkheid vaak slechts ontevreden over hun bestaan, die veel te snel – en slecht begeleid – zo’n transitie ondergaan.

Zoals nu ook blijkt.

Wie doemt daar in de verte op?

Ah, daar is-ie al: de transtranstransgender.


donderdag 10 oktober 2019

“Wat een kattengejank”, zei de fotografe

Nu ontstaat er ineens heisa over. Omdat ze het in Amsterdam willen introduceren, hetgeen nieuws blijkbaar altijd uitvergroot. Maar elders in het land wordt de azan, de oproep tot het islamitische gebed, allang via luidsprekers gedaan.

Vorig jaar had ik een afspraak in de Utrechtse wijk Lombok. Er stond daar een fotosessie gepland waarin moest worden benadrukt dat ik mij, als volbloed Nederlander, in Nederland bevond. Het leek de fotografe een aardig idee om houtzaagmolen De Ster als locatie te gebruiken. Lekker Hollands toch? Zo’n molen zie je niet in Mekka, om maar eens een plek te noemen. En wat was het eerste dat wij hoorden nadat zij haar spullen had uitgepakt?

De azan, schallend uit de luidsprekers van de Ulu-moskee even verderop.

Allah zus, Allah zo, er was geen godheid dan hij, Mohammed was zijn boodschapper, woorden van die strekking. Niet dat ik ze verstond, want zo’n oproep kan natuurlijk niet in het Nederlands, ben je nou helemaal betoeterd, maar zo luidt de tekst nu eenmaal altijd.

“Wat een kattengejank,” riep de fotografe.

“Je wilde toch iets typisch Hollands?” antwoordde ik. “Nou, Hollandser dan dit kan het tegenwoordig bijna niet.”

“Zou jij dan in zo’n wijk willen wonen?”

“Nooit van m’n leven.”

En dus hoeft Amsterdam Nieuw-West ook niet op mijn vestiging aldaar te rekenen. De Blauwe Moskee in die wijk wil de gelovigen eveneens op die manier gaan oproepen, volgens hoofdimam Yassin Elforkani “niet om te provoceren, maar om te proberen de islamitische tradities te normaliseren.”

Tuurlijk, joh.

Toen ik het las kon ik het niet laten te twitteren dat we dan ook maar eens moesten gaan proberen om Nederlandse tradities te normaliseren. Dat leverde mij bijval op, maar uiteraard ook reacties als “Er worden hier toch ook kerkklokken geluid?”

Over typisch Hollands gesproken.

Klopt hoor, dat wij hier kerkklokken luiden, eeuwenlang al, maar zonder dwingende oproep waarin wordt beweerd dat er maar één God is, namelijk Allah, wat nog maar de vraag is, en trouwens: als je die oproep niet opvolgt kan dat volgens de sharia tot de doodstraf kan leiden, ik noem maar iets.

Het klopt ook dat wij hier Artikel 10 van de Wet op de Openbare Manifestaties hebben, die ‘oproepen tot het belijden van godsdienst’ toestaat. Er is echter ook nog zoiets als geluidsoverlast en verder wijs ik erop dat Eric van de Burg, toen hij nog wethouder was, erin slaagde een openbaar azanverbod in de erfpachtregeling voor een moskee in Amsterdam-Noord op te nemen.

Voor zolang het duurt.

“Als cultureel fenomeen vind ik het hier niet passend, voor klokgelui geldt dat juist wel”, zei hij.

Helaas zijn er nu andere wethouders.

Er is geen godheid dan Eric, roep ik daarom voor één keer. Ik ben zijn boodschapper en gebied u dat wij de islamisering van dit land zo traag mogelijk dienen te laten verlopen.

Ze vormen maar een app-groepje, daar in Nieuw-West.


zaterdag 12 oktober 2019

Twee schoften en een reus op lemen voeten

De situatie is dus als volgt.

In de Verenigde Staten is de macht in handen van een idioot. Ik heb lang getwijfeld of ik hem wel zo moet noemen. Zou hork niet volstaan? Hij doet immers ook wel eens iets goeds. En wat Hillary Clinton ook beweert, hij is door het Amerikaanse volk gekozen. Maar de manier waarop hij de laatste tijd opereert en redeneert, zichzelf nota bene de leider van de vrije wereld noemend, rechtvaardigt voor mij de omschrijving die ik heb gekozen. Ik vraag me zelfs af of hij zich niet onder behandeling moet laten stellen. Soms slaat hij, steeds harder schreeuwend, echt wartaal uit.

