Press "Enter" to skip to content

Vrijpost 12 december 2019

Geld voor hondenasiel Algarve goed besteed

Eindelijk is het ervan gekomen. Eindelijk heb ik een bezoek kunnen brengen – op eigen kosten, ik ben Rosanna Kluivert niet – aan het APAR-hondenasiel in de Algarve, langs de A22 bij Moncarapacho en Fuseta, waarvoor Arthur van Amerongen en ik via een crowdfundingsactie liefst 11.000 euro hadden opgehaald. Eindelijk heb ik met eigen ogen kunnen aanschouwen wat er van dat geld is gerealiseerd: heel veel.

 

Weet u het nog? Ruim twee maanden geleden, om precies te zijn op zondag 6 oktober, kondigde ik op deze plek mede namens Arthur deze actie aan. Het werd een groot succes. Honderden mensen stortten een bijdrage, variërend van € 2,50 tot in één geval zelfs € 1.000. Uiteindelijk haalden we in totaal € 5.500 op, waarna het bedrag door een weldoener die liever anoniem wil blijven werd verdubbeld. Wij maakten het geld direct over naar Louise Aherne – de beheerster van het asiel staat op de foto hierboven afgebeeld – die daarmee in elk geval voorlopig uit de zorgen was.

Begin deze week vloog ik naar Faro, waar Arthur mij oppikte. De volgende dag brachten wij onmiddellijk een bezoek aan het asiel, dat onlangs had moeten verhuizen – een dure kwestie – na klachten van de buren op de vorige locatie. Louise Aherne, een 40-jarige Britse die haar leven geheel in dienst van het asiel heeft gesteld, ontving ons met open armen en liet ons graag zien wat er tot nu toe met het door ons bijeen gebedelde geld is gedaan.

Alle zeventien kennels waarin de 70 honden zijn gehuisvest – het aantal is groeiende – hebben nu een dak, zodat de winter met een gerust hart kan worden ingegaan. Kosten: € 3.000 (een installateur zorgde gratis voor de plaatsing). Tot nu toe ontbraken die daken. Aan speciale grote houten kennels waar de honden een paar maal per dag vrij kunnen rondrennen werd € 1.000 gespendeerd. Daarnaast konden de schulden bij de dierenartsen in Olhao en Tavira – zij doen de inentingen en sterilisaties en brengen de verplichte chips in – in één keer worden afbetaald: ze waren tot € 4.575 opgelopen. Verder werd € 200 besteed voor de broodnodige grondverharding in de kennels.

Klopt: er is dus € 2.225 over. Dat zal de komende weken worden besteed aan de aanleg van een veiligheidshek dat het uitzicht vanaf de belendende A22-snelweg op het asiel ontneemt (een eis van de autoriteiten) en aan de toevoer van water (een vaste waterleiding, dan wel tanks die wekelijks door de vrijwillige brandweer worden gevuld). Bovendien worden in het asiel dagelijks veel kosten gemaakt, bijvoorbeeld voor de aanschaf van het voer. Ook het adoptieprogrammma vereist investeringen. Dit jaar zijn tot nu toe in totaal 130 honden ondergebracht in Portugal zelf, het Verenigd Koninkrijk, Spanje, Frankrijk en Nederland.

Alle vrijwilligers verlenen overigens kosteloos hun medewerking. Ook Louise Aherne, haar Braziliaanse assistente Roseane Baur de Carvalho en de Portugese Natalia Bento, die haar brood als administratief medewerkster bij een botenbedrijf verdient en haar vrije tijd volledig vult met het speuren naar honden, al dan niet door hun bazen aan hun lot overgelaten, die rondzwerven in de Algarve.

Arthur en ik hebben er met Louise, Roseane en Natalia een paar vriendinnen voor het leven bij. “Normaal zit ik niet verlegen om woorden”, zei Louise tijdens een gezamenlijke lunch. “Maar op dit moment… Honden redden kan zo emotioneel en fysiek zwaar zijn, en soms krijgen we met mensen te maken die ons het vertrouwen in de mensheid doen verliezen. Maar nu voel ik me op een goede manier overweldigd, wetende dat ik omringd ben door aardige mensen met het hart op de goede plaats, die geloven in wat we doen en erop vertrouwen dat we het beste doen wat we kunnen. Ik ben meer geraakt dan ik kan verwoorden.”

Nou, wij dus ook toen.

En dan heb ik het nog niet eens over die 70 lieve hondjes gehad, die ik allemaal wel had willen meenemen.

Maar ja.

Reacties zijn gesloten.

rob@hoogland.nl