Press "Enter" to skip to content

Vrijpost 19 februari 2019

vrijpost 19 februari 2019

Een stelende rat en een dode koperwiek

Rob HooglandIk wéét ‘t niet, met Moeder Natuur. Zij haalt de laatste tijd wel heel vreemde dingen met ons uit. Steeds vaker word ik bekropen door het vermoeden dat zij mijn vrouw en mij gramstorig zit te pesten omdat ik af en toe het lef heb, als ongelovige nota bene, om vraagtekens te plaatsen bij haar geboden, zoals angstaanjagend fundamentalistisch door haar profeten Klaver en Jetten verspreid.

Ik vertelde hier reeds over het roodborstje dat al de hele winter, van ‘s ochtends vroeg tot ‘s avonds laat, uit volle borst zijn lied in onze iepen zingt. Ik sluit inmiddels niet eens meer uit dat het vogeltje onder hypnose van een hogere macht staat, die hem een variant op The way we were van Gladys Knight & The Pips ten gehore laat brengen: “Try to remember / Spring starts in december.” En daar kwamen de afgelopen 24 uur dus nog eens twee meedogenloze gebeurtenissen overheen, met hoofdrollen voor een rat die het vogelhuisje in onze tuin leeg blijkt te vreten en voor een koperwiek die op betreurenswaardige wijze het leven liet bij mijn schuur. Dat kan geen toeval meer zijn.

Een rat in een vogelhuisje: hoe maf wil je het hebben. Dat vogelhuisje staat er al jaren en wordt dagelijks door mijn wederhelft gevuld met oud brood, resten kaas, etcetera. Aan de klimaathysterie doet mijn vrouw niet mee, maar de vogelstand wil zij desnoods wel in haar eentje redden. Elke ochtend meldde zij tot nu toe vrolijk dat het huisje tot en met de laatste korrel was leeg gegeten. Gisteren, echter, kwam zij plots, vanuit de keuken door het raam naar het vogelhuisje kijkend, tot de ontdekking dat een heel ander dier daar waarschijnlijk verantwoordelijk voor is: een rat. Zij zag hem bezig en slaagde er zelfs in het beestje tijdens zijn verscheidene, tamelijk onverstoorbaar uitgeoefende rooftochten te fotograferen (zie foto). Vliegensvlug klom hij steeds via het stammetje van het vogelhuisje omhoog om het brood en de kaas op het gazon te kunnen gooien. Daarna snelde hij weer naar beneden en sleepte hij het voedsel het struikgewas in.

En dan die koperwiek. Eerst stelde ik vast dat het een spreeuw was, vervolgens dacht ik dat het wel eens een vrouwtjesmerel zou kunnen zijn. Maar het was dus een koperwiek. Althans, dat verzekerde men mij nadat ik bijgaande foto van de plaats delict, inclusief stoffelijk overschot, op Twitter had geplaatst. Een flinke vogel, die tegen het raampje van mijn schuur was aangevlogen. Waarna hij, hoe bizar, met een vleugel klem was komen te zitten achter de barst die hij zelf met de botsing in die ruit had veroorzaakt. Ik ontdekte het gisterochtend, toen ik mijn oude kranten in de schuur wilde zetten. Ik was al een week niet op die plek geweest en besefte daardoor dat hij daar wellicht al dagen zo hing, levenloos, na een doodsstrijd die misschien wel uren had geduurd.

Een onaangename gedachte.

Het kostte mij moeite om hem los te wrikken en nu rust hij een halve meter diep in de tuin.

Hoe kan dit toch allemaal? Wat ligt er aan deze gebeurtenissen ten grondslag? Zouden de Jessias en Roboflop soms hun beklag bij Moeder Natuur hebben gedaan en heeft zij daarom deze waarschuwingen afgegeven?

Hoe dan ook: R.I.P. koperwiek.

Zouden ratten, zo vraag ik mij zomaar af, tot een halve meter diep kunnen graven?

2
Reageren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Jaime

Ratten zijn tot alles in staat. Tot op grote hoogte.

rob@hoogland.nl