In Turkije, een NAVO-land (!), is de macht in handen van een dictator, die tegenstanders zonder pardon ’wegens terrorisme’ in de cel gooit. Hij heeft een islamitische agenda, waarmee hij de seculiere beginselen van Atatürk, de grondlegger van de republiek, glashard aan zijn laars lapt. Toen zijn Amerikaanse collega diens militaire troepen uit een door Koerden beheerst Syrisch gebied terugtrok – een eentweetje tussen beide heren – liet hij zijn leger onmiddellijk dat gebied binnenvallen. Hij verklaarde de Koerden die de coalitie zo voorbeeldig hadden geholpen bij de vernietiging van IS de oorlog. Als dank voor de bewezen diensten worden de Koerden daar nu weggevaagd.

In Europa is de macht in handen van een organisatie die zichzelf steeds belachelijker maakt. De eenwording die zij ondanks de grote onderlinge culturele verschillen nastreeft wil maar niet vlotten, een van de grootste lidstaten scheidt zich binnenkort zelfs weer af. Terwijl zij het Europese volk steeds meer benauwende, dan wel bespottelijke regeltjes blijft opleggen, is zij niet eens in staat haar eigen grenzen te bewaken. Europa is dientengevolge een toevluchtsoord voor miljoenen gelukszoekers geworden en toen dat vanuit Syrië wat al te nadrukkelijk uit de hand dreigde te lopen beloofde de organisatie de dictator van Turkije zes miljard euro als hij ze zou tegenhouden.

Twee vliegen in één klap, durfde men namens de organisatie te beweren, want daarmee werden ook de terugkerende IS’ers tegengehouden.

Kan het dommer?

Nee, het kan niet dommer.

Nu de president van de Verenigde Staten de Koerden zonder enig vooroverleg met zijn bondgenoten aan hun lot heeft overgelaten, met schandelijke oorlogshandelingen als resultaat, durft die organisatie geen acties tegen de Turkse dictator te ondernemen omdat hij anders, uit wraak, voor de vluchtelingen de poort naar Europa openzet. Ja, er worden ambassadeurs ontboden. Maar daar blijft het bij.

Dit zijn de powers that be waarmee wij op het ogenblik van doen hebben: een gek die ter verdediging van zijn besluit de Koerden verwijt dat ze Amerika niet eens bij de invasie van Normandië hebben geholpen, een islamitische despoot die de democratische beginselen keer op keer verkracht en niet voor chantage terugdeinst, een hoog van de toren blazende, miljarden verkwistende club die in werkelijkheid geen enkele daadkracht heeft.

Twee schoften en een reus op lemen voeten.

Trump, Erdogan, EU: mooi klaar zijn we ermee.

Ik zoek maar eens een oord op waar ik met geen van drieën te maken heb.

Tot over twee weken.


dinsdag 29 oktober 2019

Zonnepanelen? Op mijn stolpje? Ja, dag!

Daar staat-ie dan, Robbie-san, voor het imposante Heian-heiligdom in Kyoto. Niet om in de voetsporen te treden van Scarlett Johansson, die er figureerde in Lost in Translation, maar in een uiterste poging het tij in Nederland te keren.

Een Shinto-tempel, de Heian. Wonderen hebben zich voltrokken nadat mensen hier een wens hebben gedaan. Nauwgezet volg ik om die reden de instructies van Chika, de Japanse vrouw die mij begeleidt. Ik gooi een muntstuk van 100 yen in het water voor mij, maak twee buigingen, klap tweemaal met mijn handen en doe dan de wens, die niet hardop mag worden uitgesproken.

Ik ben hier al een week en weet daardoor dat de Japanner mede dankzij zijn religie de nederigheid en bescheidenheid zelve is. Hoewel oprechtheid volgens het shintoïsme de enige deugd is die goddelijkheid en mens verbindt, doe ik voor één keer alsof ik zelf ook over die eigenschappen beschik. Het doel heiligt de middelen en daarom vraag ik eerst glashard om vergeving voor het stuitende egoïsme dat ik met mijn wens aan de dag ga leggen. Vergeleken met uw sublieme keizerrijk stelt het buurtschap Nederland niks voor, prevel ik. Het getuigt van een ongehoorde brutaliteit dat ik uitgerekend op deze heilige plek aandacht wil vragen voor het beuzelachtige gedoe op een futiel streepje vlakland aan de andere kant van de wereld, dat nietige vlekje achter de West-Europese duinen waar de machtige zilveren vogels van JAL, op weg naar Londen, in tien minuten overheen vliegen. Maar hier sta ik, ik kan niet anders, ik smeek het u desondanks: zou u ervoor kunnen zorgen dat wij in Nederland aangaande klimaat en milieu eindelijk weer een beetje normaal gaan doen?

En dan maak ik, ter afsluiting, nog een buiging.

“Goed zo!” zegt Chika.

Kom ik terug in Nederland, een week later, is het eerste wat ik in mijn postbus aantref een brief van mijn gemeente: “In Bergen gaat een unieke zonnepanelenactie van start. Een collectief van vakkundige, regionale installateurs biedt inwoners nu de mogelijkheid om zonnepanelen te laten installeren tegen een zeer gunstige prijs.”

Een on-Japanse leugen, weet ik snel. Het is helemaal niet uniek. Twee minuten googelen leert mij dat meer gemeenten met ‘een unieke zonnepanelenactie’ van start zijn gegaan. En uiteraard ligt er óók een brief van energietransitiebedrijf Zelfstroom tussen de stapel post, waarin wordt gemeld dat mijn woning voor het project is geselecteerd dankzij de gunstige ligging van mijn dak.

Zonnepanelen?

Die spuuglelijke ondingen, waarmee ze zelfs Natura2000-gebieden naar de filistijnen willen helpen?

Op míjn mooie met oud-Hollandse dakpannen bedekte stolpboerderijtje dichtbij het AZ-stadion dat sinds kort uitgerekend dankzij zonnepanelen als een ruïne oogt, en nóg dichterbij het gigantische windmolenpark dat met hetzelfde doel in de Noordzee is aangelegd en het uitzicht vanaf ons strand al zo verpest?

Ja, dag!

Dat shintoïsme is ook niet meer wat het geweest is.


donderdag 31 oktober 2019

Stel, de Seals hadden Bavink meegenomen

Is dat even schrikken: de Mechelse herder die al-Baghdadi te grazen nam is in Nederland opgeleid.

“Hij is op een gegeven moment van mijn locatie in Best getransporteerd naar Amerika”, aldus Marco van Hoof, directeur van Hondenadvies Centrum Nederland. “Het is een mannetje van vijf jaar. Een erg goede hond.”

Een erg goede hond.

Zeg dat maar eens tegen de Washington Post, die na de liquidatie van al-Baghdadi een in memoriam publiceerde waarin de grootste oorlogsmisdadiger van de 21ste eeuw postuum zo ongeveer de liefde werd verklaard.

WaPo?

Wappie.

Niet dat-ie géén goede hond is. Maar wie gaat hier namens Nederland zijn excuses voor aanbieden en alvast de herstelbetalingen voorbereiden? Honden en islam, dat is best een dingetje. De moslim die in aanraking komt met hondenspeeksel moet zich zeven keer wassen. Er is een hadith die zegt: “In een huis met een hond zullen zich geen engelen van barmhartigheid bevinden.” En verklaarde de Profeet (vzmh) zelf niet dat de goede daden van de persoon die een hond in huis voedt, iedere dag zullen verminderen? Ik doe maar een greep. Daarom zeg ik: we kunnen dit niet weer eeuwenlang op z’n beloop laten, zoals met de slavernij. Op een gegeven moment staat er dan toch een al-Hollandi op die zichzelf uit protest tegen het leed dat zijn leider nota bene door een Nederlandse hond is aangedaan op z’n al-Baghdadi’s detoneert, het liefst te midden van een groepje kleuters uiteraard, want symboliek voor alles in de religie van de vrede. En voor wie willen wij deze planeet ook alweer behouden? Juist, voor onze kinderen en kleinkinderen.

Start de onderhandelingen, Mark!

Tuurlijk, niet alle Nederlandse honden zijn zo. Stel, die Navy Seals hadden Bavink meegenomen, mijn eigen paellaspaniel. In Spanje geboren, dat is waar, maar wel degelijk in Nederland opgeleid. Bavink zou die arme Abu Bakr en diens nageslacht niet hebben opgejaagd, in die doodlopende tunnel in Idlib, maar was kwispelend op ze afgedrenteld om ze allemaal een pootje te geven. Dat malle beest heeft iets met losers. Als we door de PC Hooft wandelen watert-ie alle muren van de decadente winkelpanden in die straat zo uitgebreid mogelijk onder, maar niet zodra ontwaart hij een zwaar vervuilde zwerver op een bankje op het Frederiksplein, of hij gaat die vent minuten achtereen staan likken.

Je mag niet alle Nederlandse honden over één kam scheren, wil ik ermee zeggen. Maar maak dat die salafisten eens wijs. Alles wat infidels beweren is onwaar en daarom zullen ze ook wel niet geloven dat al-Baghdadi zichzelf en drie van zijn nakomelingen, toen er geen uitweg meer was, heeft opgeblazen.

Daar heb ik zelf overigens ook zo mijn twijfels over.

Of zou hij zichzelf en die kinderen wél, zoals wordt beweerd, elke ochtend voor alle zekerheid een bomgordel hebben laten omgespen?

“Tandjes gepoetst, Mo? Glaasje geitenmelk op? Bomgordeltje om?”

Zelfs Bavink gelooft dat niet.

volgendevorige

Reageren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

rob@hoogland.nl